Toegevoegd op by admin

De rollen omgedraaid

door Reesa ©2001

‘Ach, houd toch je mond!’, zei Janneke tegen haar man, terwijl ze boos de kalkoen aan het vullen was. ‘Ik heb er schoon genoeg van dat je altijd je zus verdedigt!’

‘Janneke, liefje, je bent aan het overdrijven’, zei Jeroen vriendelijk. ‘Ik verdedig haar alleen maar als je raar tegen haar doet’. Hij leunde achterover in zijn stoel aan de keukentafel. Dit was het vaste ritueel als er weer een dag met de familie op stapel stond.

‘Ik overdrijf helemaal niet en ik doe niet raar, ik vertel alleen maar de waarheid. Over een paar uur is ze hier en dan moeten we haar commentaar en op- en aanmerkingen weer aanhoren over alles wat we doen’.

‘Het is maar voor een paar uurtjes, liefje. Mijn familie komt maar een paar keer per jaar, dus je kunt je best wel even een middagje aanpassen’. Jeroen nam een slok van zijn koffie en zag heimelijk al net zoveel tegen de komst van zijn zus op als Janneke.

‘Waarom kun je niet zorgen dat ze haar commentaar voor zich houdt?’, Janneke smeerde de kalkoen in met boter.

‘Ja, zorgen dat ze zich inhoudt…wat wil je dat ik doe? Een pleister over haar mond plakken? Haar de deur uit zetten? Hoe kan ik nu zorgen dat ze zich stil houdt?’ Jeroen wenste dat Janneke in zou zien, wat voor hem overduidelijk was. Als psycholoog was hij er van overtuigd dat je het gedrag van iemand niet kon veranderen, tenzij iemand zelf wilde dat het veranderde. Dat had hij al zo vaak tegen Janneke gezegd, maar ze scheen dat maar niet te snappen.  

‘Zeg haar dat ze aardig moet doen en dat ze er anders maar weg moet blijven’. Janneke schoof de kalkoen in de oven en klapte het deurtje dicht.

‘Het spijt me. Ik kan mijn eigen zus niet weigeren met onze familiedag’. Jeroen pakte de sportkatern van het AD.

‘Iedere keer als jouw familie op bezoek komt, is Saskia onbeleefd en onaardig. Ik blijf altijd aardig tegen haar, hoe naar ze ook doet en daar heb ik schoon genoeg van. Ik kan er niet langer tegen. Zij eruit of ik eruit!’Janneke deed haar armen over elkaar en keek Jeroen aan. Waarom zag hij niet in hoe hoog haar dit zat?

‘OK’, mompelde Jeroen, terwijl hij de voetbaluitslagen bestudeerde. Janneke zuchtte diep ten teken van machteloosheid en rukte de krant uit zijn handen. Altijd als het moeilijk werd negeerde hij haar.

‘Hoorde je me?’, vroeg ze met luide stem.

Jeroen stond op. “Hoe zou ik je niet kunnen horen? Je bent aan het zeuren en jammeren en je gedraagt je als een helleveeg’. Zijn stem klonk zacht en berustend. ‘Ik kan niet zorgen dat jij je in houdt en ik kan niet zorgen dat zij zich in houdt. Jullie zijn beide volwassen vrouwen die weigeren zich als zodanig te gedragen. Ik kan niet zorgen dat zij weggaat en ik kan jou evenmin beletten weg te gaan. Alles wat ik kan doen is redelijk blijven in dit gekkenhuis’. Jeroen legde zijn hand troostend op de schouder van Janneke, maar ze rukte zich los.

‘Als je maar niet denkt dat ik mijn eigen huis uit ga!’ Ze moest Jeroen er van zien te overtuigen dat het een groot probleem voor haar was. Opeens kwam er een idee bij haar op. ‘Goed dan. Ik maak het eten af, dan gaan we eten en luisteren een poos naar het gezeur van Saskia en dan zeg ik dat ik hoofdpijn heb en ga naar bed. Dan kun jij alles mooi opruimen en mooi weer spelen met die vervelende zus van je’. Janneke stampte de keuken uit. Jeroen zuchtte en ging weer aan de tafel zitten. Nou ja, als iedereen die avond vertrokken was, dan zou hij het wel weer goedmaken met Janneke, zoals altijd. En dan zou alles weer koek en ei zijn, tot de volgende feestdagen.

Janneke zette de preischotel in de oven. Het eten wat ze klaar maakte rook verrukkelijk. Het was jammer dat het allemaal verspild zou gaan worden aan mensen die het helemaal niet waardeerden zoals Janneke en haar vervelende kinderen. Ze kromp ineen. Ze konden nu ieder moment aankomen. Saskia zou de keuken binnenstappen en alles van commentaar voorzien wat ze gemaakt had. Haar twee kinderen zouden als wilden door het huis rennen, schreeuwen, stoeien en waarschijnlijk wel weer iets kapot maken. En niemand die ze een strobreed in de weg zou leggen. Wat zou er gebeuren als ze het simpelweg zou vertikken om te koken? Waarom zou ze zich uitsloven voor dat stelletje ondankbare individuen? De deurbel ging en Janneke’s hart sloeg op hol. Ze hoorde Jeroen opendoen en zin zus met haar gezin enthousiast begroeten. Hij was altijd overvriendelijk tegen hem, terwijl zij hem als een voetveeg behandelden. Wat een verschrikking. Ze had met Jan Jaap moeten trouwen, haar liefde van de middelbare school. Die liet niet met spotten. Dat was een echte man, maar hij was nu getrouwd met haar vriendin Anna. Het was een heel gelukkig stel. En dan te bedenken dat zij dat had kunnen zijn, in plaats van Anna. Janneke hoorde hoe Wouter, de echtgenoot van Saskia, Jeroen begroette. Hij klonk anders. Het klonk voor de verandering gelukkig. Wat was er met hem aan de hand, zou hij de staatsloterij gewonnen hebben? Janneke lachte in zichzelf. Het was haar een raadsel waarom hij nog nooit bij dat verschrikkelijke mens weggegaan was. Saskia behandelde hem altijd als oud vuil. Ze stopte hier over na te denken en herpakte zichzelf toen ze hoorde hoe het gezelschap de keuken naderde.

‘Ha, die Janneke!’, Wouter kwam met gespreide armen op haar af. Was dat Wouter? Janneke was helemaal geschokt. Hij had een opgeheven hoofd en zijn zelfverzekerde manier van doen was nieuw voor haar. Over het algemeen hield hij zich afzijdig en zag er triest uit. Janneke liet zich door hem omhelzen, maar kon geen woord uitbrengen. ‘Je ziet er goed uit en wat ruikt het eten lekker!

Hij liet haar abrupt los zodat ze bijna haar evenwicht verloor. Ze stamelde een hallo. Hij liep naar de keukentafel en ging zitten en pakte de sportkatern die Jeroen daar had laten liggen. Vervolgens kwam Saskia door de keukendeur.

‘Dag Janneke, wat leuk om je weer eens te zien’, zei Saskia beleefd en Janneke volgde nog een schok door haar lichaam gaan toen Saskia voorzichtig naast haar man ging zitten.

‘H-hallo, Saskia. Alles goed?’, vroeg Janneke, terwijl ze een beetje schutterig naast de oven bleef staan.

‘Het gaat prima’, glimlachte Saskia. Janneke glimlachte aarzelend terug.

‘Excuseer me even alsjeblieft, ik ben zo terug’. Janneke haastte zich de keuken uit en ging op zoek naar Jeroen. Hij stond in de woonkamer en staarde zijn neefje en nichtje aan, die dit keer netjes in de kleren stilletjes naast elkaar op de bank zaten. ‘Dag Angela, Simon, willen jullie een dvd-tje zien voordat we gaat eten?’, verbrak Janneke de dodelijke stilte en beide kinderen knikten ja. Ze liep langs Jeroen, die daar bewegingsloos stond en pakte een kinderfilm uit de kast en deed deze in de dvd-speler. Zij en Jeroen hadden nog geen kinderen, maar ze had deze dvd’s vorig jaar voor deze twee in de hoop dat ze daarmee een poosje rustig gehouden konden worden. Ze hadden er echter tot dit moment geen enkele interesse in gehad. Janneke pakte Jeroen’s arm. Hij zag er verwilderd uit en keek haar met grote ogen aan.

‘Buitenaardse wezens’, zei hij tegen haar.

‘Wat?’, ze begreep niet wat hij bedoelde.

‘Ze zijn bezeten door buitenaardse wezens. Een andere mogelijkheid is er niet’. Jeroen draaide zich om en liep naar de keuken, op de voet gevolgd door Janneke. Ze liep naar de oven om bij de preischotel te kijken, terwijl Jeroen aan de keukentafel ging zitten. Wouter stelde voor dat ze even naar buiten gingen en hij en Jeroen verlieten de keuken.

‘Kan ik je ergens mee helpen, Janneke?’, hoorde ze Saskia beleefd vragen, waardoor ze de grip op het ovendeurtje verloor waardoor deze dicht sloeg.

‘Sorry!’, mompelde ze en voegde eraan toe, ‘Je kunt de tafel wel dekken als je wilt’.

‘Oh, natuurlijk. Gebruiken we dat mooie porselein van jullie?’, vroeg Saskia terwijl ze opstond.

‘Eh…ja, dat is prima. Het staat in de ….’

‘Ik weet waar het is. In dat beeldige hoekkastje, toch?’ Saskia liep naar de eetkamer terwijl Janneke verbijsterd in de keuken achterbleef. De laatste keer, met Pasen had Saskia haar porselein goedkoop en kitsch genoemd. Janneke begon zo langzamerhand in de buitenaardse wezens van Jeroen te geloven. Ze keek door het raam naar buiten en zag hoe Wouter en Jeroen druk met elkaar in gesprek over het terras wandelden. Het was niet te geloven. Ze had Wouter nog nooit zo geanimeerd een gesprek zien voeren. Janneke voelde een barstende hoofdpijn opkomen. Ze voelde zich als een vis uit het water en wist niet hoe ze op deze ongewone karakterveranderingen moest reageren. Ach, laat je niet van de wijs brengen, hield ze zichzelf voor. Vroeger of later zouden ze weer in hun oude gedrag vervallen. Ze voeren alleen maar een toneelstukje op om ons dwars te zitten. Ze zag hoe Saskia de tafel aan het dekken was en hoorde haar gelukkig neuriën. Ze had Saskia nooit eerder gelukkig gezien. OK, ze hadden de staatsloterij gewonnen. Dat moest er aan de hand zijn. Of ze waren tot het geloof gekomen. Janneke bleef maar gissen naar de complete gedragsmetamorfose van haar schoonfamilie. Ze bedacht zich dat ze Jeroen maar beter kon roepen om de kalkoen te snijden, maar toen ze nogmaals naar buiten keek, besloot ze de mannen niet in hun gesprek te storen.

Janneke pakte een groot vleesmes en ging de kalkoen te lijf terwijl Saskia de pannen begon te boenen. Janneke had trillende handen en ze was bang zichzelf te snijden, maar bracht het er goed vanaf. Saskia en zij zetten het eten in de porseleinen dekschalen op tafel, terwijl de kinderen stilletjes op de bank bleven zitten. Janneke begon de humor er wel van in te zien. Ze vertrouwde het nog niet voor een meter, maar besloot er maar het beste van te maken. Tja. Ze deed een stap achteruit en bekeek de tafel. Alles stond klaar, maar Jeroen en Wouter waren buiten nog steeds druk in gesprek. Janneke twijfelde wat ze moest doen, en wendde zich tot haar eigen verbazing tot Saskia.

‘Zullen we ze maar roepen?’, vroeg ze.

‘Ik doe het niet graag, maar als we het niet doen, wordt het eten koud’, glimlachte Saskia, terwijl ze naar de deur liep. Even later was ze terug met beide mannen in haar voetspoor en gingen ze aan tafel.

‘Ik wil graag even stil zijn’, zei Wouter. Janneke viel bijna van haar stoel. Ze hadden dus toch het geloof gevonden. Dat was het. Janneke zag hoe de kinderen het hoofd bogen en hun handen vouwden, terwijl Wouter Saskia bij de hand nam. Jeroen stak zijn handen naar haar uit en zij pakte ze en boog haar hoofd. Hoelang was het geleden dat ze voor het laatst zo zaten? Wouter zei een kort gebed en vervolgens gingen de schalen met eten van hand tot hand. Het viel Janneke op dat Saskia zichzelf niet opschepte totdat Wouter zichzelf bediend had en de beide kinderen wachtten op hun beurt op hun ouders. Janneke pakte de schaal met aardappelen en begon op te scheppen. Ze zag hoe Saskia naar Wouter glimlachte. Ze zag hoe Angela naar Simon glimlachte. Ze voelde de hand van Wouter om haar pols en keek omlaag naar haar bord en zag hoe ze een enorme berg aardappelen opgeschept had. Ze giechelde en ruilde haar bord met dat van Jeroen, die naar haar glimlachte. Saskia becomplimenteerde haar over ieder gerecht en de kinderen aten zwijgend en lieten af en toe weten dat ze het lekker vonden. Janneke voelde zich gelukkig.

Toen Simon Angela om het zout vroeg, liet Angela hem weten dat hij vergeten was ‘alsjeblieft’ te zeggen. Toen Simon het gevraagde woord gezegd had, hield Angela het zout bij zich en vroeg hem om ‘heel asjeblieft’ te zeggen. Simon staarde haar even aan en trok vervolgens het zoutvaatje uit haar handen, waardoor het uit haar hand viel in de appelmoes. Janneke glimlachte. Aha, dacht ze, de ware aard komt kennelijk weer boven. Maar Wouter, die sullige Wouter, zei streng tegen Simon, ‘dat was een rotstreek! Biedt je excuses aan je zus aan!’

Simon boog zijn hoofd en mompelde een excuus. Janneke staarde het jongetje aan. Vervolgens zei Simon streng, ‘en nu vis je met je lepel het zoutvaatje uit de appelmoes en gaat het in de keuken schoonmaken voor tante Janneke’. Simon haastte zich te doen wat hem gevraagd werd. ‘En, Angela, had je een goede reden om je broertje ‘heel asjeblieft’ te laten zeggen?’

‘Nee, pap’. Angela keek heel berouwvol.

‘Waarom deed je het dan?’, vroeg Wouter.

‘Om te kijken of hij het zou doen’, zei Angela.

‘Ik wil jullie beiden straks buiten even spreken als we klaar zijn met eten’, zei Wouter streng. Janneke keek uit haar ooghoeken naar Saskia, die naar de doperwten op haar bord staarde. Ze had zich niet met de discussie bemoeid. Ze zag tranen in Angela’s ogen verschijnen, terwijl ze met haar vork het eten over haar bord heen en weer schoof.

‘Tante Janneke’, hoorde ze de stem van Simon naast zich, ‘het spijt me dat ik het zoutvaatje in de appelmoes heb laten vallen. Hebt u nog wat zout om erin te doen? Ik heb het goed schoongemaakt’.

Janneke stond op, bedankte Simon en haastte zich naar de keuken om het zoutvat te vullen. Jeetje, haar handen trilden. Dit had ze in geen miljoen jaar durven dromen. Voor ze terugliep naar de tafel deed ze nog een klein schietgebedje waarin ze vroeg dit niet een droom te laten zijn.

Toen ze uitgegeten waren, begonnen Wouter en Jeroen een geanimeerd gesprek over de voetbalwedstrijd die die avond op de televisie zou komen. Janneke stond op om de tafel af te ruimen en Saskia sprong op om haar te helpen. Ze zag hoe Wouter naar haar glimlachte terwijl ze dit deed. Ze hoorde hoe Wouter de kinderen opdroeg met hem mee naar buiten te komen. Even later zag ze hen aan de terrastafel zitten praten. Ze maakte een pan schoon. Janneke vulde de afwasmachine en deed hem aan. Wouter was inmiddels weer binnengekomen. Hij liep naar Saskia die bezig was de kristallen glazen af te drogen en gaf haar een dikke knuffel. Janneke liep een beetje beschaamd de keuken uit, toen ze elkaar begonnen te kussen. Bah, dacht ze en ging op de bank naast Jeroen zitten die net de televisie aanzette. Het is echt heel vreemd, dacht ze. Jeroen pakte haar hand en legde die in zijn schoot.

‘Jeetje, ik ben helemaal van mijn à propos’, begon ze, en Jeroen glimlachte naar haar. ‘Waar hadden Wouter en jij het eerder over? Heeft hij je zijn geheim verteld? Heeft hij verteld waarom ze zo verschrikkelijk veranderd zijn?’

‘Dat zal ik je later allemaal vertellen, Janneke, na de wedstrijd. Ik wil dit echt heel graag zien’. Jeroen ging op de bank zitten terwijl Janneke de boosheid in zich op voelde komen. Dacht hij nou echt dat ze tot na die stomme wedstrijd kon wachten? Had hij dan niet in de gaten hoe verschrikkelijk nieuwsgierig ze was?

‘Maar Jeroen, ik wil het nu weten!’ Janneke deed demonstratief haar armen over elkaar. ‘Je moet het me nu vertellen!’ Ze ging voor hem staan en wachtte tot hij de televisie uit zou doen.

‘Nee, Janneke. Ik wil eerst de wedstrijd zien’. Jeroen deed het geluid harder, maar Janneke griste de afstandbediening uit zijn hand en deed de televisie uit.

‘Dat is niet eerlijk’, jammerde ze. ‘Ik heb er schoon genoeg van dat je me negeert! Ik ga niet uren zitten wachten terwijl jij naar die stomme wedstrijd kijkt! En zeg me nu wat Wouter allemaal verteld heeft!’ Ze ging in een fauteuil zitten en wachtte gespannen af. Ze zag hoe de gezichtsuitdrukking van haar man van verbaasd in geïrriteerd veranderde en voelde een huivering door zich heentrekken.

Jeroen ging staan. Hij liep naar haar toe. Ze leunde een beetje bang achterover. Hij keek haar streng aan en zei, ‘iedere keer als ik naar een voetbalwedstrijd wil kijken, kom jij met iets anders aanlopen wat ik moet doen. Ik heb dat tot nu toe altijd over me heen laten komen, maar nu heb ik er schoon genoeg van!’ Zijn stem sloeg over van boosheid. Ik zal kijken wat ik wil en wanneer ik wil. Als de wedstrijd afgelopen is, dan krijg jij de aandacht. En nu val je me niet weer lastig. Heb je dat goed begrepen?’Janneke hoorde de strenge woorden aan. Jeroen, boos? Wat was er gebeurd met zijn kalme relativerende houding? Ze staarde hem stomverbaasd aan.

‘IS DAT GOED BEGREPEN?’, schreeuwde Jeroen nog een keer. Janneke knikte. Ze was te zeer geschrokken om een woord uit te brengen. Hij leek een ogenblik te twijfelen en strekte vervolgens zijn hand in de richting van de afstandbediening uit. Ze gaf deze aan hem, waarna hij terugliep naar de bank, de televisie aanzette en naar het voetballen ging kijken. Hij kon zijn hoofd er echter niet bijhouden, afgeleid door de gebeurtenissen van die dag. Hij was ook nog nooit eerder zo boos geweest tegen Janneke. Maar na alles wat Wouter hem verteld had, wist hij wat hem te doen stond. Zijn gezin was de hele dag als door een ringetje te halen geweest, maar zodra ze wegwaren begon Janneke tegen hem te schreeuwen. Hij bedacht zich dat het niet aan zijn familie lag, maar dat het aan haar eigen verwende en egoïstische gedrag te wijten was. En hij was het zat om alles altijd maar passief over zich heen te laten komen. Hij zag hoe Janneke opstond en de kamer uitliep, en probeerde zich weer op de wedstrijd te concentreren.

Janneke ging naar de badkamer en liet het bad volstromen met warm water. Wat een familiedag, dacht ze. Iedereen leek wel helemaal gek geworden te zijn. Iedereen behalve zij, natuurlijk. En toch was ze blij dat ze niet opgescheept gezeten had met een onhebbelijke schoonfamilie, maar dat ze zich eigenlijk wel goed vermaakt hadden. Maar alles had zo onwerkelijk geleken, zeker toen Jeroen haar de mantel uitgeveegd had. Dat was pas eigenaardig. Jeroen had nog nooit zijn stem tegen haar verheft. Janneke kleedde zich uit en liet zich in het warme water van het bad glijden. Mmmm, dat voelde lekker. Dromerig waste zich zelf, denkend aan de boze uitval van Jeroen. Hij had nog nooit eerder tegen haar geschreeuwd, nog nooit! Ze zou boos op hem moeten zijn, maar merkte dat ze het eigenlijk wel fijn vond. Het maakte hem authentieker, niet een vaag figuur die bleef hangen in clichés. Ook voelde het goed om zijn handen vast te houden. Het was een spannend en een beetje opwindende gevoel geweest. Ze hadden nog steeds ongeveer een keer in de week seks, meestal op zaterdagavond, maar het ging meer op de automatische piloot dan dat ze er nu zo veel bij voelde. Op de een of andere manier voelde het vasthouden van zijn hand persoonlijker dan het hebben van seks! Janneke klom het bad uit en droogde zich af. Ze smeerde zich in met bodylotion en deed haar nachthemd aan. Ze liep naar de woonkamer en zag dat de wedstrijd nog steeds aan de eerste helft bezig was. Verdomme, wat moest ze doen? Ze was nog helemaal niet moe en had nog geen zin om naar bed te gaan. Ze hoefde ook niet de stad in te gaan, want alle winkels waren dicht in verband met de feestdagen. Tja, ze had nog een boek wat ze nog niet uit had, een romantische roman met een casanova op de omslag. Jeroen was ook best knap, vond ze. Hij ging net als zij een paar keer per week naar de sportschool en had goed ontwikkelde spieren. Als hij de juiste kleren aan had, zou hij ook best op het omslag van een boek kunnen staan. Bovendien waren het niet de kleren die een man aantrekkelijk maakten, het was de zelfverzekerde blik en de dominante uitstraling die hij had over de knappe vrouw die hij in zijn armen hield. Janneke zuchtte en ging opgekruld op hun grote bed liggen lezen.

Jeroen bleef naar de wedstrijd kijken, maar vermaakte zichzelf niet echt. Hij bleef maar aan Janneke denken en de gekwetste blik in haar ogen toen hij tegen haar schreeuwde. Hij had de neiging naar haar toe te gaan, haar een dikke knuffel te geven en haar te zeggen dat het hem speet. Maar hij vertikte dit te doen voor het spel helemaal gespeeld was. Hij had behoorlijk harde woorden gesproken en  nu moest hij ze waarmaken, anders zou ze hem nooit weer respecteren. Wouter had hem dat ondubbelzinnig laten weten.

