De telefoon gaat, Famke kijkt op haar mobiel en het is een anoniem nummer. Ze is verbaasd. Diegene die ze kent heeft ze in haar telefoon staan en anderen zouden haar nummer niet mogen weten. Ze is nieuwsgierig en neemt toch op. Met Famke! zegt ze ietsje afwachtend. Ze hoort aan de andere kant van de lijn een enthousiaste mannelijke stem. Met Willem zegt hij en hij verontschuldigd zich meteen dat hij haar zomaar belt op haar privé nummer. Hij verteld dat hij haar nummer gekregen heeft van een goede bekende en fijne man en noemt de naam Tim. Ja Tim kent ze wel en die heeft haar nummer doorgegeven? Dan moet Tim deze Willem wel vertrouwen denkt ze. Willem begint te praten en zegt dat hij veel van Famke gehoord heeft en dat hij onder de indruk is van haar carrière. Ze is een voorbeeld voor de jeugd, een rolmodel bijna. Famke is gevleid. Dat die man dat allemaal weet. Ze wil ook graag een voorbeeld zijn voor de jeugd maar vind het best ook nog wel lastig.

Willem praat door en verteld dat hij op zoek is naar jonge Bn-ers die midden in het leven staan en een eigen geluid laten horen. Aan mondige, intelligente en wereld bewuste mensen. En dat ze vast wel een mening heeft over de aanpak van de regering van corona. Willem zegt dat hij het zich heel goed kan voorstellen dat ze dat graag wil laten horen maar dat het niet meevalt om tegen de stroom in te roeien. En dan komt hij met een voorstel. Hij heeft met meer BN-ers gesproken en hij heeft gekozen voor een select groepje die hij wil helpen om hun geluid te laten horen. Famke heeft hier nooit over nagedacht maar nu hij zegt dat ze bij dat selecte groepje hoort voelt dat wel enorm goed. Al heeft ze nog geen idee waar hij precies naar toe wil. Willem verteld verder. Hij verteld dat de andere BN-ers zich steeds meer verbazen over de regels die de regering oplegt. En dat hij zich , zoals hij Famke van een afstand kan inschatten, heel goed kan voorstellen dat zij als intelligente jonge dame dat zelfde gevoel heeft. Hij verteld dat er een actie op touw wordt gezet en dat het super zou zijn wanneer ze daar ook aan meedeed. Ze zou dan haar volgers enorm ondersteunen, omdat de onrust steeds meer toeneemt en dat het goed is om de mensen een beetje wakker te schudden.

Wat is die actie dan? vraagt Famke. Willem antwoord dat het eigenlijk niet eens zo heel veel voorstelt. Het enige wat ze moet doen is dat ze een vlog moet opnemen en een hashtag gebruiken. Nou ja een vlog opnemen kan ze wel, ze doet niet anders en een hashtag is ook het probleem niet. Wat voor hashtag bedoel je dan? Vraagt ze. Willem antwoord: ikdoenietmeermee. Huh? Wat bedoel je? Waaraan doe ik niet mee? Willem legt uit dat je als jonge zelfbewuste vrouw het vast niet te begrijpen vind wat je allemaal niet meer mag volgens de regering en dat de regering helemaal geen rekening houd met de gevolgen. Famke heeft vast ook mensen in de omgeving die tgv de coronaregels veel verloren hebben. Nou ja dat klopt wel, er is veel verdriet doordat er banen verloren gaan. Nou dat is wat wij bedoelen. We willen ons niet meer de wet laten voorschrijven die ten koste gaat van de Nederlanders. En vandaar de hashtag: ikdoenietmeermee. Famke laat het even op zich inwerken. Wie doen er dan allemaal mee dan? Willem antwoord: Tim, thomas, Gers, Brace, Mental en Bizzey. O dat zijn allemaal behoorlijk bekende Nederlanders denkt Famke, hoor ik daar ook bij? Wow.

Famke is behoorlijk enthousiast en voelt zich stiekem ook wel wat vereerd. Nou ja wat? Behoorlijk eigenlijk. Schrijf mij maar bij die lijst zegt ze, het wordt tijd dat wij ons eens laten horen. O super zegt Willem, eerlijk gezegd had ik ook niet iets anders verwacht hoor, je komt altijd super betrokken over. Het is een beetje kort dag maar zou je het vanmiddag al op kunnen nemen? Als ervaren vlogger lukt je dat vast wel toch? Om je wat op weg te helpen mail ik je een voorbeeld tekst. Dat weet je ook een beetje wat de anderen zeggen. Het is fijn om een eenduidig geluid te laten horen. Jazeker lukt dat wel zegt Famke stuur de tekst maar door. Een kwartiertje later heeft ze de mail. En om 18.00 staat haar vlog online met de hashtag. Ze voelt zich super. Het is fijn dat ze wat kan betekenen. Ze houdt de reacties in de gaten en die stromen binnen. En tot haar verbazing zijn ze bij lange na niet allemaal positief. Het lijkt wel alsof twitter ontploft. Dan belt RTL4 of ze bij Jinek haar verhaal wil doen. Wow! Dat ze haar daar voor vragen. Het overrompeld haar allemaal maar ze zegt toch ja. En om niet helemaal onvoorbereid te zijn zet ze een aantal dingen op papier zodat wanneer ze het lastig krijgt dat er even bij kan pakken. Ze heeft wel gezien dat haar manager heeft gebeld maar ze heeft nog geen tijd gehad hem terug te bellen. Dat moet dan maar even na de uitzending, ze heeft het nu hartstikke druk. Voor ze het weet is het zover en zit ze bij Jinek aan tafel. Ze is toch een stuk zenuwachtiger dan ze van te voren had gedacht. Ze voelt zich geïmponeerd door de andere gasten die aan de tafel zitten maar is van plan zich staande te houden. Op het moment dat zij het woord krijgt raakt ze van slag en pakt snel haar papiertje erbij. Maar het helpt geen moer. Ze komt niet uit haar woorden en kan niet tegen de logica op van de andere gasten. Wanneer die vragen waarom ze oproept om zich niet meer aan de regels te houden van bijvoorbeeld de 1,5 meter is ze verbaasd. Nee natuurlijk moet je dat wel doen, dat doet zij ook. Het is niet de bedoeling dat mensen dat niet meer gaan doen. Ze raakt meer en meer verstrikt in haar eigen woorden en is ontzettend blij dat de uitzending afgelopen is. Ze verlaat de studio zo snel mogelijk en gaat naar huis. Pas daar zet ze de telefoon die ze uitgezet had weer aan. 5 gemiste oproepen van haar manager en meerdere appjes. Ze opent haar app en ziet dat hij niet bepaald blij is. Het laatste appje is van een half uurtje geleden. Het enige wat er staat is dat hij haar morgenochtend om 9 uur verwacht op het kantoor en dat ze de rest van de dag vrij moet plannen. Nou dat is wel heel dwingend! Het is dat ze morgen niets heeft staan en dat er de komende weken eigenlijk ook niet zoveel staat. Dus is het verstandig niet al te koppig te zijn want misschien heeft hij wel werk voor haar. En na alle tumult van de afgelopen uren heeft ze eerlijk gezegd ook niet zoveel energie om er tegen in te gaan. Ze besluit de telefoon weer uit te zetten en vandaag niet meer te gaan kijken wat er allemaal gebeurd op twitter. Zo’n goede beurt heeft ze niet gemaakt vanavond.

Ze kan moeilijk in slaap komen de gebeurtenissen van de laatste 24 uur tuimelen door haar hoofd en ze kan de knop niet om zetten. Er sluimert iets en ze kan er de vinger niet opleggen. Na een paar uren woelen valt ze toch in slaap. Ze was gisteren wel zo slim om de wekker te zetten en dat is maar goed ook anders had ze vast een gat in de dag geslapen. Ze rolt uit bed en pakt haar telefoon en zet hem aan. Ze opent haar Instagram account en ziet dat er wel heel veel berichten zijn. Een paar steunbetuigingen maar de meesten toch echt niet. Er zitten ook een paar filmpje bij waarbij ze behoorlijk te kakken wordt gezet. Boos gooit ze de telefoon op bed, waarom doen die mensen zo akelig? Ze heeft langer op de telefoon gezeten dan ze dacht en moet zich nu toch nog haasten om op tijd op kantoor te zijn. Ze trekt haar jurk aan en poetst snel haar tanden. Het ontbijt slaat ze vandaag wel over ze pakt wel een appeltje. Met de appel in haar hand loopt ze snel naar de auto. Het verkeer zit haar gelukkig mee en een half uurtje later stapt ze op tijd het pand binnen. Een half jaar geleden was dit een druk kantoor maar nu met corona werken er heel veel mensen thuis en brand er in het merendeel van de kantoren geen licht. Best een saaie bedoeling zo.

Ze stapt het kantoor binnen en ziet Jan haar manager zitten achter het bureau. Hij kijkt op en zegt: ah je hebt de moeite genomen om je appjes te lezen zie ik, fijn dat je er bent. Nou fijn! zegt Famke, daar wil ik het wel even met je over hebben. De toon van je appjes stond mij helemaal niet aan. Ze ziet Jan verstijven, mijn toon? Vraagt hij zachtjes, mijn? toon?. Zullen we het eens hebben over jou toon? Ze kijkt hem verbaasd aan. Hoezo mijn toon? Al begint er bij haar wel iets te dagen.

Ja, waar denk je in vredesnaam mee bezig te zijn! Echt! Heb je nou helemaal niet nagedacht? #ikdoenietmeermee en alleen samen krijgen we de regering onder controle. Wat denk jij daar nou mee te bereiken? Aandacht? Nou dat heb je gekregen! Ik wed dat het niet helemaal de aandacht is die je daarbij in gedachten had of zit ik mis? Famke kijkt hem verbouwereerd aan. Ze had wel eens gehoord dat Jan uit zijn slof kon schieten maar dat had zij nog nooit meegemaakt. Ze was alleen niet van plan zich weg te laten zetten en begon van zich af te slaan. Ja jou toon! zei ze, zo praat je niet tegen mij en ik mag best mijn eigen mening laten horen. Het wordt tijd dat de mensen niet meer als makke schapen achter de regering aanlopen en dat ze kritische vragen gaan stellen.

Oooo dat heb jij gedaan zegt Jan, je hebt je eigen mening verkondigd en je hebt kritische vragen gesteld en toen ben je uit jezelf tot de conclusie gekomen dat je je jonge volgers moest oproepen om niet meer mee te doen. Niet meer mee te doen in een poging om dit virus eronder te krijgen. Niet meer mee doen om afstand te houden tot hun opa’s en oma’s. Daar heb jij over nagedacht en je hebt kritische vragen gesteld en je bent tot de conclusie gekomen dat het niet meer nodig was. Dat bedoel je? Nou huh nee, nou ja niet echt zo, maar ik heb gesproken met Willem en die heeft mij het een en ander verteld. Juist ja en dat is kritisch zijn? Vraag Jan. Nou ik mag toch wel een mening hebben! Wat ik vind dat vind ik en we leven in een vrij land dus mag ik zeggen wat ik vind

