Straffengenerator

Heb je behoefte aan straf, maar geen D in de buurt om je die straf te geven? De Leeshoek weet raad! Draai aan het wiel en voer de straf uit. Nog niet genoeg gestraft? Dan draai je maar nog eens 😉

Deel 1: Welkom in de familie

Als Kim zichzelf in de spiegel ziet in haar trouwjurk is ze sprakeloos. Dit is de perfecte jurk. Haar aanmelding begon dan wel als een grap maar nu zou ze, heel serieus, binnen drie dagen trouwen. Dat de wetenschap juist voor haar met een man op de proppen zou komen had ze absoluut niet verwacht.

Haar moeder schiet vol als ze voor haar staat in die prachtige jurk en haar beste vriendin Amanda fluit goedkeurend naar haar en klapt enthousiast in haar handen.

“Ik mag je dit namens je toekomstige man overhandigen,” zegt de verkoopster met een warme glimlach en geeft haar een brief en een klein doosje. Kim maakt de brief open en leest het voor.

“Lieve nog onbekende,

We kennen elkaar nog niet en toch heeft het lot besloten ons bij elkaar te brengen. Ik had niet verwacht een match te vinden die zou passen bij de tradities en normen en waarden die zo belangrijk voor mijn familie zijn. Ik zal niet lichtvoetig in dit huwelijk stappen en zal mijn taak als echtgenoot en hoofd van mijn huishouding altijd serieus nemen, naast de werkzaamheden die ik uit naam verplicht ben uit te voeren voor de familie. Er zal je aan niks ontbreken en ik verzeker je dat ik je zal helpen de beste versie van jezelf te zijn, iedere dag weer.

Ik ben me ervan bewust dat als je met mij in het huwelijksbootje stapt je onze normen en waarden en gratis bij krijgt. In Nederland wordt dit misschien als ouderwets en behoudend gezien maar dit is juist wat mijn Schotse familie van generatie op generatie succesvol heeft gemaakt. Weet dat ik je iedere stap zal bijstaan en begeleiden en altijd vanuit liefde zal handelen.

Heel veel plezier met het uitkiezen van je trouwjurk. Ik hoop dat alle belangrijke mensen in jouw leven hier nu bij zijn en hoop je binnenkort stralend voor het altaar zie staan. With love 

.”

Wat een oprechte brief en wat een prachtig handschift heeft hij eigenlijk. Beter dan de hare zelfs en zo te zien moet hij een vaste hand hebben zo strak en gelijk zijn de letters geschreven. Voorzichtig maakt Kim het doosje open. Haar handen trillen maar ze slaagt erin het doosje uit te pakken. Nog een briefje. Ze vouwt het voorzichtig open.

“Dit is een luckenbooth, een traditioneel geschenk aan een bruid in de omgeving waar ik vandaan kom. Normaal gesproken is dit een broche, maar ik heb er speciaal voor jou een hanger van laten maken. Deze luckenbooth is van mijn grootmoeder geweest en kreeg ze van mijn grootvader op haar verloving. Ze wil graag dat mijn bruid, jij dus, deze ook zal krijgen. Ik hoop dat als we eenmaal getrouwd zijn je deze hanger met trots zult dragen. Wees er zuinig op. Het is een erfstuk en moet met gepaste zorg behandeld worden. Je zult hierop beoordeeld worden door de familie maar als je je best doet hoef je je echt geen zorgen te maken. With love 

..”

Kim pinkt zenuwachtig een traantje weg. Beoordeeld worden? Wat is dit voor familie met ouderwetse normen en waarden? En dan hoe hij spreekt over zijn traditionele taak als echtgenoot en hoofd van de huishouding? Ze had bij haar aanmelding aangegeven graag de traditionele rollen terug te willen zien in een relatie, maar jeetje deze hele aanmelding was gebaseerd op een opdracht van een ouderwets bierspel dat ze in de kast van haar ouders had gevonden. “Bel een willekeurig iemand uit het telefoonboek op en biecht op dat je een drankprobleem hebt.” Om vervolgens iemand van de programma Married At First Sight aan de lijn te krijgen. Hoe bizar is dat? Uiteindelijk was haar drankprobleem te wijten aan het ontbreken van een traditionele man in haar leven, eentje die haar tegengas zou geven en zou durven haar op haar fouten en tekortkomingen te wijzen. Wat een hoop lol hebben zij en Amanda gehad om dat gesprek. Wisten zij veel dat zulke mannen nog Ă©cht bestaan.

Voor Kim het weet is het al de grote dag. Zenuwachtig en onzeker kijkt ze naar zichzelf als bruid in de spiegel. Ze heeft er alles aan gedaan om er zo goed mogelijk uit te zien. Maar voor wie? Wat als er een enorme enge lelijke vent voor het altaar op haar staat te wachten? Nou ze kan altijd nog nee zeggen. Dan is ze misschien wel de allereerste van het expiriment die gelijk voor het altaar al nee zegt maar zoiets zou op zich ook wel weer iets voor haar zijn.

Voordat ze de trouwzaal binnengaat haalt ze nog een keer diep adem. Met haar vader aan haar zijde loopt ze vervolgens de zaal binnen.

Haar ogen ontmoeten twee prachtige blauwe ogen. Voor haar staat een heel aantrekkelijke man, ze schat hem ongeveer vijf jaar ouder dan zij. Hij heeft donker half lang haar en een prachtige lach. Zijn pak is lichtgrijs en zijn stropdas en gilet zijn blauw en groen schots geruit. Er lijkt een zweem van opluchting en goedkeuring in zijn ogen te zien. Ook Kim is maar wat blij dat er geen enge oude kerel voor het altaar blijkt te staan.

 Al snel is het zover en geven ze elkaar de rechterhand. 

“Verklaart U, Logan Ivar Kendrick McCallum, Kimberly Isabella Hartman aan te nemen tot uw wettige echtgenoot en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden, wat is hierop uw antwoord?”

“Ja,” zegt Logan met een twinkeling in zijn ogen. 

“Verklaart U, Kimberly Isabella Hartman, Logan Ivar Kendrick McCallum aan te nemen tot uw wettige echtgenoot en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden, wat is hierop uw antwoord?”

Kim kijkt Logan diep in zijn ogen. Zijn blik is hypnotiserend en intens, het lijkt bijna alsof zijn blauwe ogen dwars door haar heen kijken. Ze krijgt het er warm van… “Ja,” zegt Kim dan ook.

“Dames en heren, ze zijn getrouwd,” zegt de trouwambtenaar met een glimlach. 

De mensen in de zaal applaudiseren. Dan kust Logan haar, heel zachtjes drukt hij zijn lippen op de hare, zijn lippen zijn zacht en vol. Hier kan ze wel aan wennen.