Een uur later, ging Janneke weer terug naar de woonkamer. Jeroen leek nog helemaal in de wedstrijd op te gaan. Het laatste kwart van de wedstrijd was inmiddels begonnen. Ze bleef even ongeïnteresseerd naar de televisie kijken. Ze was tot dusver erg geduldig geweest, maar de tijd ging zo langzaam! Misschien dat hij nu wilde praten. Janneke ging achter Jeroen staan en begon zijn schouders te masseren. Hij keek achterom en glimlachte tegen haar. Ze begon harder te kneden, maar hij bleef naar de wedstrijd kijken. ‘Wil je iets drinken?’, vroeg ze hem.

‘Lekker, liefje, doe maar een kopje thee’. Janneke liep naar de keuken en schonk een glas thee in om hem dat te brengen. ‘Dankjewel’, zei hij en nam een slok om vervolgens het glas op tafel te zetten. Ze ging naast hem zitten en legde haar hand op zijn been. Hij legde zijn hand op de hare, maar bleef naar de wedstrijd kijken.

Janneke gaf een kneepje in zijn hand. ‘Wil je al praten?’, vroeg ze terwijl ze naar hem glimlachte.

‘De wedstrijd is nog niet voorbij, Janneke’. Jeroen boog een beetje voorover zodat hij nog beter naar het scherm kon kijken, en schoof Janneke’s hand van zijn been af.

‘Maar het is een oervervelende wedstrijd’, Janneke deed haar armen over elkaar. ‘Ik wacht al bijna twee uur. Ik wil nu praten!’

Jeroen draaide zich naar haar toe en eek haar aan. Mooi, dacht ze, ik heb in ieder geval zijn aandacht. Maar zijn gezicht stond streng. ‘Janneke…ik meen me te herinneren dat ik je gevraagd heb me met rust te laten tot na de wedstrijd’.

‘Ik snap niet waarom zo’n stomme voetbalwedstrijd belangrijker is dan ik’, zeurde Janneke. ‘En je praat tegen me alsof ik een klein kind ben!’

‘Je gedraagt je ook als een klein kind. Een verwend en egoïstisch klein kind!’, las Jeroen haar de les.

‘Ik egoïstisch? Jij bent degene die mij negeert om zelf naar de televisie te kunnen kijken’, viel Janneke uit, terwijl ze zijn boze blik negeerde. ‘En je hebt helemaal niets over mij te zeggen!’

Plotseling stond Jeroen op. ‘Ik heb wel degelijk wat over je te zeggen! Ga naar de slaapkamer en laat me rustig naar de wedstrijd kijken!’Hij wees in de richting van de gang, maar Janneke bleef gewoon zitten en staarde hem vol ongeloof aan. Toen besefte Jeroen dat een daad zou moeten stellen. Hij tilde haar als een klein kind op, droeg haar de gang door, de trap op, naar de slaapkamer en legde haar op het bed. Ze protesteerde zwakjes, maar was te verbaasd om zich echt te verzetten.

Jeroen zei niets totdat ze op het bed neerplofte. ‘Blijf daar . En val me niet lastig. Als je daar vandaan komt, geef ik je een flink pak op je blote billen!’ Hij sprak ieder woord duidelijk articulerend uit en Janneke ging rechtop op het bed zitten, haar mond open van verbazing. Hij liep de slaapkamer uit en trok de deur hard achter zich dicht. Jeetje! Zo was Jeroen helemaal niet! Wat had Wouter tegen hem gezegd?! Jeroen had altijd gezegd dat hij onder alle omstandigheden tegen geweld was. Hij had altijd gezegd dat als ze kinderen kregen, hij ze liefdevol op wilde voeden. En nu dreigde hij haar, een volwassen vrouw, met een pak op haar bips. Ze sprong van het bed af en rukte de slaapkamerdeur open en zag hoe Jeroen zich omdraaide en haar aan staarde. Ze sloeg de deur weer dicht. Wat was er toch gebeurd met haar kalme en onverstoorbare echtgenoot?

Janneke ging weer op het bed zitten. Ze pakte haar boek op, maar was te geïrriteerd om te kunnen lezen. Haar hele wereld stond op de kop. Ze zette het kleine televisietoestel aan en stemde af op een Western. John Wayne waarschuwde een jonge vrouw dat ze om haar woorden moest denken. Ze hoorde de achtergronden van de voetbalwedstrijd van beneden en zette het geluid harder zodat ze die niet meer kon horen. Tenminste dat gold voor enkele ogenblikken. Toen ging de deur open en kwam Jeroen binnen. Hij deed de televisie uit, trok de stekker eruit en nam hem mee naar beneden! Janneke keek hem na. Ze kon haar ogen bijna niet geloven. Ze was het liefst naar de overloop gelopen om hem de huid vol te schelden, maar dat durfde ze niet aan na de waarschuwing die hij haar gegeven had. Ze dacht dat hij haar niet echt een pak op haar bips zou geven, maar wat als dit wel het geval was? Er waren vandaag wel meer vreemde dingen gebeurd.

Janneke schopte tegen het dressoir waardoor de la met de sokken van Jeroen open gleed. Ze staarde even naar de netjes opgevouwen sokken in de la en begon vervolgens in alle sokken een hele strakke knoop te leggen. Als hij haar als een klein kind wilde behandelen, dan zou ze zich ook als een gedragen Wacht maar tot hij morgen sokken aan zou willen trekken! Dat zou hem leren. Ze grinnikte zachtjes en ging helemaal op in haar werk, totdat ze hoorde hoe Jeroen beneden de televisie uitschakelde. Ze deed snel de la dicht en zat weer netjes op het bed toen hij de slaapkamer binnenstapte.

‘Wat was je hier aan het doen?’ Hij keek haar beschuldigend aan.

Janneke glimlachte. ‘Niets. Ik zal alleen maar op zijne hoogheid te wachten’, zei ze koeltjes. Ze legde haar handen in haar schoot en draaide met haar duimen.

Jeroen zuchtte. Er zat nu nog maar een ding op. Hij ging naast haar zitten en legde zijn rechterarm om haar schouders. ‘Janneke, je sarcasme, brutaliteit en het gebrek aan respect zijn de aanleiding voor een flink pak op je billen’. Hij zag hoe haar gezichtsuitdrukking veranderde van arrogant naar verbaasd. Voordat ze kon reageren, duwde hij haar opeens voorover over zijn schoot. Het was een stuk moeilijker dan hij dacht dat het zou zijn. Ze verzette zich hevig en hij moest flink zijn best om haar in de juiste houding te krijgen.

Janneke voelde dat ze binnen de kortste keren geen kant meer op kon. Haar neus hing bijna op de vloer en hij duwde haar rechterarm op haar rug. Haar onderbenen klemde hij vast met zijn rechterbeen, maar ze vocht nog steeds voor wat ze waard was. Haar billen staken belachelijk hoog in de lucht! Toen hervond ze haar stem. ‘STOP!’, gilde ze. ‘NIET DOEN!”

Uiteindelijk had Jeroen zijn doel in de positie die hij wilde. Hij hief zijn rechterhand en liet deze hard op haar rechterbil neerkomen. Hij hoorde hoe ze naar adem hapte om het vervolgens uit te gillen. Hij sloeg op haar linkerbil en ze vloekte als een ketter. Dit gaf nog niet veel bevrediging en hij deed haar nachthemd omhoog zodat het opgekringeld op haar rug lag. Twee felrode handafdrukken waren op haar bips te zien.

Janneke klaagde, ‘NEE. NIET DOEN! Dit kun je niet maken!’

Jeroen liet zijn hand het werk doen. Hij kwam telkens weer met luide kletsen neer. Jeroen moest inwendig lachen. Jaren van opgekropte frustratie kwamen van onder de voorheen zo koele façade. Hij sloeg haar vijf keer op iedere bil en zag hoe haar bips trilde bij iedere klap.

Janneke bleef zich hevig verzetten tegen de pijnlijke aanval. Ze had nog nooit van haar leven op haar billen gehad, en had nog nooit op een vergelijkbare manier pijn gevoeld. Ze gilde ieder scheldwoord dat in haar met pijn gevulde gedachten opkwam. KLETS! KLETS! KLETS! Ze kneep haar billen stijf samen, maar maakt het daar alleen maar erger mee.

Jeroen zag hoe haar billen behoorlijk rood werden terwijl hij doodleuk doorging met slaan. Zijn aanvankelijke boosheid was verdwenen en hij vertraagde het tempo. Om zijn hand tenslotte over de strakke en warme huid van haar bips te laten glijden. Hij merkte dat hij genoot van deze barbaarse daad! Ook al deed het haar flink zeer, hij vond dat ze het echt verdiend- en heel hard nodig had. Hij vroeg zich af wanneer ze haar verzet zou staken. Misschien moest hij haar nu eerst een standje geven, zoals Wouter gezegd had.

Janneke huilde nu de klappen niet zo snel achter elkaar vielen. Ze was tussen de klappen door in staat om na te denken. Tranen drupten onder haar neus op de vloerbedekking. Ze wilde alleen nog maar dat dit op zou houden, haar billen stonden in brand en het vechten had haar uitgeput. ‘Alsjeblieft! Jeroen, houd alsjeblieft op! Het SPIJT me!’ Tot haar eigen verrassing hield hij even op.

‘Ik pik dat gedrag van jou niet langer, Janneke!’

Hij sloeg hard op haar rechter bil en ze gilde, ‘OK, OK, het spijt me, het spijt me echt!”

‘Je houdt voortaan je brutale mond!’ KLETS! Janneke begon harder te huilen. ‘En je houdt op met dat eeuwige gezeur van je!’ KLETS! KLETS! Janneke lag te huilen en haar boosheid had plaatsgemaakt voor een schuldgevoel. ‘Je behandelt me voortaan met respect!’ KLETS! KLETS! KLETS! Janneke lag nu helemaal slap over zijn schoot en hij liet haar rechterhand los. Ze wreef eerst over haar pols en vervolgens in haar ogen. Ze huilde nog steeds. ‘Ja, Jeroen!’, bracht ze uit. Vervolgens gaf Jeroen haar nog tien harde kletsen.

Janneke sloeg haar armen om zijn nek en huilde hete tranen op zijn schouder. Ze zat op haar knieën voor hem. Hij hield haar stevig tegen zich aan en wreef over haar rug.

‘Nu weet je alles van het geheim van Wouter, liefje’ Hij klopte haar op haar bips en zij deed haar armen nog stijver om haar heen. ‘Het spijt me dat ik je niet om toestemming heb gevraagd, maar van nu af aan is het helemaal aan jou’.

Janneke was uiteindelijk opgehouden met huilen, snikte, ‘wat is aan mij?’

‘Of je nog eens een pak op je billen krijgt’, zei hij steng.

‘ik weet niet wat je bedoelt, Jeroen…heb ik dan een keus?’

‘Ik bedoel wanneer je onbeschoft tegen me doet, geef ik je een pak op je bips. Als je aardig tegen me bent, dan doe ik dat niet. Als jij nooit weer op je billen wilt hebben, kunnen we beter direct scheiden. Toen ze dat hoorde begon Janneke opnieuw te huilen. Het was een verschrikking geweest om een pak slaag te krijgen en bips brandde nog heel erg, maar op de een of andere manier voelde ze zich nu veiliger en geliefder dan ooit. Ze moest niet aan een scheiding denken.

Ze wreef haar ogen droog met de mouwen van zijn overhemd. ‘OK’, mompelde ze.

‘Wat, OK?”, drong hij aan.

‘Ik…ik wil bij je blijven’.

‘Ook als je weet dat ik je een pak op je blote bips zal geven als je dat verdient?’

Ze knikte, niet meer in staat om te praten en hij drukte zich stevig tegen zich aan. Hij streelde haar billen en ze voelde iets binnen in haar kolken, een gevoel wat ze nooit eerder gevoeld had. Hij tilde haar kin op om haar te kussen en ze voelde het verlangen in haar buik kriebelen. Opeens was Jeroen de meest sexy man op deze wereld. Maar toen ging hij staan en trok haar overeind.’Ik ben wat vergeten, zei hij. Je moet nog in de hoek staan’.

‘Wat?’, riep Janneke. De opwinding was op slag verdwenen.

‘Het is een onderdeel van de straf. Na een pak op je billen moet je in de hoek staan om over je gedrag na te denken’. Hij probeerde haar nachthemd over haar hoofd te trekken, maar Janneke hield het woedend stevig vast.

‘Ik ga niet in de hoek staan en zeker niet naakt!’, liet ze hem boos weten.

Jeroen zuchtte. ‘Janneke, Janneke, je bent niet een erg snelle leerling, is het wel?’ Hij pakte haar bij haar handen en ging op het bed zitten, haar met zich mee trekkend. Haar houding veranderde op slag, toen ze zijn ogen zag en wist dat het hem ernst was.

‘OK, OK, ik zal het doen!’ Sla me niet meer, Jeroen!’, piepte ze. Het maakte haar niet eens uit dat ze het hem smeekte. ‘Alsjeblieft!’

Hij liet haar handen los. ‘Trek uit’, zei hij streng. Janneke trok langzaam het nachthemd over haar hoofd en liet het op bed vallen. ‘Ga in de hoek staan’. Ze wierp hem een gekwetste blik toe en liep naar de hoek tussen het bed en het raam. ‘Zet je handen tegen de muur’. Dat deed ze. ‘Neus in de hoek’. Janneke draaide zich om en keek hem aan. Ze schaamde zich verschrikkelijk, hoewel hij haar natuurlijk de afgelopen jaren veel vaker naakt gezien had. Haar bips moest vuurrood zijn; hij brandde en tintelde.

Ze hoorde hoe hij opstond en de kamer uit liep. Janneke zuchtte en vroeg zich af hoe lang ze daar zou moeten staan. Er verstreken een paar minuten en haar neus begon te jeuken. Ze krabde eraan en liet vervolgens haar arm langs haar lichaam hangen. Het begon pijn te doen, door hem steeds omhoog te houden. Ze liet haar andere arm ook zakken. Dit begon al heel snel te vervelen. Ze wilde alleen nog maar haar bed in stappen en misschien nog wel een beetje vrijen. Haar nek begon een beetje pijn te doen en ze deed een klein stapje achteruit. Jeroen stond met zijn armen over elkaar in de deuropening en keek toe met een geïrriteerde gezichtsuitdrukking. Ze deed snel haar neus weer in de hoek en legde haar handen weer tegen de muur. Ze hoorde hoe hij naar haar toe liep en voelde hoe hij zijn hand over haar buik liet glijden. Hij fluisterde in haar linkeroor, ‘Je zult leren te doen wat je gevraagd wordt als je gestraft wordt’. KLETS! Zijn rechterhand kletste op haar linker bil neer, terwijl hij zijn linkerhand liet waar hij was.

‘AUW!”, gilde ze en legde haar handen op haar bips.

‘Haal weg’. Ze legde ze snikkend weer op de muur. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Janneke gilde het uit bij iedere klap, maar liet haar handen waar ze waren.

‘En nu niet meer bewegen totdat ik het zeg’. Hij liet haar los, en ze hoorde hoe hij op het bed ging zitten.Haar bips deed zeer en ze wilde erover heen wrijven, maar ze durfde niet. Ze schaamde zich dood, maar het wond haar ook op toen ze zich voorstelde hoe hij naar haar zat te kijken. Toen hoorde ze hem de kamer weer uit lopen. Hij kwam terug met de kleine televisie en sloot deze weer aan. Hij deed hem aan en ging weer op bed zitten. Janneke luisterde met een half uur naar het NOS journaal en vroeg zich af hoe lang ze daar nu al stond. Haar armen begonnen pijn te doen. Net toen ze dacht dat ze het niet langer vol kon houden, voelde ze hem achter zich. Hij pakte haar armen en draaide haar om zodat ze hij haar aankeek. Hij drukte haar tegen zich aan en zij smolt in zijn armen. Het voelde vreemd aan om naakt tegen hem aan te staan terwijl hij al zijn kleren nog aan had. Haar heel huid tintelde en haar tepels schuurden tegen de borstzakken van zijn overhemd toen hij haar tegen zich aan drukte. Hij wreef over haar rug en daarna over haar billen. Het verlangen ontbrandde weer in haar, als een lucifer. Ze vroeg zich af waarom ze nog nooit eerder zoveel passie voor hem of voor wie dan ook gevoeld had. Daarna dacht ze alleen nog maar aan leuke dingen, terwijl hij zijn overhemd begon los te knopen met zijn ene hand en haar borsten streelde met de andere.

Janneke werd de volgende dag helemaal uitgerust wakker en voelde zich geweldig. Dat was verbazingwekkend als je in ogenschouw nam dat ze de halve nacht hadden liggen vrijen. Het was de meest fantastische sekservaring die ze ooit gehad had. Ze had zelfs toegestaan dat hij nieuwe dingen met haar uitprobeerde en ze had het al even lekker gevonden als hij. Ze lag met opgetrokken benen op haar zij met haar billen tegen zijn dijen gedrukt. Ze schudde ze een beetje en voelde dat ze het nog steeds kon voelen, hoewel het niet echt pijn meer deed. Toen de wekker ging, drukte Jeroen deze uit. Hij rekte zich uit en draaide op zijn rug, terwijl hij zachtjes op haar billen tikte. ‘Goedemorgen, liefje, het is tijd om op te staan’, mompelde hij, om vervolgens te vragen, ‘Zou je alsjeblieft een bakje koffie voor me willen maken?’

Dit deed ze normaal gesproken nooit, maar nu wilde ze het graag voor hem doen. ‘OK’. Ze stond op, deed een ochtendjas aan en liep naar de keuken. Toen ze op het ‘aan’ knopje drukte, hoorde ze Jeroen roepen, ‘Janneke!’ Hij klonk boos. Toen herinnerde zich opeens de sokken. ‘Oh God, waarom had ze daar niet eerder aan gedacht?’Ze had de knopen er allemaal nog uit kunnen halen. Ze liep schoorvoetend naar de slaapkamer, bang voor wat wel eens een pijnlijke ervaring zou kunnen worden. Jeroen zat op de rand van het bed voor de open la en hield een paar sokken in zijn hand. Janneke bleef in de deuropening staan en keek naar de grond en keek op toen hij begon te lachen. ‘Ik kan bijna niet geloven dat je dit gedaan hebt!’

Ze glimlachte flauwtjes. ‘Ik zal de knopen er allemaal uit halen, Jeroen!  Ik heb dat gedaan voordat je me een pak op mijn bips hebt gegeven. Ik zou het nu niet meer in mijn hoofd halen!’

‘Dat weet ik, Janneke, maar waarom heb je ze gisteravond niet meer uit de knoop gehaald?’ Hoewel hij nog steeds glimlachte, zag Janneke dat hij het steeds minder grappig begon te vinden.

‘Ik ben het vergeten! Alles ging zo snel’, smeekte Janneke. Ze voelde zich erg kinderachtig.

Jeroen zuchtte en gooide de sokken terug in de la. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat is een slechte gewoonte, om dingen te vergeten Janneke! Je vergeet rekeningen te betalen, je vergeet bepaalde dingen in het huishouden te doen…ik denk dat het tijd is dat ik je eens een lesje leer hoe je kunt voorkomen dat je dingen vergeet’. Hij ging op de hoek van het bed zitten en Janneke voelde weer dat vreemde gevoel in haar buik. Ze liet haar blik naar de vloer glijden. Ze zat al weer in de problemen en het was nog niet eens een dag later. ‘Doe je ochtendjas uit’. Ze liet hem op de vloer glijden. Hij klopte op zijn bovenbeen en ze liep naar hem toe om naast hem te blijven staan. Ze had geen zin om te gaan liggen. ‘Kom over de knie liggen’. Janneke aarzelde en overwoog hem te smeken het niet te doen. ‘NU’. Ze deed nog een stapje naar voren en boog zich voorover en zette haar handen op de vloer terwijl zij haar heupen op zijn been liet zakken. Hij keek naar haar billen en zag dat er nog kleine blauwe plekken zichtbaar waren. Janneke voelde de rillingen door haar heen gaan toen hij zijn handen over haar billen liet glijden en er zachtjes in kneep. KLETS! Dit keer begon hij langzaam en sloeg niet heel hard. Het viel op dat ze het zonder tegen te stribbelen kon incasseren. Dit keer zou ze netjes blijven liggen en hem geen reden geven het gevecht met haar aan te gaan.

Jeroen vond een ritme, hij sloeg beurtelings de ene bil en dan de andere en lette goed op dat hij geen schade aanrichtte. Janneke bleef aanvankelijk stil liggen, maar toen het pas slaag langer duurde, toen duwde ze telkens haar bips omhoog, alsof ze de klappen tegemoet wilde komen. Dat was interessant, dacht hij. Hij wist niet of ze het zelf bewust was, dat ze dat deed.

Janneke’s borsten hingen omlaag. Iedere keer als hij op haar bips sloeg, schuurden haar tepels over de sprei, waar ze langs de franjes streken. Ze deed haar benen een beetje uit elkaar. Het voelde allemaal vreemd aan, maar ze wist niet goed waarom. Ze wist dat ze het verdiende gestraft te worden, maar dit voelde helemaal niet aan als een straf. Het brandde een beetje. Ze kreunde en duwde haar been naar voren, en voelde zijn been tegen haar schaamheuvel.

Jeroen had natuurlijk wel eens van een erotische spanking gehoord, maar had nooit durven dromen dat Janneke dit lekker zou vinden. Hij kreeg zelf een gigantische erectie, zeker toen haar linkerbeen over zijn kruis wreef. Hij wenste dat hij over twintig minuten niet naar zijn werk zou hoeven te gaan. Hij zuchtte. Hij moest hier een eind aan breien. Het zou na het werk wel een leuke ervaring kunnen zijn. Toen stopte hij even, duwde haar benen bij elkaar, zette zijn eigen been over haar benen en begon hard te slaan.

Janneke voelde hoe hij haar benen naar elkaar toe bracht en realiseerde zich dat het er bijna op zat. Ze pakte het pluchen tapijt tussen haar vingers en probeerde zich goed te houden. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! ‘Ooooh, het doet zeer! Het spijt me, Jeroen!’, gilde ze en begon tegen te stribbelen ondanks haar aanvankelijke voornemen stil te blijven liggen. ‘Alsjeblieft! Houd alsjeblieft op, ik zal nooit weer iets vergeten!’ Maar Jeroen bleef haar hard op haar bips slaan, vastbesloten om de opwinding die hen beiden verrast had naar de achtergrond te laten verdwijnen. Hij liet zijn hand op haar ene bil naar boven dansen en op de andere naar beneden en zag hoe de zachte huid langzaam donkerrood kleurde. Hij stopte uiteindelijk toen ze begon te huilen en trok haar overeind om haar in zijn armen te nemen.