Lekker sterk Famke! Je gedraagt je als een klein verwend kind. Waar ik trouwens wel zo mijn methoden voor heb maar daar kom je zo nog wel achter. Heb je wel in de gaten hoeveel werk ik de afgelopen uren heb moeten verzetten om nog iets van jou reputatie te redden. Het wordt tijd dat je gaat inzien wat je hebt gedaan met je #ikdoenietmeermee actie. Jan staat op vanachter zijn bureau en loopt naar Famke, ze voelt zich wat bedreigt en doet een stapje achteruit. O nee niet weglopen jij!, Jan pakt haar bij haar arm en trekt haar mee naar achter het bureau. Hij duwt haar in zijn bureau stoel en draait de pc naar haar toe. Kijk eens naar alle mail die ik gekregen heb. En kijk hier eens, hij klikt de nieuwspagina’s open en ze ziet hoe op elke pagina het nieuws begint met haar oproep en haar optreden op tv. Jan vind het nog niet genoeg en klikt alle commentaren open, die zijn niet mals. Famke had op haar account al het een en ander gelezen maar dit is nog erger. Ze duwt zich af van het bureau staat op, ik hoef dit niet te zien. Wat moet ik hiermee? Kan ik er wat aan doen dat mensen niet met een andere mening om kunnen gaan?. Ze ziet het gezicht van Jan strakker worden en hij loopt op haar af. Ze kan alleen maar blijven staan of achteruit lopen en ze kiest voor het laatste. Maar hij blijft doorlopen en ze komt met de rug tegen de muur te staan. Hij zet zijn handen aan beide kanten van haar hoofd en daar staat ze dan. Hij komt met zijn gezicht vlak voor de hare en hij kijkt behoorlijk dreigend. Zeg nou eens eerlijk Famke, wie zijn mening heb jij gisteren en eergisteren verkondigd? Hoe kwam je er zo bij om dit te doen? En aan wie heb je kritische vragen gesteld? Famke probeert weg te kijken maar Jan pakt haar bij haar kin en blijft haar aankijken. Nou? Famke probeert wat te zeggen maar het geluid wil er niet echt uit. Ze slikt een keer en probeert het opnieuw. Nou huh ik werd eergisteren gebeld door Willem en die zei dat de anderen ook allemaal meededen en dat ik als daar vast ook hetzelfde over dacht en dat het tijd werd dat wij ons lieten horen. Ok zegt Jan en welke vragen heb je hem gesteld? Huh vragen? Nou mmm ja , niet echt geloof ik. Ik was het wel met hem eens, dat kan toch?. Dus om het even samen te vatten: Jij wordt gebeld door Willem die jou verteld dat jij het niet eens bent met de manier van doen van de regering en dat het tijd wordt dat jij je mening, die jij voor dat telefoontje niet had, laat horen. Vat ik het zo goed samen? Famke wil niet antwoorden maar Jan blijft haar maar strak aan kijken en herhaalt zijn vraag. Nou ja misschien klopt dat wel een beetje zegt ze dan maar. Ze ziet Jan knikken, ja dat dacht ik al zegt hij. Hij haalt zijn handen van de muur en loopt weg, Famke wil ook weglopen maar een kortaf: blijf staan! houdt haar tegen. Ze is normaal niet van het accepteren van dit soort dwingende dingen maar iets in haar zorgt ervoor dat ze toch blijft staan. Al wil ze toch iets van weerstand laten zien dus slaat ze haar armen over elkaar heen en leunt ze tegen de muur aan. Wanneer Jan terug loopt kijkt hij haar geërgerd aan. Ik zei je net al dat ik zo mijn methoden heb voor verwende kleine kinderen en dat meende ik. Met dat hij dat zegt heeft hij haar oor te pakken en sleept haar zonder pardon naar de hoek van de kamer. Zo blijf hier maar even staan met je neus naar de muur. Famke is compleet verrast en voor ze het in de gaten heeft staat ze in de hoek. Ja daaag dat gaat ze niet doen en ze draait haar weer om, ben je nou helemaal! Maar verder komt ze niet. Want Jan heeft haar weer bij het oor gepakt en draait haar weer om, blijven staan! Weer wil Famke haar omdraaien maar ze krijgt de kans niet.. De greep aan haar oor wordt verstevigd en hij draait hem een behoorlijk eind om. Het enige wat Famke kan doen is met beide handen naar haar oor grijpen en proberen uit de greep los te komen. Maar ze maakt geen kans. Ik zei dat je moest blijven staan Famke, en dat zou ik nou ook maar doen. Famke staat te stampvoeten maar Jan verslapt zijn greep niet er zit niets anders op om zich om te draaien en te blijven staan. Op het moment dat ze zich omdraait laat Jan los. Famke grijpt naar haar oor maar Jan houdt haar tegen. Niet aankomen, voel maar even wat er gebeurt met domme meisje. Famke krijgt een kleur en is voor nu even blij dat Jan dat niet kan zien. Hij loopt bij haar vandaan en laat haar vertwijfeld achter. Mijn god hoe is ze hier nu in terecht gekomen. Volgens mij heb ik nog nooit in de hoek gestaan en nu bij mijn manager? Ze krijgt het er warm van. Ze hoort hem wel maar heeft geen idee waar hij mee bezig is alleen heeft ze niet de moed om om haar heen te kijken. Haar oor doet mega zeer. Dan staat hij ineens weer bij haar en pakt hij haar bij haar arm. Automatisch wil ze zich losrukken maar ze voelt zijn vingers in haar arm vastzetten, niet bepaald zachtzinnig. Dat zou ik niet doen! Zegt hij. Jan neemt haar mee naar het midden van het kantoor waar nu ineens een ouderwetse stoel staat. Ik heb je al verteld dat ik heel goed weet hoe ik met verwende kleine meisjes moet omgaan en daar ga jij nu achter komen. Het wordt tijd dat jij leert dat acties gevolgen hebben en dat je beter gaat nadenken voor je wat gaat doen. Na vandaag denk jij wel 10 keer na voor je weer zulke stunten gaan uithalen. Jan gaat op de stoel zitten en in een beweging trekt hij Famke over zijn knie. Voor ze het weet ligt ze daar en haar reactie is om zich gelijk af te zetten om weer te gaan staan. Is hij helemaal gek geworden? Maar Het opstaan lukt niet, hij heeft haar gelijk zover naar voren geduwd dat ze niet omhoog kan komen. En een tel later voelt ze een keiharde klap op haar bips. Man! Doe normaal! Maar er volgt nog 1 en dan nog 1. Famke spartelt en probeert los te komen en de klappen af te weren door haar hand naar achteren te doen. Maar dat was niet zo handig want Jan heeft haar arm vast gepakt en houdt hem nu op de rug vast. Ze kan geen kant uit. De klappen blijven komen en het doet hartstikke zeer. Famke wordt boos en begint te schelden, wat doe jij nou idioot, laat mij los! Maar het helpt geen zier Jan blijft doorslaan. Ze voelt dat hij haar jurk omhoog trekt en ze wil hem tegenhouden maar dat lukt niet met haar arm op haar rug. Ze schopt en scheld maar het maakt niet uit, het enige wat veranderd is dat Jan haar iets opschuift zodat ze nog verder over de knie komt te liggen en dan voelt ze hoe hij een been onder haar wegtrekt en over haar schoppende benen legt. Nu kan ze helemaal geen kant meer op. Zijn hand gaat naar haar onderbroek en die trekt hij ook naar beneden. Famke schrikt haar lam en schreeuwt neeeee! Maar het maakt niet uit het is al gebeurt, ze ligt in haar blote bips over de knie van Jan haar manager. En daar komt de volgende klap, en nog 1. Famke kan zich niet herinneren dat ooit iets haar zo zeer heeft gedaan en Jan blijft maar doorgaan. Ze wil schoppen om haar heen slaan , op staan. Maar het enige wat ze kan doen is blijven liggen en ondergaan. De slagen blijven komen en komen en Famke kan er niet meer tegen ze is schor van het schelden en voelt dat de tranen over haar wangen lopen. Hoe heeft dit in vredesnaam zo ver kunnen komen? Dat ze hier ligt en als een klein meisje een pak op haar billen krijgt? Dat heeft ze vroeger zelfs niet eens gehad. Het wordt steeds moeilijker om na te denken en Famke staakt het verzet. Maar Jan lijkt niet van plan te stoppen, hij merkt op dat Famke niet meer tegenstribbelt en zegt: zo heb ik nu je aandacht? Famke knikt. Maar dat is niet wat Jan wil blijkbaar want ineens volgt er een salvo aan klappen op haar billen. Famke geeft een gil en haar hoofd schiet omhoog. Ik vraag je wat Famke dan wil ik fatsoenlijk antwoord van je, heb je dat begrepen? Ja ja jaaa roept Famke, ik heb het begrepen. Mooi- zo- dan- gaan -we -het -nu hebben –over-hoe-jij- je- wel-doordachte- actie- van- deze- week-weer-een-beetje-in-goede-banen-kan-leiden-. En bij elk woord volgt er een klap op Famke haar billen. Femke weet niet wat haar overkomt, haar billen staan in brand! En het lijkt er niet op dat Jan van plan is haar los te laten. Ze merkt dat hij iets pakt en dan voelt ze wat kouds op haar billen, voor even is het wel prettig totdat het de billen verlaat en keihard weer neerkomt. Ze kan niet schoppen ze kan niet met haar handen afweren maar schreeuwen kan ze wel en dat doet ze dan ook! Maar het lijkt wel alsof Jan doof is want het maakt geen snars uit. Dat ding blijft maar op haar billen neerkomen en is vele malen erger dan de hand van zonet en die vond ze al heel erg. Kan ze straks nog wel zitten? Wanneer houdt hij op? Famke huilt nu voluit en haar neus loopt vol, ze heeft alleen nog maar aandacht voor haar billen en moet ook aan haarzelf toegeven dan de actie van eergisteren een heel onbezonnen en ondoordachte actie was. Maar ze kan het niet meer terug draaien toch? Dan ineens houdt Jan op, ze voelt dat het ding op haar billen ligt, ze heeft geen idee wat hij gebruikt heeft. Ik zou het jezelf kunnen laten bedenken , begint Jan. Maar dat doe ik nu niet. Je krijgt van mij een opdracht om de schade te beperken voor jezelf en voor al je jonge volgers die je met je oproep in gevaar hebt gebracht. Zo meteen zet je deze stoel achter de pc, op het bureau ligt een kleine kokosmat en die leg je op de stoel. Dan ga je met je blote billen op de stoel zitten. Je gaat een excuus brief schrijven en je neemt afstand van wat je gezegd hebt. Maar voor je dat doet ga je je eerst verdiepen op internet in Corona en de gevolgen van de ziekte en de effecten van de maatregelen die tot nu toe genomen zijn. Ik wil van jou daar een verslag van. Dat verslag bestaat uit minimaal 4 pagina’s. En ik wil een goed verslag, een verslag waarbij ik kan zien dat je er over nagedacht hebt. Daarna begin je met je excuusbrief. Wanneer dat af is laat je mij die zien en dan mag je hem op je Instagram account plaatsen. En dan is het afwachten hoe die brief ontvangen wordt. Heb je mij begrepen? Famke wil knikken maar bedenkt zich net op tijd. Ja ik heb je begrepen Jan. Al klinkt het niet overtuigd. Moet ze een excuus brief schrijven? Dan gaat ze toch af als een gieter? Jan hoort dat het niet van harte gaat en pakt de kledingborstel, want dat is het wat hij gepakt had, nog maar een keer op. Hij drukt zijn hand in de rug en haalt vol uit en nog een keer. Famke gilt het uit. Heb je mij begrepen Famke? Vraag Jan nog een keer. Jaaaaaa jaaa ik heb je begrepen, ik ga schrijven! Mooi zo hoort ze en Jan legt de borstel weer neer. Dan mag je nu opstaan en de stoel op zijn plek zetten. Famke staat op en wil de tranen uit haar ogen vegen maar Jan houdt haar tegen. Laat dat maar zegt hij, zet de stoel maar op zijn plek. Famke pakt de stoel en probeert zoveel mogelijk Jan zijn ogen te ontwijken, ze ziet de mat liggen op het bureau en schrikt. Toen hij het zei had ze er niet zo’n voorstelling van maar nu ze die mat ziet lijkt het haar geen pretje om daar een hele poos op door te brengen. En lang gaat het worden wat de opdracht is groot.

Ze legt de mat neer en gaat er heel voorzichtig op zitten. Ze begint gelijk weer te huilen, dit kan ze toch nooit volhouden en ze kijkt smekend naar Jan. Dit kan toch niet zegt ze. Het enige wat Jan doet is zijn schouders ophalen. Dan zou ik maar opschieten zegt hij , hoe harder je werkt hoe korter je daar zit. Famke zucht en probeert haar ademhaling onder controle te krijgen. Ze schuift het toetsenbord wat dichterbij en opent internet.

Haar excuusbrief eindigt ze met: Al met al niet mijn beste dag.

Heerlijk even winkelen, ik ben er echt even aan toe. Ik kan er zo van genieten om gewoon wat te slenteren en winkel in winkel uit te lopen. Niet perse op zoek naar iets maar wie weet kom ik wat tegen. Maar bij elke winkel die ik binnen loop moet ik mijn handen desinfecteren, de ene desinfectans nog kleffer en plakkeriger dan de ander. Bij sommige winkels ruiken mijn handen daarna gewoon naar chloor!. Ik vraag mij af hoe goed dat voor de kleding is die ik daarna aanraak. Ik stel mij zo voor dat aan het einde van de dag overal op de kleding witte vlekjes te vinden zijn. De nieuwe modetrend ,corona vlekjes op de kleding.

