“Kom, meisje, je hebt wel wat nazorg verdiend,” zegt Paul wanneer hij je loslaat. “Kleed je maar helemaal uit, dan haal ik wat crème.” Het vooruitzicht van een massage garandeert dat je zonder sputteren gehoorzaamt. Wanneer je net je sokken uitgetrokken hebt, komt Paul weer binnen met een klein potje in zijn hand. Hij gaat op de rand van het bed zitten en wenkt je over zijn schoot. Voorzichtig ga je liggen. Je hoort hoe Paul het potje openschroeft en niet veel later voel je hoe op elke bil een beetje koude crème wordt aangebracht. Je slaakt een diepe zucht wanneer hij de crème begint uit te smeren.

Paul masseert het hele oppervlak en je begint zachtjes te kreunen. Af en toe knijpt Paul even of geeft hij een paar zachte klappen. “Om je huid wakker te houden,” legt hij uit, maar je weet dat hij het vooral doet om je te plagen. “Wat had je eigenlijk opgegeven als ziekte bij je werk?” vraagt hij plots. “Euh, weet ik niet meer precies?” zeg je eerlijk. “Koortsig en zwakjes, denk ik?” Je bent ineens weer wat alerter. Waar gaat hij naartoe met deze vragen? “Hmm, koorts zeg je. Misschien is het goed om dan even te controleren of die nu weg is. Je kunt morgen niet ziek naar je werk, tenslotte.” “He, wat?” vraag je verward. Dan voel je hoe Paul je billen uit elkaar duwt en hoe er iets kouds bij je achterste naar binnen gaat. “Wat doe je?” vraag je scherp, maar wanneer je overeind probeert te komen, voel je hoe Paul je met zijn hand onder in je rug naar beneden duwt. “Nee, nee, blijven liggen. We moeten nu even je temperatuur meten.”

Daar lig je dan, met een hoofd als een boei, terwijl je alleen kunt denken aan de thermometer die tussen je billen uitsteekt. Na wat wel een eeuwigheid lijkt te duren, begint het ding te piepen. Eindelijk gaat dat ding eruit. “36,9, prima!” zegt Paul als hij het display afleest. “Morgen gezond weer naar het werk dus, gelukkig.” “Ja, uiteraard, ik had helemaal geen koorts!” zeg je kribbig. “Ach ja, dat is waar ook. Je was helemaal niet echt ziek. Hoe dom van mij!” Dan geeft hij een paar stevige klappen. “Dit is de laatste keer dat jij je zomaar ziekmeldt, heb je dat begrepen, Irene?” zegt Paul streng. “Ja, ja, ik zal het niet meer doen!” piep je wanneer de pijn uit je blauwgeslagen billen weer opleeft. “Mooi,” bromt Paul tevreden. Hij brengt nog twee nieuwe kloddertjes crème aan en begint weer te wrijven. Al snel lig je weer tevreden zachtjes te kreunen.

Dan voel je hoe Paul je dijen een stukje uit elkaar duwt en met zijn vingers tussen je benen voelt. “Ben je nu zo nat geworden van je straf? Tsk, tsk, stoute meid” zegt Paul spottend. Je wangen worden vuurrood en je bent sprakeloos. Paul beweegt zijn vingers tussen je schaamlippen, langzaam naar boven richting je clitoris. Eerst zachtjes en steeds een beetje harder en sneller begint hij je te vingeren. Je hartslag versnelt en je begint te hijgen. “Zeg het maar, Irene, moet ik stoppen?” Je wil het niet zeggen, maar je wil ook niet dat hij stopt. Met tegenzin geef je je over. “Nee, doorgaan …” kreun je. Paul vindt het juiste ritme. Je klemt je benen om zijn hand terwijl je het gevoel voelt opbouwen, totdat het als een golf door je lichaam gaat. Alle spieren spannen zich aan tot je met een lange zucht alles loslaat en je slap over de schoot van Paul blijft liggen.