De taart is prachtig en heerlijk, precies zoals ze gevraagd heeft, de champagne vloeit rijkelijk en voor ze het weet is het feest al in volle gang. Iedereen geniet met volle teugen. De wijn die ze schenken is ook echt verrukkelijk. Ze staat op een gegeven moment even met Amanda en nog wat vriendinnen te dansen en hebben de grootste lol, maar dan staat Logan ineens achter haar.

“Rustig aan mevrouw McCallum, hierna geen wijn meer voor jou, gedraag je als een dame, begrepen?” fluistert hij streng in haar oor. Weer krijgt ze het warm van hem. Amanda trekt alweer haar aandacht en voor ze het weet zijn ze twee wijntjes en een uur verder.

“Mevrouw McCallum, het is tijd om te gaan en uw echtelijke plicht te vervullen.” Logan knipoogt en loopt naar haar toe met een microfoon in zijn handen. “Ik wil graag iedereen bedanken voor zijn of haar aanwezigheid vandaag. Mede dankzij jullie is dit een onvergetelijke dag geworden. Mijn bruid is moe dus wij gaan nu naar ons hotel. Tot ziens allemaal.”

Hij pakt haar bij haar arm en neemt haar mee de zaal uit. De gasten applaudiseren nog een keer en al snel zijn ze in het hotel aanbeland.

Voor de deur tilt Logan Kim op. “Ben je er klaar voor om een echte McCallum te worden?” Ze slaakt een kreetje en hij draagt haar met gemak de drempel over. De bruidssuite is mooier dan ze had verwacht en ze hebben uitzicht over een prachtig verlichte stad. In de slaapkamer is het bed romantisch versierd met rozenblaadjes en er staat een fles champagne klaar.

“Je hebt echt genoeg gedronken voor vandaag, mevrouw McCallum. Die champagne bewaren we voor een champagne ontbijt,” besluit Logan.

Hij pakt haar handen vast en kijkt haar lang en serieus aan. Kim krijgt het weer erg warm.

“Ik had gehoopt dat deze situatie zich niet zo snel al zou voordoen. Ik heb je beloofd dat ik je beste versie van jezelf zal laten zijn. Je hebt mijn waarschuwing genegeerd en bent toch verder gaan drinken. Je had jezelf en ook mij voor schut kunnen zetten, en daardoor ook de familie, begrijp je dat?”

Kim kijkt hem verbaasd aan. Wat overdreven zeg. Ze slaat haar armen over elkaar en rolt met haar ogen. Logan wacht verder niet op haar reactie en praat onverstoord verder.

“Mijn familie handelt dingen op hun eigen manier binnenskamers af. Ouderwets misschien maar daarna is alles vergeten en vergeven. Dus, mevrouw McCallum, accepteer je de consequenties van je gedrag of wil je hier het experiment stoppen? Uiteraard gebeurd het pas als de cameraman weg is.”

Stoppen met het experiment, nu al? Zo erg kunnen die ouderwetse consequenties toch niets zijn, denkt Kim. Een ander idee komt in haar op, dit is vast één grote grap, net als die tv-show candid camera van vroeger waar een verborgen camera in zat. Amanda heeft dat natuurlijk verder in scÚne gezet.

“Ik accepteer de ouderwetse consequenties Logan,” zegt ze met een glimlach. 

Logan aait even over haar hoofd. “Bedankt voor het vertrouwen, mylady,”

De cameraman wordt de deur uitgewerkt en dan zijn ze alleen. Logan zoekt in zijn bagage en komt dan terug met iets wat op een korte riem lijkt.

“Kom, we gaan naar de slaapkamer. Ik zal je uit je jurk helpen en daarna zul je mijn vriend hier ontmoeten. Dit is een tawse. Wees maar gerust ik warm je eerst een beetje op.”

Kim voelt zich draaierig worden. Opwarmen? Een zenuwachtig gevoel bekruipt haar. Ze voelt hoe haar wangen gaan branden en vreemd genoeg voelt ze ook vlinders in haar buik. Haar jurk is snel uit en netjes opgehangen.

Logan gaat op het bedrandje zitten en klopt op zijn benen. Kim is in tweestrijd, haar verstand zegt dat ze nu snel weg moet gaan maar haar hart wil dit heel graag meemaken. En trouwens waar moet ze heen zonder haar jurk aan in alleen lingerie?

“Kom, we beginnen rustig aan, ik laat je stap voor stap wennen. Ik doe niks wat je echt niet aankunt, beloofd.”

Aarzelend loopt ze langzaam naar hem toe. Als ze dichtbij genoeg is grijpt hij haar pols en voor ze het weet ligt ze op het bed over zijn knie. Dat zachte bed ligt niet eens zo verkeerd. Maar dan realiseert ze zich in welke kwetsbare positie ze zich bevindt en begint haar hart sneller te kloppen. Het is dus echt geen candid camera grap.

“Kim McCallum-Hartman,” begint Logan plechtig, “je hebt eerder vanavond mijn waarschuwing genegeerd en bent niet gestopt met drinken. Hiervoor ga ik je straffen. Je krijgt zes klappen met de schotse tawse, op je blote billen. Omdat het je eerste keer is zal ik je billen eerst goed opwarmen.”

Zijn hand aait zachtjes haar billen. Hij knijpt haar even maar dan komt de eerste klap. Dat valt best mee eigenlijk. Nog een klap, en nog één. Het brandt. Nog een paar klappen volgen. Hij streelt kort haar billen en trekt vervolgens in één ruk haar slipje omlaag. Meer klappen volgen. Al gauw krijgt ze moeite met stil liggen en begint ze te snikken. Au, wat nou opwarmen, het doet gemeen pijn.

Logan merkt haar onrust en hij klemt zijn been over haar benen. Gek genoeg helpt het haar kalm te blijven. Na een tijdje stopt hij en mag ze overeind komen. Hij pakt haar weer bij haar pols en neemt haar mee de slaapkamer uit. 

Hij zet een stoel voor haar neer.

“Ga maar met je knieĂ«n op de stoel zitten en leun met je armen op de leuning. Billen iets naar achteren.”

Logan haalt de tawse uit de slaapkamer terwijl Kim zoals gevraagd op de stoel gaat zitten.

“Kim McCallum-Hartman, ik heb je beloofd dat ik je beste versie van jezelf zal laten zijn. Je hebt mijn waarschuwing genegeerd en heb nog meer wijn gedronken. Je had jezelf en ook mij voor schut kunnen zetten. Een McCallum denkt aan de familienaam en zal bij ongepast gedrag de consequenties aanvaarden. Ik zal je volgens familietraditie straffen, je krijgt zes slagen met de tawse. Ben je er klaar voor?”

Eigenlijk heeft ze geen idee of ze hier wel klaar voor is. Zes klappen moet ze wel aankunnen, toch?

“Ja Logan,” snikt Kim. Ze voelt haar hart weer sneller kloppen en haalt diep adem.