‘Het spijt me, schatje, maar ik moest je even laten voelen dat het me ernst was. Ze snikte en knikte met haar hoofd. Er was nu helemaal niets erotisch meer aan, dacht ze en deed haar hand naar achter en wreef over haar rechter bil. ‘En nu de hoek in’. Ze stond schuldbewust op en liep naar de hoek en ging daar staan. Je kunt wel ontspannen. Dit is niet zo’n ernstige overtreding als eerder vanavond’. Ze liet haar armen zakken en leunde tegen de muur. Ze hoorde Jeroen de douche in stappen en toen hij een paar minuten later terug kwam zei hij dat ze zich klaar moest maken om naar het werk te gaan. Toen Jeroen even later de voordeur open deed om te vertrekken, rende Janneke naar hem toe om hem een knuffel te geven.

‘Dank je wel, Jeroen, voor deze bijzondere familiedag’. Ze glimlachte naar hem terwijl hij haar stevig tegen zich aan drukte’.

‘We kunnen beter Wouter bedanken’. Hij glimlachte en kuste haar voor hij de deur uitliep.

Toegevoegd op by admin

Openluchttheater

© Juni 2007, door Maggie.  

Linda gaf de oppas de laatste instructies terwijl Michel de picknickmand, de rugzak, de koelbox en een deken pakte en naar de deur liep. ‘Je hoeft het maar een of twee keer uit te leggen hoor over het bad en de bedtijden, geen vijftig keer!’ Michel moest lachen om de geïrriteerde blik van Linda.

De zon was bezig onder te gaan en kwam nog net boven de boomtoppen uit. Linda genoot erg van hun wekelijkse uitstapjes naar het openlucht theater op de uiterwaarden aan de rivier even buiten de stad. Meestal gingen ze met het gezin, maar Linda had een oppas geregeld omdat het Michels verjaardag was en de voorstelling toch niet geschikt was voor de kinderen. Ze glimlachte toen ze dacht aan de verrassing die hem daar te wachten zou staan wanneer ze arriveerden. Het was een flinke klus geweest om alle vrienden en familie bij elkaar te krijgen en een hele planning voor de hapjes en de drankjes. Ze trok haar wenkbrauw een beetje op toen ze naar Michel keek. Hij was niet echt een liefhebber van verrassingen,  maar deze zou hij vast weten te waarderen, dacht ze.

Toen ze arriveerden verdween de zon net achter de horizon. Ze vonden een parkeerplekje, haalden de picknickmand, deken en de flessen wijn uit de kofferbak en liepen in de richting van het theater. Linda zag Herman en Anneke samen met een paar anderen terwijl ze een plekje zochten met een goed uitzicht op het podium. Michel was verrast Herman en Anneke te zien. Zij vertoonden zich ’s avonds niet zo vaak buiten de deur. Linda zag de blik van Michel en begon te giechelen. De anderen die Linda uitgenodigd had kwamen één voor één aan en zochten het hoekje op waar ze zaten. Ze hadden allemaal eten en drinken bij zich en een paar tassen.

Het viel Michel op dat er wel te veel bekenden in het theater aanwezig waren om nog van toeval te kunnen spreken. Hij keek Linda met een opgetrokken wenkbrauw aan. Mijn God, wat had ze een hekel aan die blik. Een ogenblik verstrakten de spieren in haar nek en schouders. Ze was druk bezig met het uitleggen van de deken en het klaarzetten van de hapjes en drankjes zodat het allemaal voor het grijpen lag. Zij en Anneke grinnikten omdat het zo gemakkelijk geweest was om Michel en Herman om de tuin te leiden voor deze verjaardagsverrassing. Inwendig dachten beiden dat het achteraf toch niet zo’n goed idee was van die verrassing. Ze wisselden een blik van verstandhouding uit en praatten over koetjes en kalfjes.

Michel kwam achter Linda staan en raakte haar schouder aan. Aanraken is misschien niet de juiste omschrijving voor de harde druk die ze voelde toen hij haar hoofd omhoog trok zodat hun hoofden dicht bij elkaar waren. ‘Kom jij eens mee. We gaan even een klein stukje langs de rivier lopen  voor de voorstelling begint’.

Anneke stapte uit het gehoorveld en zuchtte terwijl ze Michel en Linda in het donker zag verdwijnen. ‘Ik hoop dat het Herman niet opgevallen is’, bad ze.

Het viel Linda op dat Michel de rugzak om zijn schouder gehangen had. Hij bood haar één van de twee flesjes koud water aan die hij meegenomen had. Zijn vrouw draaide het dopje van de fles en bleef even staan om een paar flinke slokken van het koude water te nemen. Hij liet haar even haar gang gaan, maar pakte haar dan bij haar hand en trok haar mee langs het pad langs de rivier.

‘We hebben het hier wel eens eerder over gehad, Linda. Waarom denk je dat vanavond anders is als alle andere avonden, alleen omdat het mijn verjaardag is?’

Ze bleef even stil. Toen haalde ze diep adem en zei, ‘Ik dacht dat het leuk zou zijn om je verjaardag samen met onze familie en vrienden te vieren. Het gebeurt niet vaak dat we allemaal bij elkaar zijn en veel mensen die ik gesproken heb vonden het een goed idee om een verrassingsfeest te organiseren’.

‘Bzzzzzzt, fout!’ zei Michael en schudde zijn hoofd. ‘Ik ben er van overtuigd dat Anneke en jij dit samen bekokstoofd hebben. Jullie hebben het al eens eerder geflikt en ook deze keer is het helemaal in jullie stijl’.

‘Maar, Michel…’

‘Michel pakte haar steviger bij haar arm en trok haar mee van het pad af achter een paar bosjes die precies voor die reden daar aangeplant leken te zijn. Ze vormden een perfecte afscheiding van de theaterbezoekers en waren ver genoeg weg van de zitplaatsen maar dicht genoeg bij het podium zodat bijgeluiden geen probleem zouden zijn. Van één van de bomen werd gezegd dat deze meer dan 150 jaar oud was. Een statige, kolossale eik die perfect dienst kon doen voor de klus die hij in gedachten had. De dikke, laaghangende takken hingen op de ideale hoogte zodat zijn vrouw zich er vast kon pakken tijdens de verrassing die hij voor haar in petto had.

‘Ik had niet geda..,’ het zwijgen werd haar opgelegd voor ze haar zin af kon maken.

‘Mooi, hier had je vast geen rekening mee gehouden’. Hij liet zijn rugzak naast de stam van de boom in het gras zakken. Herman knielde, deed de rits van de tas open en haalde zijn favoriete paddel en haar minst favoriete haarborstel tevoorschijn en legde ze naast haar neer. Het was net of ze instinctief al op de goede plaats was gaan staan. Hij zette zijn hand tussen haar schouderbladen en hoefde maar een klein beetje druk te geven om te zorgen dat ze gebukt over een uitstekende tak kwam te staan.

‘Michel, alsjeblieft, niet hier’, fluisterde Linda, en hoopte dat hij in een soepele bui zou zijn en haar zou laten gaan. ‘Iedereen kan het zien en horen!’

‘Nee, Linda, we zijn ver genoeg weg en het verkeer zal de geluiden dempen die je waarschijnlijk zult gaan maken. En nu bukken en blijven staan’.

Linda deed wat haar gevraagd werd. Ze voelde feilloos aan dat hij allerminst blij was met de situatie en dat tegenspraak het alleen maar erger zou maken.

‘Hoe oud ben ik vandaag geworden, Linda?’

‘Vierenveertig’, antwoordde ze zachtjes.

‘Goed dan, vierenveertig om mee te beginnen. Hoeveel mensen hebben Anneke en jij uitgenodigd op mijn verjaardag?’

‘Michel, dat is niet eerlijk!’ Ze wilde overeind komen, maar het geluid van de paddel die op zijn bovenbeen neerkwam, deed haar van gedachten veranderen. ‘Veertien afgezien van ons tweeën’.

‘Doe je onderbroek tot halverwege je bovenbenen naar beneden en doe je jurk tot in je middel omhoog’.

Linda deed wat haar gevraagd werd, maar realiseerde zich dat ze haar knieën tegen elkaar gedrukt moest houden om te voorkomen dat haar broekje op de grond zou vallen. Eén en ander maakte haar bips tot een prachtig doelwit. Het laatste wat ze straks op haar zere billen wilde, waren mieren of spinnen of andere beesten die in haar onderbroek konden kruipen. Omdat ze in deze houding moest blijven staan staken haar billen ver naar achteren en kwamen de waterlanders voordat Michel achter haar was gaan staan.

‘Je krijgt eerst vierenveertig met de paddel en dan nog zestien, ja ik tel ons tweeën ook mee, met je favoriete haarborstel?’

Linda trok een grimas toen ze aan de paddel en de haarborstel dacht. Opeens suisde de paddel door de lucht en met een felle bijtende pijn kwam de eerste klap neer. Ze knipperde met haar ogen en concentreerde zich op een schaduw in de duisternis. Steeds weer opnieuw kwam de paddel neer. Op dezelfde plaats. Op verschillende plaatsen. Vol over haar gloeiende bips. Precies op dat verschrikkelijke plekje waar haar billen en haar benen samen kwamen. Ze probeerde het niet uit te schreeuwen, maar dat lukte niet altijd. Michel had haar al geen maanden zo’n pak slaag gegeven. Linda’s gedachten maakten overuren door haar brandende billen en ze had het idee dat iedereen wist wat er nu gebeurde.

Al even onverwacht hielden de klappen op. Michel liep zijn hand over haar donkerrode billen glijden. De warmte leek op te gloeien in de duisternis die hen omringde. Door zijn warme handen op haar billen werd de hitte verspreid naar tussen haar benen. Linda probeerde maar aan één ding tegelijk te denken. Het was niet mogelijk om in gedachten met zowel haar gloeiende billen als het haar jeukende kruis bezig te zijn. Het één versterkte het ander.

‘We zijn bijna klaar. Ik zal het afmaken en dan kunnen vervolgens van de voorstelling gaan genieten’.

Linda’s knieën begaven het bijna. ‘Het spijt me Michel. Ik weet dat ik dit niet voor je verjaardag had moeten organiseren. Ik zal…’

‘Stop! Ik wil geen excuses horen’. Hij duwde haar bovenlichaam weer over de tak.

‘Maar…het flapte er zo maar uit…’ Ze probeerde haar gedachte af te maken.

‘KLETS!’De eerste klap met de haarborstel landde vol op haar ronde billen.

‘hetliepuitdehandvoorwehetdoorhadden!’ Ze haastte zich om haar zin af te maken.

‘Ik zei dat ik geen excuses wilde horen, Linda! Je krijgt straks vijf extra!’

Tegen de tijd dat de vierde, vijfde en zesde klap neerkwamen, huilde Linda. De felle klappen zorgden ervoor dat ze zo bleef staan. Tranen vielen in het zand. Te laat realiseerde ze zich dat haar broekje op de grond gegleden was. Haar gedachten schoten heen en weer tussen de tranen in het zand, het broekje en de mieren op de grond en het brandende vuur op haar bips’.

Michel legde de haarborstel naast de paddel en de rugzak. Hij ging naast zijn vrouw staan en wreef met zijn hand over haar warme billen. Hij kneep liefdevol in iedere bil. Hij liet zijn vingers tussen haar benen glijden, haar schaamlippen waren gezwollen en nat. Hij liet zijn vingers voorzichtig in haar glijden. Haar spieren trokken zich samen rond zijn vinger en probeerde deze binnen te houden. Hij trok zich terug en gaf haar een laatste klets op haar bips en kneep in beide billen om haar te laten merken dat hij naar haar verlangde.

‘Kom hier, schatje. Ga staan, dan kunnen we je een beetje fatsoeneren’.

Linda sloeg haar jurk neer over haar brandende bips en huiverde bij de gedachte dat ze mogelijk omringd waren met allerlei insecten. Michel leek haar gedachten te lezen en pakte haar broekje op, klopte het uit en stopte het in zijn zak.

‘Kijk, nu hoef je je geen zorgen meer te maken over mieren in je onderbroek die tegen je billen gedrukt worden’. Hij glimlachte tegen haar en sloeg zijn armen om haar heen. Ze begroef haar gezicht in zijn borst en haar huilen veranderde in snikken, die tenslotte ook langzaam verdwenen. ‘Het spijt me Michel, geen verrassingen meer, buiten jou om’. Ze lachten om de paradox in haar opmerking.

Haar tranen werden gedroogd en ze verzamelden alles en liepen weer terug in de richting van het theater. Ze zagen hoe twee mensen over het pad in hun richting liepen. Oh God, laat je alsjeblieft niet door hebben wat er gebeurd is, dacht Linda. Oh, God, te laat!

Michel en Linda passeerden Herman en Anneke op het pad. Anneke en Linda lieten hun blik zakken toen Michel de rugzak in de richting van Herman gooide. ‘Hier, dit kun je misschien wel gebruiken! Er zit water en nog wat andere…eh, dingen in’. Hij sloeg een paar keer speels op de billen van Linda en knikte naar Herman.

‘Weet je schatje, de volgende keer dat we hier zijn, kan die laag hangende tak ook ons van dienst zijn bij andere plezierige spelletjes!’, fluisterde Michel in haar oor terwijl hij zijn vrouw tegen zich aan trok en lachte.

Herman glimlachte. Anneke huiverde.

Toegevoegd op by admin

Open en bloot

© by Reesa.

We zouden met onze vrienden Bob en Gloria uit eten gaan. We kenden hen nog maar een paar weken, maar het klikte goed tussen ons en we hadden veel gemeenschappelijk. We hadden elkaar ontmoet op een bridgetoernooi en al verschillende keren met zijn vieren een kaartje gelegd. Toen ik thuiskwam begon ik met de voorbereidingen van die avond. Ik deed de badkamerdeur dicht, deed de ventilator aan, deed een kaars aan en stak vervolgens een sigaret op. Ik wist dat mijn echtgenoot een bloedhekel had aan sigarettenrook, dus rookte ik bijna nooit in huis, maar het was een zwakheid waar ik maar niet vanaf kon komen. Ik werkte mijn make-up bij en trok de zilverkleurige jurk aan die ik van hem op mijn verjaardag gekregen had. Perfect. Met tegenzin drukte ik mijn sigaret uit, sprayde met een luchtverfrisser en ging op zoek naar mijn schoenen. Hij zou het eerstvolgende half uur nog niet thuis zijn, maar ik hoorde hem de oprit al oprijden toen ik de badkamer uitstapte. Ik haastte me weer naar binnen om mijn tanden te poetsen en mijn handen te wassen om vervolgens de trap af te rennen om hem te begroeten.

We omhelsden elkaar en het voelde goed om zijn armen om me heen te voelen. ‘Ben je klaar om te gaan?’, vroeg ik, en bedacht me dat het pak wat hij aan had gehad naar zijn werk hem goed stond.

‘Nee, ik wil eerst nog even douchen. We hebben toch nog een half uur?’

‘Ja, maar ik dacht dat we nog even samen een drankje in de bar konden pakken voor we Bob en Gloria ontmoeten’, ging ik verder. ‘En je ziet er zo al geweldig uit. En je ruikt ook lekker!’

Hij glimlachte naar me. ‘Ik ga even snel douchen’, zei hij en ik kromp ineen toen hij zich de trap ophaastte. Zeg het!, schreeuwde mijn onderbewustzijn tegen me. Nee! Hij zal de rook niet ruiken. Ik bleef even besluiteloos staan en liep vervolgens naar de bank en ging zitten met een boek waar ik in bezig was. We hadden afgesproken dat ik niet in huis zou roken en ik neem het mezelf nog kwalijk dat ik daarmee akkoord gegaan ben, hoewel ik heel goed weet dat het een goede afspraak is. Ik wachtte tot ik het water van de douche hoorde lopen. Dit duurde te lang en de nieuwsgierigheid won het tenslotte bij me. Ik legde het boek aan de kant en riep zijn naam.

‘Wat?’. Hij was in de badkamer.

‘Ik dacht dat je een douche ging nemen!, riep ik luid, hoewel ik wist dat hij er een hekel aan had al schreeuwend te communiceren.

‘Kom eens hier’. Oh oh, dacht ik. Waarom heb ik hem niet gezegd dat ik in de badkamer gerookt had? Mijn hart ging tekeer, ik stond op en liep de trap op. Vertel het hem dan! Neu, hij wil alleen mijn gezelschap maar. OK, geen probleem. Ik bereikte de slaapkamerdeur en zag hem naakt op de rand van het bed zitten. Ik glimlachte naar hem en liet mijn ogen over zijn gespierde lichaam glijden. ‘Kom hier’, zei hij weer en ik liep naar hem toe en ging voor hem staan. ‘Ga zitten’. Ik ging naast hem zitten en hij nam mijn hand in de zijne. ‘Vertel me nu eens waarom je denkt dat we samen afspraken gemaakt hebben’, zijn stem klonk kalm., maar mijn hartslag schoot omhoog naar boven de 200. Verdomme! Zie je wel, domoor! Je had het hem moeten zeggen!

‘Het spijt me!”, zei ik en ik meende het. ‘Ik kon de verleiding niet weerstaan!’ Hij kneep zachtjes in mijn hand en ik voelde een schuldgevoel opkomen.

‘Moet ik je er nog eens aan herinneren?’, zwei hij op zijn no-nonsense toon.

‘Nee, Darren’, mompelde ik en staarde naar onze handen. ‘Ik zal het niet weer doen. Ik zal heel erg mijn best doen’. Hij pakte me bij mijn kin en draaide mijn gezicht naar hem toe zodat ik hem aankeek.

‘OK. Ik zal je nog een kans geven’. Ik voelde een gevoel van opluchting, hoewel het schuldgevoel bleef. Je maakt afspraken waarvan je weet dat je je er niet aan kunt houden. Hij boog zich naar me toe om me te kussen en ik werd bevangen door verlangen op het moment dat onze lippen elkaar raakten. Onze tongen raakten elkaar en ik maakte me los om op te staan en voorzichtig mijn jurk uit te doen en op te hangen. Hij ging achter me staan en deed mijn onderbroek naar beneden terwijl ik mijn bh afdeed. Hij sloeg zijn armen om me heen en streelde mijn borsten terwijl ik achterover tegen hem aanhing. Ik voelde zijn erectie tegen mijn billen drukken, en ik wreef mijn bips er tegenaan. Hij pakte me op en legde me op het bed, terwijl ik zijn schouders beet hield. ‘Wil je het langzaam of snel?’, fluisterde hij, terwijl hij boven me hing.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Snel’, fluisterde ik terug en grijnsde naar hem. ‘Snel. Hard’. Hij drong langzaam bij me binnen, maar schakelde al snel over op een hard en snel ritme dat ik bij iedere stoot beantwoordde. Ik tastte omlaag en liet mijn nagels over zijn ballen krassen en ik zag hoe hij genotvol zijn ogen dichtdeed. Het duurde niet lang voor hij klaar kwam, ik keek naar zijn gezicht; hetgeen me mateloos opwond. Hij kuste me, en ik drukte me hard tegen hem aan en nog geen minuut later werd ik overweldigd door een zalig orgasme. Ik zette mijn nagels in zijn billen en kreunde. We kusten nog even en toen stond hij op om naar de badkamer te gaan. Ik liep achter hem aan, ik had nu zelf ook een douche nodig. Ik rook geen rook meer – en ik heb een hele goed neus voor, ondanks mijn nare rookgedrag.

‘Hoe heb jij de rook kunnen ruiken?’, vroeg ik onbevangen nu de vrijpartij alle stress op de vlucht gejaagd had. Hij was aan de kranen aan het draaien, maar hield hiermee op, draaide me aan en keek me verbaasd aan.

‘Wat voor rook?”, mijn hart sloeg een slag over. Hij had duidelijk geen idee waar ik het over had.

‘Um…van de….sigaret….die ik hier gerookt heb voor je thuis kwam?’, ik verslikte me bijna in de woorden. Er verschenen diepe rimpels in zijn voorhoofd.

‘Heb je hier gerookt?’

‘Eh..ja! Je wist dat….um…waar had je het over toen we samen op het bed zaten?’, ik was al even verward als hem.

‘Ik dacht dat we het over het kraslot dat ik een poos geleden op de vloer gevonden heb!’ Ik deed een stap achteruit. Ik had ook met hem afgesproken dat ik geen krasloten meer zou kopen, toen hij ontdekt had dat ik soms wel 5 of 10 op een dag kocht. Mij hartslag sloeg helemaal op hol toen ik me realiseerde dat ik een lot gekocht had toen ik de laatste keer sigaretten gekocht had.

‘He, verdomme!’, schoot er onbedoeld uit, ik sloeg geschrokken mijn hand voor mijn mond. Ik had ook afgesproken niet meer te vloeken. ‘Shit, helemaal vergeten! Ik heb maar één lotje gekocht, echt waar! Ik was ook van plan het je te vertellen! Ik dacht dat je het niet erg zou vinden als ik er maar eentje zou kopen’.

‘Ik vond het niet erg, ik heb je vergeven. Het was per slot van rekening een gewoonte waar ik een eind aan wou maken, een lotje af en toe vind ik helemaal niet erg’. Vervolgens keek hij me streng aan. ‘Wat ik niet kan begrijpen is dat je hier rookt, je had best even een paar minuten naar buiten kunnen gaan! Maakt het zo’n verschil waar je rookt?’

‘Ik staarde beschaamd naar de vloer. Ik….ik weet het niet. Ik rook geloof ik graag wanneer ik met saaie dingen bezig ben, zoals me klaar maken om weg te gaan…’ Ik wist dat het een beetje tam moest klinken, maar ik had niet echt een excuus en was ook niet van plan tegen hem te liegen.

Hij zuchtte gefrustreerd. ‘Dus je dacht daarnet dat ik het had over je roken in de badkamer. Je had me ook beloofd dat je me eerlijk zou vertellen wanneer je je niet aan de afspraken gouden had. Waarom heb je me niet verteld over het roken of over het lot, toen ik thuiskwam?’

Hij wachtte zonder verder wat te zeggen met zijn armen over elkaar op een antwoord, terwijl ik tegen het badkamermeubel leunde en mijn nagels bestudeerde. ‘Ik was niet van plan je over het roken te vertellen, en het lotje was ik helemaal vergeten’, mompelde ik terwijl ik mijn wangen van schaamte voelde gloeien. Ik wist dat er iets anders binnen afzienbare tijd ook zou gloeien. Samen met de afspraken die we gemaakt hadden over bepaalde gedragingen, hadden we ook afgesproken dat hij me zou helpen met de nodige discipline om te voorkomen dat ik er niets van terecht zou brengen. Een pak op mijn blote bips, de mattenklopper, huisarrest, strafregels en in de hoek staan waren de middelen die ingezet werden om mij op het rechte spoor te houden. We hadden dit jaren geleden afgesproken, toen we nog op een echtscheiding aan dreigden te koersen, toen ik in een zelfdestructieve bui was en hij overkwam als een onverplaatsbaar, emotieloos stuk steen. Ik zeurde en hij negeerde. In een laatste poging onze relatie te redden, kwam hij met deze oplossing. Het had gezorgd voor een veel betere communicatie, het gaf hem de gelegenheid een alpha man te zijn en het zorgde dat de liefde in onze relatie terugkeerde en dat we beiden weer hongerig werden. Het enige wat nu toch te lijden had, waren mijn billen.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Je wilde niet dat ik naar boven ging toen ik thuis kwam, is het niet? Is dat waarom je zei dat je vroeg wilde vertrekken? Zijn stem klonk nu boos, maar hij verhief zijn stem niet. Hij schreeuwde nooit tegen me.