Niet veel later lig je met een warm achterste tegen Paul aangekroeld onder de de dekens. “Heb je wat geleerd of moet ik de prijslijst nog wat aanpassen?” vraagt hij, terwijl hij met zijn duim hard op een van de blauwe plekken duwt. Je knijpt je ogen even samen. “Ik heb mijn lesje geleerd, Paul,” zeg je braaf. Of je het meent, valt nog te bezien.

“Kom, meisje, je hebt wel wat nazorg verdiend,” zegt Paul wanneer hij je loslaat. “Kleed je maar helemaal uit, dan haal ik wat crème.” Het vooruitzicht van een massage garandeert dat je zonder sputteren gehoorzaamt. Wanneer je net je sokken uitgetrokken hebt, komt Paul weer binnen met een klein potje in zijn hand. Hij gaat op de rand van het bed zitten en wenkt je over zijn schoot. Voorzichtig ga je liggen. Je hoort hoe Paul het potje openschroeft en niet veel later voel je hoe op elke bil een beetje koude crème wordt aangebracht. Je slaakt een diepe zucht wanneer hij de crème begint uit te smeren.

Paul masseert het hele oppervlak en je begint zachtjes te kreunen. Af en toe knijpt Paul even of geeft hij een paar zachte klappen. “Om je huid wakker te houden,” legt hij uit, maar je weet dat hij het vooral doet om je te plagen. Je voelt hoe Paul je dijen een stukje uit elkaar duwt en met zijn vingers tussen je benen voelt. “Ben je nu zo nat geworden van je straf? Tsk, tsk, stoute meid,” zegt Paul spottend. Je wangen worden vuurrood en je bent sprakeloos. Paul beweegt zijn vingers tussen je schaamlippen, langzaam naar boven richting je clitoris. Eerst zachtjes en steeds een beetje harder en sneller, begint hij je te vingeren. Je hartslag versnelt en je begint te hijgen. “Zeg het maar, Irene, moet ik stoppen?” Je wil het niet zeggen, maar je wil ook niet dat hij stopt. Met tegenzin geef je je over. “Nee, doorgaan…” kreun je. Paul vindt het juiste ritme. Je klemt je benen om zijn hand terwijl je het gevoel voelt opbouwen, totdat het als een golf door je lichaam gaat. Alle spieren spannen zich aan tot je met een lange zucht alles loslaat en je slap over de schoot van Paul blijft liggen.

Niet veel later lig je met een warm achterste tegen Paul aangekroeld onder de de dekens. “Heb je wat geleerd of moet ik de prijslijst nog wat aanpassen?” vraagt hij, terwijl hij met zijn duim hard op een van de blauwe plekken duwt. Je knijpt je ogen even samen. “Ik heb mijn lesje geleerd, Paul,” zeg je braaf. Of je het meent, valt nog te bezien.

“Dan kies ik … 25 met de rubberen paddle en 20 met de tawse.” Je bent vrij zeker dat het klopt, maar zodra je het gezegd hebt, begin je over je keuze te twijfelen. Dat Paul helemaal niets zegt en duidelijk een beetje verbaasd lijkt, helpt ook zeker niet. Je wacht, zonder een duidelijke opdracht, tot hij terugkomt met de instrumenten. Als je naar de straftuigen in zijn hand kijkt, neemt de twijfel nog wat meer toe. Hij schuift de stoel een stukje op. “Voorover, met je handen op de zitting,” beveelt hij.

Langzaam buig je in positie. Paul tikt zachtjes met de rubberen paddle tegen je billen. Het instrument voelt koud, het plakt een beetje aan je huid en je krijgt wat twijfels over je keuze. Dan gaat het stuk rubber naar achter om met een luide knap neer te zwiepen. Met een hoog geluid laat je de lucht uit je longen ontsnappen terwijl je door de impact naar voren wordt geduwd. Dan volgt de tweede klap al, en weer houd je het niet stil. Dat is ook niet te doen, met de brandende pijn over het hele oppervlak van je billen. Niet alleen het oppervlak staat in lichterlaaie, je voelt ook hoe de klap diep doordringt en hoe de eerste blauwe plekken al opzetten. “Auw, alsjeblieft, Paul, niet zo hard!” Dat had je niet willen zeggen, maar je lichaam maakt ook heel duidelijk dat je dit zo niet te lang volhoudt. “Zo, hoor ik nu al spijt? Dat is vroeg!” zegt Paul met een sarcastische ondertoon. Toch, de pijn neemt nog toe, maar het voelt alsof je niet iets minder blauw wordt. Als je de zitting stevig vastgrijpt, je ogen dichtknijpt en je heel erg concentreert op het blijven staan, is het net te houden.