“Tel de slagen voor me, luid en duidelijk. Tijdens deze straf noem je me meneer McCallum, dus je zegt Ă©Ă©n, dank u, meneer McCallum, begrepen?”

“Ja Logan, ik bedoel meneer McCallum,” 

De eerste klap is een venijnige scherpe pijn. Het brandt even na en het lukt haar pas om na een paar tellen te praten.

â€œĂ‰Ă©n meneer McCallum,” zegt ze maar haar stem klinkt zachtjes door het snikken.

“Ik heb je niet verstaan, deze telt niet mee, mylady,” zegt Logan onverbiddelijk. De moed zakt haar in haar schoenen. Ze wil protesteren maar de volgende klap beneemt haar de adem. Tranen rollen nu uit haar ogen.

â€œĂ‰Ă©n meneer McCallum,” zegt ze nu flink harder.

“Mylady, u heeft niet goed opgelet. U stelt mij teleur. Deze moet opnieuw. Vergeet dank u niet.”

Pats. “Au au,” snottert Kim in paniek. Wat een ongelofelijke zak. Het is veel pijnlijker dan ze had verwacht. Dit is absoluut geen grapje.

â€œĂ‰Ă©n, dank u, meneer McCallum,” Haar stem klinkt vaster dan hoe ze zich voelt. 

Pats. Weer een scherpe pijn. Kim schuift onrustig op de stoel heen en weer. Het lijkt vrijwel onmogelijk om dit vol te houden.

“Twee, dank u meneer McCallum,” 

“Blijf stil zitten mylady. Je doet het hartstikke goed. Nog maar een paar klappen dan is het voorbij.”

Pats. Het lijkt alsof iedere slag steeds harder is. Haar tranen blijven komen. 

“Drie, dank u, meneer McCallum,” Even streelt hij haar schouder en voelt zachtjes aan haar billen. Zijn koele hand voelt best fijn eigenlijk.

Pats. De pijn houdt langer aan als bij de eerdere slagen. Het is alsof ze zweeft in de pijn, even is ze nergens behalve in een vreemde bubbel, tijdloos en niet meer in de gewone wereld. Ze hoort zichzelf huilen, haalt diep adem en zegt dan kalm de woorden die hij graag wil horen: “vier, dank u meneer McCallum.” Ineens voelt ze zich helemaal leeg. Alle zenuwen die ze eerder had vanwege deze vreemde trouwdag zijn verdwenen.

“De eerste twee fouten zal ik als beginnersfouten door de vingers zien, mylady. Je hebt er nu zes gehad. Een volgende keer ben ik niet zo mild. Als ik je een instructie geef volg je die voortaan op, want anders zal ik je opnieuw straffen. Is dat duidelijk?”

“Ja meneer McCallum,” 

“Ik wil dat je je excuses maakt voor je eerdere gedrag.”

“Het spijt me meneer McCallum,” 

“Wat spijt je precies? Ik hoop dat je je les geleerd hebt anders zijn we nog niet klaar voor vandaag.”

Haar mond wordt droog en de zenuwen gieren opnieuw door haar lijf. Ze wil echt niet nog meer straf.

“Het spijt me dat ik niet de juiste woorden zei net en dat ik niet stopte met drinken toen je dat aangaf, meneer McCallum,” antwoordt ze hoopvol.

“Je hebt je les goed geleerd, mylady. Ik vergeef je. Je straf is voorbij.”  Logan neemt haar vervolgens in zijn armen en laat haar rustig uithuilen. Hij streelt zachtjes haar haar. Ook hier kan Kim best aan wennen.

“Goed gedaan mevrouw McCallum, ik ben trots op je. Welkom in de familie,” fluistert Logan in haar oor.

Married at first sight

Op een grijze regenachtige ochtend werd er op het Discord kanaal Strafbox een nieuw idee geboren. Hoe leuk zou het zijn als er spanko’s in het programma Married At First Sight zouden zitten? Mijn fantasie sloeg op hol en na zes maanden, en een week herschrijven, is hier dan eindelijk het eerste deel.

Inhoudsopgave

Padvinderskamp voor dertigers

Op kamp gaan bleek nog veel leuker dan ik me altijd al had voorgesteld. Als kind mocht ik nooit, want duur en gedoe enzo, maar nu ben ik Groot – zogenaamd – en Afgestudeerd, zelfs! Het volwassen leven met al zijn verantwoordelijkheden past bij me, maar toen ik dit padvinderskamp voor dertigers online tegenkwam kon ik de verleiding niet weerstaan. Wie weet waar ik volgend jaar ben; getrouwd, een baby op komst of middenin een volgende pandemie? Nu kan het, het voelde als een eenmalige kans, dus ik klikte en gaf me op. Terwijl ik eigenlijk niet eens goed wist waarvoor ik me precies inschreef.

Het bleek een goede beslissing. Ik geniet met volle teugen van het buiten zijn, de boswandelingen, het hutten bouwen en de spelletjes met de groep, en de saamhorigheid van ’s avonds rond het kampvuur zitten, meezingen met de gitaar, griezelverhalen vertellen en marshmellows roosteren. Mijn groepsgenootjes waarschuwen me regelmatig dat de leiding zo streng is, maar tot nu toe heb ik daar eigenlijk niets van gemerkt. Je hebt hier in mijn beleving alle vrijheid om te doen en laten wat je wilt, zolang je de natuur en elkaar maar respecteert. Oh en niet na zonsondergang in het bos rondzwerft, dat wordt wel steeds benadrukt.

“Wat is het probleem, eigenlijk? Er is hier toch geen kip – in de wijde omtrek niet?” vroeg ik Marit, het meisje waar ik deze ochtend mee op pad ben om noten en bessen te verzamelen.
“Ik weet het niet zeker, ze zijn bang voor wilde dieren denk ik. Het enige dat ik weet is dat je echt niet te laat terug wilt komen…”
“Omdat…?”
“Omdat je straf krijgt.”
Ik proestte.
“Ik meen het, nee, serieus, oprecht…”

In haar grote ogen stond ineens een ernstige blik. Ik keek geamuseerd. Wie gelooft dat nou? Ze ging stil staan, legde een hand op mijn arm en bezwoer me dat ze geen grapjes maakte. “Heus, vraag het maar aan de anderen” zei ze, “als je te laat komt ga je bij de leiding over de knie voor een pak slaag.”

We liepen verder en quasi-nonchalant bracht ik het gesprek weer op het onderwerp “bessen plukken”, maar haar woorden echoden na in mijn hoofd – over de knie voor een pak slaag – zou het echt waar zijn of weer zo’n loos dreigement dat ik al zo vaak gehoord had?