‘Ja’, mompelde ik. Ik voelde me ellendig. Ik realiseerde me dat het nergens op sloeg.

‘Zo probeerde je te verhullen dat je hier gerookt hebt!’

‘Ja’.

‘Je weet hoe ik daar over denk. Het is hetzelfde als tegen me liegen’.

‘Ja, Darren…’ Ik keek hem even aan en vervolgens weer snel naar beneden. Ik schaamde me zo dat ik tranen in mijn ogen voelde branden en greep haastig een tissue uit de doos.

‘Je kunt beter de hele doos pakken. Je zult ze nog hard nodig hebben. En je vloekte daarnet ook nog’. Hij klonk bitter. Hij liep langs me heen naar het bed.

‘Maar….we moeten over een uur bij Bob en Gloria zijn!’ Ik depte mijn ogen terwijl hij op het voeteneind van het bed ging zitten. ‘Kunnen we dit niet later afhandelen?’

‘Ik ben erg in je teleurgesteld. Misschien doen we het wel nu en later nog een keer!’ Hij gebaarde me over zijn schoot te komen liggen, maar ik aarzelde, en probeerde de controle over de situatie te behouden.

‘Maar ik kan niet uitgaan en plezier maken als ik net een pak op mijn bips heb gehad! En ik zou je heus over dat kraslot verteld hebben, en ik wilde helemaal niet vloeken, het schoot er zomaar uit!’ Dat niet me niets zou helpen wist ik ook wel en dat werd bevestigd door de blik in de ogen van Darren…die was vastbesloten.

‘Kom….hier….en….ga….over….de….knie….liggen!’ Hij benadrukte ieder woord, en ik wist dat ik geen keus had. Ik liep schoorvoetend naar hem toe en ging over zijn schoot liggen. Hij begon onmiddellijk, zonder eerst eens liefdevol over mijn billen te wrijven zoals hij anders vaak deed. Langzaam en hard daalden de klappen neer, terwijl ik een kussen in mijn gezicht drukte.”Je krijgt er tien vanwege het roken’. Ze daalden neer zoals aangekondigd. ‘En je krijgt er tien omdat je het kraslot gekocht hebt’. Ik kneep mijn billen heel stijf samen. ‘Je krijgt er twintig omdat je tot twee keer toe gevloekt hebt!’ Ik zat dicht tegen huilen aan terwijl hij me hard en snel op mijn bips sloeg. Ongewild schopte ik een been omhoog.

Hij zette zijn been over de mijne en pakte de haarborstel die hij kennelijk al op het bed klaargelegd had. ‘Dit is omdat je het roken hebt willen verzwijgen!’ Hij was nu echt serieus en liet de borstel zeker vijftig keer neerdalen, ieder plekje van mijn billen en bovenbenen bewerkend. Ik stribbelde om weg te komen terwijl de pijn steeds weer door mijn onderlichaam flitste, maar hij hield me stevig beet tot hij vond dat ik genoeg gehad had.

Toen hij eindelijk stopte, slaakte ik een zucht van verlichting tot hij zei, ‘En dit is omdat je onder je straf probeerde uit te komen!’ Een nieuwe ronde klappen viel neer op de onderkant van mijn billen, daar waar ik zat. Eindelijk begon ik te huilen, denkend dat het nooit op zou houden. Maar dat deed het natuurlijk wel en hij wreef voorzichtig over mijn brandende bips terwijl ik mijn ogen droogde. Ik ging zitten en hij trok me dicht tegen zich aan en gaf me de troost die ik nodig had. Ik had geboet, en nu was alles vergeven en vergeten. Het voelde als herboren.

‘Als je nog eens iets probeert te verzwijgen dat je misdaan hebt, dan pak ik de mattenklopper en bewerk je billen daarmee’, fluisterde hij in mijn oor en ik knikte dat ik het begrepen had. ‘Ik wil onvoorwaardelijke eerlijkheid, ook als dit betekent dat je jezelf moet verraden’. Ik knikte nogmaals en hij zette me voorzichtig op mijn benen. ‘Het is tijd om te douchen’, zei hij en sprong overeind en draaide de kraan aan.

Van mijn make-up was natuurlijk helemaal niets meer over en ik stapte bij hem in de dampende douchecabine. Het warme water voelde weldadig aan op mijn lichaam, behalve op mijn billen, die erg gevoelig was. Over het algemeen sloeg hij niet zo hard, maar zoals gezegd, ik had ook nog nooit eerder iets proberen te verzwijgen. Ik was geen langzame leerling en ik beloofde plechtig hem voortaan de waarheid te vertellen.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Weet je’, zei hij toen ik mijn haar stond te wassen, ‘dat roken van je gaat echt een groot probleem worden als je vaak in huis blijft roken’.

‘Het spijt me enorm. Ik beloof dat ik heel hard mijn best zal doen het niet weer te laten gebeuren. Maar ik stop er niet mee!’, zei ik en sloeg verwoed aan het schrobben.

‘Ik zou daar toch maar eens heel hard over nadenken’.

‘Dat heb ik al gedaan. Ik denk dat jij weer met roken zou moeten beginnen!’ Ik lachte opeens geamuseerd. Hij gaf me een klets op mijn billen en ik sprong een halve meter in de lucht. ‘Hee!! Het was maar een grapje!’

Ik keek hem aan. Hij glimlachte.  ‘OK….Ik beloof dat ik erover na zal denken’, zei ik en reikte naar de handdoek. Het duurde me een half uur om weer helemaal klaar te zijn, mijn lange haar te drogen en een beetje make-up op te doen. We zouden te laat komen.

Ik ging heel voorzichtig in de auto zitten terwijl hij de deur voor me open hield. Hij keek geamuseerd toe hoe ik overdreven voorzichtig ging zitten. Ik voelde helemaal geen rancune als ik door hem gestraft was. Ik vond dat het een hele natuurlijke manier was om met me om te gaan. Hij ging achter het stuur zitten en we reden weg, we keuvelden en lachten gezellig onderweg.

Hij parkeerde de auto en hield de deur voor me open zodat ik uit kon stallen. Hij hield de deur van het restaurant voor me open en ik bedankte hem. Vroeger voelde ik me er niet lekker bij als mannen dit deden, alsof ik het zelf niet zou kunnen, maar nu vond ik het prettig, ik voelde me er geliefd door. We waren weer een heel gewoon stel dat uit eten ging. Bob wachtte ons op bij de deur.

‘Is dit je nieuwe baan?’, vroeg mijn man met een uitgestreken gezicht.

‘Ja’, grijnsde Bob, ‘Ik heb al heel wat fooien ontvangen. Hee, hoe gaar het met jullie?’, zei hij en ik zei lachend hallo.

We liepen achter hem aan naar ons tafeltje. Gloria begroette ons en we bestelden een aperitiefje. Mijn man, Darren, verontschuldigde zich dat we zo laat waren. Hij zei dat we nog iets belangrijks te doen hadden. Niemand vroeg wat. We babbelden wat over koetjes en kalfjes. De drankjes warden bezorgd en ik dronk de mijne met kleine slokjes. Ik wist niet waarom ik zo’n dorst had. Darren zette automatisch mijn wodka tonic aan de kant en schoof een glas koud water naar me toe. Hij wist uit ervaring dat ik een snelle drinker was en mezelf nooit kon beheersen. Ik glimlachte tegen hem en hij glimlachte terug. Het gespreksonderwerp kwam op problemen in relaties en Gloria vertelde dat één van haar collega’s van zijn vrouw gescheiden was, nadat zij jarenlang vreemd gegaan was. We genoten van de stokbrood met kruidenboter en tapenade en ik slaagde erin mijn drankje weer naar me toe te trekken. Ik voelde me al een beetje licht in mijn hoofd, omdat ik niet zo goed tegen alcohol kan en mijn billen niet meer pijn deden. De serveerster zette een nieuw drankje voor me neer en ik dronk er met kleine slokjes van.

‘Misschien kon hij haar niet meer bevredigen’, suggereerde ik en Gloria schoot in de lach.

‘Waarschijnlijk niet!’, giechelde ze.

‘Kijk, ik zou dat mijn man nooit aandoen. Hij bevredigt me altijd’, ik glimlachte tegen Darren. ‘Bovendien zou hij een pak op mijn billen geven als ik het deed!’, grapte ik lachend terwijl hij een voorzichtig schopje onder de tafel gaf. Bod en Gloria moeten ook lachen.

‘Oh natuurlijk, dat geloof ik graag!’, zei Gloria; ‘Je zou waarschijnlijk zorgen dat hij achter de tralies terecht zou komen als hij dat deed’.

‘Niet als ik het aan mezelf te danken zou hebben’, zei ik, en lachte nog weer toen Darren mij onder de tafel een kneep in mijn bovenbeen gaf.

‘Heb je haar wel eens een pak op haar billen gegeven?’ Gloria wond er geen doekjes om en keek in de richting van mijn echtgenoot.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Alleen wanneer ze het verdiend heeft’, antwoordde hij droogjes en nam een slok van zijn drankje. Ik kneep hem terug. Gloria leek gefascineerd en zette haar verhoor voort.

‘Echt voor straf? Of als een soort spel?’

Ik nam het woord. ‘Beide’. Vervolgens lachte ik alsof ik een grapje maakte.

Bob vervond zijn stem. ‘Dat zou ik ook willen’, zei hij. We keken hem allemaal sprakeloos aan en hij begon te lachen. ‘Mee, echt! Ik zou haar een pak op haar blote bips willen geven, telkens als ze onvriendelijk tegen me doet, iedere keer als ze een chaos in de badkamer maakt, en iedere keer als teveel geld uitgeeft, zou ik haar gewoon over de knie willen leggen voor een flink pak slaag.

Gloria protesteerde met overslaande stem. ‘Geen sprake van!’ Maar ze lachte er nerveus bij.

‘Gewoon doen, Bob!, zei Darren en glimlachte samenzweerderig. ‘Ik denk dat ze het zelfs graag zou willen’.

‘Dat denk ik ook!, deed ik een duit in het zakje en leegde mijn glas.

‘Je weet dat ze het hard nodig heeft’, ging hij door, en Bob keek Gloria met een verleidelijk blik aan terwijl zij in haar stoel leek weg te kruipen.

‘Ik kan niet geloven dat je zulke dingen zegt!’ Ze giechelde en het was duidelijk dat ze zich schaamde. Ze kleurde tot in haar nek. ‘Kom mee’, zei ze en ging staan, ‘we gaan even naar het toilet’. Ik stond op en liep achter haar aan. Dat viel niet mee, want ze zette er flink de snelheid in en ik stond een beetje onvast op mijn benen. In de hal ging ze in een stoel zitten en begon in haar tas te rommelen om uiteindelijk een pakje sigaretten op te duiken.

‘Oh!’, zei ik en pakte de mijne. ‘Ik wist niet dat je rookte!’

‘Ik ben aan het proberen te stoppen, maar ik ben nu veel te nerveus, ik moet er gewoon een hebben’.

‘Laten we naar de bar gaan. Ik zal even aan Darren vertellen dat ik even ga roken. Ik rook nooit waar hij bij is’. Ik liep de eetzaal weer in om het hem te vertellen. Vervolgens liep ik naar de bar waar Gloria al was gaan zitten. De bar keeper verscheen, een knappe jonge man, en vroeg wat we wilden drinken. ‘Oh, we roken alleen maar even’, grijnsde ik en dacht vervolgens, ‘Ach, wat kan het ook schelen?’ en bestelde een wodka tonic. Gloria bestelde er ook een.

‘OK, en nu even serieus’, zei Gloria, ‘geeft hij je echt op je blote billen?’

‘Ja’, knikte ik; een beetje beschaamd door het zo toe te geven. Niemand, absoluut niemand wist van deze kant van onze relatie. Tot nu.

Gloria zuchtte. ‘Ik wou dat Bob het lef zou hebben om zoiets te doen. Hij laat volledig over zich heenlopen. Dat doe ik niet met opzet hoor, ik kan me er niet in beheersen.

‘Ik ben ervan overtuigd dat Darren daar nu mee bezig is’, zei ik, en vroeg me af of dat echt zo zou zijn.

‘Waar krijg jij voor op je billen?’

‘Verschillende dingen. Meestal voor dingen die we afgesproken hebben en die ik vervolgens niet nakom. Of wanneer ik een bende van het huishouden gemaakt heb. Of wanneer ik slordig ben met hele belangrijke dingen. En vooral wanneer ik vloek. Hij heeft er een verschrikkelijke hekel aan wanneer ik vloek!’

‘En als je liegt? Lieg je wel eens tegen hem? En schreeuw je wel eens tegen hem? Of schreeuwt hij tegen jou? Hoe vaak wordt je gestraft?’ Gloria was veranderd in een kleine terriër die alles tegelijkertijd wilde weten. Ik had opeens verschrikkelijke medelijden met Bob. We kregen onze drankjes. Ik dronk de mijne in een paar teugen op en stak een nieuwe sigaret op.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Ok, ik zal het je vertellen’, zei ik, en blies genietend de rook van mijn sigaret uit. ‘Ik zal nooit van mijn leven tegen hem liegen. Dat heb ik drie jaar geleden eens gedaan en heb toen ongenadig op mijn billen gehad! We bekvechten soms wel eens, maar daar straft hij me niet voor. Ik probeer altijd heel hard om niet in de problemen te komen, maar toch gebeurt het gemiddeld één keer per week!’.  Ik nam nog een trekje. ‘Om precies te zijn is het vanavond nog gebeurd’. Gloria’s ogen begonnen te schitteren en ze giechelde.

‘Echt waar? Vertel!’ En dat deed ik dus, ik liet geen detail achterwege en ze hing aan mijn lippen. ‘Mag ik het zien?’

‘Wat, mijn bips?’, vroeg ik verrast.

‘Ja. Kom op, we zijn beiden meiden’.

‘Misschien’, zei ik en glimlachte naar haar. ‘Ik wil nog een sigaret voor we weer terug naar de tafel gaan’.  Ik stak hem op. ‘Weet je, ik heb op dit moment waarschijnlijk alweer een probleem, omdat ik dit drankje bestelde terwijl ik had afgesproken het rustig aan te zullen doen’.

‘Waarom heb je het dan besteld?’, vroeg Gloria verbaasd.

‘Omdat ik al twee drankjes op had, dan kan het me niet zoveel meer schelen’. Ik haalde mijn schouders op.

‘Nou ja, dan vertel je het toch niet? Hoe zou hij er achter moeten komen?’

‘Nee, hoor. Ik ga het hem gewoon vertellen. Heb ik niet verteld hoe ondeugend ik eerder was?’

‘Maar hij weet er niets van als je het hem niet verteld’.

‘Ja, hij komt er wel achter. Ik zal me er schuldig over voelen en hij heeft altijd in de gaten dat ik me schuldig voel. Zo gaat het altijd. Hij heeft er een zesde zintuig voor of zoiets’. Ik zuchtte, en drukte mijn sigaret uit. ‘Kom laten we gaan’. Ik liep in de richting van de toiletten, waar we samen in een hokje doken, toen we ons ervan overtuigd hadden dat we alleen waren en ik liet haar de onderkant van een rode bil zien. Ze was er echt van onder de indruk! We gingen snel terug naar ons tafeltje. Ik hoopte dat Darren het niet erg vond dat we zolang weg geweest zijn. Maar Bob en hij waren in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Ik ging zitten en Darren kuste me. Ik had, uiteraard, een paar pepermuntjes gegeten zodat ik niet naar rook zou smaken.

Er stond een nieuw drankje voor me, en ik voelde onmiddellijk een schuldgevoel opkomen. Zou ik het hem nu moeten vertellen? Maar toen arriveerde het eten en dit trok de aandacht. We bogen ons over de borden en schalen en voorzagen alles van commentaar. Ik pakte mijn glas op, maar zette het weer terug. Wat een dilemma. Ik wilde tegen hem fluisteren dat ik al een drankje op had, maar ik wist dat het heel onbeleefd was om in het gezelschap van anderen te fluisteren. Ik wachtte tot er even een stilte in het gesprek viel en stamelde toen, ‘Ik kan dit niet opdrinken’.

Hij keek me aan of ik gek geworden was. ‘Wat? Waarom niet?’

‘Um….omdat ik aan de bar al een drankje gehad heb’. Ik nam een hap van de gebakken aardappelen terwijl ik mijn woorden liet bezinken. Gloria staarde ons met open mond aan. Hij keek me streng aan en ik voegde aan mijn eerder verhaal toe, ‘Het spijt me. Ik weet dat ik dat niet had moeten doen’.

‘Nee, dat had je inderdaad niet moeten doen, want nu moet ik een drankje betalen wat niemand op zal drinken. Hij schonk een glas met ijskoud water in en zette dat voor me neer, terwijl hij mijn drankje aan de kant zette. Ondanks dat hij geïrriteerd was, voelde ik me een stuk beter.

Toen zei Gloria, ‘Mag ik het hebben? Ik ben gek op wodka tonic’.

Ik glimlachte. ‘Natuurlijk. Hier’. Ik greep voor Darren langs, pakte het drankje en gaf het aan Gloria. ‘Nu is er geen sprake van verspilling’, zei ik tevreden. Ik keek naar Darren en herkende een ‘tot hier en niet verder’ in zijn blik. Dus haalde ik de grijns van mijn gezicht en nam een slok van het koude water. Gloria nam demonstratief een slok van het drankje.

Bob maakte een opmerking over een spelletje kaart wanneer het eten op zou zijn en Darren nodigde hen uit na het eten met ons mee te gaan naar huis. De rest van de maaltijd verliep zonder bijzonderheden en we maakten aanstalten om te vertrekken. Toen we eenmaal in de auto zaten, pakte ik de hand van Darren en kneep erin. ‘Ben je boos op me?’, vroeg ik zachtjes.

‘Ja, dat klopt’. Zijn zware kalme stem zorgde voor de rillingen. Hoe bozer hij was, hoe rustiger of hij over het algemeen over kwam.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Het spijt me dat ik nog een drankje gekocht heb’, zei ik terwijl ik strak naar het dashboard keek.

‘Daar ben ik niet boos over – je hebt het me gezegd en je kon ook niet weten dat ik al een drankje voor je gekocht had’.

‘Oh….’ Ook al had ik er een grote hekel aan, ik moest nu wel vragen, ‘Waarom ben je dan boos?’

‘Om het spelletje van Gloria en jou. Ze deed heel erg haar best om te zorgen dat jij niet in de problemen zou komen, door het drankje te nemen. Maar je had helemaal geen probleem. En in plaats van het daar bij te laten, zei je, ‘Nu is het geen verspilling’, alsof ik ongelijk zou hebben, of zo’.

‘Oh! Nou, zo heb ik het anders helemaal niet bedoeld. Ik was juist blij dat Gloria het wou hebben zodat het niet weggegooid hoefde te worden’. Na een poos keek ik hem aan en voegde eraan toe, ‘Het spijt me. Ik was er niet op uit om je kwaad te maken, of zo’.

Zijn donkere ogen keken me lange tijd onderzoekend aan, toen glimlachte hij. ‘OK. Ik geloof je’. Hij kneep even in mijn hand en ik blies de adem uit die ik al een tijdje ingehouden had. De rest van de rit verliep in stilte. Af en toe tekenden zijn vingers hartjes op de huid van mijn hand.

We namen de afslag, en even later parkeerde Bob in de straat. Ik liep de keuken in om drankjes klaar te maken en Gloria volgde me. Darren en Bob gingen de tafel klaarmaken en de speelkaarten zoeken.

‘En, had je nog een probleem door dat drankje”, fluisterde Gloria tegen me. ‘Heb ik je gered?’

‘Ik wierp haar een geïrriteerde blik toe. ‘Nee, je had me bijna in de problemen gebracht!” Vervolgens legde ik haar het verhaal uit. Ze was een poos sprakeloos. Toen ze uiteindelijk haar excuses aanbood, zei ik dat het wel goed was, en vroeg haar om zich alsjeblieft nergens meer mee te bemoeien.

‘Niemand kan voorkomen dat ik in de problemen kom, weet je. Als ik het verknal, dan heb ik verdiend wat hij voor me in gedachten heeft. En als ik niks krijg, maak ik het alleen maar erger’. Gloria knikte, langzaam maar zeker begon ze het te begrijpen. ‘Kom, laten we gaan kaarten’. Ik glimlachte naar haar en we droegen de drankjes naar de kamer.

Darren deelde de kaarten en bob maakte een scorebriefje. Dit was de vierde keer dat we met Bob en Gloria gingen bridgen en we raakten steeds meer bekend met de manier van bieden van de anderen. Ik hing naast Darren zitten, waardoor ik in het begin met Bob moest spelen.

‘Hee, ik heb nog wodka in de auto liggen, ik zal het even halen’, zei Bob en liep de kamer uit. Ik had net mijn kaarten opgepakt en keek in de richting van Darren. Ik stelde de vraag niet.

‘OK. Je mag één drankje’. Hij glimlachte naar me en onder de tafel zette ik mijn voet op de zijne. Ik schikte mijn kaarten. Verdomme. Ik had maar zeven punten met inbegrip van een Aas. Ik wreef met mijn voet langs het been van Darren. Bob kwam de kamer weer in en schonk in ieders glas sap een scheutje wodka. Ik nam een slokje en voelde me lekker, afgezien van het feit dat ik zin had in een sigaret. Het was de alcohol die me naar de nicotine deed verlangen. Normaal gesproken rookte ik om de drie of vier uur. Darren opende met een ruiten bod. Ik paste en Gloria beantwoordde hem met twee schoppen. Ik had de harten Aas, met drie bijpassende kaarten, dus ik bood drie harten. Gloria ging naar vier ruiten, Bob naar vier harten en Darren bood vijf ruiten. Ik paste, zoals iedereen. Bob schreef het hoofdschuddend op.

‘Iemand zit hier te liegen’, grapte ik. Darren keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan, toen ik mijn Aas op tafel legde. Gloria, de dummy, legde haar kaarten open op tafel. Iedereen liep bij en ik kwam terug met de drie van harten. Bob dreunde er de harten Heer overheen en hield zijn hand op voor de kaart van Darren.

