Net als de eerste keer bestelt Sanne ook nu een omelet. Na het plaatsen van de bestelling gaan haar ogen direct naar Daan toe. Die maakt maar al te graag oogcontact en even later durft hij opnieuw bij haar aan tafel te gaan zitten. Al snel weet ze zijn vertrouwen weer te winnen en wanneer ze weet dat de bewaker bijna gaat struikelen, vertelt ze hem over haar herhalende dag. Zoals vaker helpt de bewaker haar onbewust om de eerste scepsis bij Daan te doen verdwijnen. “Hoe vaak heb je me dit al verteld?” vraagt hij nieuwsgierig. Sanne denkt even na, “Volgens mij is dit nu de 19e keer.”

Ze ziet direct dat het allemaal een beetje snel voor hem gaat. Gelukkig heeft ze hem de laatste tijd goed weten te leren kennen en weet ze dat ze hem gerust kan stellen door verhalen te vertellen. Ze legt haar hand op ze zijne. “Het is heel wat om te bevatten, dat weet ik. Zal ik vertellen hoe mijn dag er ongeveer uitziet?” Zonder op zijn antwoord te wachten, begint ze te vertellen. “Elke dag word ik wakker en dan hoor ik ‘I got you babe’ op de radio. Ik ben altijd uitgerust en alle sporen van straf die ik de vorige dag heb gekregen zijn verdwenen.” Aan zijn reactie ziet ze dat zijn interesse gewekt is wanneer ze over straf begint. “Ik kleed me aan, ga naar de eetzaal en eet daar mijn ontbijtje. Daarna moet ik langs de moestuin, waar een van de bewakers achter me aanzit.” Ze laat even een stilte vallen, en Daan bijt. “Wat heb je gedaan dan?” Ze gaat even verzitten voor ze haar verhaal vervolgt. “Nou, zoals je weet is het belangrijk om elke dag voldoende fruit te nuttigen. Het voedingscentrum raadt 200 gram per dag aan. Helaas is het ook enorm duur. Daarom had ik wat afspraken met lokale boeren gemaakt om mij dagelijks te voorzien van aardbeien. De bewaker vindt echter dat ik ‘misbruik maak van de jongens in de moestuin’ en ‘steel uit de tuin van het kamp’.” Ze maakt quotes met haar vingers terwijl ze het verhaal vertelt. “Hoe dan ook, we zijn er nog niet helemaal uit en soms krijgt hij mij te pakken. Dan snijdt hij een flinke tak en laat die over mijn billen zwiepen.”

“Daarna ga ik het dorp in om te wandelen. De laatste paar dagen ben ik ook langs een oude, eenzame man gegaan om met hem een praatje te maken.” Ze laat wat andere details over de precieze activiteiten die ze uitvoert nog even in het midden. “Dan ga ik eten en ontmoet ik jou. Dat is het hoogtepunt van mijn dag.” Ze glimlacht even naar Daan en ziet dat hij moet blozen. “Eerst vond ik je niet zo leuk, maar toen ik je probeerde te negeren, liep dat uit op een pak slaag. Sindsdien ga ik het gesprek met je aan en blijk je toch wel leuk te zijn. Na enkele weken heb ik de sprong gewaagd, en sindsdien vertel ik je elke dag dat ik deze dag al beleefd heb. Vervolgens ga ik naar de universiteit om te sporten. Ik ontmoet een leuke vriendin, Nadine. Daarna spelen we trefbal, waarbij Nadine probeert een van de sportleraren te raken met haar bal. Het probleem is dat ik altijd de schuld krijg.” Ze pruilt even. “Als ik heel goed mik, kan ik haar bal uit koers gooien en dan kom ik er goed van af. Daarna gaan we samen eten en kletsen, over leuke jongens bijvoorbeeld.” Ze kijkt hem betekenisvol aan, en hij begint opnieuw wat te blozen.