Bij de laatste vijf aangekomen houdt Paul even pauze. “Goed vasthouden, dame. Ik wil niet dat je beweegt waardoor ik je onnodig pijn doe.” Je bent te zeer bezig met concentreren op in positie blijven en de klappen doorstaan om te kunnen reageren op die irritante opmerking. Dan hoor je het zwiepen en het klappen, links, rechts, links, rechts, links. Wanneer je in de gaten krijgt wat er allemaal met je billen gebeurt, vlieg je overeind en begin je jammerend te wrijven. “Ooh, ze zijn al zo beurs!” “Klopt, en dan moeten we nog een instrument,” zegt Paul smalend.

Je ziet hoe Paul de paddle weglegt en de tawse pakt. Je hebt een haat-liefdeverhouding met dat monster. Het gevoel nadat de bestraffing voorbij is, is erg fijn, maar de dikke gezwollen strepen op het moment dat je je straf in ontvangst neemt, zijn bijna ondraaglijk. “Voorover, we waren nog niet klaar,” zegt Paul streng. Je buigt langzaam weer over de stoel. Je voelt de drie leren strengen zachtjes tegen je billen tikken, tot Paul hard uithaalt. “Nee nee nee nee nee! Dit gaan we niet doen!” schreeuw je, terwijl je overeind springt. “Jongedame! Je buigt NU weer voorover!” “Maar het doet zo’n pijn!” jammer je. Hij is totaal niet onder de indruk. “Dat is ook de bedoeling. Voorover of we beginnen morgen weer van voren af aan. Is dat wat je wil?”

Nee, dat is niet wat je wil natuurlijk … Met uiterste tegenzin neem je je positie weer in. De klappen volgen, met een duidelijke pauze. Paul heeft nog wel enig medelijden, blijkbaar, maar heel makkelijk is het niet. Overal volgen nieuwe, dikke strepen onder je huid en het voelt haast alsof je billen wel tien centimeter gezwollen zijn. Wanneer de strepen elkaar steeds meer gaan overlopen, ontstaan de eerste tranen in je ogen. Je merkt ook dat er dikke blauwe plekken ontstaan, vooral helemaal rechts waar de uiteinden gemeen bijten. Wanneer er twee dikke tranen op elke wang staan, telt Paul klap nummer 20 en geeft hij aan dat je overeind kan komen. Hij sluit je in zijn sterke armen en je snikt en snottert even op zijn schouder, terwijl je de tijd een beetje vergeet. “Ga je wat beter op je uitgaven letten?” vraagt hij vriendelijk, maar streng. Je knikt en zegt zachtjes van ja. Je weet vrij zeker dat je dat ook echt gaat doen.

“Ik ga voor … 50 met de leren paddle en 20 met de badborstel. Klopt dat zo?” Paul rekent even na en bevestigt dat het klopt. “Wacht hier, handen op je rug, terwijl ik de instrumenten ga halen.” Zo sta je te wachten. Gek, je had eigenlijk niet eens zo’n behoefte om verder te wrijven, tot het niet meer mocht. Hoe zou het toch komen dat het verdwijnen van de vrijheid voor een behoefte zorgt? Die filosofische vraag houdt je bezig tot Paul terugkomt. Hij gaat zitten en helpt je weer over zijn schoot. Zonder verdere preek gaat hij aan de slag.