‘Niet zo snel’, zei Darren en hij speelde de twee van ruiten, waarmee hij de slag introefde.

‘Verdomme’, zei Bob en trok zijn hand terug. Darren pakte ook de rest van de slagen zonder dat hij zelfs leek na te denken of hij de kaarten uit zijn hand of die van de dummy uitspeelde. Bob schreef de punten op en deelde de kaarten.

‘Ik hoop dat ik deze keer een beter kaart krijg’, zei ik terwijl ik de kaarten oppakte. Deze keer had ik drie punten! ‘Shit!’, zei ik en sloeg meteen de hand voor mijn mond.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Sorry!’ Ik keek naar Darren, maar hij bestudeerde zijn kaarten. Ik paste, Gloria paste, Bob bood een klaver en Darren bood twee schoppen.

‘Zo, ik weet wie alle goede kaarten heeft’, lachte ik en nam een slokje van mijn drinken en paste. Gloria paste, en Darren wierp haar een geïrriteerde blik toe. Bob paste ook en dus was Darren de hoogste bieder. Ik kwam met een klein klavertje uit en Gloria legde haar kaarten weer open op tafel. Ze had slechts twee punten, dus Darren haalde opgelucht adem. Hij speelde de kaarten snel uit en maakte één overslag.

Gloria gaf kaart, ik nam nog een slokje van mijn drankje en voelde me prima. Mijn glas was al halfleeg. Het viel me op dat de andere glazen nog zo goed als vol waren. Ik maande mezelf het rustiger aan te doen. Het probleem was dat ik geen sigaretten had en dit compenseerde met de drank. Ik pakte mijn kaarten en had helemaal geen punten. Helemaal niets! Zelfs niet een enkele boer. ‘Verdomme!’, riep ik gefrustreerd uit.

Onder de tafel voelde ik Darrens voet tegen de mijne. Hij keek me aan en zei rustig, ‘Dat is de tweede keer, nog één keer en ik geef je een pak op je billen’.

‘Ik maakte een verontwaardigd geluidje. ‘Jij zou het ook zeggen als je zo’n hand zou hebben’.

‘Zie je deze hand?’ Hij hield zijn echte hand omhoog.

‘Ja’, mompelde ik.

‘Nou, die gaat kennismaken met je bips als je nog een keer vloekt’, zijn gevaarlijk rustige stem zorgde voor een huivering in mijn lichaam.

Ik lachte nerveus. ‘Ja, Darren’, grinnikte ik in zijn richting. Ik kon het bijna niet geloven dat hij zich zo opstelde in het bijzijn van Bob en Gloria! Jeetje, hij en Bob moesten serieus met elkaar gesproken hebben. Ik besloot hem niet verder uit te dagen.

‘Het spijt me’, zei ik terwijl ik een slokje van mijn drankje nam.

Darren knikte en schikte de kaarten in zijn hand. Gloria keek hem met een verbijsterde blik aan. Om de één of andere reden ergerde me dat, maar ik besloot dit niet te laten merken. Gloria paste. Bob opende met een sans. Darren bood twee schoppen en ik paste. Gloria bood drie schoppen, en iedereen paste. Ik kwam uit en Gloria legde haar kaarten weer neer. Weer won Darren en maakte een eind aan de robber.

‘Ik ben aan een sigaret toe’, zei ik en stond op om naar buiten te lopen. Gloria sprong ook op’.

‘Ik ook’, zei ze en pakte haar tasje.

‘Wat?, rook jij ook al?’, zei Darren tegen Gloria.

‘Ja, nou en of’, zei ze vrolijk en kon ik het niet helpen, besmuikt te glimlachen om Darrens gespeelde ergernis. Toen we buiten waren kon Gloria niet wachten de interactie tussen darren en mij aan de orde te stellen.

‘Wat ga je doen als je nog een keer vloekt?’, vroeg ze met glinsterende ogen. Ik ergerde me steeds meer aan haar.

‘Dan ga ik mijn billen bloot maken en ga over zijn schoot nemen om mijn verdiende loon in ontvangst te nemen’, antwoordde ik onverschillig.

‘Ben je niet bang? Doet het geen zeer?’

‘Ja, het doet pijn, maar nee, ik ben niet bang. Ik nam een diepe trek van mijn sigaret. ‘Bovendien, ik zal niet nog eens vloeken’.

‘Oh’. Ze keek een beetje teleurgesteld, en ik begreep er niets meer van.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

‘Ik snap niet waarom je dit allemaal zo graag wilt weten’, zei ik tegen Gloria. ‘Ik hoop dat Bob je de volgende keer dat je iets uithaalt echt een ongenadig pak op je blote billen geeft!’

Gloria keek me stomverbaasd aan. ‘Wat?’

‘Ik hoop dat je een pak op je bips krijgt van Bob, zodat je voor eens en voor altijd weet wat het inhoudt en openhoudt met het stellen van al die vragen en mijn echtgenoot niet meer aanstaart alsof hij God is of zoiets.

‘Tja……uhm….ik…..’ Gloria scheen niet te weten wat ze moest zeggen.

Toen ik het eenmaal gezegd had, voelde ik me er gelijk schuldig over. ‘Het spijt me Glora’, bood ik mijn excuses aan. ‘Ik heb het recht niet om zo tegen je te praten; het zal de alcohol wel zijn. Daarom houdt Darren mijn drinkgedrag ook in de gaten, omdat ik de neiging heb om brutaal te worden als ik teveel op heb.

Gloria inhaleerde diep en blies de rook in de richting van de bomen. ‘Het is al goed. Het spijt dat ik je er steeds mee lastig val. Het houdt me gewoon erg bezig. En ik heb beslist geen oogje op je echtgenoot! Ik wou alleen dat Bob zelf eens een punt zou maken’.

‘Ik weet het. Het was gewoon niet aardig van me. Ik beloof….kijk, misschien vloek ik straks nog wel een keer, dan kun je zien wat er gebeurd!’ Ik lachte en drukt mijn sigaret uit. ‘Niet dat ik denk dat Darren me over de knie zal leggen waar jullie tweeën bij zijn, maar hij zal me vast mee naar boven nemen en dan zijn jullie in staat het te horen….Kom, laten we gaan’. Ik stapte de keuken binnen en ging aan het aanrecht mijn handen wassen en realiseerde me vaag dat ik Gloria beloofd had dat ik me een pak slaag op mijn hals zou halen….was ik nou helemaal gek geworden? Ik nam een pepermuntje en ging naar de woonkamer. Darren gaf me een kus toen ik aan tafel ging zitten en we keken elkaar met een glimlach aan. Bob gaf kaart.

‘Je moet nu tegenover me gaan zitten’, zei Darren en gaf me een kneepje in mijn hand. Ik ging dus op de stoel van Gloria zitten. Toen zij binnenkwam ging ze op de mijne zitten. Ik pakte mijn kaarten op en had voor de verandering eens een openingsbod. Bob paste en Darren bood een schoppen. Gloria bood twee ruiten. Ik bood twee harten, mijn beste kleur. Bob paste wederom. Darren bood twee schoppen, Gloria paste en ik twijfelde of ik verder moest bieden op mijn zeskaart van harten of dat ik met drie schoppen met Darren mee moest gaan. Ik besloot uiteindelijk de harten te bieden, een bod waar Darren in meeging. Bob kwam uit en Darren legde zijn kaarten open op tafel. Ik nam een slokje van mijn drankje en bestudeerde de kaarten. Verdomme, dacht ik bij mezelf, schoppen was toch beter geweest. Maar we zouden het wel halen. Het spel verliep goed en ik maakte mijn bod waar, al was het krapjes.

‘Schoppen was beter geweest’, zei Darren nadat de laatste slag gespeeld was.

‘Ik weet het’, zei ik glimlachend. ‘Maar jij hebt daarnet al drie keer gespeeld, dus ik dacht dat iemand anders nu eens aan de beurt was!’, lachte ik, en hij lachte terug. Bob begon over een film die ze onlangs gezien hadden. En Gloria was behoorlijk stil. Ik voelde me daar schuldig over, maar nam nog een slokje en hield mezelf voor dat ze er wel overheen zou komen. Darren gaf kaart en Gloria zie iets tegen Bob over de film, dat hij niet teveel moest vertellen omdat wij de film misschien nog wel wilden zien.

‘Ja Bob, misschien willen wij hem nog wel zien’, zei ik plagend en hij moest lachen.

‘Bob verraad altijd teveel’, zei Gloria triomfantelijk. Ik hield op met lachen en greep weer naar mijn drankje. Iedereen pakte zijn kaarten en begon ze te sorteren.

Bob keek Gloria eens indringend aan. Lange tijd bleef hij haar over zijn kaarten aanstaren. De spanning was om te snijden. Uiteindelijk zei hij, ‘dat was niet zo mooi, Gloria’.

‘Nou en? Het is toch zo? Hij kan nooit iets over een boek of een film vertellen, zonder het hele plot te verraden’.  Ik trok mijn wenkbrauw verrast op, jeetje, wat was zij brutaal. Darren keek niet eens op van zijn kaarten.

‘Ja, dat is waar’, zei Bob rustig. Dat komt omdat ik het nooit goed kan vertellen zonder teveel te verraden. Maar dat betekent nog niet dat je me daarover maar kunt beledigen’. Gloria keek hem verbaasd aan, maar zei verder niets. Bob paste en Gloria bood een schoppen. Ik paste, maar voor Darren iets kon bieden zei Bon tegen Gloria, ‘Ik wil dat je je excuses aan me aanbiedt. En wel onmiddellijk’.

Gloria zette grote ogen op. Ze nam een slokje van haar drankje en zei toen luid en duidelijk, ‘Nee’.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

Ík maak geen grapje, Gloria’, zei Bob, die iedereen verbaasd deed staan, althans dat denk ik. ‘Ik heb er genoeg van om door jou als een hondje behandeld te worden. Ik wil dat zegt dat het je spijt en ik wil dat je dit nu doet’.

‘Nee, ik bied geen excuses aan’. Ze ging rechtop zitten. Bob’s gezicht werd helemaal rood, maar Gloria leek zich daar niet druk over te maken. Het werd een beschamende toestand, als een vis die op het droge ligt te spartelen – je zou hem het liefst willen pakken en hem teruggooien in het water – maar ik kon geen woord uitbrengen. Ik keen naar Darren, en zag dat zijn mondhoeken omhoog stonden. Ik voelde de aandrang om te gaan lachen en kon me maar met moeite beheersen.

‘Dan ben ik genoodzaakt om je ertoe te dwingen’, zei Bob. Hij had ook geen keuze, dacht ik.

Gloria begon te lachen. ‘Je wilt me dwingen mijn excuses aan te bieden? Hoe?’, Ze nam nog een slok van haar drankje en keek me wanhopig aan. Omdat ik het niet langer kon aanzien, zag ik dat als een teken en ik gooide ‘per ongeluk’ mijn drankje om.

‘Verdomme!’, gilde ik, terwijl het vocht over de tafel en over de kaarten liep.

Darren keek me aan, gooide zijn kaarten op tafel en zei, ‘OK, dat was het!’

Ik slaagde erin geschrokken te kijken, alsof ik me nu pas realiseerde wat ik gezegd had. ‘Het spijt me! Ik zal wel een doekje gaan halen’.

Ik rende naar de keuken. Met Darren op mijn hielen. Zodra we uit het zicht waren, pakte hij me bij mijn arm en fluisterde, ‘Jij uitdagertje! Ik kan haast niet geloven dat je me dwingt je een pak op je billen te geven!’

‘Tja, het spijt me. Maar ik moest wat doen om de spanning te breken’, fluisterde ik bijna lachend terug. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Hij pakte de droogdoek uit mijn hand en liep ermee naar de tafel waar Bob en Gloria elkaar in een soort status quo aankeken. Ik moest mijn best doen niet in lachen uit te barsten terwijl Darren de natte troep opveegde. Maar toen hoorde ik hem roepen met zijn ‘je hebt een groot probleem’-toontje en mijn geamuseerdheid verdween als sneeuw voor de zon. Mijn hart sloeg op hol toen ik me realiseerde dat er wat zwaaide.

‘Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik wat maatregelen neem in jullie bijzijn’, zei Darren tegen Bob, die glimlachte en zei dat hij wel eens wilde zien hoe een en ander in zijn werk ging.

Geen sprake van!, dacht ik; dit kon hij niet maken! Maar Darren ging op de bank zitten en ik realiseerde me dat het hem menens was. Alleen de gedachte al dat hij me over de knie zou leggen bezorgde me de rillingen.

‘Hier komen’, zei hij, ik schaamde me dood. Oh mijn God, er zouden mensen toekijken. Ik wist niet hoe ik me moest gedragen. Ik liep langzaam op hem af en ging voor hem staan. ‘Doe je jurk omhoog en kom over mijn knie liggen’.

‘Kunnen we niet naar boven gaan?’, smeekte ik met bonkend hart.

‘Nee, en houd op met zeuren’.

‘Maar….’ Ik wist dat ik beter niet tegen kon spreken, maar dit was een onmogelijke situatie! ‘Maar ik wil niet dat je dit doet waar anderen bij zijn!’ Ik voelde de tranen opkomen. Hoe had dit kunnen gebeuren? Het was surrealistisch, misschien was dit allemaal slechts een boze droom?

‘Tja, je had er ook niet zoveel moeite mee om te vloeken waar zij bij waren! Kom hierover liggen’. Het koste me alles wat ik in me had om langzaam, beetje bij beetje, mijn jurk omhoog te trekken, naast hem te gaan zitten, om me vervolgens over zijn schoot te laten glijden. De houding die ik maar al te goed kende, voelde levensecht. Hij deed mijn jurk nog verder omhoog en bracht mijn met mijn broekje bedekte billen en de onderkant van mijn rug aan het daglicht. Hij legde zijn linkerhand stevig op mijn  rug. Ik had het gevoel dood te zullen gaan.

‘Alsjeblieft, het spijt me! Ik wil niet dat je dit doet’. Ik huilde hete tranen nog voor de eerste klap gevallen was. KLETS! ‘AUW!’, gilde ik. De pijn schoot door me heen – dit was absoluut geen droom! De alcohol hielp niets, en mijn dunne onderbroekje ook niet!

KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS!Jezus, zou de alcohol de pijn niet moeten verdoven? Het leek wel twee keer zo hard te zijn als anders. Ik begon echt te huilen en zelfs nog meer excuses te roepen. Maar niets deed de neerdalende hand van Darren ophouden en ik begon met mijn voeten op de armleuning van de bank te trappelen. Mijn dappere pogingen om Gloria wijs te maken dat een pak op je bips niet zoveel voorstelt, was ik dicht bij een totale ineenstorting.

Darren hield even op, maar alleen maar om te kunnen zeggen. ‘Als je direct bij me gekomen was, in plaats van tegen te spreken, dan zouden we nu klaar geweest zijn!’ Ik heb dit lesje al lang geleden geleerd, maar ik was inmiddels vergeten hoe hard de consequenties hiervan kunnen zijn. Hij zette mijn billen in brand met harde en snel neerdalende kletsen, die zorgden dat ik in de kussens van de bank huilde.

Uiteindelijk hield het op – hij trok me omhoog en drukt me stevig tegen zich aan, zodat ik mijn gezicht tegen zijn borst kon drukken, pijn en schaamte schoten door me heen.

‘Zul je nog vloeken?’ Ik hoorde zijn stem die nu vriendelijk en troostend klonk.

‘Nee, Darren!’ Ik pakte de tissue die hij me aanreikte en depte mijn ogen en hoopte dat het er niet al te erg uit zou zien. Ik kon er nog niet toe komen op te staan, hoewel de stilte die in de kamer hing, bijna deed vermoeden dat Bob en Gloria de benen hadden genomen.

‘Tja’, galmde de stem van Bob toen door de kamer, ‘Ik geloof dat jij nu aan de beurt bent’, ik kon er niets aan doen, maar moest even stiekem in hun richting kijken. Gloria zag er bloednerveus uit. Ik denk dat ze niet verwacht had dat ik zou moeten huilen, ik had er immers zo luchtig over gedaan.

‘Het spijt me Bob’, haastte ze zich te zeggen.

Bob’s expressie ontspande een beetje. ‘Waar heb je spijt van?’, drong hij aan.

‘Het spijt me dat ik gemeen tegen je gedaan heb’. Gloria zag eruit alsof ze er oprecht spijt van had. ‘Het spijt me dat ik gemeen tegen je deed waar onze vrienden bij waren’.

‘OK, Gloria. Ik zal je excuses aanvaarden’. Bob schudde de kaarten en Darren en ik stonden op om weer aan de tafel te gaan zitten. De rest van de avond verstreek terwijl Gloria en ik erg om onze woorden dachten en toen ze even later vertrokken, vroeg ik me af hoe lang het zou duren voor Gloria voor het eerst een pak op haar blote bips zou krijgen.

X-O-X-o-x-o-X-O-X

Toegevoegd op by admin

Op afbetaling

© Juni 2007, by patty.

‘Ga naar boven!’ zei hij zodra haar gezichtsuitdrukking verraadde dat ze wist dat hij er was.

‘Waarom?’, haar hart sloeg een slag over en ze voelde de paniek in zich opkomen terwijl ze hem aankeek en alles kwam samen – zijn gezichtsuitdrukking, zijn stem, de spiertrekkingen in zijn kaak en het belangrijkste, zijn strenge uitstraling – ze wist dat hij het wist.

‘Niet doen!”, waarschuwde hij.

‘Ik doe toch niks’, ze kon er niets aan doen. Ze moest proberen eronder uit te komen.

‘De hemel sta me bij als ik je dat uit moet leggen, dan zul je week lang niet kunnen zitten!’

Koortsachtig probeerde ze een excuus te bedenken, haar hart ging als een bezetene te keer, in gedachten zocht ze naar de redding, maar haar hele wezen begon langzaam de onafwendbaarheid van de consequenties te accepteren.

‘Alsjeblieft?’, ze boog haar hoofd en met knikkende knieën strekte ze haar armen naar hem uit. ‘Ik was van plan het je te vertellen’.

‘Daar heb je drie weken de tijd voor gehad. Ga naar boven!’

‘Het spijt me!, fluisterde ze en ze draaide zich om, om hem te gehoorzamen. Ze voelde zich wanhopig, ze walgde van de ongemeendheid van haar woorden en durfde hem niet aan te kijken. Want als ze hetzelfde in zijn ogen zou zien, als wat zij in haar hart voelde, dan zou ze haar eigen mening daargelaten hebben en dat was niet de bedoeling.

‘Leg de badborstel en de mattenklopper op het bed en denk maar eens na wat je me straks hebt te vertellen. Ik moet eerst even afkoelen voordat ik bij je kom’.

Ze hoorde en voelde bij hem een conflicterende mengeling van strenge vastberadenheid, teleurgestelde boosheid en bezorgdheid die ervoor zorgde dat hij uit zijn evenwicht was. Diep in haar hart wou ze hem het liefst gerust stellen maar haar trots belette haar om haar mond open te doen. Het was een van de meest oneerlijke en moeilijke kanten aan de levensstijl van de huiselijke discipline en het werd in geassocieerd met beloftes en afspraken die ze gemaakt hadden. Met het vervagen van de verantwoordelijkheden, werden beiden getroffen door een kolkende hoeveelheid aan emoties.

Ze liet hem achter in de keuken en ging naar boven naar de slaapkamer. Ze deed de deur achter zich dicht en leunde er tegen aan terwijl ze haar tranen de vrije loop liet. ‘Waarom accepteer in al die onzin?’, snikte ze.

Ze wist dat ze hem had moeten bellen en hem had moeten vertellen dat ze op het punt stond 1277 euro uit te geven, voordat ze het uitgaf. Hij zou er misschien de discussie over aangegaan zijn, maar ze was ervan overtuigd dat hij uiteindelijk akkoord gegaan was als hij haar argumenten voor de aanschaf gehoord had. Als ze dat nu gewoon gedaan had, dan zou DIT nu niet gebeuren. Het was een feit dat ze een eenzijdig besluit genomen had om een grote uitgave te doen in een periode dat ze versneld hun schulden aan het aflossen waren en waarin iedere euro welkom was. Ze was vergeten dat er nog een heleboel automatische machtigingen van hun rekening afgeschreven moesten worden.  Verder besloot ze er niets van te zeggen, in de hoop dat ze het voor het eind van de maand weer zou kunnen aanzuiveren.

De kwestie van het geld leverde weliswaar de nodige stress op, maar was niet het grootste probleem.  Het draaide vooral om vertrouwen – vertrouwen dat hij haar bevraagd zou hebben of ze de aankoop echt hard nodig hadden, en zelfs als ze niet met hem overlegd zou hebben, het vertrouwen dat hij rechtvaardig geweest zou zijn als ze het hem eerlijk verteld had in plaats van dat hij het zelf moest uitvinden. Alle uitvluchten ten spijt, haar bedrog sneed door haar ziel, en ze dacht er liever niet aan wat het bij hem teweeg bracht.

***********

Het duurde bijna een uur voor hij de deur opendeed en zijn geliefde aantrof met opgetrokken benen in de schommelstoel zittend. Haar betraande gezicht keek naar de badborstel en de mattenklopper die ze zoals haar opgedragen was, plichtgetrouw op het bed gelegd had. Hij zag en voelde haar spanning toen hij de deur opendeed. Zijn boosheid was gezakt, hoewel hij nog even vastbesloten was. En ondanks dat deed haar gewillige houding en haar gezichtsuitdrukking de vastberadenheid bijna smelten.

Ze maakte dit onbewust weer ongedaan.

‘Het spijt me’, haar gefluister drukte alles uit wat ze beiden voelden.

‘Broek naar beneden’, hij pakte de badborstel en ging op het midden van het bed zitten.

‘Alsjeblieft schatje, laat het me uitleggen?’, smeekte ze.

‘Dat komt nog wel. Maak je billen bloot en kom over mijn schoot liggen. Nu!’

‘Ik wilde het je vertellen, echt waar’, ze aarzelde en deed een stap achteruit en leunde achterover tegen de slaapkamerdeur en hoopte dat ze er nog aan zou ontkomen.

‘Maar dat heb je niet gedaan, of wel! En daarom zijn we hier nu. Als we het geld op tafel moeten leggen en daarmee om moeten gaan, dan doen we dat later wel. Eerst zijn er belangrijkere zaken. Of niet?’, zijn mimiek was ontspannen maar streng. Hij zat op de rand van het bed en had de gevreesde badborstel in zijn hand. Erger nog, hij zat aan haar kant van het bed, wat betekende dat haar voeten onder het dressoir terecht zouden komen. Erger nog, hij zou zijn benen uit elkaar doen en van haar willen dat ze alleen over zijn linkerbeen ging liggen, waardoor hij zijn rechterbeen over haar benen zou kunnen zetten.