Al zo lang ik me kan herinneren heb ik een fascinatie gehad met billekoek. Als een klein meisje over de knie gelegd te worden, rokje omhoog, broekje omlaag, voor een flink pak op mijn blote billen… Hoe zou dat voelen? Ik was onwijs nieuwsgierig of Marit zelf al wel eens zo’n straf gekregen zou hebben, of dat ze misschien gezien zou hebben dat iemand anders dat moest ondergaan. Maar ik durfde er niet weer over te beginnen.

Die nacht kon ik niet slapen van de kriebels in mijn buik. En de dagen ena bekeek ik de leiding met andere ogen, vooral de hoofdleidster, Ann, die ons regelmatig vermanend toesprak, maar steeds met een knipoog. Zou zij nou werkelijk…?

Geheel onverwachts kreeg ik later die week de kans om erachter te komen. Met een wat ouder meisje – Suus – was ik takken verzamelen voor het kampvuur en we waren nog diep in het bos toen het al iets begon te schemeren. Suus had het in de smiezen (wat in de krant mag, want verder was ze nogal suf). “Oh, we moeten snel terug!” riep ze, “Dan zijn we nog precies op tijd!”. We knoopten touw om onze takken en liepen terug. En toen ineens was daar het moment waarop ik gewacht had.

Ken je dat gevoel, dat je in een gesprek als het ware op een kruispunt staat, dat je weet dat wat je op dat moment zult zeggen heel bepalend gaat zijn voor de toekomst? Nou, dat had ik dus, toen Suus en ik letterlijk bij een kruispunt kwamen en zij de weg niet meer wist. Ik wist het namelijk heel goed. Linksaf was de snelste weg, dan zouden we ruim voor zonsondergang terug bij het kamp zijn. Rechtdoor kan ook, dat is iets om, maar als we stevig doorstappen redden we dat niet. Rechts is totaal de verkeerde kant op, we zouden waarschijnlijk een rondje lopen en in het donker weer terugkomen op dit kruispunt. Gelukkig had ik mijn zaklamp bij me. “Rechts, toch?” zei ik met een vanzelfsprekendheid alsof ik wilde suggereren dat Suus dat zelf ook wel wist. “O ja, natuurlijk” lachte ze. En we sloegen rechtsaf.

Uren later kwamen we terug bij het kamp. Het was al pikkedonker en de rest zat al gemoedelijk rond het kampvuur te zingen. Toen we aan kwamen lopen werd het stil. De anderen staarden naar ons. Een van de mannelijke leiders zei: “zo, daar zijn de stoute meisjes. Dat wordt billekoek, vanavond!” en het groepje jongens naast hem begon te grinniken. Suus en ik stonden als aan de grond genageld. De leider stond op, “geef mij die takken maar, en loop naar de tent van Ann, zij zit daar al op jullie te wachten.” De jongens naast hem maakten teleurgestelde geluiden – aaaah, waarom in de tent, waarom niet gewoon hier? en meer van die strekking – en terwijl Suus en ik de takken overdroegen wendde de leider zich tot de jongens. “Oh, maak je geen zorgen, die tent is vlakbij, dus als jullie stil zijn zul je de petsen en de snikken heus wel horen… en anders loop je er straks even langs, kijk je of je ergens tussen het tentdoek door kunt spieken?”

Mijn benen voelden slap en ik was met stomheid geslagen. Meende hij dat nou? Chips. Wat had ik in godsnaam gedaan? Waarom was ik nou zo?

De tent was inderdaad vlakbij en Ann stond in de tentopening op ons te wachten. “Zo, daar zijn jullie. Gelukkig. Hebben jullie er enig idee van hoe bezorgd ik was?! Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je niet na zonsondergang in het bos rond moet zwerven?!” Ze leek met elke zin bozer te worden, terwijl ze ons de tent in dirigeerde, en het doek dat de deur voorstelde half dicht liet vallen. “Spiekgaatjes genoeg…” dacht ik nog.

Ik keek rond in de tent van Ann. Het zag er eenvoudig maar professioneel uit, vond ik, precies wat je zou verwachten van het hoofdkantoor van een kamp als dit. Een bureau, een stoel zonder leuningen, een bed. Mijn wangen werden rood toen ik me realiseerde wat Ann op die drie meubels klaargelegd had en vooral: met welk doel. Een riem, een paddle, een bamboestokje…

Naast me hoorde ik zacht gesnuf. Ik keek naar Suus, haar gezicht lijkbleek, haar onderlip trillend. En ik voelde me ontzettend lullig. Wat een stomme trut ben ik toch, dat ik vanwege een rare kronkel in mijn hoofd nu dit meisje in deze situatie gebracht heb. Ik zuchtte en keek naar de grond. Voelde een soort moedeloosheid, van schaamte en teleurstelling in mezelf.

“Zo,” zei Ann, terwijl ze een houten paddle uit een la toverde en naar de stoel in het midden van de tent liep. “Wie wordt de eerste?” . Ze tikte met de paddle op haar open hand en keek van mij naar Suus en weer terug. Ik slikte.

“Mag ik iets zeggen?” vroeg ik voorzichtig. Ann trok haar wenkbrauwen op, geamuseerd, bijna spottend “Welja, voor de draad ermee!”, snoof ze. En voordat ik het wist kwam het hele verhaal er met horten en stoten uit. Hoe rebels ik me had gevoeld toen Marit over straf vertelde, hoe nieuwsgierig ik was, dat ik het eigenlijk toch niet geloofde en dus wilde proberen of het echt waar zou zijn en… achter het tentdoek hoorde ik de jongens naar adem happen.

“Nou… dat is fideel van je, Zofia”, zei Ann terwijl ze op haar stoel ging zitten. Ze keek geinteresseerd naar me. “En het is goed dat je er eerlijk voor uitkomt. Dan krijg jij Suus’ portie er vandaag bij – en mag zij toekijken. En me assisteren. Maar volgende keer, als je straf nodig hebt, heb ik liever dat je naar me toekomt en erom vraagt, dan dat je jezelf en een groepsgenote in gevaar brengt. Heb je dat begrepen?”

Stilte. Ik voelde mijn wangen en nek warm worden. Keek naar de grond. Knikte.

“Ik hoor je niet, Zofia?”

“Ja, ja, ik-ik begrijp het” piepte ik, terwijl ik nog steeds naar de grond staarde, alsof ik hoopte dat die zich zou openen en ik erin zou kunnen verdwijnen. Wat een genante situatie is dit… ben je in de 30, met een huis en een baan, wordt je hier toegesproken alsof je een klein kind bent. Het ergste is nog wel dat het helemaal terecht is. De seconden duurden een kleine eeuwigheid.

“Kom op! Niet zo treuzelen!” zei Ann, “Het gaat gewoon gebeuren en als ik jou was zou ik me maar niet te lang laten wachten.” Maar ik stond als aan de grond genageld.