De paddle brandt hard, vooral aan de randen, en je wipt hard van links naar rechts op zijn schoot om de klappen te kunnen vertragen en toch, wanneer de eerste pijn een klein beetje wegzakt, voelt ‘t nog niet zo slecht. Paul krijgt dat ook in de gaten en begint wat harder en sneller te slaan. Je ademt bij elke klap scherp in en jammert een beetje wanneer het randje van het instrument op een pijnlijke manier in je vlees bijt. Net wanneer hij een ritme te pakken heeft waar je echt moeite mee begint te krijgen, zijn de 50 klappen al bereikt. “Hmm, dat ging wel snel,” bromt Paul. Met wat moeite lukt het je een iets te slimme opmerking te onderdrukken. Voor je het weet bedenkt hij een reden waarom er nog 50 klappen bijkomen en het is op zich zo ook wel mooi geweest. Bovendien heeft hij inmiddels de badborstel al van onder de stoel vandaan gehaald en is hij begonnen met wat dreigende tikjes tegen je bil. Je schrikt een beetje en knijpt je billen samen in afwachting van de eerste klap. Blijkbaar is dat reden voor hem om met wat psychologische oorlogsvoering te komen. “Kun je niet stil liggen? Ik weet dat het pijn gaat doen, maar je zult even moeten doorbijten.” Grr, wat een vreselijk woord, hij weet dat je daar een hekel aan hebt. Nog erger, de gedachten aan de pijn van de borstel doen je weer je spieren aanspannen en weer grijpt Paul zijn kans. “Als je niet stil kunt liggen, zal ik je helpen.” In een vloeiende beweging slaat hij zijn been over jouw benen en trekt hij je rechterarm op je rug. Je kunt geen kant meer op en je billen steken recht de lucht in, alleen nog maar een groot doelwit.

Paul haalt hard uit, zo hard dat je een gil niet kunt onderdrukken. Je baalt, want zeker als hij zo gemeen doet, wil je hem niet het plezier van de overwinning geven. Terwijl hij heel rustig weer rondjes maakt, neem je jezelf voor om niet nog een kik te geven. Hij probeert je te verrassen met de volgende harde klap. Je hoofd vliegt naar achter, maar je laat geen geluid horen. Hij neemt zijn pauze en slaat dan weer, precies op dezelfde plek. Je bijt op je tanden, maar laat niets horen. Blijkbaar zint hem dat niet, want hij haalt drie keer vlak na elkaar uit. Bij de tweede en derde piep je zachtjes. Shit, hij krijgt het toch weer voor elkaar. Hij slaat ook zo hard. Tevreden keert Paul terug bij zijn eerdere strategie: de tijd nemen en het moment zo lang mogelijk rekken. De volgende vier klappen ontvang je in stilte. Je spant je spieren hard aan tegen de omklemming van zijn benen, sluit je ogen en wacht tot de pijn weer zakt. Paul maakt weer rondjes en slaat dan, nog harder dan eerst, op de sit spot van je recherbil. Direct daarna op de linker, en weer rechts. Daar ben je zeker nog niet klaar voor. Je worstelt en piept wanneer de volgende klapt volgt, en de volgende, zo door tot aan de twintig. Pff, wat een geluk dat het voorbij is! Je komt overeind en wrijft een beetje over je billen, die aardig gezwollen zijn door de laatste klappen. Toch, je hebt het idee dat het erger had kunnen zijn. Je kijkt Paul in de ogen. Zie je daar misschien dat hij een tikje teleurgesteld is dat het voorbij is? Je recht je rug en gaat recht overeind staan. “Dank je voor mijn straf, Paul.” Het klinkt misschien onderdanig, maar dat is niet de hele waarheid. Waarschijnlijk zal hij dat niet begrijpen en hoogstwaarschijnlijk zal hij er niet op reageren als hij het toch in de gaten heeft. Hij geeft je een stevige knuffel en nog een paar tikjes op je billen. Jep, hoogstwaarschijnlijk kom je er mee weg.

“Ik ga voor … 50 met de riem en 20 met de paddle. Volgens mij klopt dat zo.” Paul knikt bevestigend. Gelukkig maar, als het te veel was geweest, dan had je ongetwijfeld de extra klappen ook gekregen, maar bij een tekort zou Paul zeker een extra straf bedacht hebben. “Sta maar op en wacht hier.” Je volgt de instructie op, terwijl Paul de kamer uitloopt. Niet veel later komt hij terug met een dikke houten paddle, ovaal en ongeveer zo groot als een van je billen. “Voorover, handen op de stoel,” geeft Paul nu aan. Je doet wat hij zegt. Dan hoor je het kenmerkende geluid van een riem die uit de lussen van een broek gehaald worden. Je kijkt naar je arm: kippenvel. Even bewonder je hoe een geluid voor een dergelijke reactie kan zorgen. “Zet je schrap!” zegt Paul en je bent weer terug in de realiteit.