‘Alsjeblieft!’, ze schudde hulpeloos van nee en smeekte om vergeving, maar liep toch naar hem toe. Op zoek naar zijn liefde keek ze hem in zijn ogen en toen ze deze vond deed ze haar broek en onderbroekje naar beneden. Ze maakte haar bips bloot en ging over zijn been liggen. Ze pakte zijn enkel en het dekbed dat over de rand van het bed hing.

Hij sloeg haar hard en snel achter elkaar, waardoor ze binnen enkele ogenblikken begon te smeken en te beloven. Hij gaf hier echter geen gehoor aan, maar deed het wel even wat rustiger aan zodat ze even de kans kreeg om op adem te komen.

Op alle smeekbedes en beloftes had hij maar één antwoord,…’Waarom vertrouw je me niet?’

‘Dat doe ik wel!’, huilde ze wanhopig. ‘Het spijt me! Ik had deze uitgave met je moeten overleggen. Ik heb veel te impulsief gehandeld. Toen ik tot de ontdekking kwam, dat het allemaal doorgegeven werd aan het bureau kredietregistratie had ik je het moeten vertellen’, snikte ze. Haar billen brandden, het vuur was bijna meer dan ze kon verdragen.

‘Dat klinkt een stuk beter’, gaf hij aan en sloeg haar nog een keer of tien hard op haar bips. ‘Zijn we hier mee klaar?’

Ze voerde een innerlijke strijd over het antwoord. Als je ‘ja’ zou zeggen, dan zou hij ophouden. Lichamelijk wilde ze ook dat het over zou zijn. Maar emotioneel had ze het gevoel, dat nog geen van tweeën er aan toe was om er een streep onder te zetten en hoewel dit ook niet altijd noodzakelijk was, zeker niet als een pak slaag de consequentie was, was het in dit geval noodzakelijk, omdat het een kwestie van vertrouwen was.

Hij wachtte geduldig tot ze tot een beslissing gekomen was.

‘Nee’, fluisterde ze uiteindelijk.

‘Zeg het maar, liefje, hij wreef haar over haar rug en tussen haar schouders. Zijn stem klonk geruststellend.

‘Gebruik de mattenklopper tot jij vindt dat ik genoeg gehad heb, alsjeblieft’.

‘Goed, ga maar voorover over het bed staan, dan’, zei hij terwijl hij de badborstel aan de kant legde en de mattenklopper van het bed pakte. Vervolgens liet hij haar voor hem staan. Toen ze recht voor hem stond, ontmoetten hun ogen elkaar. Zijn gezichtsuitdrukking stelde haar verder gerust dat wat zou volgen, hoewel niet gemakkelijk, precies datgene zou zijn wat ze beiden nodig hadden om hun gekwetstheid, als gevolg van haar verraad, aan de kant te kunnen zetten. Hij trok haar tegen zich aan en knuffelde haar zachtjes. Ze kusten elkaar voordat ze verder gingen met de dingen die moesten gebeuren.

‘Leg de kussens maar neer en ga erover heen liggen’, hij klopte op de plek op het bed waar hij haar billen wilde.

Ze rilde, maar deed wat haar gevraagd werd. Ze verzamelde de kussens midden op het bed en ging er op haar buik over heen liggen, zodat haar reeds donkerrode bips goed omhoog stak voor de zwaai met de mattenklopper. Ze pakte de sprei in haar vuisten en bereidde zich voor op wat ze wist wat een hele uitdaging zou worden. Hij zou haar tot de grens van haar commitment aan deze straf brengen.

‘Vertel maar eens waarom je daar zo ligt?’, vroeg hij.

‘Omdat ik het vertrouwen tussen ons geschaad heb’. Haar stem klonk krachtig toen ze dit antwoord gaf. ‘Door je het vertouwen te geven dit nu te doen, wil ik je laten zien dat ik jouw vertrouwen ook weer verdien’.

‘Goed zo, meisje’, klonk zijn stem zacht een feit dat in schril contrast stond met de kracht waarmee de mattenklopper voor het eerst op haar billen terecht kwam.

Ze kon het niet helpen dat een schreeuw aan haar ontsnapte en de velen die erop volgden toen de mattenklopper in hoog tempo op haar bips neerdaalde. Het duurde niet lang voor eerst haar ene en vervolgens haar andere hand naar achteren vlogen in een zwakke poging haar brandende billen te beschermen. Ze verdwenen vervolgens even snel als ze gekomen waren, toen hij waarschuwend zei, ‘doe je hand weg, of ik begin weer van voor af aan’.

Na wat een eeuwigheid leek, maar in werkelijkheid maar een paar minuten geduurd had, voelde ze uiteindelijk hoe de frequentie langzaam afnam, ten teken dat ze het ergste gehad had. De intensiteit zorgde ervoor dat ze haar gezicht in het beddengoed drukte om haar gillen te smoren.

En toen het voorbij was en haar lichaam alle spanning losliet, snikte ze hartverscheurend in de lakens. In een oogwenk was hij naast haar komen liggen en nam haar in zijn armen. Met zijn ene hand streelde hij haar haren en haar gezicht en met de ander drukte hij haar stevig tegen zich aan. Ze bleven een minuut of twintig zwijgend en liefdevol tegen elkaar aan liggen tot hun behoefte om het op een andere, intieme manier, goed te maken het over nam.

Ze lieten elkaar net lang genoeg los om hun kleren uit te kunnen doen en gingen vervolgens met een naakte lichamen tegen elkaar liggen. Ze kreunde toen hij een eindje bij haar binnendrong, dankbaar voor het gevoel door hem gevuld te worden en weer veilig door hem bezeten te worden. Beiden spraken hun laatste krachten aan, nadat ze eerder al veel energie waren kwijt geraakt door het pak slaag. Niet veel later kwamen ze tegelijkertijd klaar.

‘Ik houd van jou’, fluisterden ze tegen elkaar, voordat ze in slap vielen.

Een paar uur later werden ze wakker met een nieuwe en dringende behoefte om te elkaar te laten weten dat ze voor elkaar geschapen waren, om vervolgens weer in slaap te vallen en door te slapen tot het ochtendgloren van een nieuwe dag die stilletjes aangebroken was.

Toegevoegd op by admin

Op de harde manier

Ik zal jullie vertellen over mijn ervaringen met huiselijke discipline in een  relatie. In mijn relaas zal blijken dat HD een zeer gunstige uitwerking kan hebben op de ontvangster.

Janneke was 18 jaar toen ik haar voor het eerst ontmoette.

We waren drie maanden bij elkaar toen ik haar voor het eerst een pak op haar bips gaf. Dat was toen ik haar erop betrapte dat ze geld uit mijn portemonnee wegnam. Ik legde haar over de knie,  deed haar rok omhoog, trok haar broekje omlaag en sloeg haar hard en lang op haar blote billen. Ze gilde dat het een lieve lust was  en deed vreselijk haar best om van mijn schoot af te komen. Ik greep haar met mijn vrije hand bij haar haar. Dit hield haar op haar plaats.

Na een poos liet ik haar los en ze viel op de grond waar ze snikkend bleef liggen. Ik bleef uitgeput op de bank zitten en keek hoe ze aan mijn voeten lag, haar onderbroek rond haar enkels, haar bips en de bovenkant van haar dijen vurig rood met her en der paarse vlekken. Het was een hard pak slaag geweest, uit boosheid gegeven.

Uiteindelijk stond ze op, bracht haar kleren in orde, keek me vernietigend aan en begon me voor alles en nog wat uit te schelden. Toen ze uitgescholden was, draaide ze zich om en beende weg. Ze bezwoer me dat ze nooit terug zou komen. Ik dacht dat ik haar nooit meer zou zien.

Groot was dan ook mijn verbazing, toen ze me een dag of tien later belde. Ze bood haar verontschuldiging aan voor de diefstal en vroeg of ze terug mocht komen. Eerlijk gezegd stond ik daar wat aarzelend tegenover. Ik zat niet te wachten op een dievegge in mijn huis. Bovendien waren er wel meer dingen in haar gedrag die mij niet aanstonden. Toen ik dat tegen haar zei, beloofde ze me dat ze haar gedrag zou verbeteren.

Toen vroeg ik haar of ze het met me eens was dat ze het pak slaag dat ik haar gegeven had, dubbel en dwars verdiend had. Er viel een lange pauze….. . Toen fluisterde ze: ‘Ja’.

Ik zei haar dat ze weer bij me in mocht trekken op twee voorwaarden. In de eerste plaats wilde ik dat ze me het recht zou geven verder wangedrag te bestraffen als ik dat nodig vond en ten tweede, dat ze –om me te laten merken dat ze de eerste voorwaarde zou accepteren- zich met onmiddellijke ingang aan een pak op haar billen zou onderwerpen. Ik was nogal verbaasd dat ze daarmee instemde en, sterker nog, daar vervolgens aan toevoegde, dat ze zich realiseerde dat zij een strenge hand nodig had om haar in het gareel te houden.

Die avond arriveerde ze weer bij mijn flat. Nadat ik haar verwelkomd had, gaf ik haar de gelegenheid om haar spulletjes uit te pakken. Vervolgens zette ik een eetkamerstoel in het midden van de kamer en zei haar dat het tijd was voor het pak op haar bips. Ik droeg haar op haar broekje uit te doen en over mijn knie te komen liggen.

Ze beet even op haar onderlip, fronste haar wenkbrauwen, maar deed niettemin wat haar gevraagd werd. Toen ik haar rok omhoog sloeg, zei ze ‘Het spijt me David, ik zal mijn best doen om me voortaan te gedragen, maar toe, sla me alsjeblieft niet zo hard’.

Ik antwoordde dat ze niet meer, maar ook niet minder zou krijgen dan ze verdiend had. Ik zei haar dat ze verder over mijn knie moest komen liggen en haar handpalmen op de vloer moest zetten, haar benen een eindje uit elkaar, haar hoofd omlaag en haar billen fier omhoog. Ik waarschuwde haar stil te blijven liggen. Daarna pauzeerde ik even en bewonderde haar billen. Ze had –en heeft nog steeds- prachtige billen, die nog mooier lijken als ze vuurrood zijn van een pak slaag.

Vervolgens begon ik langzaam, ritmisch en hard op haar bips te slaan. Na ongeveer 15 klappen begon ze te huilen, maar bleef keurig op haar plaats liggen. Ik hield even in om haar de gelegenheid te geven even op adem te komen, terwijl ik mijn hand strelend over haar inmiddels warme billen liet gaan. Daarna begon ik opnieuw te slaan, nog steeds langzaam, maar nu nog harder. Nadat ik haar 25 klappen had gegeven en mijn hand ophief om die voor de 26e keer te laten neerdalen, bracht ze haar hand naar achteren om haar inmiddels gloeiende bips te beschermen. Onmiddellijk realiseerde ze zich haar vergissing en zette haar hand terug op de vloer en zei ‘Het spijt me, geef me asjeblieft geen extra straf’.

Omdat de belangrijkste reden van dit pak slaag was te laten zien wie er de baas was, deed ik het voorkomen alsof ik vreselijk boos was. Ik droeg haar op verder over mijn schoot te komen liggen en haar beide onderarmen op de vloer te plaatsen. Vervolgens gaf ik haar een hele serie klappen op de plaats waar haar billen en bovenbenen elkaar ontmoeten. Dit resulteerde erin dat ze het uitschreeuwde en de tranen over haar wangen stroomden. Ik besloot dat ze genoeg had gehad en zei haar op te staan en in de hoek te gaan staan met haar handen in haar nek en haar rok in de tailleband gestopt.

Ze zag er aandoenlijk uit toen ze daar zo stond, met haar knalrode billen. Het kostte me enige moeite in mijn rol te blijven en haar nog een flink standje te geven over haar onuitstaanbare en onverantwoorde gedrag.

Ik zei haar we in de toekomst een dagboek zouden bijhouden. Daarin zouden we al haar fouten en misdragingen noteren. Iedere zondag na de lunch zouden we samen haar dagboek doornemen. Ze zou me voorlezen wat zij of ik die week allemaal opgeschreven hadden. Dan zou ze me het boek overhandigen en zou ik vaststellen hoe haar straf er uit zou komen te zien. Ik vertelde haar ook dat ik haar binnenkort kennis zou laten maken met het rietje. Bij het horen van die woorden,  spanden  haar bilspieren zich onwillekeurig samen, maar ze onthield zich van commentaar. Vervolgens tilde ik haar op en droeg haar naar de slaapkamer.

Sinds die dag nemen we al 15 jaar lang iedere zondag haar dagboek door, waarna een pak op haar bips met de hand of het rietje volgt, met uitzondering van een jaar of wat geleden. Ik had besloten dat Janneke niet langer een weerbarstig jong veulen was, maar een volwassen, vrouw met een verantwoordelijke baan. Ik dacht dat het veilig was de teugels te laten vieren.

Al snel bleek dit een vergissing te zijn. Janneke werd ongedurig, ging tot ’s avonds laat alleen op stap en bleef uiteindelijk een hele week onder water. Toen ze terugkwam zeiden we er geen van beiden iets over, maar na het eten kwam ze uiteindelijk de kamer binnenlopen met in haar ene hand haar dagboek en in de andere het rietje. Ze las me voor wat ze de afgelopen tijd allemaal opgeschreven had. Toen ze uitgesproken was, overhandigde ze me het rietje. Zonder nog wat te zeggen,  kleedde zich helemaal uit en boog voorover over de rugleuning van de bank.

Die avond kreeg ze het heftigste pak slaag dat ze ooit had gehad en waarschijnlijk ooit zal krijgen. Zelfs na 14 dagen waren de gevolgen nog op haar bips te zien. Sindsdien is er geen zondag meer voorbijgegaan zonder ons vaste ritueel. Janneke heeft inmiddels een leidinggevende functie op haar werk en is mooier en zelfbewuster dan ooit.

Hoewel sommigen de manier waarop ik Janneke behandel wreed zullen vinden, ben ik ervan overtuigd dat het verleden de waarde van een pak op de bips voor jongedames en volwassen vrouwen heeft aangetoond.

Toegevoegd op by admin

Een onmogelijke avond

© Mei 2007, door emmy

Het was een onmogelijke avond. De zwaarste regenbui die Brabant ooit meegemaakt had. De provinciale weg was één grote watermassa door het vallende water en sloot de auto als een ondoorzichtbaar gordijn in. Het was zo erg dat de ruitenwissers een kansloze strijd voerden met de regen.

‘Verdomme’, siste Sandra binnensmonds, ‘Ik mag hier niet te laat komen, dat mag gewoon niet’. Ze drukte het gaspedaal zo ver in als ze durfde. Het was haar 25ste verjaardag en Tom had haar de verrassing van haar leven in het vooruitzicht gesteld. Ze hield van zijn ongecompliceerdheid.

Tom zou ruimschoots op tijd zijn, zoals altijd. Sandra kende zijn manier van doen en deed altijd erg haar best op tijd te zijn. Soms lukte dit, maar heel vaak ging er iets mis als ze met hem afgesproken had en kwam ze te laat.

Tom ging sinds een maand of drie met Sandra uit. Een prachtige diamant blonk in de schemeravond toen ze het stuur van de auto stevig vastklemde. Tom had dit etentje vier weken geleden al gepland en had het restaurant, het menu en de wijn zorgvuldig uitgezocht. Hij had lang van tevoren gereserveerd om een heel mooi tafeltje vlak bij de open haard te bemachtigen. Sandra wist hoe belangrijk het allemaal voor hem was. ‘Verdomme!’

Het was schier onmogelijk om de vrachtwagen te zien die dwars op de weg stond. Sandra trapte keihard op de rem in een poging om niet bovenop het gevaarte te knallen, maar kwam daardoor in aanraking met de vangrail. Omdat ze haar mooie, zwarte, zijden jurkje niet wou kreuken, had ze geen veiligheidsriemen omgedaan. Toen de auto in aanraking kwam met de vangrail, werd Sandra tegen het stuur en de voorruit geslingerd.

Voorovergebogen in haar stoel zitten verloor Sandra langzaam haar bewustzijn. ‘Wat is het hier donker en wazig’, dacht ze. Ze stapte uit de auto en zei hardop tegen zichzelf: ‘Waar ben ik?’ Ze herkende de omgeving niet. ‘Wat vreemd dat het opeens niet meer regent’. Bovendien reed ze al jaren regelmatig over deze weg, maar dat huisje daar had ze nog nooit eerder gezien. Ze kon maar beter hulp gaan inschakelen.

Het was een huis met een prachtige voortuin en een wit hek dat glom in het mistige maanlicht. Het hekje piepte toen ze hem opende op weg naar de voordeur. Een bloemengeur vulde de atmosfeer. Ze liet de koperkleurige deurklopper een paar keer neerdalen. Binnenin hoorde ze het geschuifel van iemand die naar de deur liep.

Haar adem stokte toen de deur openzwaaide en Tom haar met een brede grijns begroette. ‘Dag liefje…van harte gefeliciteerd met je verjaardag’. Hij pakte haar hand en trok haar naar binnen, waar een haardvuur gezellig knetterde.

Er stond een zachte achtergrondmuziek op en er stond een lichte maaltijd op de tafel. Sandra rook nog steeds de geur van de tuin die via het open raam naar binnen drong, de vitrage wapperde langzaam heen en weer in de avondlucht.

Tom liet haar op een grote, comfortabele bank zitten en bood haar wat fruit van de tafel aan. Het smaakte heerlijk zoet. Sandra maakte haar excuses omdat ze zo laat was, maar hij legde haar midden in haar zin het zwijgen op. ‘Daar kunnen we het later nog wel eens over hebben, nu is het je verjaardag’. Hij bood haar nog meer te eten aan en ging naast haar op de bank zitten. Naast het fruit genoten ze van de kaas, crackers, koude kippenpootjes en sandwiches.

Het lekkere eten en het warme vuur maakten dat Sandra zo loom werd dat Tom voorstelde dat ze naar boven zouden gaan. Sandra ging hier maar al te graag mee akkoord. Tom volgde haar op de voet toen Sandra het wenteltrapje opliep dat naar boven leidde. Ze hoorde zijn ademhaling vlak achter zich. Er ging een huivering door haar heen toen ze aan het liefdesspel dacht, waarvan ze wist dat dit zou volgen.

De gehele hectische dag leek samen te komen in die slaapkamer. Tom kleedde haar uit en liet haar zwarte jurkje naar de grond glijden. Daarna volgden haar zwarte zijden BH en onderbroekje, jarretelgordel en nylon kousen. Hij pakte haar op en droeg haar naar het bed, dat zacht aanvoelde. Ze kon horen hoe hij zijn eigen overhemd en schoenen uitdeed. Het geluid toen hij de gesp van zijn riem losmaakte bezorgde haar altijd de kriebels. Ze huiverde toen hij hem uit de lussen van zijn broek trok, deze dubbelvouwde en op het nachtkastje legde. Vervolgens deed hij zijn broek uit.

Hij ging op de rand van het bed zitten en wenkte haar naar zich toe. Sandra rolde in zijn richting, deed haar handen om zijn nek en liet zich gewillig door hem kussen. Zonder verder iets te zeggen trok hij haar over zijn knie. Ook al had Tom haar al heel vaak een pak op haar billen gegeven, aarzelde Sandra, waardoor hij meer kracht moest zetten voor zij voorover over zijn schoot tuimelde.

‘Niet bang zijn, schatje’, zei hij met een zoete stem, ‘het is alleen maar een ‘birthday-spanking’. Je krijgt er 25 en vervolgens nog eentje om te groeien’. Zijn sterke hand streelde en kneedde haar billen terwijl hij tegen haar sprak. Toen hij zijn been over de hare zette, kon ze geen kant meer op. Hij pakte haar linkerhand met zijn vrije hand en hield deze op haar rug.

KLETS, ‘Eén’, zei hij. Het kwam harder aan dan ze zich herinnerde. KLETS, ‘Twee’. Zo mogelijk nog harder. KLETS, KLETS, KLETS. Drie, vier en vijf volgden elkaar in rap tempo op. Dit was niet helemaal wat ze verwacht had, maar de afspraak was dat Tom het helemaal voor het zeggen had, daar waar het de billenkoek betrof. Na tien hield hij even op en liet zijn hand tussen haar benen glijden. Hij voelde dat ze nat was.

De volgende vijf zorgden dat de tranen in haar ogen sprongen. Toen liet Tom haar opstaan en leidde haar naar het voeteneind van het bed en legde haar voorover over het bedschot met haar buik op een kussen. Tom schoof haar benen uit elkaar zodat haar voeten nog maar nauwelijks bij de vloer konden. Ze wachtte devoot de volgende klap met zijn hand af. Toen hoorde ze het geluid.

Het gerinkel van de gesp van zijn riem. Het zou de eerste keer worden dat Tom haar zou slaan met iets anders dan zijn hand. Sandra huiverde terwijl ze met haar vuisten de zachte sprei beetgreep.

De eerste klets was het meest pijnlijke dat Sandra ooit gevoeld had door toedoen van haar geliefde. Het verspreidde zich als vuur over haar toch al brandende bips. ‘Zestien’, telde Tom. Ze haalde sissend adem toen ze zich met afschuw realiseerde hoeveel er nog zouden volgen.

Bij 23 voelde ze hoe een orgasme zich langzaam opbouwde in haar lichaam. Het viel niet mee, maar toch slaagde ze erin om het nog drie klappen vol te houden voor ze zichzelf liet gaan. Hij nam haar van achteren en genoot van haar warme billen en van het nog naschokkende orgasme. Zijn harde schacht drong steeds opnieuw bij haar binnen en zorgde er uiteindelijk voor dat ze nog een keer klaar kwam toen hij zich zover als mogelijk in haar duwde toen hij zijn hoogtepunt bereikte.

Er leken uren te verstrijken voor ze in staat waren zich weer te kunnen bewegen. Hij tilde haar op en legde haar op het bed, ‘Van harte gefeliciteerd, liefje’, fluisterde hij, terwijl hij haar instopte. ‘Welterusten’, mompelde ze toen hij zich achter haar in bed liet glijden. Ze voelde zijn sterke armen om zich heen, terwijl ze langzaam weggleed.

‘Is het nu al weer ochtend?, dacht ze toen ze de wekker als een soort sirene af hoorde gaan. Het bed kwam in beweging. Tom sprak tegen haar, maar ze kon hem niet verstaan. Zijn woorden klonken ver weg en losten op in de stilte.

Sandra kreeg te horen dat ze de vorige avond bij een auto ongeluk betrokken geraakt is. ‘Je hebt geluk dat je nog leeft, jongedame’, liet de dokter haar halverwege de ochtend weten. ‘Hersenschudding en twee gebroken ribben en de nodige blauwe plekken. ‘Wat mij betreft mag je vandaag naar huis als je je aan de voorschriften houdt die met je doorgenomen zijn’, zei hij nog waarschuwend voor hij weg ging. Maar waar was Tom, vroeg Sandra zich af. Ze kon zich met geen mogelijkheid herinneren dat ze een ongeluk gehad had, maar het huisje en haar ‘birthday spanking’ kon ze zich maar al te goed herinneren.