Ann liep op me af en pakte mijn pols en trok me rustig maar beslist mee, terug naar de stoel waarop zij ging zitten en voordat ik het wist lag ik al over haar schoot. Het ging allemaal zo vlug – en zo vanzelfsprekend – dat ik het me pas realiseerde toen ik er al lag, netjes in positie, klaar voor de straf. “Wie niet horen wil, moet maar voelen”, zei ze.

Lichtjes tikte Ann twee keer met de paddle op mijn achterste en zonder waarschuwing kreeg ik daarna een ferme pets op mijn rechterbil. Ik gaf een gilletje en direct erop voelde ik dezelfde doffe dreun op links. En weer op rechts, en op links… “Dit zal je leren, met je onverantwoordelijke gedrag.”

Ann gaf me geen enkele gelegenheid om bij te komen of me voor te bereiden op de volgende. Het deed onwijs pijn en onbewust begon ik te spartelen. “Stil liggen!” commandeerde ze en bleef in hetzelfde tempo mijn billen bewerken met de harde houten paddle. “Ik ben nog lang niet klaar met jou, jongedame!”

Maar stil liggen lukte me niet – het deed zo’n zeer! – ik wiebelde en spartelde over haar schoot, terwijl ik paniekerig piepte. Het voelde alsof mijn billen in brand stonden. Ann zuchtte en legde de paddle even weg, links van zich tegen de stoel, vlakbij mijn gezicht. “Ok, nu is het genoeg geweest” zei ze streng. Met een hand om mijn middel schoof ze me weer op mijn plek en sloeg vervolgens haar rechterbeen over mijn benen.

En toen kwam het moment waar ik bang voor was: ze schoof mijn rok omhoog en trok mijn onderbroek strak in mijn bilnaad. “Zo, dame, jij gaat een flink pak voor je blote billen krijgen.” Ik kneep mijn ogen dicht van schaamte, terwijl Ann de paddle weer pakte en eventjes tegen mijn gloeiende billen legde. “Ha, dat begint al mooi rood te worden,” zei ze tevreden, “eens kijken of dat nog een tintje donkerder kan!” en direct voegde ze de daad bij het woord.

Ann hield zich niet in en in een slagenregen liet ze de paddle genadeloos op mijn blote billen vallen. Zonder het dunne beschermlaagje van mijn kleding voelde de het nog veel gemener, vooral de randjes ervan, en het duurde niet lang voordat ik begon te huilen.

Ik brak en gaf me over, de afzonderlijke slagen voelde ik bijna niet meer, alleen het pijnlijke branden. Ann verslapte haar grip en zette me weer overeind. De stof van mijn rok voelde koel tegen mijn gloeiende achterwerk. Ik voelde me een beetje suf, duizelig, en zakte half door mijn benen.

Ann ondersteunde me – “Zo, dat was een mooi begin. Nu mag je je even over het bureau buigen, Zofia”. Ze dirigeerde me naar haar werkplek en legde mij eroverheen, op mijn buik, de zere billen in de lucht. Ze sloeg mijn rok weer omhoog en liep naar haar kast, om terug te komen met de brede leren riem die ik daar al had zien liggen.

Ik voelde hoe ze mijn onderbroekje naar beneden trok, tot het vanzelf op de grond viel. “Benen iets verder uit elkaar en handen naast je hoofd”, droeg Ann me op. Ik deed direct wat ze zei, tilde een voet op en stapte uit mijn broekje.

“Zo, Zofia… dan is het nu de hoogste tijd dat jij eens flink met de riem op je blote billen gaat krijgen.” Ik slikte. Even legde Ann het koele leer tegen mijn gloeiende achterste en daarna begon ze in een rap tempo uit te halen. Slag na slag na slag striemde de riem over mijn billen.

Stil blijven lukte me niet en ik snikte en snotterde en piepte. Ann snoof. “Begint het tot je door te dringen? Mooi zo. Dan gaan we nog even door. Ik heb helemaal geen medelijden met jou, meisje, je hebt dit pak slaag dubbel en dwars verdiend.”

Ik huilde nu zachtjes, de tranen bleven maar komen. Van pijn, van schaamte. En misschien ergens diep van binnen ook wel van opluchting, dat ik nu eens kreeg waar ik eigenlijk al zo lang over gefantaseerd had.

“Nog tien, Zofia, en jij mag ze tellen,” zei Ann. “Na elke slag ga je me netjes bedanken, dan zeg je het nummer en ‘harder, alsjeblieft’ – heb je dat begrepen?” Vanachter het tentdoek hoorde ik geamuseerde geluiden. WTF… alsof dit een spelletje is, zeg. Ik voelde me enorm belachelijk gemaakt. Maar ik had geen keus.

pets – “Een, dank je wel, harder alsjeblieft”
PETS – “Tweehee… dank je… ha- harder, alsjebliehieft”

Pas na drie hervond ik mezelf, in het ritme, in de klappen en ook in mijn recalcitrantie. Dit kan ik aan – bij de tiende lachte ik zelf een beetje – en Ann had dat blijkbaar al voorzien. En de cane klaargelegd.

Na de tiende was ik buiten adem en even vergat ik dat we er nog niet zijn. Tot ik Ann tegen Suus hoorde smoezen over ‘assisteren’. Het was duidelijk de bedoeling dat Suus me zou slaan en dat zij zich hier een beetje ongemakkelijk bij voelde.

Een fluitend geluid en ik hapte naar adem terwijl de striem begon te branden. “Was dat nou alles, Suus? Volgens mij zei ik: ‘geef haar er maar goed van langs met de cane’ of niet? Deze gaat opnieuw en nu voor het echie. Ik meen het, Suus, anders mag je ernaast gaan staan en krijg je alsnog jouw portie!”

Nog een keer en nu nog heftiger. Ik stampte met mijn voet. Ann drukte me stevig naar beneden op de tafel en Suus leek steeds enthousiaster te worden. Striem na striem, steeds sneller achter elkaar. Ik kneep mijn ogen dicht, spande alle spieren in mijn lichaam. Ann liet me los.

“Klaar?” vroeg Suus, niet hoopvol, eerder teleurgesteld. “Bijna,” zei Ann. Er ging een rilling door me heen. “Nog zes en die geef ik zelf.”

Waar ik enkele luttele momenten had gedacht dat mijn billen niet meer pijn zouden kunnen gaan doen hielp Ann die gedachte snel om zeep. Ze sloeg een stuk harder en gemener dan Suus. Ik had geen keus, probeerde me te ontspannen, terwijl ik me aan het bureau vastklemde.

Eindelijk was het voorbij. Maar Ann zei niets en ik durfde niet om te kijken. Achter me hoorde ik hoe er thee gezet werd. Suus dronk nog een kopje mee en ging toen naar haar eigen tent. Langzaam voelde ik me weer op aarde landen.