Ik moet ook even in de HEMA zijn, ik weet dat wanneer ik daar naar binnen wil ik een mandje mee moet nemen de winkel in. Ik sta er even bij stil en steek mijn handen al uit naar het mandje , maar ik vind dat zo’n schijn maatregel. Wat maakt zo’n mandje nou uit, moet ik daar mee om mij heen slaan om mensen op afstand te houden? Ik zie mensen naar binnen lopen die geen mandje meenemen en ik denk: fuck it. ik neem geen mandje mee. Dus ik loop de winkel in en ga op zoek naar de kousen die ik nog steeds aan het zoeken ben. Al meerder winkels gehad maar niet gevonden wat ik zoek. Ik merk dat ik toch iets onrustig ben omdat ik geen mandje heb meegenomen en lach om mijzelf en zet het van mij af.

Bij de kousen vind ik niet wat ik zoek en ik slenter wat verder door de winkel. Ik sta bij de make-up wat te kijken wanneer ik voel dat er naar mij gekeken wordt. Ik kijk op en zie een man met zijn armen over elkaar geslagen naar mij zien kijken. Het voelt wat ongemakkelijk en ik knik even naar hem en ga verder met wat ik aan het doen was. Het is alleen een beetje een raar gevoel en ik loop maar wat verder en ga richting kantoor artikelen. Niet dat ik daar iets van nodig heb maar het voelt niet echt prettig zo opgenomen te worden. Ik kijk om mij heen en ik zie hem niet meer staan, mooi zo. Ik wil nog even bij de woonaccessoires kijken en sta op het punt die kant op te gaan wanneer ik die man naar mij toe zie lopen. Nog steeds zijn handen over elkaar maar nu zie ik wel dat hij bij de HEMA werkt want ik zie een naambordje op zijn shirt. Hij neemt mij op en ik weet niet wat het is maar opeens voel ik mij heel klein worden. Vergeet je niet iets meisje? Meisje? Zei hij nu echt meisje? Ik word er acuut verlegen van.” Wat bedoelt u?” vraag ik nog, maar ik heb echt wel in de gaten wat hij bedoelt ik ga dat alleen niet direct toegeven. Hij kijkt mij aan met een blik alsof hij weet dat ik precies snap wat hij bedoelt, of het is mijn schuldgevoel waardoor ik dat denk. Wat denk je van een mandje? Of wil je vertellen dat je niet gezien hebt dat bij de ingang een bord staat en een hele stapel mandjes? . Ik merk dat ik warm word en weet dat mijn gezicht mee kleurt. O sorry zeg ik, ik ben er gewoon aan voorbij gelopen ik was zo in gedachten dat ik er helemaal niet aan gedacht heb. Best een redelijke verklaring toch? Maar ik zie hem zijn hoofd schudden, ik geloof niet dat hij mij gelooft. En dat blijkt wanneer hij zegt:” weet je het zeker dame?, ik heb je binnen zien komen”. Ok nu heb ik het echt warm, ik ben mij er van bewust dat ik bij de ingang heb getwijfeld wat ik zou doen.

Moet ik mij nu echt bij de HEMA gaan zitten verantwoorden waarom ik geen mandje heb meegenomen? Ik besluit om van mij af te slaan. Waar maakt u zich druk om? Wat maakt het nou uit of ik wel of niet een mandje meeneem de winkel in. ( Let op het woordje U, het van mij afslaan heeft nog niet heel veel overtuiging.) Het is toch alleen maar schijnveiligheid. Ik zie dat hij een wenkbrauw optrekt, hij is het blijkbaar niet met mij eens. O denk je dat?, dan wil ik graag even met je praten. Kom maar mee naar mijn kantoor dan kan je mij uitleggen wat je daar precies mee bedoelt. Wanneer je gelijk hebt moeten we misschien ons beleid aanpassen. Het is natuurlijk onzin wanneer we allemaal maatregelen nemen die helemaal geen zin hebben. Het is fijn dat mensen daar goed over nadenken en een goed onderbouwd alternatief kunnen aandragen. Daar sta ik wel voor open. Loop je mee?

Met hem mee naar het kantoor? Het liefst wil ik gewoon doorlopen wat een gezeur! Maar hij blijft mij strak aankijken en als een mak lammetje knik ik. In plaats van gewoon verder te lopen en de HEMA uit te lopen, loop ik achter hem aan. Zijn kantoor is vlakbij, we komen langs de babykleding en de keuken artikelen en in de hoek van de winkel is een deur. Hij pakt zijn kaartje en opent daarmee de deur. Kom verder ,zegt hij wanneer hij de deur voor mij open houdt. Ik loop verder en stap een hal binnen. Hij laat de deur achter zich dicht vallen en ik hoor hem in het slot klikken. Ik voel mij als een vlieg in een web en het lijkt alsof ik weinig andere keuze heb dan door te lopen. Natuurlijk kan ik zo weglopen maar op één of andere manier probeer ik nog iets van schijn op te houden en denk ik dat het zomaar weglopen heel erg op gaat vallen. Hij loopt verder en aan het einde van de gang pakt hij zijn kaartje weer en opent een andere deur, zijn kantoor neem ik aan. Ook hier nodigt hij mij weer vriendelijk uit om verder te lopen. Hij loopt achter mij aan en de deur valt achter hem dicht. Oei dat voelt wel heel erg opgesloten. Ik kijk om mij heen en ik zie dat het maar een klein kantoortje is. Er staat een bureau met een stoel en een archiefkast met een hangplant erop. Veel meer kan er niet in. Hij gaat zitten en ik kan alleen maar blijven staan omdat er geen andere stoel aanwezig is. Volgens mij doet hij het met opzet en het maakt mij nog ongemakkelijker dan ik mij al voelde. Wat is er aan de hand dat ik mij zo kleintjes voel?  Hij kijkt mij aan en zegt: o mijn excuus wat onfatsoenlijk van mij. Hij gaat staan en pakt zijn stoel en zet hem aan de andere kant van het bureau. Neem plaats neem plaats, waar zijn mijn manieren? Ik ga zitten maar merk gelijk dat dit het gevoel er niet beter op maakt. Nu zit ik op de stoel en torent hij boven mij uit. Nee dit heeft de situatie er helemaal niet beter op gemaakt.

Nou vertel! zegt hij ik ben erg nieuwsgierig. Mijn hersenen werken op volle toeren. Het is nou niet zo dat ik een compleet plan heb bedacht, ik vind alleen die mandjes een stom idee. Ik stotter wat en vind het lastig om uit mijn woorden te komen maar heb toch de zeer dringende behoefte een poging te doen. Al pratend kan ik ook wel wat bedenken. Nou kijk zeg ik, die mandjes zijn echt een schijn veiligheid. Ze voegen niets aan de veiligheid toe. Het enige wat ik er mee kan doen is met het mandje om mij heen zwaaien om de mensen op afstand te houden. Je kan niet zeggen dat dat heel nuttig is of wel? Ik kijk hem hierbij uitdagend aan. En bovendien hoe schoon zijn ze nou?, de mensen zetten ze weer neer en de volgende moet ze weer schoonmaken met een schoonmaak middel waarvan ik niet weet wat het is en of het afdoende is. Dus u kunt niet echt zeggen dat het nuttig is, of wel? Ik kijk hem aan, het enige wat hij doet is knikken maar hij zegt niets. Hij kijkt mij aan alsof hij nog wat meer verwacht en lijkt te wachten. Waar wacht hij nou op? Ik vind die stilte ongemakkelijk. Of vind u het wel nuttig? vraag ik dus nog maar een keer. Het helpt niet dat ik steeds omhoog moet kijken wanneer ik tegen hem praat. Ik sla mijn benen en armen over elkaar heen, ja dat voelt een stuk beter! Hij kijkt mij aan en zegt dan: ik wacht nog op het stukje waarbij je aangeeft hoe het dan moet, ik neem aan dat je daar een idee over hebt? Tenminste ik ga er niet vanuit dat je gewoon uit: geen zin of dwarsigheid geen mandje hebt gepakt? Dat zou best kinderachtig zijn of niet dan? Wanneer ik mij al niet zo ongemakkelijk voelde dan is dit wel het moment om het wel te gaan doen. Ik krijg een rood hoofd en weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Euh nee ik heb eigenlijk geen alternatief plan zeg ik, ik vermijd hem erbij aan te kijken en kijk naar die hele mooie hangplant op de kast. Ik weet alleen dat deze maatregel een hele onnozele maatregel is.

Zooo wéét jij dat? En op welke wetenschap is dat gebaseerd? Die man is een kunstenaar met zijn wenkbrauwen! Ze kunnen nog verder omhoog. Nou zeg ik, hoe kan je nu met een mandje het coronavirus te lijf gaan? Of vind u dat wel ergens op slaan? Of moet ik met dat mandje om mij heen gaan meppen? Op slaan?, meppen? Herhaalt hij mijn woorden. Daar kom ik nog op terug. Ik kijk hem verbaasd aan, wat bedoelt hij daar nou mee. Het valt mij van je tegen meisje zegt hij. Weer krijg ik de kriebels van het woord meisje en ben ook iets geïrriteerd. Hoezo nou meisje! Ik ben 47 jaar, amper meer een meisje te noemen en toch doet het mij iets. Of moet ik, gaat hij verder, je famke noemen? Aan mijn reactie ziet hij dat het raak is. Aha een Friezin zegt hij. Heb je er wel eens bij nagedacht famke wat het betekend wanneer jij denkt dat je je niet aan de afspraken hoeft te houden? Wat dat voor de HEMA kan betekenen? Ik heb werkelijk geen idee en kijk hem vragend aan. Waar wil hij naar toe? Heb je er maar 1 moment bij stilgestaan dat wanneer iedereen maar doet zoals jij nu doet , de HEMA een boete kan krijgen van €4000. Of nog erger, dat we onze deuren moeten sluiten. Alleen omdat een eigenwiis lysts famke maar gewoon doet waar ze zin in heeft? En heb je er bij stilgestaan dat die mandjes er voor een heel andere reden staan? Bijvoorbeeld dat wij kunnen nagaan hoeveel mensen er in onze winkel zijn? Zodat wij niet over het toegestane aantal heen gaan? En voor jou misschien ook niet onbelangrijk, weet je dat er een boete staat om het niet naleven van de voorschriften? En weet je ook hoeveel dat is?. Ik moet hem niet al te intelligent hebben aangekeken want hij zucht en zegt: “zoek het maar even op” Weer kijk ik heb een beetje wazig aan, wat wil hij? Ja zoek het maar op herhaalt hij, je hebt vast wel een smartphone bij je. Ja dat kan ik niet ontkennen, ik ben er praktisch mee getrouwd. Maar wat heeft het nou voor nut dat ik moet opzoeken hoeveel die boete is? Maar hij blijft mij aankijken dus ik pak mijn telefoon en zoek het op. Gelijk kom ik allemaal verhalen tegen over het niet betalen van de boete en dat het toch wel of niet een strafblad oplevert en of het van invloed is op je VOG verklaring. Het duurt even voordat ik het gevonden heb, ik zie €390 euro staan. Dat is best een bedrag moet ik zeggen. Ik stop mijn telefoon weer weg en kijk hem aan. En? Wat kost zo’n boete nu? Vraagt hij. Net alsof hij dat niet weet denk ik. Maar ik mompel: €390. Wat zeg je? Ik heb het niet verstaan. Dus ik herhaal het nog maar wat luider, €390! Zoooo dat is best veel geld he zegt hij. Ik kan alleen maar knikken. Dus, gaat hij verder. Omdat jij geen zin had om je aan de voorschriften te houden kan je ons als HEMA veel schade toebrengen, kan je je medemens in gevaar brengen omdat er te veel mensen in de winkel zijn en heb je zelf de kans om een boete op te lopen. En dat allemaal omdat je je als een lyts eigenwiis famke aan het gedragen bent.