Het was 12:30 toen Tom binnen kwam stappen. Hij was naar huis gegaan om zich te douchen en te verkleden. Hij keek streng, maar was tegelijkertijd opgelucht dat het allemaal relatief goed afgelopen was. Hij gaf haar een liefdevolle kus op haar voorhoofd en legde een grote envelop naast haar op het bed. ‘Wat is dit”, vroeg ze af toen ze de envelop oppakte.

‘Maak maar open’, zei Tom. Er zat een mooie tekening in en een folder. Al het bloed trok uit haar gezicht weg. ‘Dat is hem!’, stamelde ze, ‘het huisje’.

‘Waar heb je het over Sandra? Het is je verjaardagscadeautje. Ik heb de overdrachtspapieren vorige week getekend. Het is ons nieuwe huis’.

Sandra vertelde Tom wat zich de vorige avond afgespeeld had in dat zelfde huisje en dat ze zich van het ongeluk niets kon herinneren. Tom verzekerde haar dat hij haar geen ‘birthday spanking’ gegeven had en al helemaal niet in hun nieuwe huis, maar dat ze op kon rekenen dat hij dat goed zou maken als ze weer helemaal hersteld zou zijn. Verder liet hij haar weten dat ze een serieuzer pak op haar blote bips tegemoet kon zien omdat ze altijd te laat kwam en veel te hard in haar auto reed zonder dat ze een veiligheidsriem droeg. Tom was boos dat ze haar leven op het spel gezet had, maar tegelijkertijd blij dat het zo afgelopen was.

De verpleegster kwam binnen om haar voor het eerst uit bed te helpen. Tom keek toe hoe ze haar voeten op de grond zette. Met de zuster aan de ene kant en Tom aan de andere zette ze haar eerste onzekere stapjes. Toen de zuster achter haar ging staan om de strikjes van haar ziekenhuishemd vast te maken, merkte ze op, ‘Het is ons een raadsel hoe je bij dat ongeluk van die bont en blauwe billen opgelopen hebt. Niet een gebruikelijke plek om gewond te raken’. Sandra keek over haar schouder in de spiegel achter zich, en zag dat haar bips nog steeds flink rood was met her en der blauwe striemen.

Toegevoegd op by admin

Omdat ik van je hou (2)

Door Fioontje

Er hangt een ontspannen sfeertje bij Lyka en Lucas thuis. Lyka is bezig met de bereiding van het avondeten en Lucas is verdiept in zijn boek. Nou… niet helemaal. Zijn gedachten dwalen zo nu en dan af naar het grote moment van vanavond. Hij wil Lyka duidelijk maken dat hij erg veel van haar houdt en dat haar gedachten over het leven en over zichzelf niet correct zijn.

De sessie die hij voor haar in gedachte heeft zal niet licht zijn en zeker niet pijnloos. Hoe zal zijn Lyka daarop reageren?

Ook Lyka laat af en toe haar gedachten varen. Haar billen gloeien nog een beetje na.

Als ze denkt aan de inhoud van haar dagboek, wordt ze overspoelt met nare gevoelens. Ze voelt zich mislukt in het leven, in haar relatie en in haar werk. Zou hij dat ooit kunnen veranderen?

Als Lucas de keuken binnenloopt ziet hij meteen dat er wat mis is.

‘Lieverd, wat is er? Vertel het me eens.’

‘Niks.’

Meteen geeft hij een harde tik op haar billen. Geschrokken draait ze zich om. ‘Ik eh, dacht even aan mijn dagboek.’

Lucas knikt. ‘Kom lieverd, we gaan even lekker eten. Het ruikt weer uitstekend.’

Gespannen neemt ze plaats aan tafel. Het vooruitzicht aan nog een pak op haar billen is toch niet zo aanlokkelijk meer. Lyka raakt er echt van in de stress. Lucas ziet haar gevecht.

‘Ontspan maar even lieveling. Het is allemaal niet zo erg. Ik wil je echt niet over de knie nemen als je zo gespannen bent hoor. Het komt allemaal goed, echt waar.’

Langzaam maar zeker ziet hij haar wat ontspannen. Haar schouders heeft ze laten zakken en ze doet een poging tot eten.

‘Ga je me hard slaan?’

Lucas lacht even zachtjes. ‘Laat ik het zo zeggen, het zal geen lichtzinnig pak slaag zijn.’

Haar gedachten dwalen af naar haar puberteit. Op veertienjarige leeftijd heeft ze het meest vreselijke pak slaag ooit moeten ondergaan. Ze had haar ouders voorgehouden dat ze bij een vriendin zou logeren. Samen met twee andere meiden en een viertal jongens hebben ze de nacht doorgebracht in het park. Daar hebben ze gedronken en wat gerookt. Zo gaat dat toch in de puberteit? Helaas werden ze door de politie ontdekt. Deze heren waren zo nobel om de dames naar huis te begeleiden. Woedend was haar vader geweest. Hij heeft haar vervolgens ook uit woede gestraft. Haar vader heeft naar ongelooflijk lang met haar haarborstel geslagen. Het heeft dagen geduurd voor ze weer fatsoenlijk kon zitten.

‘Ik ben je vader niet  hè, onthoud dat goed.’ Hij zag aan haar gezicht dat ze daar aan moest denken.

Zachtjes knikt ze. ‘Het was altijd zo erg als hij het deed.’

Teder aait hij haar over haar wang. ‘Dat weet ik schat, dat weet ik.’

Na het eten neemt hij haar mee naar de bank en trekt haar dicht tegen zich aan. Zo zitten ze een lange tijd. Lucas streelt haar buik, armen, borsten en gezicht. De spanning bij Lyka trekt langzaam weg.

‘Kom maar even voor me zitten, dan zal ik je even masseren.’

Lyka sluit haar ogen en geniet van de tedere aanraking van zijn handen. Zijn handen, die niet alleen teder, maar ook hard kunnen zijn. Dezelfde handen die haar straks een pak op haar billen zullen geven. Er verschijnt een lach om haar lippen. Ze had nooit gedacht dat ze in zo’n situatie terecht zou komen. Een man die haar zou sturen en op haar zou passen, terwijl ze altijd zo stuurloos is geweest.

Hoe langer ze eraan denkt, hoe gelukkiger ze ermee wordt. Plotseling overvalt haar een lachbui en ze kan het niet tegenhouden. Verbaasd kijkt Lucas haar aan, als de tranen haar over de wangen lopen van het lachen.

‘Nou ja, wat heb jij ineens? Mag ik mee lachen?’

Lyka kan geen woord meer uitbrengen. ‘Dit kan ook echt alleen mij overkomen. Ik, die altijd zo heb geroepen dat geen man mij ooit zal vertellen wat ik doen of laten moet, ik ontmoet er één die dat wel doet en me ook nog eens een pak op mijn billen geeft! Dat is toch lachwekkend of niet.’

Haar lach is aanstekelijk en al snel lacht hij met haar mee. Als ze weer wat bijkomt, duwt Lucas haar voorzichtig tegen de grond en kietelt hij haar helemaal uit. Overmant door verbazing kijkt ze hem aan, maar al snel lacht ze zich helemaal krom. ‘Stop! Alsjeblieft, ik kan er niet teeeeeegen.’

Hikkend van het lachen probeert ze zich te verweren. Het ziet er naar uit dat hij sterker is.

Vermoeit van de inspanning geeft ze zich over. ‘Genade! Alsjeblieft, stop!’

Met een gulle lach kijkt hij haar aan. ‘Je bent mooi als je lacht.’

Verlegen kijkt ze de andere kant op.

‘Het is lang geleden dat we zo gelachen hebben. Dat heb ik gemist.’

‘Sorry.’ Mompelt ze.

Voorzichtig pakt hij haar kin beet en draait haar gezicht naar hem. ‘Het is niet per definitie jouw schuld. Daar heb ik ook aan bijgedragen.’

Er verschijnen tranen in haar ogen en ze vlucht in zijn armen. Liefdevol knuffelt hij haar en zo blijven ze even zitten.

’Lieverd, ik vind het zo erg dat je allemaal hebt gelezen wat ik denk.’

‘Waarom vind je dat erg? Omdat ik nu bezorgd, verdrietig en ongerust ben, of omdat ik je daarvoor een pak slaag ga geven.’

Bij die woorden krijgt ze het toch wel een beetje benauwd.

‘Nee dat niet. Ik wil jou niet kwijt lieverd, maar toch ben ik daar zo bang voor, elke dag weer.’

Met een diepe zucht staart Lucas naar zijn vriendin die nu zo kwetsbaar in zijn armen ligt.

Het voelt voor hem alsof hij geen grip meer op haar heeft. Het lijkt wel dat alles wat hij zegt niet tot haar doordringt.

‘Weet je wanneer je me kwijtraakt? Als je doorgaat met deze gedachten. Als je dat blijft denken, zal jij degene zijn die er uiteindelijk een punt achter zou zetten. Achter onze relatie bedoel ik dan.’

Vol ongeloof kijkt ze hem aan en begint te huilen. ‘Dat is niet waar! Dat zou ik nooit kunnen!’

‘Toch is het zo Lyka.’

Moedeloos slaat ze op de grond en schudt de hele tijd van niet.

‘Lieverd, dit moeten we niet zo laten doorgaan. We moeten gaan werken aan jouw gedachtespinsels. Dan komt het allemaal wel goed.’

Lyka maakt zich los uit zijn armen. ‘Waarom blijf je dan bij mij? Als je er zo zeker van bent dat ik je ga verlaten!’     

Uiterst kalm staat Lucas op. ‘Waarom blijf jij bij mij als je van mening bent dat ik beter verdien? Als je echt van mij houdt, dan zou je bij me weg zijn gegaan om geen belemmering voor mij te zijn.’

Hij loopt de kamer uit en laat een wanhopige Lyka achter.

Snel loopt hij naar de badkamer en maakt een washandje nat, vervolgens loopt hij terug naar Lyka.

Zachtjes en liefdevol dept hij haar oververhitte gezicht. ‘Lyka, wordt nu even rustig. Dan kunnen we opnieuw beginnen met praten. Dit heeft geen zin.’

Langzaam komt Lyka weer een beetje tot zichzelf. Dan staat ze op. Lucas pakt snel haar pols beet. ‘Wat ga je doen?’

‘Wat je zonet zei heeft me doen nadenken. Je hebt gelijk. Ik gun jou het beste en dat ben ik niet.’

Zijn ogen worden kil en donker. Snel geeft hij haar vier harde tikken op haar billen. ‘En nu hou je op met die onzin. Snap je nou nog niet dat jij de perfecte vrouw voor mij bent?’

Verschrikt kijkt ze hem aan, maar herpakt zich snel weer. Ze rukt zich los en wil weg lopen.

‘Lyka!’

Ze reageert niet. ‘Lyka, alsjeblieft, ik hou van je. Voor mij ben je de perfecte vrouw. Daarom wil ik je vragen lieve Lyka, wil je met me trouwen?’

Stokstijf blijft ze in de deuropening staan. Ze ademt zwaar. Vol spanning wacht Lucas op haar reactie.

Met betraande ogen draait ze zich om. ‘Maar lieverd toch, meen je dat echt?’

Hij lacht naar haar. ‘Ja Lyka meisje van mij. Ik wil niets liever dan dat.’

Meteen rent ze terug naar hem en springt in zijn armen.

‘Je moet nog even wachten met antwoord geven. Ik wil je eerst een aantal dingen vertellen.’

Lyka knikt voorzichtig. Hij neemt haar mee naar de bank en ze gaan beide voorzichtig zitten.

‘Van nu af aan wil ik dat je elke verkeerde, nare en sombere gedachte opschrijft. Let op, ik zeg elke. Ik vertrouw erop dat je dat eerlijk doet en dat je ze allemaal opschrijft. Per dag bekijken we samen wat je hebt opgeschreven. Dan zal ik je helpen om die gedachtes te veranderen. Als ik vind dat die gedachtes te veel opkomen, te destructief zijn of oneerlijk tegenover jezelf en mij, dan zal ik die mooie, lekkere billen van jou goed onder handen nemen. Zo meteen zal ik je eveneens een pak op je billen geven voor alles wat ik in je dagboek heb gelezen. Daarna wil ik antwoord van jou op de vraag die ik je net stelde.’

Er gaat een lichte rilling over haar rug.

‘Oké schat dat vind ik eh goed.’

Even kijkt hij haar teder in haar ogen aan en geeft haar een kus op haar voorhoofd.

‘Dan ga jij nu naar boven. Op onze slaapkamer doe jij je broek en slipje uit en gaat op je buik op bed liggen.’

Met knikkende knieën loopt ze naar boven. Lucas loopt eerst nog even naar het hok. Daar haalt hij uit de kast een van de tafeltennisbatjes.

Als hij de slaapkamer betreedt, ziet hij dat ze keurig gehoorzaamt heeft. Ze trilt een beetje, ziet hij wel. Hij gaat naast haar zitten en streelt zachtjes over haar rug, billen en benen.

‘Het pak slaag wat ik je zo zal geven zal absoluut niet lichtzinnig zijn. Eerst zal ik gewoon mijn hand gebruiken, maar daarna volgt er nog een sessie met een tafeltennisbatje.’

Lyka slaakt een diepe zucht. ‘Weet wel, lieve Lyka, dat ik dit doe omdat ik steeds meer van je hou. Elke dag weer een beetje meer.’

Zachtjes knikt ze. ‘Goed, kom dan nu maar over mijn schoot liggen.’

Er staat lichte angst in haar ogen geschreven.  Voorzichtig buigt ze voorover. Lucas helpt haar om de juiste positie te vinden.

Hij laat zijn hand op haar billen rusten. ‘Lyka, ik hoop dat dit een nieuwe start zal zijn van onze relatie en dat ik je hiermee kan helpen.’

Met die woorden, begint hij het pak slaag. Lyka is erg gespannen. De eerste minuut met de hand krijgt ze dan ook niet heel bewust mee. Lucas merkt dat. Het heeft natuurlijk geen zin om haar te straffen als het haar niks doet. Daarom besluit hij zijn slag wat intenser te maken. Verschrikt veert ze overeind. Dat voelt ze wel degelijk. Haar ademhaling verandert. ‘Rustig blijven Lyka. Niet in paniek raken, ik ben het en ik doe het omdat ik van je hou.’

Ze ontspant iets meer.

De volgende tikken geeft hij haar rustig, hij neemt een korte pauze na elke tik. ‘Au! Au. Dit hou ik niet vol.’

Lucas wacht even. ‘Wel als jij je overgeeft, dan is er niets aan de hand.’

Lyka probeert zich te ontspannen, maar het wil nog niet lukken.

Lucas hervat het pak slaag. Hij geeft haar keer op keer een harde tik en wacht dan een paar seconde. Dit doet hij nog vijftig keer achter elkaar. ‘Zo Lyka meisje. Hoe gaat het?’

‘Het doet zo’n zeer!’

‘Dat is de bedoeling. Het is vooral belangrijk dat je rustig blijft en in gedachte houdt dat ik het ben en niemand anders.’

Zachtjes knikt ze. Hij aait haar even door haar haren en gaat dan weer verder.

Deze keer verhoogt hij het tempo aanzienlijk, maar de intensiteit probeert hij te behouden.

Het lukt Lyka niet om stil te blijven liggen. Af en toe brengt ze haar benen omhoog, maar daar weet Lucas wel wat voor. Elke keer als ze haar benen omhoog brengt, geeft hij haar een tik op haar bovenbenen. Moet jij eens opletten hoe snel ze dan weer met beide voetjes op de grond staat.

Lyka draait en woelt onder zijn hand, maar hij is veel sterker dan dat zij is. Na flink wat minuten over zijn knie te hebben gelegen, zijn haar billen flink rood. ‘Zo Lyka, dat was deel één. Ik wil dat je nu voor het bed knielt en met je bovenlichaam op het matras steunt.’

Lucas raakt vertederd door haar bange ogen en de strijdende gezichtsuitdrukking. Ze is zo in gevecht met zichzelf.

Als ze in juiste positie ligt, komt Lucas naast haar zitten.

‘Lyka meisje, ik wil nooit weer van jou horen dat je niet goed voor me bent, dat je een slecht persoon bent, dat het leven niks waard is, dat ik beter verdien, want dat verdien ik niet. Jij bent de liefste, mooiste, meest perfecte vrouw voor mij. Heb je dat begrepen?’

Lyka snikt zachtjes. ‘Sorry schat, maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. Jij verdient echt beter.’

Lucas houdt het batje in de lucht, om het vervolgens hard neer te laten komen op haar rechter bil.

‘Au!’ Haar ademhaling versnelt.

Hij slaat haar om beurten links en rechts. Na tien tikken stopt hij. ‘Denk je dat nog steeds?’ Vraagt hij bars.  

‘Ja.’ Stamelt ze.

Met een gekwetst gevoel herhaalt hij de behandeling van zonet.

‘Ik hou van je Lyka. Jij bent mijn alles. Ik verdien niet beter.’

Met die woorden geeft hij haar de volgende tien. Bij elke slag laat ze zich horen. Wanhopig smeekt ze hem te stoppen.

‘Denk je dat nog steeds Lyka?’

Met horten en stoten probeert ze haar gedachten te verwoorden. ‘Schat het kan niet in een keer veranderen. Ik denk het nog steeds. Ik wil er aan werken, samen met jou. Maar nu zo op dit moment, kan ik het niet 1,2,3 veranderen. Ik aanvaard je hulp en ik wil er echt aan werken.’

Met een gelukzalig gevoel neemt Lucas haar bij zich. Lyka laat haar emoties de vrije loop.

‘Fijn lieverd, fijn dat je er aan wil werken.’

Teder troost hij haar.

‘Maar nu schat. Nu heb ik nog één antwoord open staan.’

Lyka geeft hem een gepassioneerde zoen.

‘Lieve Lucas, ik wil dolgraag met je trouwen!’

Toegevoegd op by admin

Omdat ik van je hou (1)

Door Fioontje

‘Schat, begrijp het nou. Ik zeg het alleen maar omdat ik van je hou.’

Kwaad smijt Lyka haar boek op de grond. ‘Leugenaar! Als je van mij houdt laat je me gaan!’ Met grote stappen beent ze naar de voordeur en resoluut smijt ze deze achter zich dicht.

Die zal zo wel tot bedaren komen, denkt Lucas.

Daar zit hij goed fout. De ruzie vond rond etenstijd plaats en rond middernacht is ze nog niet thuis. Als Lucas haar belt, krijgt hij direct voicemail. Uit zijn groeiende bezorgdheid belt hij alle familieleden, vrienden en kennissen, maar tevergeefs. Lucas zit gespannen in de woonkamer. ‘Ik hoop maar dat er niks gebeurd is. Ze krijgt in ieder geval de les van haar leven!’

Als laatste mogelijkheid besluit Lucas rond te gaan rijden, in de hoop haar te vinden. Het dorp waar ze in wonen is niet zo groot, dus hij is al snel uitgekeken. Moedeloos rijdt hij terug naar huis.

Als hij de woonkamer binnen gaat ziet hij dat er is ingesproken op de huistelefoon.

Hoopvol luistert hij naar het bericht. ‘Nou je neemt niet op. Waarschijnlijk slaap je. Het doet je blijkbaar niks dat ik weg ben. Ik merk wel weer hoeveel je om mij geeft. Ik zie wel wanneer ik weer thuis kom.’

Machteloos drukt hij de telefoon uit. Hij kan wel horen dat ze dronken, of in ieder geval behoorlijk aangeschoten, was toen ze het insprak. Hij besluit haar te bellen. Haar telefoon staat uit dus spreekt ook hij een boodschap in.

‘Lieverd kom alsjeblieft thuis, ik heb net naar je gezocht, daarom nam ik niet op. Ik kan niet slapen, ik ben veel te bezorgd. Kom naar huis lieverd van me, dan praten we erover.’

‘Praten?’ dacht hij bij zichzelf. ‘Ik zal haar geven wat ik al veel eerder had moeten doen. Daarna gaan we wel praten.’

Niet veel later hoort hij de voordeur open gaan. Meteen snelt hij naar de gang. ‘Oh schat wat ben ik blij dat je weer thuis bent!’

Bedremmeld en een beetje onwennig geeft ze hem een kus. ‘Heb je echt naar me gezocht?’

‘Ik was zo ongerust, ik kon niet meer thuis blijven zitten.’

‘Wil je nu praten?’

Lucas schudt zijn hoofd. ‘Je bent dronken, moe en overstuur. Jij moet maar eerst even goed slapen, dan zien we morgen wel verder.’

Met tranen in haar ogen keek ze hem aan. ‘Ga je niet mee?’

‘Nee nog niet. Ik wil eerst het één en ander overdenken. Ik kom later wel bij je liggen.’

Zachtjes snikkend loopt ze naar boven.

Lucas zet een kopje thee voor zichzelf en denkt na over de te ondernemen stappen. Zal ik er goed aan doen? Zal ze het accepteren?

Voorzichtig nipt Lucas van zijn thee.  Zijn hoofd is helemaal leeg. Hij denkt nergens meer aan. Hij is voornamelijk opgelucht dat ze weer veilig thuis is. Nou ja, helemaal veilig? Haar billen wat minder.

Als hij zijn thee op heeft gaat ook hij naar boven. Lyka ligt te slapen. Haar make-up is uitgelopen en ze ziet er niet goed uit. Hij stopt haar even goed in en gaat vervolgens naast haar liggen. Hij wordt overvallen door de vermoeidheid en valt snel in slaap.

Als Lyka wakker wordt, ligt Lucas niet meer naast haar. Ze kijkt op de wekker, het is al half twee! Verschrikt loopt ze naar beneden. Daar is Lucas ook niet. Er ligt een briefje op tafel.

Ik ben even naar de supermarkt, ga jij maar even douchen. Ontbijtje/lunch staat in de koelkast.

Nieuwsgierig opent ze de koelkast. Daar liggen twee pistoletjes gezond op haar te wachten. Gulzig werkt ze deze naar binnen. Even kijkt ze naar de foto van hun samen die op de kast staat. Er komen tranen op. ‘Dit had nooit zo moeten gaan.’

De tranen vloeien veelvuldig en ze voelt zich ellendig. Ze reageert niet als ze de voordeur open hoort gaan. Lucas hoort haar huilen en slaakt een diepe zucht. Nu is de confrontatie wel heel dichtbij. Zachtjes zet hij de boodschappentassen neer en gaat naast haar zitten. Hij laat haar even bedaren. Teder streelt hij haar gezicht. Vanuit haar ooghoeken peilt ze zijn humeur. Voorzichtig leunt ze tegen hem aan en tot haar opluchting slaat hij een arm om haar heen.  Nu komen pas echt alle emoties eruit. Gefrustreerd slaat ze met haar vuist op de tafel. ‘Rustig maar meisje, het komt goed. Huil maar even, dat is goed.’