Ann liep op me af, wreef mijn rug en masseerde mijn schouder. Trok me speels aan mijn haren. Ik draaide me voorzichtig om en keer ik haar lachende gezicht.

“Was dit nou wat je wou, Zofia?”

Ik kon niet anders dan teruglachen. Een grijns van oor tot oor.

Jason en Faith (7)

Vreselijk vind Faith het! Ze gaan verhuizen! Niet zomaar verhuizen… Nee! Haar moeder heeft besloten dat het beter is dat ze naar BelgiĂ« zullen verhuizen! Faith is woest. Ze wil helemaal niet mee! Maar aan haar wordt natuurlijk niks gevraagd! Ze zullen in de zomervakantie vertrekken.

Faith haat de gedachte Jason minder vaak te kunnen zien en of te spreken. België is zover weg! Het zal drie en een half uur rijden zijn! Ze wil echt niet, maar heeft natuurlijk geen keuze. Ze heeft vele uitwegen gezocht en zelfs op het punt gestaan om van huis weg te lopen, maar omdat ze niet weet waar ze dan terecht kan heeft ze die gedachte ook maar opgegeven. Alles word nog onzekerder dan dat het al is voor Faith. Ohw wat is ze boos op haar moeder. Ze is boos op alles en iedereen. En vooral is ze boos omdat ze mee moet en geen enkele andere optie heeft.

Haar moeder heeft het huis verkocht en heeft een huis gehuurd in België. Een klein deel heeft ze gebruikt om aan Faith haar broer, zus en aan Faith te geven. Echt dankbaar daarom kan Faith niet zijn. Het enige waar Faith mee bezig is vanaf het moment dat ze te horen kreeg dat ze gaan verhuizen naar België is dat ze haar vrienden en vooral Jason heel erg zou gaan missen en dat ze, ze waarschijnlijk nooit meer zou zien. Dat steekt haar enorm. Dat doet zeer. Faith is intens verdrietig en boos, nee woest, tegelijk. Ze begrijpt het ook niet en wil het ook niet gaan begrijpen ook. Waarom zou ze moeten verhuizen?! Haar broer had maar geluk, die gaat bij zijn vriendin en de ouders van zijn vriendin wonen omdat hij een vaste baan heeft in Nederland. Hij zal hun dan 2 keer in de maand in het weekend komen bezoeken. Faith heeft ook die uitweg gezocht door met Jason samen in gesprek te gaan met de ouders van Jason, maar omdat de ouders van Jason nu ook in scheiding liggen vind zijn moeder het nu geen goede omgeving voor Faith.

“Als alles achter de rug is dan hebben we het er nog een keertje over!”

Heeft ze hun beloofd.

Ook Jason vind het erg moeilijk, maar probeert Faith gerust te stellen. Hij komt ook meehelpen in de zomervakantie met de verhuizing. Ze zullen gewoon contact houden en hij zal dan de zomervakantie’s wel naar BelgiĂ« komen. Daarmee is Faith wel een stuk rustiger geworden, maar iets in haar zegt haar dat het anders zal gaan lopen. Faith probeert het gevoel weg te stoppen, maar dat lukt haar niet.

Van haar moeder heeft een paar dozen gekregen om in haar kamer de boel in te gaan pakken. Rustig is ze ermee aan de slag gegaan, maar puur omdat Jason haar gewaarschuwd heeft. Niet omdat ze zo graag mee wil werken. Jason komt in de weekenden ook helpen en is ook de hele meivakantie weer bij Faith. Hij knuffelt haar meer en vrijt minder met haar. Wel krijgt Faith de waarschuwende tik of het welverdiende pak slaag als ze zich misdraagt.

Als eenmaal de dag aanbreekt dat ze gaan verhuizen is het behoorlijk druk. De familie van Faith is ook gekomen om te helpen. Ooms en tantes, neefjes en nichtjes alles loopt door het huis heen om spullen te pakken en in te laden in de auto’s. Faith en Jason zullen de eerste rit mee gaan, aangezien de paarden ook die dag over zullen gaan. Jason en Faith zullen dan samen in BelgiĂ« in het nieuwe huis achter blijven om op de dieren te passen. De volgende dag zullen Faith haar moeder en zus dan met de laatste spullen komen, maar dat zal dan pas tegen de avond zijn en kan zelfs de dag erna pas worden. Als eenmaal alle spullen die mee kunnen in de auto’s geladen zijn, rijden Jason, Faith haar moeder, een oom en Faith naar de paarden om daar de paarden en de spullen die nog mee moeten in te gaan laden. De trailer hangt al achter de auto.

“Eerst de spullen maar”

Zegt Faith haar moeder. Faith is al de hele dag erg stil geweest. Ze haat het! Ze wil helemaal niet verhuizen! Maar zich verzetten kan ze niet en dus helpt ze netjes mee om de spullen in te laden. Daarna zijn de paarden aan de beurt. Lady loopt zo de trailer op. Doet niet moeilijk, maar het paard van Faith, Bonito wil blijkbaar ook niet. Steeds als Faith voor de trailer staat trekt hij zich los en probeert er vandoor gaan. Faith krijgt hem wel steeds weer te pakken en rustig, maar op een gegeven moment stroomt bij Faith haar emmertje over. Ze begint te schreeuwen tegen haar moeder en heeft de tranen in haar ogen staan van woede.

“Dit is jou schuld! Ik wil helemaal niet weg! Dat paard wil ook niet weg! Ga maar lekker alleen naar dat belachelijke BelgiĂ« van je! Je houdt nooit eens rekening met mij! Wat ik wil! IK WIL NIET WEG!!!!”

Faith haar moeder staat haar alleen maar verbaasd aan te staren en weet niet wat ze zeggen moet. De oom van Faith schraapt zijn keel om wat te zeggen, maar Faith luistert niet.

“Faith!!!”

Roept Jason, maar Faith trekt zich er niks van aan. Ze knalt haar paard terug op stal en zakt voor zijn stal huilend op de grond. Op een gegeven moment komt Jason boos de stal in gelopen. Hij heeft weinig medelijden met Faith op dat moment, al begrijpt hij haar uitbarsting best wel. Hij trekt Faith omhoog en geeft haar direct een tik tegen haar wang. Geschrokken staart Faith naar de grond met tranen in haar ogen. Wetend wat er gaat komen. Wetend wat ze verdiend heeft.

“We hebben een afspraak Faith! Je zou je rustig houden weet je nog!”

Hij zegt het kalm zonder verheffing in zijn stem, maar heel duidelijk.

“Ja maar….”

Begint Faith zacht huilend.

“Nee! Niks maar!”

Jason pakt Faith zo vast dat ze bukkend met haar gezicht zo komt te staan dat ze de achterkant van zijn broekspijp vast moet pakken om niet naar voren te vallen. Hij omklemt haar lichaam bij haar middel stevig met zijn arm en slaat haar direct behoorlijk hard op haar met broek bedekte billen.