Het is dus toch mogelijk om mij nog wat ongemakkelijker te gaan voelen dan ik al doe. Ik had al een licht schuldgevoel toen ik de winkelmandjes voorbij liep maar heb schamper om mijzelf gelachen en het weggeduwd. En nu krijg ik dit over mij heen. Ik doe nog een dapper poging tot verzet en zeg dat ik echt niet de enige ben die dit doet. Hij lacht zachtjes en zegt: maar wel diegene die er nu voor gepakt is. Ik schuif onrustig op mijn stoel heen en weer. Ik vind het totaal niet prettig dat hij zo boven mij uit torent het maakt dat ik mij inderdaad dat lytse famke voel en zo wil ik mij nu helemaal niet voelen. Ik zou nog ergens op terug komen had ik gezegd zei de man, weet jij nog waarop ik zou terug komen?. Nou dat weet ik wel want ik vond het maar vreemd. Hij moet alleen niet gaan denken dat ik dat tegen hem ga zeggen. Op slaan en meppen ging hij verder, dat waren geloof ik de woorden waar ik op terug zou komen, denk je ook niet?. Euh ja mompel ik, ik geloof het wel. Best wel kinderachtig he dat je dat zei. Wie gaat er nou met een winkelmandje om zich heen slaan of van zich af meppen? Maar eigenlijk getuigd alles van wat je tot nu toe gedaan hebt en tegen mij gezegd heb niet van volwassenheid. Het is dat je nog niet bent gaan stampvoeten. Ik wilde je een keuze geven maar ik heb mij bedacht, voor kleine meisjes is het soms beter dat die keuze voor hen gemaakt wordt. Je zou de keuze gekregen hebben tussen de optie van het erbij halen van een paar BOA’s die je de boete zouden kunnen uitschrijven van €390 of ik zou je een alternatief aanbieden. Maar zoals ik je al zei, ik heb de keuze al voor je gemaakt. Wil je even gaan staan? Wat verward en ongerust ga ik staan. Wat is het alternatief denk ik. Oo er gaat van alles door mijn hoofd en er zijn heel wat triggers afgegaan. Maar dat kan toch niet zo zijn? Dat is voor de leuke verhaaltjes maar niet voor in het echt, toch? Toch heb ik wel een idee waar hij naar toe wil en begin het behoorlijk warm te krijgen. Hij pakt mij bij mijn arm en lijdt mij zonder verdere uitleg naar de hoek van de kamer. Tussen kast en bureau in. Hij duwt mijn neus tegen de muur. Blijf daar maar even staan, ik kom zo terug zegt hij. Ja daaaag ik ben gekke Gerrit niet denk ik opstandig maar het blijft bij denken. Want hoewel hij wegloopt en ik de deur weer dicht hoor vallen, blijf ik staan waar ik sta. En ik sta er nog wanneer hij weer terug komt.  Ik hoor hem zachtjes tegen zichzelf zeggen, goed ingeschat. Mooi zo je staat er nog hoor ik hem nu hardop zeggen. Heb je al enig idee wat het alternatief is vraagt hij liefjes. Ja ik heb er een heel goed idee bij maar geen haar op mijn hoofd die denkt dat te zullen zeggen. Ik weet niet eens hoe die man heet en ik sta bij hem in het kantoor in de hoek als een klein meisje. Weet je wat ik gedaan heb? Vraagt hij. Nee hoe zou ik dat moeten weten ik ben niet helderziend denk ik, maar ik besluit iets beleefder te reageren en zeg dat ik dat niet weet. Ik ben even wezen winkelen in de HEMA, het is zo’n ontzettende nuttig winkel. Je kan er alles vinden wat je nodig hebt zegt hij. En op dit moment heb ik een paar dingen nodig die een ûndogens lyts famke weer in het gareel kan krijgen. Mocht ik nog twijfels hebben dan zijn die nu wel voorbij en er gaat een rilling door mij heen.

Zal ik je eens vertellen waar ik langsgegaan ben? En zonder op mijn antwoord te wachten gaat hij verder. Ik kwam bij de keukenafdeling en daar zag ik een mooie houten spatel dus die heb ik maar meegenomen. Ik vond hem alleen een beetje licht in de hand dus ben voor de zekerheid nog even bij de badartikelen langsgegaan en daar zag ik die mooie badborstel . Uit ervaring weet ik dat die heel overtuigend kan zijn hoor ik hem zeggen. Wat zeg jij ? denk je ook niet dat die overtuigend kan zijn, ik knik alleen maar. Ik weet heel goed dat die borstel heel overtuigend kan zijn. Maar had er zeker geen rekening mee gehouden dat ik hem nu zou voelen.

Ondertussen is hij naar mij toegelopen en pakt hij mij opnieuw bij mijn arm en trekt mij mee naar het bureau. Hij neemt plaats op de stoel en kijk mij aan. Ik denk dat je wel weet wat je moet doen en ik weet het zeker wel al ben ik niet in staat om mij te bewegen. Hij geeft een rukje aan mijn arm en ik struikel half over zijn schoot heen. Mijn god hoe ben ik hier nu in beland! Ik doe echt geen al te rare dingen en ja hij heeft hier een punt maar om mij nu over de knie te laten nemen in de HEMA bij een man die zich niet eens heeft voorgesteld. Dat had ik echt niet kunnen bedenken. Maar ik ben ook niet in staat om het tegen te gaan. Hoewel ik het doodeng vind, maakt het ook heel wat in mij los. Ik weet niet hoe het bij jou vroeger ging, gaat hij verder. Maar bij mij krijgt de kleding geen slaag, en hij heeft mijn rok al op mijn rug gelegd. Of hoef ik niet zo heel ver terug te gaan sinds je laatste pak op je bips? Vraagt hij liefjes. Ik ben blij dat ik met mijn hoofd naar beneden lig want ik voel dat ik knalrood word. Ik geef geen antwoord, maar dat is kennelijk niet de bedoeling want hij geeft een venijnige tik op mijn been en ik schuif van schrik bijna van zijn schoot af. Hij kan mij maar net tegen houden. Ik vroeg je wat! zegt hij. Wanneer je over de knie ligt doe je er goed aan om mijn vragen gelijk te beantwoorden. Ik zei: of hoef ik niet zo heel ver terug te gaan sinds je een pak op je bips hebt gekregen?. Euh nee zeg ik zachtjes. Dat dacht ik al is zijn antwoord. Dan hoef je ook niet net te doen alsof je niet weet wat er gaat gebeuren. Weet je inmiddels al wat het alternatief is? O en voor de duidelijkheid, dit is een gewone vraag en geen retorische vraag. Alweer ben ik relatief blij dat ik met mijn hoofd naar beneden lig, zonet hoefde ik nog niet te antwoorden maar nu wel. Het alternatief is een pak op de billen zeg ik dan ook maar. Ik gooi het er als het ware uit al zou het niet om mij gaan. Ja, dat is het zeker is zijn reactie een flink pak op je blote bips.

 En met die woorden voel ik dat hij zijn vingers achter mijn onderbroek haakt en hem naar beneden trekt. Hij neemt de tijd en dat maakt mij extra zenuwachtig. Zo horen ûndogene lytse famkes te liggen vind je ook niet? Met de billen bloot over de knie. Ik besluit dat dit geen vraag is waar ik op hoef te antwoorden en houd mij wijselijk stil. Opeens voel ik zijn hand neerkomen op mijn billen en van schrik slaak ik een gilletje, niet dat het echt zeer doet maar ongemakkelijk is het wel. Hij slaat in een rustig tempo door en ik kan het hebben. Daar lig ik dan, in de HEMA over de knie van waarschijnlijk de manager. Tenminste dat denk ik, ik zag iets op zijn naam bordje staan maar kon het zo snel niet lezen. Hij blijft doorslaan en het wordt al iets gevoeliger maar ook weer niet overdreven pijnlijk. Ik maak niet echt indruk is het wel? Hoor ik hem zeggen. Ik schrik, het is hem dus ook opgevallen dat ik het wel goed kan hebben, dat is jammer. Hij rommelt wat en ik voel de badborstel tikken op mijn billen. De spatel sla ik maar over ik denk niet dat dat indruk op je gaat maken. Maar deze daarentegen, en hij slaat even wat steviger op mijn billen, deze gaat dat zeker wel doen of niet dan? Ik piep alleen maar wat als antwoord. God ik heb de pest aan de borstel. De borstel maakt zeer zeker indruk op mij en dat hij nu uitgerekend dit uit de winkel mee moest nemen.

Wat zal ik doen? Voor elke euro die ik je bespaar met het niet laten uitschrijven van de boete een tik met deze borstel? Of moet ik gaan rekenen met wat je ons zou kosten wanneer de HEMA een boete zou krijgen of wanneer we dicht moeten. Het klamme zweet breekt mij uit bij die opmerking. Of gaat hij verder, moet ik je afrekenen op het feit dat je andere mensen in gevaar brengt omdat wanneer je geen mandje meeneemt het niet meer duidelijk is hoeveel mensen er in de winkel zijn. En is dat in klappen uit te drukken? Hoe zou jij je voelen wanneer er door jou toedoen iemand ziek is geworden? Die laatste opmerking doet pijn en ik voel mij ineens heel onnozel. Het is echt niet mijn bedoeling om andere mensen ziek te maken stotter ik. Je dacht er niet bij na zeker? is zijn reactie. Ik schud mijn hoofd, nee antwoord ik. En gelijk daarna voel ik de borstel hard op mijn rechterbil neerkomen en voor ik het in de gaten heb is de linker bil ook aan de beurt. Ik geef een gil en bijt daarna op mijn lip. Kut ik ben in een kantoor in de HEMA, wie kan mij horen? Dan aan mij de taak om je voortaan wel te laten nadenken gaat hij verder. En hij gaat verder. Om en om komt de borstel op mijn billen terecht. Ik spartel al heel snel en heb erg veel moeite om mij goed te houden. Ik piep en spartel en doe heel veel moeite om niet te veel lawaai te maken. Maar de borstel blijft neerkomen en ik schiet in de paniek. Ik weet dat ik dat altijd doe met hout. Paniek paniek paniek. Ik kan niet rustig blijven liggen ik schop ,wiebel en glijdt van zijn schoot af. Ik zit op mijn knieën op de grond.    Hij blijft verraderlijk kalm, ik zie zijn hand naar mij toekomen en deins wat naar achteren. Maar niet ver genoeg. Zijn hand heeft mijn oor te pakken en hij trekt eraan. Zo hard dat ik wel weer overeind moet komen. Hij trekt mij tussen zijn knieën in en duwt mij over 1 knie en met het andere been klemt hij mij vast. Ik was nog niet klaar zegt hij en hij duwt mij met zijn hand nog meer voorover, met mijn neus richting de grond. De borstel komt hard neer op mijn billen en hij zet er de vaart in. Ik wil overeind schieten maar ik kan geen kant op. Hij gaat maar door en het lukt mij niet meer om stil te blijven. Ik ben niet meer bezig met wat anderen zouden kunnen horen, ik ben alleen maar bezig met mijn billen.

Ik laat de tranen over mijn wangen lopen. Ik voel mij schuldig en had in mijn opstandige bui nooit rekening gehouden met de andere kant van het verhaal. De borstel blijft maar neerkomen en ik weet zeker dat ik een paar behoorlijke blauwe billen ga overhouden. Ja ik krijg vaker op mijn billen maar juist door de corona is dat een behoorlijke poos geleden en kunnen mijn billen niet zo heel veel meer hebben. Het verzet heb ik opgegeven en ik blijf liggen onder de klappen op mijn billen. Ik geloof dat ik mijn punt duidelijk heb gemaakt hoor ik hem zeggen. Ik knik voordat ik er erg in heb. Ja dat heeft hij inderdaad. Ik hoor dat hij de borstel op het bureau legt en hij legt zijn hand op mijn rug. Juist dat zetje heb ik nog nodig om het helemaal los te laten en ik begin nog harder te huilen. Waar de tranen vandaan komen ik heb geen idee, ik lig te schudden op zijn schoot en ik begin het gênant te vinden maar ik kan niet stoppen. De tranen moeten eruit. Hij lijkt het niet erg te vinden. Wanneer ik weer wat rustiger bent, pakt hij mij bij de schouder en helpt mij overeind. Hij houd mij even vast wanneer ik wat onvast op mijn benen sta om mij daarna weer richting de hoek te dirigeren. Ga daar maar even staan om bij te komen.