Met een luide klap die door de slaapkamer galmt, snijdt de riem over je billen. Oef, zo’n warming-up helpt wel wat, maar dit is wel wat heftiger. Een paar seconden later volgt de tweede slag, die eenzelfde brandende band achterlaat, maar dan net iets lager. Heel rustig wordt het pak slaag opgebouwd. Wanneer Paul onderaan aankomt, volgt de volgende klap weer bovenaan, een nieuwe laag pijn op de bestaande strepen. Halverwege begin je zachtjes te kermen bij elke nieuwe uithaal. Dat lijkt het moment te zijn waar hij op gewacht heeft, want hij begint het tempo op te voeren. Je draait je heupen weg om de slagen te ontlopen. Hij grijpt je echter vast en zet je weer terug in positie. “Blijven staan, anders komt de riem verkeerd neer. Ik wil je geen pijn doen.” “O nee?” roep je uit. Onverstandig, want nog geen seconde later kun je een schreeuw niet onderdrukken wanneer de riem midden op je benen landt. “Geen bijdehante praatjes, dame!” zegt Paul streng en hij gaat door met zijn steeds sneller uitgevoerde bestraffing. Met alle moeite weet je het natuurlijke vluchtgedrag te onderdrukken en je billen in de baan van de riem te houden, tot niet veel later de 50 bereikt zijn. Zo, je billen staan in vlam! Toch, het is niet de meest onaangename sensatie. Jammer dat de paddle nog volgt.

Paul besluit gelijk door te gaan en voor je overeind bent gekomen voel je het koude hout alweer tegen je warme achterwerk. Hij wrijft een paar keer links en haalt dan uit op de rechterkant, een gemeen trucje dat hij iets te leuk lijkt te vinden. Je hebt onmiddellijk spijt van je keuze. De paddle laat een diepe pijn achter en het is pas nummer een. Je kreunt en Paul lijkt hierdoor direct tevreden. “Kijk, zo komen we ergens!” zegt hij enthousiast terwijl hij nog eens uithaalt. Weer zo’n diep, dof gevoel, nu aan de andere kant. Zo wisselt hij steeds af, links, rechts, links rechts, met steeds weer een pijnlijke plek tot gevolg, een pijn die vermenigvuldigd wordt als de klappen elkaar overlappen. Dan volgt er nog één rechts, op precies dezelfde plek als de vorige. Je vliegt overeind om je billen te beschermen. “Handen op de stoel, we zijn nog niet klaar! Nog een keer overeind en we beginnen opnieuw, is dat duidelijk?” Je knikt, maar dat is niet voldoende. “Ja Paul” zeg je zachtjes en na aandringen nog eens, nu wat harder. Je voelt zijn hand op je onderrug en zet je nagels stevig in de zitting van de stoel. Hij haalt uit en nog eens en nog eens. In een hoog tempo worden de resterende klappen afgewerkt. Je registreert het niet meer helemaal, maar toch schreeuwt je hoofd “Pijn, ontsnap, vlucht!” Je kunt je nog net vasthouden en dan is het voorbij. De doffe pijn zakt langzaam een heel klein beetje weg, terwijl je hijgend de stoel vasthoudt.

“Kom maar overeind,” zegt Paul. Je draait je om en kijkt hem aan. “Zo, meisje, volgens mij heb je wel spijt van je keuzes en van je gedrag vandaag,” zegt Paul grijnzend. Je geeft het niet hardop toe, maar je blik spreekt boekdelen. Dan word je beetgepakt en in zijn armen gesloten. Met een dikke knuffel wordt de straf afgesloten. Eén ding is zeker, je zal niet nog eens zoveel geld uitgeven dat je niet hebt!