“Auwauw …het spijt me Jason! Het zal niet meer gebeuren!”

Huilt Faith. Jason gaat onverstoorbaar door met haar billen te pijnigen.

“Je hebt je moeder ook aan het huilen gebracht!”

“Auwauw Jason stop alsjeblieft!”

Huilt Faith.

“Zelfs je oom stond van je te kijken!”

“Auwauw… Het spijt me echt!”

Snikt ze.

“Het zal echt niet meer gebeuren! Auwauauw 
Alsjeblieft stop Jason … Auuwww
Het spijt me!”

Na een poosje, wat voor Faith best lang lijkt stopt Jason en laat haar los. Huilend zakt ze op handen en knieën naast hem op de grond.

“Het spijt me! Ik zal me echt gedragen nu!” 

Snikt ze en droogt haar tranen met de rug van haar hand. Jason trekt zich nog weinig van haar excuses aan en uit haar ooghoek ziet Faith haar oom de stal uitlopen, die heeft het dus gezien, maar daar maakt ze zich nu niet al te druk om. Haar billen staan in de brand van het pak slaag dat ze zojuist ontvangen heeft. Na een tijdje zegt Jason kortaf.

“Ga jij maar even in die hoek staan uithuilen met je handen in je nek!”

Hij wijst naar een hoek in de stal.

“Ik ga even kijken of je moeder alweer terug is want die moest even een rondje gaan lopen.”

Huilend loopt Faith naar de hoek die Jason aangewezen heeft en gaat daar netjes staan wachten tot Jason haar eruit zal halen. Ondertussen gaat er van alles door Faith haar hoofd. Hoe ze zo stom had kunnen zijn om die uitbarsting juist waar Jason bij is te hebben gehad! Dat ze zich nu maar beter gedeisd kon houden. Maar ook dat Jason gelijk heeft gehad om haar nu zo hard te hebben aangepakt. Die uitbarsting was nergens voor nodig geweest. Haar moeder had verder niks gedaan. Eigenlijk wilde ze gewoon een nieuw leven voor het gezin op gaan bouwen, maar ze heeft al zo lang die touwen los gegooid. Zolang is ze eigenlijk grotendeels out of the picture geweest. En nu wil ze alles weer op gaan bouwen?! Het is verwarrend, vooral voor Faith.

Na een korte tijd die voor Faith een eeuwigheid lijkt komt Jason de stal weer binnen gelopen. Faith is inmiddels een stuk rustiger geworden, na het behoorlijke pak slaag wat ze van hem gehad heeft. Rustig haalt hij Faith uit de hoek en trekt haar stevig tegen zich aan. Zo staan ze een tijd alleen maar te knuffelen. Faith snikt nog wat en als ze helemaal rustig is geeft Jason haar een doekje voor haar gezicht. Dankbaar neemt ze het aan en droogt haar tranen.

“Laat het niet weer gebeuren Faith!”

Zegt hij nog even streng, maar rustig.

“Nee Jason.”

Antwoord Faith zacht. Ze wrijft ondertussen even over haar pijnlijke billen en hoopt dat niemand het verder gehoord heeft! Buiten haar oom om dan, want daar is ze zeker van dat die wat gezien en gehoord heeft! Jason interesseert dat niks. Dat weet ze. Alhoewel hij het nooit in het bijzijn van haar moeder doet. Ja een tik. Maar verder niet. Aangezien haar moeder even een rondje is gaan lopen heeft hij waarschijnlijk zijn kans direct gegrepen om Faith een lesje te leren.

Jason kijkt Faith nog even streng aan.

“En nu ga je dat paard zonder morren, en rustig op de trailer zetten, want bij je volgende uitbarsting gaat die broek van je naar beneden! Begrepen Faith?!”

“Ja Jason”

Antwoord Faith bedeesd, en pakt haar paard weer van stal. Alsof haar paard meegekregen heeft wat er met zijn baasje gebeurd is, loopt zelfs haar paard heel bedeesd met Faith mee en zonder geklier de trailer in Ă©Ă©n keer op. Faith haar oom grapt


“Alsof zelfs je paard een pak op zijn broek gekregen heeft!”

Jason kijkt hem lachend aan en knipoogt naar hem. Faith krijgt een rode boei van jewelste en houdt haar mond verder dicht. Haar billen zijn nog best pijnlijk! In haar ooghoek ziet ze dat haar oom, Jason een goedkeurend schouderklopje geeft. Faith haar moeder komt ook net weer aangelopen.

“Ohw, is het gelukt?”

Vraagt ze met een blij gezicht.

“Ja mam, het is gelukt.”

Antwoord Faith rustig en geeft haar moeder een knuffel, die haar moeder maar wat graag beantwoord. Jason gromt goedkeurend en haar oom kijkt haar met een brede glimlach aan.

“Is er toch iemand die jou aan kan hù meissie!”

zegt hij met een brede glimlach. Faith haar moeder kijkt haar oom vragend aan die een nee schuddend handgebaar doet, zo van laat maar. Jason stapt ondertussen met een sadistische glimlach in de auto. Faith schenkt verder geen aandacht aan de opmerkingen van haar oom en gaat voorzichtig in de auto zitten naast Jason. Haar billen tintelen en Faith trekt even een pijnlijk gezicht als haar billen in aanraking komen met de achterbank van de auto. Jason grinnikt en kijkt haar glimlachend aan. Het zal een lange reis worden omdat ze met de trailer maar 80 km per uur mogen rijden. Dat wordt dus letterlijk op de blaren zitten door het toedoen van Faith haar eigen gedrag. Ze zullen nu vier a vijf uur over de reis naar het nieuwe huis doen en dan moeten ze onderweg nog een paar keer stoppen om de paarden te checken.

Na een uur rijden houden ze hun eerste pauze. Faith is weer vrolijk aan het praten met Jason en samen lopen ze lachend het tankstation binnen waar ze een kwartiertje pauze zullen houden voor ze verder gaan. Faith is dankbaar dat ze even kan staan, aangezien haar billen nog wat gevoelig zijn. Gelukkig wel een stuk minder gevoelig dan in het begin! Terwijl Faith naar het toilet gaat koopt Jason ondertussen wat te drinken en sigaretten. Als Faith klaar is en het winkeltje weer binnen loopt, ziet ze Jason bij de deur op haar wachten en loopt vrolijk op hem af. 

“Ik heb shag gekocht hoor. We roken best veel en dan is dit goedkoper.”

Faith haalt haar schouders op.