Daar sta ik dan, onderbroek inmiddels op de enkels en met de rok omhoog. Die heeft hij vastgezet met een paar knijpers. Die was hij blijkbaar ook tegengekomen in de winkel. Het gekke is , het voelt niet eens raar. Ik moet wel knap gestoord zijn wil ik dit niet raar vinden, maar ik vind het niet raar. Het voelt niet onveilig. Langzaam kom ik bij en mijn tranen drogen op. Ik had dit totaal niet aan zien komen vandaag en ondanks dat mijn billen aanvoelen alsof ze 10 x zo dik zijn geworden ben ik van binnen een stuk rustiger dan ik in tijden geweest ben. Ik slaak een diepe zucht. Zo ben je er weer vraagt hij? En ik knik, ja ik ben er weer. Mooi, je mag je aankleden zegt hij en dat laat ik mij geen twee keer zeggen. Snel doe ik eerst mijn rok naar beneden en pak ik mijn onderbroek. Voorzichtig schuif ik die over mijn billen en dat is maar goed ook .De aanraking van alleen mijn onderbroek is al gevoelig. Ik moet er niet aan denken hoe het straks gaat voelen wanneer ik op de fiets weer naar huis moet. In een fanatieke bui had ik vandaag besloten dat ik wel even kon fietsen, het was immers fantastisch weer. Alleen nu had ik wel spijt van die beslissing. Ik draai mij om en kijk naar de grond. Sjoch my iens oan famke, en ik kijk naar hem op. Denk je dat je nu weet wat je voortaan moet doen met de regels? Ik bloos en knik. Hij kijkt mij aan en laat mij er mee weg komen. Mooi, dan mag je nu weer gaan. Wanneer je mijn kantoor uitloopt is aan de rechterkant een toilet, dan kun je je daar nog even opknappen wanneer je dat wilt.

Wanneer we afscheid nemen, fluistert hij mij nog even in het oor. Famke wanneer je een schooloutfit aandoet als dit dan vraag je er ook om om op je billen te krijgen he. Ik bloos alweer en draai mij snel om en loop het kantoor uit. Volgens mij hoor ik hem grinniken. Ik loop het toilet binnen en draai de deur achter mij op slot. Met mijn hoofd tegen de deur geleund kom ik op adem. Ik kijk in de spiegel naar een gezicht waar je duidelijk de sporen van de tranen kunt zien. Zo kan ik niet over straat en ik draai de koud water kraan open en plens flink wat water in mijn gezicht. Het knapt er wel van op maar te zien is het echt nog wel. Ik voel aan mijn billen en ben benieuwd wat de schade is, zo te voelen moet het er niet al te best uit zien. Zal ik?, de spiegel hangt hoog maar ik doe een poging. Ik til mijn rok op en schuif mijn onderbroek wat opzij. Op mijn tenen kan ik net een beetje zien. Oei dat ziet er inderdaad niet best uit. Ik maak een sprongetje om het nog een beetje beter te kunnen zien. Dat wordt een pijnlijk ritje naar huis denk ik. Ik plens nog wat water in mijn gezicht en dan moet het maar zoals het is. Ik haal diep adem, recht mijn schouders en loop met opgeheven hoofd de HEMA weer in. Wat een dag!

Ze keek op haar telefoon naar het appje wat ze net had ontvangen en ze voelde zich warm en rood worden. Ze keek snel om haar heen of er ook iemand naar haar keek maar dat was gelukkig niet zo. Ze had het idee dat iedereen aan haar kon zien dat er wat was. Snel pakte ze haar telefoon en stond op en liep bij haar computer vandaan. Ff snel naar de wc. Op het toilet pakte ze de telefoon weer en opende opnieuw het bericht. Het was van haar coach. En wat ze las bracht haar in verwarring. Niet dat de opdracht onduidelijk was maar ze wist niet zo goed waarom. Of eigenlijk ze kon verschillende redenen bedenken maar wist niet of hij dat ook kon. En hij zei er niets over. Ze las het nog een keer. “Karin ik verwacht dat je morgen om 17.00 uur bij mij thuis komt, je gaat op je welbekende plek staan en blijft daar wachten.” Dit was nog nooit voorgekomen en deze mededeling zorgde voor acute zenuwen. Om 17.00 uur was hij volgens haar nog niet eens thuis maar morgen misschien wel dus. Ze zou er op moeten antwoorden. Het enige wat ze typte was: OK. Ze had altijd moeite om te reageren op zulke dingen, of het nu in gesprek was of via de app. Het eerste wat bij haar opkwam was: “Ja Frank” maar dat deed ze nooit. Op een of andere manier voelde ze zich daardoor beschaamt en hield ze het kort en antwoordde ze juist bewust niet met 2 woorden. Er kwam geen reactie meer maar ze zag dat het bericht wel gelezen was. Nu begon het wachten. Ze was allang blij dat de werkdag er bijna opzat en dat ze vanavond nog te sporten ging. Dat zou haar even afleiden.

Die avond kon ze maar slecht in slaap komen, hij zou haar niet zomaar laten komen. De afgelopen tijd had ze echt wel een aantal dingen gedaan die niet volgens de afspraken waren maar hij had haar er niet op aangesproken. Wat haar op zich wel een beetje had verbaasd maar ze had het ook niet besproken maar voor kennisgeving aangenomen en was langzamerhand steeds een beetje slordiger geworden. Dit werd een hele lange nacht. Het voelde erg dubbel die spanning. Ze zou er niet zonder willen maar het haalde haar ook behoorlijk uit haar doen. Haar fantasie maakte overuren over wat er ging gebeuren of kon gaan gebeuren. Morgen had ze maar een halve dag werken en daarna een paar uurtjes naar huis voor ze om 16.30 moest vertrekken om op tijd te zijn. Het leek haar geen goed plan om te laat te komen, niet dat ze dat normaal wel deed maar ze nam zich nu voor om een beetje extra tijd in te plannen. De nacht duurde inderdaad lang! Het leek wel of ze elk uur had gezien maar ze moest toch geslapen hebben want ze schrok wakker van de wekker. Versuft sloeg ze het ding uit en moest zich bedwingen om zich niet meer om te draaien. Het was waarschijnlijk niet zo’n heel goed idee om vandaag “schoolziek” te zijn. Dus hees ze zich uit bed en ging maar ff douchen kon de gelijk wakker worden. De ochtend ging verbazend snel voorbij het was druk op haar werk en het vroeg al haar aandacht. Om 12.00 uur sloot ze haar computer af en ging naar huis.

Eerst even een hapje eten en dan misschien nog maar even op bed, zo’n goede nacht had ze niet gehad en het zorgde er ook voor dat ze even niet aan vanavond dacht. Nou ja wanneer ze kon slapen tenminste.

Op bed was ze aan het woelen en haar gedachten werden in beslag genomen door wat er zou kunnen gaan gebeuren. Automatisch gingen haar handen naar beneden, zou ze? Het maakte ook andere gevoelens bij haar los die ze over het algemeen best verwarrend vond maar het waren geen vervelende gevoelens. Langzaam gingen haar vingers aan het werk en ze had maar heel weinig nodig. Haar lichaam schokte en haar vingers werkten sneller en sneller, ze voelde hoe nat ze was. Even niet nadenken maar alleen maar voelen. Ze duwde haar heupen omhoog om haar vingers te ontmoeten en al heel snel werd de ademhaling nog sneller en bewoog ze heel haar lichaam totdat de ontlading kwam. Ze voelde zich loom maar voelde zich ook beschaamd.

Zo raar deze combi. Maar het was nu eenmaal zo. Ervoor en erna was de fantasie opwindend en ze vond het fijn zo eerlijk moest ze ook zijn. Fantasie doet geen pijn. Ze was zo slim om de wekker te zetten want het duurde niet lang of ze viel in slaap. 2 uurtjes later ging de wekker en het was tijd om zich klaar te maken. Ze sprong nog een keertje onder de douche om zich even wat op te frissen.

Om 16.30 stapte ze in de auto en was onderweg, onderweg naar wat vroeg ze zich af. Ja dat ze op haar bips zou krijgen dat wist ze wel maar nog niet waarom. Ze had het niet willen vragen want ze was bang voor de wedervraag. Waar ze zelf dacht dat het voor was. Dat was een gevaarlijk gebied. Wanneer ze dingen zou aandragen waar hij niet aan gedacht had dan sneed ze zichzelf in de vingers en dat was ze niet van plan. En echt fijn was het ook niet om op te biechten waar ze dacht dat ze straf voor had verdiend. Ze zou het wel merken. Ze was behoorlijk in beslag genomen door haar gedachten en voor ze het wist was ze al bij zijn huis aangekomen. Ze stapte uit de auto en liep naar de deur. Ze zag hem niet in de kamer maar de deur was los.

Waar zou hij zijn? Ze wandelde de kamer binnen en liep door naar de wel bekende hoek. Ze ging staan en begon te twijfelen. Waar was hij, wat moest ze doen. Normaal stond ze niet aangekleed in de hoek, maar moest ze nu haar broek laten zakken? De deur was los en wat als er iemand langs het raam liep dan zou die haar toch kunnen zien? Maar toch had ze wel het idee dat het wel de bedoeling was. Frank was er nog steeds niet en ze moest een keuze maken. Ze besloot dat ze moest gaan staan zoals altijd en maakte haar riep los, knoopte de broek los en liet hem zakken haar onderbroek nam ze maar in 1 keer mee. Normaal deed ze dat niet maar hij was er toch niet dus maakte het niet uit. Ze keek snel om haar heen en werd steeds zenuwachtiger. Waar bleef hij.

Ze voelde zich wel erg kwetsbaar zo maar durfde niet uit de hoek te gaan, stel je voor dat hij dan net binnen zou komen dus bleef ze maar staan. Het duurde en duurde ze keek op haar horloge en ze zag dat het al bijna half 6 was. Wanneer het de bedoeling was om haar nog zenuwachtiger en ontvankelijk te maken dan ze al was dan was hij in die opzet behoorlijk geslaagd. Ze hoorde buiten een autodeur dichtslaan en vroeg zich af of hij dat was. En ja ze hoorde de buitendeur opengaan. Ze wist niet dat het nog kon maar ze werd acuut nog een stuk zenuwachtiger. Ze hoorde dat hij de deur dicht deed en de autosleutels op de tafel legde, zijn voetstappen kwamen richting de woonkamer.

Hij zei helemaal niets en ze durfde niet achterom te kijken. Ze hoorde dat hij op een stoel ging zitten en ze hoorde dat hij even extra adem haalde. Nu komt het dacht ze en ja ze had gelijk. “Zo meisje daar sta je dan” “was je er aan toe? “ Wat moest ze daar nou op antwoorden?, wat wilde hij nu. Ze koos ervoor om niet te antwoorden en de vraag als retorisch te beschouwen. Maar dat was het niet merkte ze al snel. Ze hoorde hem opstaan en hij was heel snel bij haar. Voor ze het wist had ze 2 zeer forse meppen op haar billen te pakken. Ze slaakte een gilletje, meer van de schrik dan echt van de pijn. Zou je niet eens antwoorden wanneer ik je wat vraag Karin? Jaaa stamelde ze, maar ze wist eigenlijk niet zo goed wat ze moest antwoorden dus duurde het even. “was je er aan toe?” vroeg Frank nog een keer. Wat moest ze nou? Ze was er altijd aan toe maar had niet het idee dat het nu meer aanwezig was dan anders. “Nee dat denk ik niet” zei ze dus maar. Om toe te geven dat de drang er bijna altijd was ging haar toch wat te ver. “Nou dat lijkt er helemaal niet op Karin!” hoorde ze Frank zeggen. “Volgens mij doe je er alles aan om het zover te laten komen” . Omdat ze nog steeds niet wist waar dit op uit ging draaien hield ze zich maar stil. Waar is je telefoon? Hoorde ze, Huh telefoon? O shit dit gaat de verkeerde kant op! “In mijn jas” antwoordde ze. “ga maar halen” zei Frank. Ze draaide zich om en aarzelde, ze keek vanonder haar wimpers Frank aan en die zag er wel uit alsof hij het meende dus liep ze naar de stoel waar ze de jas overheen had gehangen.