“Ik kies … 125 met de haarborstel en 15 met de cane. Dat klopt toch?” “Hmm-mm,” bevestigt Paul, “sta maar even op.” Je komt overeind en wacht terwijl Paul de instrumenten gaat halen. Gelukkig, hij heeft niet de grootste haarborstel uitgekozen, maar nu je dat ding in zijn hand ziet, twijfel je toch over de juistheid van je keuze. Paul ziet je ook twijfelen en kijkt je glimlachend aan. “Krijg je al spijt?” “Pff, van dat kleine dingetje? Dat zal wel meevallen.” Paul blijft lachen, maar zegt niets en neemt weer plaats. “Terug over de knie, dame,” kondigt hij aan. Met een kleine aarzeling ga je weer liggen. Paul slaat zijn rechterbeen over je benen en pakt je rechterhand vast. Je voelt hoe hij met het koude hout kleine rondjes maakt over je licht opgewarmde billen. Dat voelt eigenlijk wel goed. Je begint er net een beetje van te genieten als Paul begint te slaan. Hard. Heel hard. En heel snel. Je grijpt de stoelpoot stevig beet en trappelt met je benen. “Au, oooww, stop Paul, alsjeblieft!” “Ow kijk, blijkbaar voel je het toch. Heb je al spijt van je keuze?” Dit is niet het moment om stoer te zijn. “Ja, Paul, niet zo hard!” Gelukkig is Paul een stukje liever als hij weet dat hij gewonnen heeft. Het tempo gaat naar beneden en de slagen zijn ook wat minder hard. Het doet nog steeds pijn, maar het voelt als een enorme verlichting.

Twee pijnlijke minuten later sta je weer overeind. Je voelt de warmte van je achterwerk stralen. Voorzichtig duw je met je duimen in de dikke plekken die onderaan zijn ontstaan. Je vertrekt je gezicht en laat gauw weer los. “We zijn er bijna. Handen op de stoel,” kondigt Paul aan. “Alsjeblieft Paul, is het niet genoeg geweest?” “Als de tas 300 euro had gekost wel, maar nu zijn we pas op de helft. Handen. Op. De. Stoel.” Met een kleine zucht buig je voorover. Op je arm verschijnt kippenvel van het ‘proefzwiepen’, zoals Paul dat noemt. Een paradoxaal gevoel overvalt je: je wil tegelijkertijd dat hij eindelijk eens begint en dat het nog oneindig duurt voor het zover is. Dan gaat het snel, een klein tikje tegen je bil en tsak, de eerste slag. Je vliegt overeind en knijpt in je billen om de pijnlijke lijn eruit te wrijven. “Kom, kom, blijven staan. Als je niet meewerkt, komen er slagen bij. Voorover!” commandeert Paul. Je buigt weer voorover en direct volgt de tweede slag. Het doet zeer, maar langzaam besef je ook dat het niet de hardste slagen zijn die hij ooit met dat rotding heeft uitgedeeld. De volgende slag is net een stukje lager, en de volgende weer lager, zodat zich langzaam een ladder van brandende strepen op je billen vormt. Sneller dan je had durven hopen, is er nog één slag te gaan. “Dat viel nog best mee, he?” vraagt hij. Het klinkt onschuldig, maar de toon heeft een scherp randje. “Ja, Paul, dankjewel,” zeg je verstandig. “De laatste is wat harder, zodat je niet vergeet voorzichtig met je budget om te gaan. Houd je vast.” Twee tikjes en dan komt met een luide zoef de laatste slag neer, perfect horizontaal onderaan je billen bovenop de blauwe plekken van de borstel. Je doet je ogen dicht en knijpt zo hard als je kunt in de zitting van de stoel terwijl de pijn naar het hoogste punt gaat en dan langzaam wegzakt. “Kom maar overeind,” zegt Paul. Je draait je om en kijkt hem aan. “Zo, meisje, volgens mij heb je wel spijt van je keuzes en van je gedrag vandaag,” zegt Paul grijnzend. Je geeft het niet hardop toe, maar je blik spreekt boekdelen. Dan word je beetgepakt en in zijn armen gesloten. Met een dikke knuffel wordt de straf afgesloten. Één ding is zeker, je zal niet nog eens zoveel geld uitgeven dat je niet hebt!