“Ik vind het prima, als we maar wat te roken hebben is het goed toch!”

zegt ze glimlachend. Jason trekt een scheve glimlach en samen lopen ze weer naar de auto. Als ze bij de auto zijn gaan Faith haar oom en haar moeder naar de winkel. Ondertussen hebben zij de paarden al gecheckt en dus roken Jason en Faith buiten de auto nog een shaggie. De paarden staan rustig op de trailer. Gelukkig, want ze moeten nog wel even. Jason gaat op de rand van de trailer zitten en Faith ploft op zijn schoot tegen hem aan. Ze grimast even bij de aanraking van haar billen met zijn schoot. Jason slaat zijn armen om haar heen en kust haar nek. Er gaat een rilling door haar lichaam en even zijn de zorgen voorbij.

“We zullen elkaar toch nog wel zien hù?”

Vraagt ze hem voorzichtig.

“Ja natuurlijk! We houden ook contact en deze hele zomervakantie ben ik ook bij je! Ik kan alleen niet elk vrij weekend naar BelgiĂ« komen. Alleen in de vakanties.”

Faith zucht.

“Ja weet ik.”

“Maar dat komt ook wel goed, want ik begreep dat je moeder ervoor zou zorgen dat jullie allemaal een computer gaan krijgen en dus kunnen we via msn of Skype gewoon in contact blijven! Daarnaast hebben we onze mobiels nog hù!”

“Jij ziet het allemaal zo positief in, maar ik vind dit echt niet leuk Jason! Ik heb er echt moeite mee!”

“Ik vind het ook niet leuk Faith! Maar we zullen er toch mee om moeten leren gaan! Zullen we er vanavond verder over praten? Je moeder en je oom komen er ook alweer aan.”

“Ja laten we maar doen!”

Antwoord Faith geĂŻrriteerd. Jason kijkt haar doordringend aan, maar Faith draait zich weg uit zijn blik. Ze staat op en Jason ook, hij trekt haar in zijn armen, dicht tegen zich aan.

“Vanavond zijn we alleen en morgen ook de hele dag tot s’avonds, of zelfs de volgende dag nog! Dus gedraag je!”

Fluistert hij in haar oor.

“Ik weet het!”

Glimlacht Faith. Ze zal zijn sturing en aanwezigheid vreselijk gaan missen, maar wil de situatie niet moeilijker gaan maken dan dat het al is.

“Als je je gedraagt, kunnen we er een leuke en gezellige tijd samen van maken!” 

Faith weet  precies wat hij bedoelt en dat wil zij ook. Lekker veel sex, knuffelen en praten. Heerlijk genieten. Even zorgeloos alleen van elkaar genieten. Voor zolang als het kan duren. Ze besluit het positieve er maar van in te gaan zien aangezien ze toch geen grip op de situatie krijgt! En dus besluit ze zich er maar bij neer te leggen.

“Ik zal me gedragen Jason.”

Zegt ze iets bijdehand en loopt uitdagend van Jason weg. Jason geeft haar vlug grinnikend nog een tik tegen haar billen. Onderweg luisteren ze nog wat muziek en praten ze heel wat af. De rit is erg gezellig, maar toch blijft Faith een knoop in haar maag voelen. Relaties op afstand lopen namelijk niet altijd goed af.

Houten paddle

Nee, we hebben het niet over een paddle om mee te roeien/kajakken, maar over een instrument dat speciaal werd ontworpen om mee op billen te slaan.

De “traditie” begon op zee, toen zeelui voor hun snode daden gestraft werden door met een lang stuk hout op hun achterste geslagen te worden. Later gebruikten Amerikaanse slavenhouders deze lijfstraf als een manier om slaven in het gareel te houden zonder blijvende schade te veroorzaken. Zweepslagen veroorzaakten namelijk littekens, dit is niet het geval voor een pak slaag met een paddle. Toch is het niet alleen in de voormalige “slave states” dat de paddle zijn intrede deed in scholen om weerspannige leerlingen wat discipline bij te brengen. Shockerend genoeg werd dit overigens nog lang niet in alle Amerikaanse staten afgeschaft en zijn er dus nog scholen waar leerlingen aan deze lijfstraf onderworpen worden. Laat het duidelijk zijn dat wij ons echt enkel richten tot volwassenen die bewust kiezen voor spanking, met wederzijdse toestemming en vertrouwen.

Er zijn grotere en kleinere paddles. Die laatste zijn zeer geschikt voor het gebruik over de knie. De grotere exemplaren worden vooral gebruikt terwijl de spankee voorovergebogen staat, bijvoorbeeld liggend over een tafel. Met grotere paddles kun je langer uithalen, waardoor de impact zwaarder is. Deze paddle komt veelal op beide billen tegelijk neer en zal al snel blauwe plekken veroorzaken. Uniek aan grote paddles is ook de zogenaamde bullseye, een vuurrood patroon met een wit centrum dat kan ontstaan na een paar klappen.

Ehter, een otk spanking met een paddle die keer op keer en snel achter elkaar op de ontblote billen landt, is niet per se minder pijnlijk. Omdat er minder tijd tussen de slagen zit, is er ook geen tijd om te recupereren. Weinig spankees houden dit lang vol zonder stevig ingeklemd te moeten worden. Waarna het pak slaag uiteraard onverbiddelijk verdergezet wordt, tot de billen vuurrood/blauw/paars zijn en het lesje genoeg is doorgedrongen.

Wooden Bondage Set Xoxo Love Bat Spank Paddle Beat Submissive Slave Racket  Bdsm Kinky Fetish Whip Sluts Paddles Adult Sex Toys - Buy Spank Paddle,Love  Bat,Racket Product on Alibaba.com

De houtsoort kan een groot verschil maken in het gevoel dat de paddle geeft. Hoewel we geen experts zijn op het gebied van alle mogelijke houtsoorten waarmee je een paddle kunt maken, zal een grenen paddle, met een lage dichtheid, veel minder pijn doen dan een mahoniehouten paddle. Hierdoor kun je eindeloos winkelen op zoek naar precies de juiste paddle met het gevoel waar je naar op zoek bent, of hier nu het gevoel van het vasthouden of in je billen mee bedoeld wordt.

Tot slot nog iets over de gaten die je soms in een paddle ziet. Als puntje bij paaltje komt, kun je een doodgewone snijplank, bijvoorbeeld uit de Ikea, als paddle gebruiken. Paddles die specifiek bedoeld zijn om een pak slaag mee uit te delen, hebben echter randen die wel netjes afgerond zijn, om geen onbedoelde schade aan te richten. Ook zijn er paddles met gaten. Die gaten dienen om de lucht door te laten, zodat er geen luchtkussen ontstaat, wat bij snijplanken of paddles zonder gaten vaak wel het geval is. Hierdoor komen de paddles met gaten nog nét dat tikkeltje harder aan, omdat ze niet eerst de lucht moeten wegduwen.

Een paddle is dus een veelzijdig instrument voor alle liefhebbers (en haat-liefders) van houten instrumenten en een uitstekende uitbreiding van je verzameling!