Ze was blij dat de broek nog boven haar knieën zat en niet op haar enkels. Zo in haar blote bips door de kamer lopen maakte dat ze zich super ongemakkelijk voelde. Ze pakte de telefoon uit de jas en liep er mee terug naar Frank toe. “Geef maar hier” zei hij en hij stak zijn hand uit. Ze gaf hem de telefoon en wachtte af. Misschien moet ik hem maar even een poosje houden hoorde ze hem zeggen. O god! Nee! Ze voelde een paniek gevoel opkomen. Haar telefoon was heel belangrijk, veel te belangrijk! Dat wist ze ook wel maar wilde daar niet aan toegeven. Haar gevoel was duidelijk van gezicht af te lezen en hij reageerde daar ook op. Nee? Niet? Vertel mij maar eens waarom ik dat niet zou doen? Volgens mij heb ik je hier voor gewaarschuwd of niet? Ze kon niet anders dan dat toegeven en knikte en keek snel naar beneden. Frank legde zijn hand onder haar kin en duwde haar hoofd weer omhoog. “wat zei je?, ik hoorde je niet” “Ja je hebt mij er voor gewaarschuwd” moest ze wel toegeven. “Maar ik heb hem ook echt nodig!” ze hoorde zelf hoe klein dit klonk. Bah hier had ze rekening mee moeten houden maar daar had ze nu niets meer aan. “Dat had je iets eerder moeten bedenken, vind je ook niet Karin?” “Ja Frank” antwoordde ze timide, het viel haar zelfs nu op dat ze nu wel met twee woorden sprak dat had ze nog nooit gedaan.

Hij legde haar telefoon op de kast en pakte zijn eigen erbij. “Laat mij eens kijken, hoorde ze hem zeggen. Ze stond nog steeds voor hem en dat werd er niet gemakkelijker op. Ze zag hem bladeren en hoorde hem opsommen. Maandag 30 minuten, dinsdag 33, woensdag 19. Ze voelde zich nog warmer worden. Ze wist precies waar hij mee bezig was en ze wist ook hoeveel dagen ze fors over de internet tijd heen gegaan was. Ze had er tijden geen probleem mee gehad en ging het redelijk goed maar de laatste paar weken ging ze er elke dag overheen. Dat moest een keer fout gaan natuurlijk. Ze had het wel geweten maar had de rem er niet op gezet. En ja ze kon de vraag nu wel begrijpen of ze er aan toe was. Zo leek het in ieder geval wel. En misschien was het ook wel zo. Ondertussen was Frank gewoon doorgegaan met opsommen. Het klonk als een monotone achtergrond. Ze moest haar gedachten er weer bijhouden!” Dat maakt het totaal op 467 minuten teveel” zei hij Wow zoveel! Dat had ze niet gedacht. “Kom maar mee” zei hij en ze was verrast maar liep achter hem aan. Wat zou hij nou van plan zijn? Hij liep naar de achterkamer en trok een stoel naar achteren. Toen zag ze dat daar een matje op lag. Shit! “Ga maar zitten” zei hij. Ze zuchtte en liep naar de stoel, maar hij hield haar tegen. “Wacht even” Hij draaide haar om zodat ze met de rug naar hem toe stond. Ze voelde dat hij haar broek vastpakte en met een kleine ruk liet hij de broek meer zakken. Nu was hij voorbij haar knieën en ze voelde dat de broek nog meer naar beneden gleed.

“Nu kan je gaan zitten” zei hij. Ze ging voorzichtig zitten en voelde het matje in haar billen prikken. Frank liep bij haar vandaan en ze hoorde hem iets uit de lade achter haar pakken. Het was een notitie blok met een pen. Zo nu mag je 467 keer gaan opschrijven : “ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” “elke regel ga je nummeren” Ze knikte wat moest ze zeggen? Hij schoof het blok naar haar toe. “begin maar en schrijf netjes” Ze pakte de pen en zette 1 op het papier. “Moet ik de zin nog een keer herhalen vroeg Frank? Ze schudde van nee. “Nou laat maar horen dan, wat ga je opschrijven?” ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” antwoordde ze. “inderdaad, dat is precies wat je gaat doen wanneer ik klaar met je ben!” “En nu aan het werk!” Hij was echt serieus en dat maakte behoorlijk indruk. Ze begon met schrijven maar netjes schrijven was nooit haar sterkste punt geweest dus het zou heel wat moeite kosten om het netjes te blijven doen. De mat prikte behoorlijk in haar billen en zo probeerde zo weinig mogelijk gewicht op haar billen te zetten maar dat lukte niet zo goed. Inmiddels was ze bij zin 10 en kreeg ze in de gaten dat het een lange zit ging worden. Frank was bij haar weggelopen en ze hoorde hem in de keuken bezig. Het klonk alsof hij aan het eten koken was. Nou lekker dan! Zij hier in haar blote bips op een stekelig matje strafregels schrijven en hij stond doodleuk in de keuken eten te koken! Maar eigenlijk was ze ook wel blij dat hij niet bij haar stond. Nu kon ze in haar eigen gedachten zinken. Ze kreeg kramp in haar vingers en ze wist bijna niet meer hoe ze moest zetten. Ze zette zich een beetje af op haar benen om de druk op haar billen te verminderen maar daardoor werd de druk op een andere plek weer meer dus dat hielp ook niet.

Zo snel mogelijk als het kon dan maar doorschrijven dan was het misschien ook sneller afgelopen. Frank liep haar voorbij en ging naar de woonkamer. Ze hoorde hem de tv aanzetten het maakte hem blijkbaar niet uit hoe lang ze er over deed hij had blijkbaar de tijd. Ze was al bijna een uur aan het schrijven en haar billen deden meer dan zeer. Haar gemoedstoestand was een stuk zachter geworden dan toen ze begon. Eerst was ze vooral geschokt, toen boos en nu vond ze het voornamelijk eigen schuld. 467 ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden. Zo dat was de laatste. Met een zucht legde ze de pen neer. De kramp in haar vinger probeerde ze wat weg te masseren. Het was heel lang geleden dat ze echt wat geschreven had. Dat zal op school geweest zijn, nu deed ze alles via de telefoon of laptop en had ze amper meer een pen vast. “Klaar?” hoorde ze Frank vragen. “ja klaar” antwoordde ze. Frank stond op en liep naar haar toe. Laat maar eens zien en hij hield zijn hand op. Ze pakte het blok en gaf het aan Frank. Oei hier was ze niet op bedacht maar toen ze het blok overhandigde voelde ze zich ineens super onzeker worden en ze wilde niets liever dan dat hij tevreden zou zijn. Hij leek echt alle regels te lezen maar ze kon niet aan zijn gezicht zien wat hij er van vond. “Goed” zei hij en hij gaf het blok terug. “Ga maar staan en neem het blok mee” Opgelucht dat ze nu eindelijk kon gaan staan was ze blij met de opdracht. Alleen had ze er even geen rekening mee gehouden dat gaan staan behoorlijk pijnlijk was. Ze kon niet voorkomen dat er een kreun ontsnapte en dat haar gezicht verstrakte. O kut dat doet zeer! Het liefst wilde ze de pijn weg wrijven maar dat durfde ze niet aan. “Kom mee” zei Frank en hij liep naar de woonkamer. Met haar strafregels in haar hand de spijkerbroek op haar enkels en met hoogstwaarschijnlijk een super rode en geprinte bips voelde dat toch behoorlijk ongemakkelijk. Met kleine pasjes volgde ze Frank naar de woonkamer. “Neem plaats” zei Frank en hij wees naar de salon tafel, ze keek hem aan. Zitten zal wel niet de bedoeling zijn maar ze snapte ook niet precies wat hij wel wilde. Op handen en knieën, verduidelijkte hij. Met het blok nog steeds in haar handen kroop ze op de tafel wat nog niet meeviel met haar spijkerbroek zo om de enkels. “leg je blok maar voor je neer” hoorde ze. Ze begon te begrijpen wat hij van plan was en keek daar niet naar uit. Ja ze was heel blij dat ze van de klote mat af was maar wat er nu kwam daar zou die mat een zachte deken bij lijken dacht ze zo. Frank liet haar zo maar staan en liep wat om haar heen. Ga maar op je ellebogen steunen hoorde ze. Met een onderdrukte kreun volgde ze zijn opdracht op. Nu staken haar billen wel heel erg de lucht in. Ze hoorde hoe hij de riem uit zijn broek haalde en ze was min of meer blij dat het de riem was en niet een stuk hout. Nou begin maar met regel 1 zei Frank. Ze aarzelde even en zei toen: 1: ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” ze was nog niet uitgesproken of de riem kwam keihard op haar bips terecht. O god! Hoe kon ze nou blij geweest zijn met de riem? Hij tikte even op haar bil, volgende zei hij. Ze slikte en zei 2” ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” En weer gelijk erna kwam de riem keihard op haar billen. Ooo dit ga ik nooit volhouden dacht ze. Volgende! Hoorde ze Frank zeggen. 3” ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” en weer kwam de riem hard neer. Ze begon al te wiebelen en haar knieën en ellebogen deden nu ook al pijn en ze waren nog maar net begonnen!. Hoe moest ze dit in vredesnaam volhouden. Maar veel tijd om na te denken had ze niet. Frank wilde dat ze doorging. 4: ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” en weer swoosch. 5: ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” Haar stem was al niet zo krachtig meer. Het ging maar door en het waren er zoveel! Oo had ze maar een beetje meer opgelet, of eigenlijk had ze maar niet alles genegeerd. Want het was niet per ongeluk gegaan. Ze wist het wel maar het was schijnbaar niet zo’n issue meer voor Frank want hij had er niets van gezegd. Maar dat was dus een misrekening. 40” ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” en weer kwam die riem op haar billen terecht. Ze ging met haar billen naar beneden en op haar hakken zitten. Maar dat leverde alleen maar nog een extra mep op en het commando dat ze haar billen moest aanbieden voor de straf. Ze probeerde weer in de houding te gaan zitten maar dat viel niet mee. De tranen stroomden al over haar wangen en ze was er nog lang niet. 100” ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” en weer die riem die er gelijk achteraan kwam. En weer door, alles wat ze voelde waren haar gloeiende billen en hij bleef ze maar bewerken met de riem. Na elke regel die ze opnoemde volgde er een nieuwe aanslag op haar billen. Totdat ze eindelijk bij 467 was. 467: ik ga mij zoals een volwassen vrouw betaamd mij aan mijn afgesproken internettijd houden” en de riem kwam weer keihard neer. Dit keer niet op haar billen maar op haar benen. Ze gilde en schoot naar voren. Met haar hoofd in haar armen en de billen omhoog lag ze te huilen op de tafel. Even niet meer bewust van de wereld om haar heen. Frank liet haar begaan. Toen ze iets bijgekomen was pakte hij haar hand en begeleide haar van de tafel en trok haar in zijn armen. Met zijn armen om haar heen begon ze weer te huilen. Hij trok haar iets steviger naar hem toe en liet haar huilen. Toen ze weer wat bedaard was pakte hij haar hoofd tussen zijn handen en bewoog het zo dat ze hem aankeek. “Denk je dat het nu weer gaat lukken Karin?” vroeg hij. Ze wilde wegkijken maar hij hield haar gezicht stevig tussen zijn handen. Ze knikte en zei zachtjes ja het gaat weer lukken. Mooi was zijn reactie en hij gaf haar een kus op haar voorhoofd. “ga je dan maar weer aankleden” en hij begeleide die woorden met een tik op haar billen. Ze glimlachte en probeerde zo goed als het ging de spijkerbroek weer over haar billen te krijgen.

Hij liep naar de kast toe waar haar telefoon lag en kwam ermee naar haar toe. Let wel ,dit was je laatste waarschuwing Karin. Wanneer je er weer zo’n potje van maakt dan kan je hem hier voor 2 weken achterlaten. En met die woorden gaf hij haar de telefoon terug. Blij nam ze de telefoon weer aan en besloot heeeeeel voorzichtig te zijn.

Eet je een hapje mee? Dan kan je daarna naar huis. Oei dat was wel verleidelijk, ze keek op haar horloge en zag dat het al 19.00 uur was. Voor ze thuis was zou het half 8 zijn en dan moest ze nog koken. “Ja graag” antwoordde ze . En even later zaten ze samen te eten en te praten over van alles en nog wat. Het matje was verdwenen van de stoel maar de stoel op zichzelf was ook niet bepaald zacht. Ze kon het niet helpen maar ze moest zo nu en dan even haar gewicht verplaatsen en ze zag hem glimlachen.