Terwijl je staat te rekenen, schiet je ineens een briljante oplossing te binnen. Met een brutale grijns kijk je Paul aan. “Ik kies 1200 met de hand,” zeg je triomfantelijk. Paul zijn arm zal wel moe worden en zijn hand zal ook vast wel pijn gaan doen. Zo kom je er nog best aardig vanaf. Paul lijkt onaangedaan. “Prima, kom maar hier,” zegt hij nadat hij op zijn favoriete houten stoel is gaan zitten. Hij klopt met zijn hand op zijn knie en op de aanwijzing buig je voorover en ga je over zijn schoot liggen. Direct begint Paul aan zijn taak met een aantal klappen op je linkerbil. Ongeveer een klap per seconde, misschien iets meer, en nog niet te hard. Eigenlijk nog wel goed te doen en niet per se onaangenaam. Alleen, er is iets mis. Sommige spankers slaan strikt om en om, links-rechts-links-rechts. Zo is Paul nooit geweest. Hij wil je kunnen verrassen, zodat je je niet kunt voorbereiden of mentaal weg kunt zakken in het ritme. Nu gaat hij wel erg lang door op die linkerkant en heeft hij rechts nog niet één keer geslagen “Paul, vergeet je niet iets?” probeer je nog. “Hmm?” is het weinig nuttige antwoord. “Je slaat alleen links!” “Ah, dat. Ja, jij koos voor 1200 klappen, da’s een heleboel. Daar moeten we wel zorgvuldig naartoe bouwen. Eerst een tijdje links, en dan straks rechts.” Dan wordt zijn toon wat scherper. “En stil nu, ik heb je geen vraag gesteld. Als je denkt je te kunnen bemoeien met de manier waarop ik een pak slaag geef, mag je straks voordoen hoe jij jezelf zou slaan. Met de badborstel. Dat wil je niet he?” “Nee Paul,” mompel je. “Wat zeg je, ik versta je niet?” Grrr, zo irritant, maar ja, je weet wel beter. “Nee Paul, dat wil ik niet!”

Paul begint weer te slaan, en nog steeds alleen de linkerkant. Die begint steeds warmer te voelen, terwijl de andere kant nog koud en onaangedaan is. Het voelt zo vreemd asymmetrisch, je bent er in je hoofd de hele tijd mee bezig. Hij slaat ook hard en je voelt het meer dan je vooraf had gedacht. Paul lijkt zelf nog geen last te hebben en gaat onverstoorbaar door, tot hij aankondigt dat hij bij 300 aangekomen is. Even wrijft hij zijn handen over elkaar. Gelukkig, blijkbaar voelt hij ook wel wat. “Zo, halverwege deze kant!” zegt hij vrolijk. Je kunt er niet meer tegen. “Nee, je moet de andere kant doen!” “Ik moet niks, dame! Maar misschien kun je erom vragen.” Je klemt je kaken op elkaar, je wil niet. Met een zucht legt hij zijn hand weer op dezelfde kant en je zwicht. “Wil je alsjeblieft rechts verder gaan?” “Natuurlijk wil ik dat, wat een goed voorstel!” Je krijgt steeds meer spijt van je keuze om alleen klappen met de hand te kopen.