Dan verandert de toon van haar stem. “Nadat ik met Nadine heb gegeten, moet ik me melden bij de directeur. Hij is erachter gekomen dat ik abonnementen, zeg maar gerust wurgcontracten, heb afgesloten met de bewoners van het dorp. Daar word ik voor gestraft. Elke dag sta ik met mijn blote billen voorovergebogen over zijn bureau en krijg ik er met de paddle van langs. Ik heb geprobeerd met smoesjes eronderuit te komen, maar dat lukt nooit helemaal. Alleen, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik weet dat het verdiend is dat ik straf krijg.” Haar stem wordt klein en ze kijkt naar beneden, naar de tafel. Het wordt even stil, dan praat ze verder “Vanaf vandaag, voor mij vandaag, pak ik het anders aan. Ik ben alle mensen langs geweest om de contracten te beëindigen en heb hen aangeboden hun geld terug te geven. Ik wil niet langer vluchten voor wat ik verkeerd doe, of smoesjes bedenken. Hopelijk heb ik dan morgen ook een nieuwe dag en anders ga ik proberen het nog beter te doen.”

Sanne kijkt Daan nu recht in de ogen aan. “En, wil je nog met me praten, nu ik bekend heb een crimineel te zijn die het geld uit de zakken van onschuldige mensen klopt?” Daan denkt even na. “Volgens mij heb je er wel echt spijt van en ik geloof oprecht in je. Dat, of je vertelt me het meest ongelofelijke verhaal dat ik ooit gehoord heb, met herhalende dagen en elke dag straf. Het lijkt wel een film.” Hij begint te lachen. “Tsja, helemaal zeker weet je het nooit,” lacht Sanne geheimzinnig. Aan zijn blik ziet ze dat hem vandaag niet zomaar gaat kwijtraken. Een kleine extra aanmoediging kan echter nooit kwaad. Ze verplaatst haar gewicht naar haar rechterbil, die wat meer pijn doet dan de linker. Tijdens deze verplaatsing grimast ze even. “Wat doe je, heb je pijn?” vraagt Daan bezorgd wanneer hij de trekken op haar gezicht ziet. “Ah, ja, wel een beetje. Een van de dorpelingen liet het niet over zijn kant gaan en dreigde de politie te bellen als ik hem niet zou gehoorzamen. Ik wist dat ik dan te laat zou zijn om jou te ontmoeten en daarom heb ik de keus gemaakt om me mijn billen maar bont en blauw te laten slaan met een haarborstel. Zo’n ding doet echt zeer!”

Wanneer ze zijn gezicht observeert, ziet ze dat ze zijn volle aandacht heeft. Waarschijnlijk denkt hij aan haar billen, hoe ze er nu uit zullen zien, hoe ze geslagen worden. Ze besluit er een schepje bovenop te gooien. “Ze zien er ook echt verschrikkelijk gehavend uit, hier, moet je kijken!” Hij kijkt haar verschrikt aan. “Dat kan toch niet hier?” Ze lacht ondeugend terug, kijkt hem aan en gooit dan haar mes op de grond. Met een gekletter valt het op de vloer en vanuit verschillende hoeken van het café worden ze aangekeken. “Oeps, wat onhandig!” zegt ze, net iets te hard. Ze wacht heel even en de andere bezoekers vervolgen hun gesprek. Dan kruipt ze onder de tafel om het mes op te rapen. Niemand ziet nog dat ze wel heel lang de tijd neemt. Langzaam kruipt ze op handen en knieën een stuk achteruit. Wanneer ze denkt dat ze met haar rug bij de rand van de tafel is aangekomen, doet ze een hand naar achter en tilt haar jurkje op, zodat ze Daan een goed uitzicht op haar achterwerk geeft. Na enkele seconden ’vindt’ ze het mes, schikt ze haar jurk en keert ze terug naar haar stoel.

Er staan wat zweetdruppels op Daans voorhoofd. “Dat was inderdaad behoorlijk rood,” geeft hij toe. “Maar je vond het wel leuk om te zien, he,” zegt ze brutaal. Daan loopt weer rood aan. “Ik moet zo naar de sportles, dan ga ik eten en daarna naar de directeur. Daarna zijn mijn billen nog veel pijnlijker dan nu. Als jij om half acht bij de ramen van de slaapzaal bent, tweede kamer van links vanaf de hoek met de noordmuur, dan kan ik je binnenlaten. Geloof me, dat lukt regelmatig. Dan mag jij me masseren. En kunnen we nog wat verder praten, natuurlijk” Daan denkt weer even na, maar zijn nieuwsgierigheid wint het van zijn voorzichtigheid. “Ik zal er zijn, beloofd.” Sanne begint te stralen. “Misschien wordt dit wel de laatste nacht, en dan houd jij me gezelschap.”

Geef een antwoord