Het was nog maar 11 uur in de ochtend en hij wou dat ze nu alweer thuis waren. Daar liepen ze dan in de mooie stad München dit zou een leuke dag moeten worden maar zo als het nu ging zat het er niet in. Ja als ze thuis waren geweest en Carla had hetzelfde humeur gehad als nu ja dan had hij het wel geweten. Maar nu liepen ze in het centrum van München en dan was het toch ietsje lastiger. Hij probeerde zich er een beetje voor af te sluiten maar dat viel niet mee en hij begon zich steeds meer op te winden.

Opeens kreeg hij een ruk aan zijn arm. Wil je ook eens naar mij luisteren!!!! Hoorde hij Carla verontwaardigd zeggen. Ik zei!! En hij hoorde een enorme zucht , dat wanneer je ook eens met mij rekening hield we nu op een terras hadden kunnen zitten. Maar nee hoor! Meneer gaat lekker zijn eigen gang en laat mij maar gewoon wat praten en negeert mij volkomen. Ze stampvoette er nog net niet bij. Ineens zonder dat hij zich er eigenlijk bewust van was had hij haar een behoorlijke tik op haar achterwerk verkocht en had hij haar nu bij haar oor vast.

Wil je nu eens goed naar mij luisteren meisje!, ik negeer je omdat je je gedraagt als een onuitstaanbaar nest en het voor jou beter is dat ik er niet teveel op in ga . Wanneer we in ons hotel waren geweest dan was je hier niet mee weg gekomen en dat weet je best. Nu trouwens ook niet maar helaas moet ik daar nog even mee wachten. Nog steeds had hij haar oor vast en hij zag dat ze behoorlijk verontwaardigd was en haar best deed niet teveel op te vallen in de stad. Dit had hij nog niet eerder gedaan in het openbaar maar het luchtte hem in ieder geval een beetje op. Jammer dat het not done was om je vrouw over de knie te gooien wanneer het nodig was want dit was wel zo’n moment geweest.

Hij zag Carla naar iemand kijken en steeds roder worden, laat me los! siste ze er kijkt iemand naar ons. Nou dan heeft hij in ieder geval wat te kijken dacht hij en hij keek ook naar de persoon waar Carla naar keek en grijnsde, ondertussen haar oor loslatend.

Tot zijn verbazing wenkte de man hem, hij wees op zichzelf: ik?? De man knikte. Hij aarzelde even maar besloot naar hem toe te lopen. De man zag er niet naar uit alsof hij net de schrik van zijn leven had gekregen. Blijf jij hier Carla zei hij ik kom zo terug en hij liep naar hem toe. Sprechen Sie Deutsch? Hoorde hij hem vragen. Nou ja nee dus, een beetje verstaan ging nog maar dat kon je niet echt spreken noemen dus antwoordde hij: Ich spreche kein Deutsch. Woher kommen Sie? Vroeg de man. Ich bin aus den Niederlanden antwoorde hij.. Nou dat komt goed uit begon de man ineens in het Nederlands, dat gaat mij wel lukken. Mijn vrouw komt uit Nederland.

Ik wil mij nergens mee bemoeien maar het leek erop dat je zonet graag even ergens anders was geweest om je vrouw/vriendin het een en ander duidelijk te maken. Of vergis ik mij daarin? Verbouwereerd keek hij de man aan, nou nee daar vergis je je niet in maar wat heeft het met jou te maken? Laat ik het zo zeggen ik ken het “probleem” zei de man en ik ga er vanuit dat jullie er vandaag een uitje van hadden willen maken. Het is nu ongeveer 11 uur en ik heb niet het idee dat het heel gezellig is. De man keek hem ineens recht aan. Wil je er nog een leuke dag van maken? Ja natuurlijk wilde hij dat maar zag ook even niet in hoe hij dat moest doen. O.K zei de man loop maar even mee het is niet ver. Je vrouw kan wel even blijven wachten.

Hij zwaaide even naar Carla en gebaarde haar daar te blijven staan toen liep hij met de man mee. Hij zag dat ze het er absoluut niet mee eens was maar dat kon hem op dit moment niet zoveel schelen. Ondertussen bedacht hij dat dit wel heel vreemd was. Hij liep zomaar met iemand mee liet zijn

vrouw daar midden in de stad staan en had geen idee wat er komen ging, hij kende niet eens zijn naam. Maar toch vertrouwde hij het wel en dus wandelde hij mee. En inderdaad het was niet ver. Bij het eerste zijstraatje sloeg hij af en stopte hij gelijk. Hier is het, en de man wees naar de deur. Vragend keek hij de man aan. Wat is het? vroeg hij zich af. De man stak de sleutel in het slot en liep de ruimte in. Ze kwamen in een halletje en daar was weer een deur. Deze deur deed de man ook open en toen kwam hij in een ruimte die hij niet had kunnen bedenken.

De muren waren bekleed met een soort noppenschuim, hij zag een stoel een tafel een soort turn bokje en nog een krukje met wat erop, toen hij er naar toe liep zag hij dat de kruk bekleed was met een kokosmatje. Hij keek de man vragend aan, wat was hier de bedoeling van. De man beantwoorde zijn vragend gezicht glimlachend. Ik zag wat er gebeurde tussen jullie en herkende dat van mijn relatie met mijn vrouw. Wij hebben dit ook wel eens meegemaakt en dan sta je midden in de stad met een vrouw die duidelijk ergens naar solliciteert en dan kun je geen kant op. De dag verpest en dat valt niet meer goed te maken achteraf. Ik zag het bij jullie en bedacht dat ik jullie hiermee zou kunnen helpen. Wij wonen hierachter en dit is onze ruimte wanneer mijn vrouw weer eens dringend over de knie moet. Het is geluiddicht en we hoeven ons dus niet druk te maken over de buren. Mijn voorstel naar jullie toe is. Maak van deze ruimte gebruik en zorg ervoor dat de lucht geklaard wordt zodat jullie daarna weer fijn de stad in gaan en kunnen gaan genieten van de dag

.

Hij kon nog net voorkomen dat zijn mond open viel van verbazing. Zo’n voorstel had hij nog nooit gehad. In Nederland was niemand van hun vrienden en kennissenkring op de hoogte van hun levensstijl en deze wildvreemde man had het gezien , herkend en een voorstel gedaan. Hij kon niet ontkennen dat het aantrekkelijk was. Ze hadden er al zo lang naar uitgekeken om een dagje München te doen en nu leek deze in het water te vallen. Dit zou een oplossing kunnen zijn al zou Carla er vast anders over denken maar hij was niet van plan om haar mee te laten beslissen. Hij knikte naar de man en stak zijn hand uit. Paul zei hij. De man schudde zijn hand, Karl. Ik geef je de sleutel en wanneer jullie klaar zijn dan kun je de ruimte afsluiten en de sleutel door de brievenbus op nummer 7 gooien . Je hoeft niet aan te bellen het mag natuurlijk wel maar dat laat ik aan jullie zelf over. Kom Paul ga je vrouw halen ik ga naar huis. O ja , zie je die kast? Daarin zal je nog een paar dingen vinden die misschien wel van pas kunnen komen. ik wens jullie alvast een fijn vervolg van de dag maar dat gaat vast lukken.

Wat overdonderd liep Paul terug naar Carla dit zou haar vast erg verrassen maar hij was blij met het voorstel en zijn tred werd stevig en vastberaden. Zo liep hij terug naar Carla die bijna vuur aan het spuwen was. Man ben je gek!!! Mij hier zo te laten staan en weg te gaan met een wildvreemde vent. Ze was er beslist niet vrolijker op geworden. Hij had geen zin om een drama te maken en pakte haar bij de arm en zei kom!. Meer niet, meer was hij niet van plan te zeggen. Het moest de toon geweest zijn van Carla verbaasde hem om mee te lopen zonder nog meer te protesteren. Twee minuten later stonden ze weer voor de deur. Hij haalde de sleutel uit zijn jaszak en opende de deur. Hoe kom jij aan die sleutel???? Het viel Paul op dat de stem van Carla een toontje hoger klonk dan anders, ze raakte wat van slag kon hij wel merken. Zonder te antwoorden duwde hij haar naar binnen en in één beweging sloot hij de deur weer en liep door naar de andere. Ook hier pakte hij Carla bij de arm en nam haar mee naar binnen.

Wat is hier de bedoeling van!!! Kun je mij dat nu eindelijk eens uitleggen? Je laat mij midden in de stad gewoon staan, loopt met een wildvreemde vent mee en dan sleur je mij ook nog eens een één of ander hok in!! Paul was veel van plan maar niet om hier veel woorden aan vuil te maken. Hij legde zijn hand in haar nek en duwde haar richting de hoek van de kamer. Ze stribbelde tegen maar dat maakte niet veel indruk op hem. Bij de hoek aangekomen legde hij haar handen op de rug, trok haar rok omhoog en zei vasthouden. Ze pakte haar rok vast ook al was ze nog aan het protesteren en meteen gingen zijn handen naar haar slip en trok die naar beneden tot aan haar knieën. Zoals ik net al zei kom je er niet mee weg door zo te keer te gaan tegen mij en nu heb ik de kans gekregen om iets eerder te handelen en zo nog iets te maken van onze dag. Ik zou maar mijn best doen om je humeur onder controle te krijgen anders zou je vanmiddag wel eens heel ongemakkelijk kunnen bewegen. Het zitten zal je vandaag vast niet zo heel gemakkelijk af gaan. Ondertussen waren zijn handen al bezig om haar billen te bewerken. Hij was nog steeds boos en sloeg stevig door. Waar denk je mee bezig te zijn? Is dit je idee van een gezellig dagje uit? Bij elk woord klonk er een stevige klets op haar billen. Hij was ingenomen met het geluid, zo hoorde dat te klinken. Zijn vrouw met de billen bloot haar eigen rok ophouden en de billen al mooi roze er waren beroerdere uitzichten. Maar hij was niet van plan het bij roze te laten .Dat ging echt niet helpen, voor wat hij in gedachten had moest er toch echt meer gebeuren en was rood ook niet genoeg.

Ze begon al wat te wiebelen, staand kon ze het nooit goed opvangen en voelde ze zich altijd heel ongemakkelijk. Nou dat was nou juist de bedoeling dus hij ging nog even door. Toen hield hij op, hij drukte haar met de neus in de hoek. Blijven staan Carla en ik wil je niet zien bewegen! Hij liep bij haar vandaan en keek op zich heen, hmmmm die kruk zou ook wel eens van pas kunnen komen. Hij pakte de kruk op en zette die naast Carla neer. Zie je deze kruk Carla? Daar mag je straks even op bijkomen. Hij zag haar slikken, mooi zo dame maak je maar druk. Hij liep weer bij haar weg en liep naar de kast. Zachtjes opende hij de deuren zodat ze het niet zou horen hij was wel benieuwd wat hij daar in zou aantreffen. Zoooo dat was niet mis, Karl had een aardig assortiment en Paul zag wel een aantal dingen die hij wou uitproberen. Carla had hem al eens een foto laten zien van een ronde cane en die hing hier ook. Looping johnny was het. Deze zou hij zeker proberen. Er stond bij dat het een zeer gemeen en effectief ding was, nou dat wou hij wel eens meemaken. Wanneer hij waarmaakte wat hij beloofde had hij zo meteen een heel lieve en meegaande vrouw. Hij pakte de cane uit de kast. Ook hing er een stevige borstel in en die gebruikte hij thuis ook. Dus de pakte hij ook. Hij sloot de kast en liep naar de stoel en ging zitten. Zo Carla kom maar eens even bij mij , hij zag haar schrikken en voorzichtig omdraaien. Ze zag hem zitten op de stoel en liep naar hem toe. Dit was geen ongewoon ritueel voor haar, heel herkenbaar van thuis. Hij wou het ook niet te afwijkend maken.