De volgende fase gaat zoals verwacht kan worden: alle klappen vallen nu aan de rechterkant en terwijl de pijn daar langzaam opbouwt, zakt het gevoel aan de andere kant wat weg. Even is er iets van balans, maar over het algemeen is dit bijna net zo frustrerend als het eerste kwart van de bestraffing. “600,” meldt Paul terloops terwijl hij door blijft slaan. Het goede nieuws is dat je direct merkt dat hij links en rechts weer afwisselt. Het slechte nieuws is dat hij beduidend lager is gaan slaan, op je tot nu toe nog maagdelijke dijbenen. “Au au, niet zo laag!” roep je uit en je trappelt met je benen. Zonder een verder woord duwt Paul je bovenlijf naar beneden en je billen verder omhoog over zijn linkerbeen. Daarna klemt hij je knieën stevig vast met zijn rechter en slaat nog maar wat harder op het gevoelige vlees onder je billen. Je omklemt met je handen de stoel, zo stevig als je kan. Zo gaat het door en door en door, tot er eindelijk ook weer op je billen geslagen wordt. De klappen blijven hard, zonder herkenbaar patroon. Drie klappen op je linkerbil, afgewisseld met enkele slagen om beurten op je dijen, om dan weer gevolgd te worden door vijf klappen aan de rechterkant. Het tempo gaat nog verder omhoog, de klappen worden zo mogelijk nog harden en je houdt het bijna niet meer. De tranen staan in je ogen en je knokkels zien wit van de grip om de stoelpoot. “1200!” roept Paul dan en eindelijk is het klaar. “Zo, meisje, volgens mij heb je wel spijt van je keuzes en van je gedrag vandaag,” zegt Paul grijnzend terwijl je overeind komt. Je geeft het niet hardop toe, maar je blik spreekt boekdelen. Dan word je beetgepakt en op zijn schoot getild. Met een dikke knuffel wordt de straf afgesloten. Eén ding is zeker, je zal niet nog eens zoveel geld uitgeven dat je niet hebt!

“Jij vindt dit leuk he, dat ik hier mijn eigen straf moet bepalen!” zeg je kattig. Paul lijkt niet onder de indruk. “ik vind het helemaal niet leuk dat ik, nu ik net terug ben, meteen jouw gedrag moet aanpakken.” Je weet dat het niet waar is, maar je weet wel beter dan er tegenin te blijven gaan. “Doe eerst maar, eeum, 400 met de hand,” besluit je. “Uitstekend,” zegt Paul terwijl hij plaatsneemt op de houten stoel. “Kom maar hier. O, als we klaar zijn, wil ik wel direct weten hoe je de rest van je straf invult.” Even kijk je hem nog boos aan, maar dan ga je over zijn schoot liggen.

Paul slaat in een prettig ritme en zeker de eerste klappen voel je wel, maar zijn niet direct onaangenaam. Wanneer je, volgens je eigen telling, zo rond de 200 bent, gaat het tempo wat omhoog en worden de klappen ook harder. Door elk klap word je een stuk voorover geduwd. Onbewust trek je je voeten wat omhoog en duw je je voet tegen je enkel. Paul herkent dit direct als een signaal dat je het begint te voelen en voert het tempo nog iets op. “400!” kondigt hij aan. Je komt langzaam overeind en wrijft een beetje. Dat voel je al meer dan je gedacht had! Toch, een derde van het bedrag heb je ‘afgelost’. Nu nog beslissen wat je kiest voor de rest van het bedrag.

“Pff, weet ik veel, waarom doe je zo gemeen? Gooi je niet veel liever deze dingen aan de kant en kruip je met me het bed in?” Paul laat zich niet vermurwen. “Nu, of we doen dit morgen nog eens.” “Ik weet het niet! Nou ja, doe maar eerst 100 met de hand,” zeg je snel voordat Paul wat kan zeggen. “Prima, maar daarna maak je direct een keus voor de rest voor je budget. Begin daar maar vast over na te denken.” Je slikt een opmerking in over de moeilijkheid van denken als je over de knie ligt en nadat Paul plaats heeft genomen op een stevige houten stoel, ga je over zijn schoot liggen.

Paul gaat direct aan de slag. Ritmisch gaat hij van bil naar bil. Je voelt dat hij niet op zijn hardst slaat, maar je voelt het wel. Langzaam voel je een gloed ontstaan, op zichzelf niet geheel onprettig. Met een klein beetje spijt ontvang je de aankondiging dat de 100 bereikt is. Misschien had je nog wat meer moeten kiezen. Aan de andere kant, misschien blijft Paul niet zo lief en heb je slechts 50 euro ‘verbrandt’. “Heb je nog nagedacht over het vervolg?” Je twijfelt nog even. Je hebt twee combinaties bedacht waarmee je, hopelijk zo snel mogelijk, door het hele bedrag heen bent, maar welke ga je kiezen?