Toen ze voor hem stond zei hij vertel mij eens waarom je hier zo staat. Hij wist dat ze dit vreselijk vond maar hij vond het nodig zodat ze er ook echt bewust van was waarom ze een ongenadig pak op haar billen zou krijgen. Want dat stond wel te gebeuren en hij wou er zeker van zijn dat ze het wist en zou accepteren. Ze stond wat te stotteren en keek naar beneden, hij dacht wel dat hij haar een handje moest helpen. Met 1 hand draaide hij haar om en sloeg 5 keer hard op haar billen hij draaide haar weer terug. Nou??? Komt er nog wat van, waarom sta je hier Carla? Ze keek hem vanonder haar wimpers aan en mompelde dat ze nogal chagrijnig was geweest . Wat zei je Carla? Graag wat duidelijker praten en kijk mij aan wanneer je tegen mij spreekt. Hij zag haar diep adem halen en moed verzamelen. Toen kwam haar hoofd omhoog en zei : omdat ik chagrijnig ben Paul . Daar was al een gedeelte van het antwoord maar zo makkelijk kwam ze er niet vanaf. Dat is alles Carla? Zou je hier staan omdat je chagrijnig bent? Ze schudde haar hoofd. Nee dus he, nou vertel mij dan waarom je hier wel staat? Weer zag hij haar heftig slikken en knipperen met de ogen. Omdat ik je uitgescholden heb, continue heb lopen mopperen en je een mep gegeven heb zei ze nu iets verstaanbaarder. Paul knikte, inderdaad Carla. En wat gebeurt er met jou wanneer je je zo gedraagt ? hij wist dat dit heel moeilijk voor haar was om het te zeggen maar ze kwam er niet onderuit. Hij wilde dat ze het zou benoemen. Ze haalde haar schouders op, weet niet zei ze. Hij pakte haar arm weer beet en draaide haar weer om. Opnieuw sloeg hij haar 5 x hard op haar billen, ooo weet je dat niet? Vroeg hij toen ze weer omgedraaid was. Ze schudde haar hoofd, misschien dacht ze dat ze het niet hoefde uit te spreken maar daar zou ze achter komen. Hij pakte de borstel en trok haar over zijn knie. In plaats van met de hand te beginnen ging hij vlot van start met de borstel en sloeg echt stevig door. Ze spartelde heftig en begon gelijk te schreeuwen, ja dit had ze niet verwacht. Ze huilde toen hij haar weer overeind trok.

Nou Carla wat gebeurt er met jou wanneer je je zo gedraagt? Ik zou nu maar antwoord geven want anders zou het wel eens heel lang kunnen gaan duren. Ze keek hem aan en zei: dan krijg ik een pak voor mijn billen. Het hoge woord was eruit. Hij zag haar wangen kleuren, ze wist het wel maar ze vond het o zo moeilijk om het te zeggen en toe te geven dat het ging gebeuren ook al was zij diegene geweest die dit ooit allemaal in gang had gezet.

Inderdaad Carla dan krijg je een pak voor je billen antwoordde Paul en vandaag krijg je een flink pak voor je billen. Ik ben er absoluut niet blij mee hoe jij je tot nu gedragen hebt en ik zal er voor zorgen dat de rest van de dag heel anders verloopt wees daar maar zeker van. Bij die woorden trok hij haar weer over zijn knie en hij klemde met de andere been gelijk haar benen vast. Dat zou wel nodig zijn dacht hij zo. Haar billen waren al mooi rood gekleurd en hij was nog niet eens begonnen. Carla ik ga nu beginnen en ik zal er geen woorden meer aan vuil maken, jij weet waarom je hier ligt of niet soms? Hij zag haar knikken maar hij wou het horen dus sloeg hij een paar keer fel op haar benen, dat kwam aan ze begon heftig te spartelen. Wat zei je Carla ik heb je niet verstaan, je weet hoe je moet antwoorden. Ja ja Paul!! Ik weet waarom ik hier lig!!!. Goed zo meisje en hij ging over naar haar billen. Vastberaden haar iets duidelijk te maken sloeg hij stevig door. Carla was al heftig in tranen maar haar verzet was nog niet weg. Ze spartelde en riep steeds stop! Nou dat had hem nog nooit beïnvloed en hij was niet van plan er vandaag naar te luisteren. Haar billen waren vuurrood en hij vond dat ze nu wel klaar waren voor de borstel. Maar eerst maar even in de hoek bedacht hij. Anders werden haar billen gevoelloos en dat was nou net de bedoeling niet hij wilde dat ze alles bleef voelen. Carla kom maar overeind zei hij en hij hielp haar opstaan. Hij keek haar aan en zag dat hij er inderdaad nog niet was. De blik die ze hem toewierp paste niet bij een gestrafte vrouw. Hij begeleide haar naar de hoek en plaatste haar handen in de nek. De slip had ze al niet meer aan die was al verdwenen bij de eerste tikken die hij uitdeelde. De rok trok hij naar beneden en gebaarde Carla dat ze er uit moest stappen. Hij deed een paar stappen naar achteren en bekeek Carla even. Zo dit leek er meer op. Daar stond ze dan, vuurrode billen, alleen in een T-shirt met de handen in haar nek. Zo hoorde een vrouw eruit de zien die straf kreeg vond Paul. Zo meteen zou het rood nog veranderen in blauw wist hij, dat zou ze nog wel even voelen.

Hij liet haar daar maar even een kwartiertje staan dan kon ze mooi nadenken over wat er nog te gebeuren stond. Hij liep naar haar toe en legde de borstel op het krukje wat naast haar stond. Het was beslist een grotere borstel dan diegene die ze thuis hadden en hij wou dat ze wist wat hij nog ging gebruiken. Hij zag aan de manier waarop ze slikte dat de borstel indruk op haar maakte. Mooi zo meisje dacht hij , maak jij je maar zorgen. Het is nog niet voorbij.

Hij ging op de stoel zitten en pakte zijn telefoon erbij. Hij kon het nieuws wel even lezen. Ondertussen hield hij Carla in de gaten en hij zag wel dat ze zich stond te verbijten maar toch was hij niet van plan haar daar weg te halen. Dat kwartiertje had ze wel nodig om na te denken en bovendien zorgde deze rust er voor dat ze het zo goed zou voelen. Uit ervaring wist hij dat wanneer hij te lang achter elkaar door ging het gevoel achteruit ging en dat het lang zo goed niet binnen kwam en dat was zeker niet te planning. Hij keek op zijn telefoon en zag dat het kwartier voorbij was tijd om Carla bij zich te roepen. Carla zei hij, pak de borstel en kom hier. Hij zag haar opschrikken , ze was blijkbaar in gedachten verzonken. Ze pakte de borstel en liep langzaam naar hem toe. Toen ze voor hem stond keek ze naar haar voeten. Hij pakte haar bij haar kin en duwde haar kin omhoog. We gaan weer verder, geef mij de borstel en ga weer over mijn knie liggen. Ze deed wat hij haar vroeg maar hij zag dat ze wilde protesteren. Verstandig dat je dat laat meisje dacht hij bij zichzelf. Al was het voor hem wel een teken dat ze het nog niet helemaal geaccepteerd had. Hij positioneerde haar een beetje beter over zijn knie, hij had een voetensteuntje gevonden en daar zette hij zijn voet op zo kwamen haar billen extra omhoog. Hij hoorde haar kreunen en hij wist dat ze zich op deze manier extra kwetsbaar voelde. Hij pakte de borstel en legde die op haar billen. Langzaam bewoog hij de borstel over haar billen. Ooit had iemand tegen hem gezegd dat anticipatie net zo goed bij de straf hoorde en dat het de ontvanger meer ontvankelijk maakte. Sinds dien had hij pauzes toegevoegd en ook dit strelen met de borstel hoorde erbij. Hij kon voelen dan Carla op haar hoede was en gespannen afwachtte wat er ging gebeuren. Hij haalde de borstel van haar billen maar wachtte nog even. Hij zag haar billen samenknijpen in afwachting van de klap maar toen die niet kwam ontspande ze voorzichtig weer. Dat was het moment dat Paul begon, hij overviel haar en zette er meteen de vaart in. Hij was niet van plan het rustig aan te doen de billen waren nog warm genoeg. Carla had alle moeite om te blijven liggen haar handen vlogen naar achteren en ze schopte fanatiek met haar benen. Die benen zette Paul klem door zijn eigen benen erover heen te leggen. Hij schoof Carla nog meer naar voren zodat ze haar handen wel op de vloer moest zetten omdat anders haar hoofd op de grond kwam. Zo kon ze haar handen niet meer naar achteren brengen om haar billen te beschermen. Zonder hier een woord vuil aan te maken ging hij door. Carla huilde voluit, helemaal niet stoer meer en met overgave. Paul zag dat hij zijn doel aan het bereiken was en ging nog even door. De billen waren van rood naar rood/paars/blauw verkleurd alleen was er nog een klein plekje wat nog wat wit was. De huid tussen haar billen. Hij trok de bil wat opzij en begon dat plekje ook te bewerken. Nu was ze helemaal gebroken en lag ze slap over zijn knie.

Hij was opgehouden maar dat drong nog niet tot haar door. Hij begon haar billen te masseren en te strelen en langzaam werd haar huilen minder. Hij begeleide haar van zijn knie af en liet haar staan. We zijn er bijna Carla zei hij en hij zag haar schrikken. Hij bracht haar weer naar de hoek en zette de kruk klaar. Ga hier maar een poosje op zitten en nadenken over hoe we de dag weer op kunnen pakken. Hij liep bij haar weg en haalde de loopy Johnny op. Deze legde hij op haar schoot. Hiermee sluiten we het zo meteen af. Hij zag dat ze heel stil bleef zitten en haar gezicht vertrok zich. Ze huilde weer en probeerde niet teveel te schokken met haar lichaam, dat deed natuurlijk zeer. Niet dat hij het fijn vond om zijn vrouw zoveel pijn te bezorgen maar hij vond dit wel een mooi gezicht . Hij zag dat haar trekken veel zachter waren geworden en dat zag hij toch veel liever dan die harde/ontevreden blik van haar. Na 10 minuten riep hij Carla weer bij zich. Ze ging heel voorzichtig staan de billen langzaam losmakend van het matje. Hij was bij de tafel gaan staan en daar liep ze naar toe met de cane in de hand. Geef mij de cane maar Carla en ik wil dat je vooroverbuigt en met je buik op de tafel gaat liggen billen goed omhoog. Je krijgt nog 10 hiermee en ik wil dat je meetelt. Na elke klap tel je en zeg je “ Ik zal zeggen wat mij dwarszit en het niet afreageren op een ander” begrepen Carla? Carla knikte en meteen had ze een tik te pakken. Wat zei je Carla? Ik verstond je niet. Ja ja ja Paul ik heb het begrepen, sorry kwam er heel snel . Haar stem kraakte van de emotie . Je mag de tafel vastpakken als je wilt Carla, wanneer je overeind komt dan telt de klap niet. Ben je er klaar voor? Ja Paul hoorde hij haar zacht zeggen. En daar kwam de eerste klap. Zo die kwam aan zag hij er ontstond een mooi patroon op haar toch al heel gevoelige billen. Ze gilde en zei 1, ik zal zeggen wat mij dwarszit en het niet afreageren op een

ander. Ze begon weer te huilen maar dit keer klonk er ook berusting in door. Paul ging rustig door en bij de 10de sloeg hij net nog even iets harder en toen was het voorbij. Hij hielp Carla overeind en knuffelde haar even voor dat hij haar weer naar de hoek bracht. Die tijd had ze even nodig om tot haarzelf te komen. Ondertussen ruimde Paul de spullen op en vroeg zich af of hij nog aan zou bellen bij Karl. Maar hij besloot het niet te doen, het was goed zo. Carla moest nog even op adem komen en dan zouden ze gewoon weer verder gaan. Hij liep naar Carla toe draaide haar om en nam haar in zijn armen. Voorzichtig masseerde hij haar billen waarbij ze kreunde. Ja dat moest vast zeer doen, zo zag het er in ieder geval wel uit. Carla sloeg haar armen om hem heen en zei dat het haar speet. Ze had niet zo willen doen maar kon het niet tegenhouden. Ze was moe geweest van de reis en zenuwachtig omdat ze volgende week examen had. Natuurlijk wist Paul dat wel maar dat was geen excuus. Hij duwde haar richting de wastafel en zei dat ze zich een beetje moest gaan opknappen. Haar gezicht was rood van het huilen en dat zou nog wel even zichtbaar blijven. Toen Carla klaar was gaf hij haar haar rok terug, de slip hield hij. Die zou ze toch niet willen dragen en zo kon hij vandaag mooi bij haar billen. Toen ze aangekleed was nam hij haar in de arm en liep met haar naar buiten. Hij sloot de deur af en gooide de sleutel door de brievenbus. Carla leunde heerlijk tegen hem aan toen ze weg liepen.

Zo zij Paul nu gaan we naar de Engelse tuinen en gaan daar lekker even op een bankje zitten om bij te komen. Naast hem kreunde Carla en hij glimlachte.