Als Lyka wat rustiger wordt, besluit Lucas dat het tijd wordt om haar in te lichten over zijn plannen.

‘Lyka meisje, je hebt mij echt heel erg laten schrikken en je hebt me ook heel erg boos gemaakt.’

Beschaamd staart ze naar de vloer. ‘Het spijt me schat.’

‘Ik wil niet dat het weer gebeurd Lyka, je weet dat ik het beste met je voor hebt. Je weet waarom ik niet wil dat jij alleen met Floor naar dat festival gaat, je weet dat ik dat alleen maar zeg uit bezorgdheid.’

‘Het zal niet weer gebeuren.’

Ze schrikt als ze in zijn ogen kijkt. Deze staan donker en teleurgesteld.

‘Lyka, ik vind dat je een pak voor je billen hebt verdient.’

Met grote ogen staart ze hem aan. ‘ Wat? Ik ben toch geen kind meer! Dat deed mijn vader vroeger, dat kan jij toch niet doen?’

‘Ga jij maar even douchen Lyka, laat het op je inwerken en denk er even goed over na. Hoe dan ook Lyka, ik doe het echt. Vandaag nog.’

Kwaad stampt ze naar boven. Lucas hoopt dat ze er goed over nadenkt.

Lyka weet van zijn interesse in huiselijke discipline. Diezelfde week had ze in de internetgeschiedenis een site zien staan die Lucas had bezocht. Met grote ogen heeft ze hier en daar wat gelezen. Het had haar geprikkeld, maar ook afgeschrikt. Vroeger had ze vaak, naar haar mening te vaak, over de knie gelegen bij haar vader. En nu? Nu wilde haar geliefde haar een zelfde behandeling geven als haar vader haar vroeger gaf.

Lyka staat gespannen onder de douche. Dit kan ze toch niet accepteren? Haar gedachten gaan alle kanten uit. Is het wel hetzelfde als wat papa deed? Lucas houdt echt van mij.

Het verwart haar. Ze draait de douche uit en droogt zich af. Voorzichtig gaat ze op de badrand zitten. Ze weet niet hoe ze het hebben moet. Enerzijds klinkt het logisch, anderzijds raakt ze er wanhopig van en wil ze niets liever dan heel hard wegrennen. Er gaat een flinke tijd overheen alvorens ze zich aankleedt. Nog een tikkeltje verward, loopt ze naar beneden.

Als ze Lucas ziet, komen de tranen weer op. Hij is in slaap gevallen.

‘De arme schat, hij is helemaal uitgeput. Door mij.’

Zachtjes sluit ze de deur en pakt vervolgens zijn laptop. Met trillende vingers probeert ze de site op te sporen die ze laatst ook had gevonden. Al snel heeft ze het gevonden en begint ze te lezen.

Hoe meer ze leest, hoe meer begrip ze krijgt voor Lucas’ gedachten.

Wat ze leest komt niet eens in de buurt bij de ervaringen die ze met haar vader heeft.

Ook groeit er een bepaald verlangen in haar. Ze voelt dat dit misschien de oplossing kan zijn voor vele moeilijkheden die ze tegenkomt en waarover ze niet goed weet te praten. Meestal uit ze dat door middel van ruzie.

Lyka opent Word en begint resoluut te typen.

Lieve Lucas,

Allereerst wil ik je vertellen dat ik heel veel van je hou en dat ik erg veel spijt heb van wat ik heb gedaan.

Lieverd ik heb net op die site gekeken over HD. Eerst vond ik het lastig, want ik associeerde het met de straffen van mijn vader. Al snel merkte ik dat ik daar fout zat. Jij doet het uit liefde, niet uit macht.

Ik heb hierdoor ook iets over mijzelf ontdekt. Eigenlijk durf ik het niet te vertellen, dat durf ik al tijden niet, daarom schrijf ik het voor je op.

Ik heb soms het gevoel dat ik mezelf opslok in negatieve gedachtes. Daar kom ik dan niet meer uit en dat wordt dan steeds erger. Het frustreert me dat ik het je niet kan duidelijk maken dat het even niet gaat en dat ik bang word van mijzelf. Daarom maak ik zoveel ruzie met je lieverd.

Jij bent altijd zo goed voor mij, dus dat verdien je niet. Ik denk dat deze vorm van een relatie kan bijdragen aan een verbetering in onze relatie. Misschien dat ik op deze manier van mijn rare gevoel afkom. Zo zal ik je niet meer uit kunnen lokken tot ruzie maken.

Lieve Lucas ik wil me jou meegaan op deze ontdekkingsreis en ik wil accepteren dat jij de touwtjes in handen neemt.

Ik ga nu even de buitenlucht in, even mijn gedachten ordenen. Straks kom ik thuis en dan zal ik, hoe moeilijk ik het ook vind, mijn straf in ontvangst nemen.

Liefs,

Lyka

p.s. Je weet waar mijn dagboek ligt, zou je die willen lezen? Dan begrijp je misschien wat meer van mijn gedachtes.

Met een diepe zucht slaat ze het bestand op en maakt zich daarna snel uit de voeten.

Lucas wordt wakker als hij de auto weg hoort rijden en verschrikt springt hij op.

In eerste instantie denkt hij dat ze niet meer terugkomt, maar dan ziet hij zijn laptop op tafel staan. Hij neemt plaats aan tafel en ziet meteen de site. In de taakbalk staat het wordbestand. Met een glimlach klikt hij deze aan. Aandachtig leest hij de brief.

Hij is blij, dol blij, maar ook bezorgd. Hij wist niet dat ze zich soms zo slecht voelde.

Vertwijfeld pakt hij haar dagboek erbij. Een machteloos gevoel omslaat zijn hart. De meest vreselijke gedachtes over zichzelf en over het leven heeft ze in haar dagboek geschreven. Elke pagina eindigt ze met ‘Lucas verdient een veel betere vriendin dan ik.’

Op het moment weet hij niet goed wat hij moet doen. Sinds hij Lyka kent, is hij gelukkiger dan ooit.

Hij is zo verdiept in haar dagboek, dat hij niet merkt dat ze thuiskomt.

‘Lucas?’

Verschrikt veert hij op. ‘Lyka toch, kom eens hier.’

Een tikkeltje geëmotioneerd geeft hij haar en dikke knuffel. Hij houdt haar stevig vast en fluistert in haar oor, dat hij van haar houdt en dat hij gelukkig is met haar.

Er is schaamte in haar ogen af te lezen.

‘Ik ben geschrokken lieverd, erg geschrokken. Wat jij schrijft over jezelf, dat is zorgwekkend.’

Lyka plukt zenuwachtig aan haar blouse. Liefdevol pakt hij haar hand beet en leidt haar naar de bank.

‘Lieverd, je bent lief, zorgzaam, vrolijk, gezellig, mooi, maar het belangrijkste, je bent het belangrijkste in mijn leven. Je schrijft dat ik een betere vriendin verdien, maar ik heb al de beste vriendin die er is. Waarom denk je dat ik een betere vriendin verdien?’

De tranen lopen bij Lyka over haar wangen.

‘Ik ben altijd zo gestrest en dan wordt ik kribbig en dat moet jij altijd ontgelden. Ik ben niet zo’n ster in het huishouden en ik ben ’s avonds vaak moe waardoor ik jou niet alle aandacht kan geven die je verdient. En door al die gedachtes over mijzelf kan ik niet altijd vrolijk zijn naar jou toe.’

Troostend slaat hij een arm om haar heen. ‘Meisje, meisje, meisje toch. Hoe kan ik die verkeerde, zeer verkeerde, gedachtes bij je weghalen? Je bent het mooiste wat me ooit is overkomen.’

Lyka barst in een hartverscheurend gesnik uit. Het gaat Lucas aan het hart.

Hij streelt haar, kust haar, knuffelt haar, om haar een beetje rustig te krijgen.

‘Lieve, lieve Lyka, we moeten echt wat aan die gedachtes van jou doen. Ik denk dat je een beste keuze hebt gemaakt door mij de leidende hand te laten voeren.’

‘Ik vind het zo eng.’

‘Geeft niet. We doe het samen. Ik ben er om je te beschermen, dat weet je toch?’

Zachtjes knikt ze.

‘Goed ga jij maar eerst even in bad, dan beginnen we daarna aan alles wat er nog in de weg staat, goed?’

Dankbaar omhelst ze hem en gaat vervolgens naar de badkamer.

Beneden kijkt Lucas bedenkelijk naar buiten. Hij maakt zich erg zorgen over Lyka. Hij wist wel dat haar zelfvertrouwen niet zo hoog was, maar dat ze zo slecht over zichzelf kon denken, had hij nooit gedacht.

Na een uurtje hoort hij Lyka op de trap. Een beetje verlegen komt ze naast hem zitten.

‘Lucas, het spijt me dat ik me gisteravond zo heb laten gaan en dat ik je zo ongerust heb gemaakt. Wil je me niet langer laten wachten alsjeblieft.’

‘Goed meisje. Bedenk wel, dat ik je nu zal straffen voor je misstap van gisteravond en dat we vanavond nog even aan de slag gaan met jouw gedachtegang.’

‘Ja schat’

Hij geeft haar nog een liefdevolle kus voordat hij haar streng en resoluut over de knie trekt.

Lucas trekt haar joggingbroek en slipje moeiteloos naar beneden. Er ontsnapt haar een diepe zucht.

Even aait hij haar over haar billen. Hij voelt haar ontspannen. ‘Omdat ik van je hou lieverd.’

De eerste klap overweldigt haar. Zo had ze het niet verwacht. ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Denkt ze.

Lucas laat er geen gras over groeien. Hij heeft besloten om in een flink tempo haar billen goed af te straffen. Wanhopig probeert Lyka uit zijn greep weg te komen, maar dat verstevigt zijn greep alleen maar.

‘Waarom ben je weggelopen Lyka?’

‘Ik wilde zo graag met Floor naar het festival.’

Lucas slaat een beetje harder. ‘ En waarom wil ik niet dat jij daar alleen met Floor heen gaat?’

‘Omdat ik geen maat weet te, AU, houden met alcohol.’

Weer voert hij de intensiteit wat op. ‘Ik weet hoe je dan bent Lyka en ik wil je niet kwijt. Daarom mag jij niet met Floor mee. Ik bepaal dat, omdat ik van je hou. Heb je dat begrepen?’

‘Ja schat echt waar, alsjeblieft het is genoeg zo.’

Lucas schudt zijn hoofd. Nu slaat hij iets sneller achter elkaar. ‘Mooi dat je het begrepen hebt, dan wil ik dus NOOIT meer een herhaling van gisteravond.’

Zijn klappen zijn snel en hard. Wanhopig probeert ze de klappen de ontwijken. Haar ademhaling is snel en ongecontroleerd. Lucas wil dat punt bereiken, dat punt van overgave.

Hij hoeft niet lang meer door te gaan. Na een paar minuten voelt hij haar verzet afnemen. Hij voelt hoe haar lichaam zich overgeeft aan de pijn. Nog de laatste tien, harde klappen en dan is het voorbij.

Haar snikken raken hem. Liefdevol streelt hij haar over haar rug en billen. Langzaam wordt haar gesnik minder en dan helpt hij haar overeind. Even kijkt hij haar in haar betraande ogen aan, knikt geruststellend en neemt haar dan in zijn armen. Daar geeft ze zich over aan een nieuwe huilbui.

Dit is de start van hun nieuwe leven.

En Lyka’s probleem? Daar wordt mee afgerekend in een volgend verhaal.

Wordt vervolgd.

Toegevoegd op by admin

Nieuwsgierigheid

Ingrid zat achter de computer en had zich zojuist door een hele rij mails heen geworsteld en had de nota’s voor die week betaald. Ziezo, dacht ze, Gerard kon tevreden zijn dat alles gedaan was. Er was nog één dingetje wat ze wilde doen en dan zou ze klaar zijn. Ze zoog in gedachten op haar onderlip terwijl ze uitlogde uit haar emailaccount en Gerards naam invulde in het change-user schermpje. Ingrid voerde zijn wachtwoord in. Ze wist dat het helemaal niet de bedoeling was dat ze dit deed. Gerard had er geen idee van dat ze zijn wachtwoord wist. Maar het was zo voor de handliggend, hij had hun huwelijksdatum gebruikt. Haar gezicht begon te branden, maar ze was vastbesloten zijn privé-domein te betreden. Ze ademde zwaar toen ze op de button klikte en Gerards email zich opende. Ze liet haar ogen over de lijst glijden en zag dat er zowel zakelijke als privé berichten waren. Haar oog viel op eentje van een juwelierszaak, die ze nieuwsgierig opende. Het betrof een bestelling van een armband. Ze begon te blozen en sloot het programma snel af. Ze sloot de computer af en verliet het bureau om het avondeten klaar te maken.

Ze voelde zich schuldig over wat ze gedaan had. In het begin van hun relatie hadden ze al eens gediscussieerd over het thema ‘privacy’, die ze vervolgens altijd gerespecteerd hadden. Voor Gerard was dit een belangrijk item. Hij had haar privacy nog nooit geschonden. Zijn ouders keken daar vroeger heel anders tegen aan. Privacy bestond niet. Zijn moeder runde de huishouding en nam de meeste beslissingen.

Ingrid kookte het eten en toen het bijna klaar was kwam Gerard binnen. Ze aten en voerden een gesprek. Na het eten ging Gerard naar de studeerkamer en Ingrid ruimde de tafel af en deed de afwas. Ze was net klaar, toen Gerard haar riep vanuit de studeerkamer en haar vroeg bij hem te komen omdat ze iets te bespreken hadden. Ze hing de theedoek op en liep op kousenvoeten door de hal naar de studeerkamer om te zien wat hij wilde. Ze stapte de studeerkamer binnen en schrok van de boze blik die hij haar toewierp.

‘Is er iets dat je me wilt vertellen, jongedame?’ Hij zat erbij met samengeknepen ogen. Hij had zijn armen over elkaar en fronste zijn wenkbrauwen.

“Nee hoor, schatje. Ik heb geen idee waar je het over hebt. Ik heb alle rekeningen vandaag betaald en het kasboek helemaal bijgewerkt, dus nee, ik weet niet wat je bedoeld’. Ze keek hem aan.

Gerard wenkte haar met zijn wijsvinger en gebaarde dat ze naar zijn kant van het bureau moest komen. Hij wees op het scherm , waar de bewuste email stond. Hij zei alleen maar, ‘Ik stel voor dat je me onmiddellijk vertelt wat je hebt gedaan, liefje!’

Ingrid bloosde tot in haar haarwortels en zei dat ze zich niets kon bedenken. Hij antwoordde dat het allemaal geen zin had, omdat hij wist dat ze in zijn emailaccount geweest was. Haar hersenen maakte overuren en ze raakte langzaam in paniek.

‘Je hebt zo’n groot probleem, meisje, dat je beter kunt gaan zitten nu je dat nog kunt’, snauwde hij. ‘Je hebt mijn vertrouwen geschonden en bent in mijn email geweest en hebt mijn berichten geopend! Wat heeft je in godsnaam bezield?’ Gerard was woedend en zijn gezicht vertrokken.

Ingrid opende haar mond om te roepen dat ze onschuldig was, omdat ze zich schaamde voor wat ze gedaan had en liever niet wilde toegeven. Ze opende haar mond, maar een handgebaar van Gerard legde haar het zwijgen op. ‘Eerst schend je mijn privacy en vervolgens lieg je erover. Wil je het nu nog erger maken voor jezelf? Jij verdiend een ongenadig pak op je blote bips, jongedame. Ga naar de kast en haal de paddel, nu!’

Ingrid liep naar de kast, terwijl de tranen over haar wangen liepen. Ze hoopte dat haar tranen ervoor zouden zorgen dat hij medelijden met haar zou krijgen. Ze opende de kast, pakte de paddel en nam deze met een schuldbewust gezicht mee naar Gerard, die met opgetrokken wenkbrauwen en een uitgestoken hand op haar wachtte. Ze realiseerde zich dat hij haar billen niet zou sparen omdat ze hem bedrogen had en er daarna over gelogen had. Ze liep treuzelend op hem af en reikte hem die verschrikkelijke paddel aan. Het was eentje met een kort handvat, met een 25 centimeter lang, ovaalvormig deel. Ze kende de pijn en het brandende gevoel dat het ding kon veroorzaken.  

Gerard zat op een stoel zonder armleuningen en liet Ingrid vlak voor zich staan. Hij begon haar een standje te geven omdat ze zijn privacy geschonden had en het vervolgens nog erger gemaakt had door erover te liegen. Ingrid vond het moeilijk Gerard aan te kijken, maar een hand onder haar kin dwong haar dit wel te doen. Ingrid had zich nog nooit zo klein gevoeld als op dat moment. Zijn blik hield de hare gevangen. Ze schaamde zich dood dat ze Gerard zo teleurgesteld had. Hij ging maar door. En dit mentale pak slaag was minstens even erg als het werkelijke pak op haar bips wat zou volgen. Gerard wist precies hoe hij haar met zijn woorden moest raken, zonder dat hij zijn stem hoefde te verheffen. Oh, wat had ze hier een hekel aan! En toen kwam het moment van de waarheid.

‘Jij gaat een pak voor je billen krijgen zoals je nog nooit eerder gehad hebt, jongedame!’, vervolgde Gerard terwijl hij ondertussen haar spijkerbroek open knoopte en deze tot haar knieën naar beneden deed, om vervolgens zijn vingers achter het elastiek van haar onderbroek haakte en deze dezelfde weg liet volgen als haar jeans. Hij trok haar over zijn knie zodat haar bips omhoog stak en begon haar hard met zijn hand op haar blote billen te slaan, terwijl hij haar ondertussen duidelijk maakte dat snuffelen en liegen verachtelijk en onacceptabele gedragingen zijn.

KLETS! De eerste klap kwam neer op het midden van beide billen. Geen aankondiging, geen waarschuwing. KLETS! Aan de rechterkant en vlak daarna KLETS! op de linkerkant van haar billen. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Zonder enige genade kwam zijn hand van links naar rechts neer en vervolgens op de plaats waar haar billen en benen elkaar ontmoeten. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Zijn prekende stem bleef de klappen vergezellen. Op het moment dat Ingrid dacht dat ze het niet langer kon verdragen, stopte hij en trok haar overeind.

Hij droeg haar op de paddle te pakken en in de hoek van de kamer te gaan staan en na te denken over wat haar nog te wachten stond en waarom ze in hemelsnaam bezielde zijn vertrouwen te beschamen.

Ingrid luisterde snikkend en snotterend naar hem. Gerard gaf haar een papieren zakdoekje zodat ze haar neus kon snuiten. Hij boog voorover en trok haar broek en onderbroek helemaal tot haar voeten omlaag en hielp haar eruit te stappen.

Ingrid stond snikkend in de hoek en veegde haar tranen weg met het zakdoekje. Ze wist dat ze fout was geweest en hoopte dat Gerard het niet te zwaar zou opvatten omdat het de eerste keer was dat ze dit gedaan had. Ze hoopte van ganser harte dat het hierbij zou blijven.

‘Kom hier, jongedame en neem de paddel mee. Je krijgt nu als een stout klein meisje een pak op je blote bips. Eerst stiekem gedrag vertonen en er vervolgens nog over liegen, is volstrekt onacceptabel. Ben je klaar voor het pak slaag dat je gaat krijgen, jongedame?’ Gerard trok zijn wenkbrauw op. Ingrid knikte en fluisterde, ’Ja meneer’. Hij zat op de bank en trok haar over zijn schoot, deed haar benen uit elkaar en sloot één van haar benen op tussen de zijne. Ingrids bovenlichaam lag op de bank en ze kneep met al haar kracht met beide handen in één van de kussens, om het mogelijk te maken de klappen die zouden volgen, op te kunnen vangen. Gerard schikte haar zo dat haar bips hoog in de lucht stak en deelde haar mee dat ze 20 kletsen met de paddel zou krijgen en dat ze ze één voor één mee moest tellen en haar excuses na iedere klap moest aanbieden.  

Toen begon de verschrikkelijke aanval op haar toch al zere en gloeiende billen. KLETS! De eerste klap viel op het midden van haar bips neer. Ingrid gilde en riep ‘Eén, dank u meneer, het spijt me!’ De pijn trok over haar billen. KLETS! Na KLETS! viel en Ingrids huilen en verontschuldigingen klonken door de kamer.

Gerard voelde medelijden in zich opkomen toen hij haar huiverende en donkerrode billen zag, maar hij bleef de paddle neerregenen op haar bips. Het gillen, smeken en tellen was aan dovenmansoren gericht. Hij voelde dat als hij nu niet op zijn strepen zou gaan staan, dat hij de controle zou verliezen en dat het zou leiden tot nog meer snuffelen en liegen. Voor hem was het een kwestie van beschaamd vertrouwen. Punt uit.

KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! De paddel knalde links en recht op haar bips neer en Ingrid brulde en gilde en telde door en dacht dat ze dit ongenadige pak slaag niet langer kon verdragen. KLETS! Veertien meneer, Het spijt me. Ik zal niet weer snuffelen of liegen. Eerlijk waar! Ik beloof het! Ze jammerde en telde de nog resterende klappen. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! En tot kwam de laatste echoënde KLETS! neer. Ingrid gilde ’20 meneer, het spijt me. Alsjeblieft vergeef me. Ze bleef stijf en huilend over de knie van Gerard liggen.

Gerard wierp de paddel op de bank en hielp Ingrid overeind. Hij liet haar op zijn schoot zitten en streelde haar gloeiende bips en drukte haar trillende lichaam dicht tegen zich aan. Hij streek door haar haren. Ingrid huilde en beloofde hem het nooit weer te zullen doen. Ze hoopte dat hij haar na verloop van tijd weer zou gaan vertrouwen. Gerard luisterde naar haar en wiegde haar lichaam zachtjes heen en weer en zei haar dat het vergeven was en dat hij haar weer vertrouwde omdat iedereen fouten maakt. Fouten dienen gecorrigeerd en daarna vergeten te worden.

Ingrid voelde troost en liefde in deze woorden en terwijl hij haar tegen zich aandrukte beloofde ze hem nog een keer dat ze het nooooit weer zou doen. Ze kon er niet tegen teleurstelling in zijn ogen te zien en zou alles doen wat in haar vermogen lag om te voorkomen dat ze dat nog een keer zou zien.

Toegevoegd op by admin

Een nieuw leven

© Patty  2004

‘Waar ben je in godsnaam mee bezig?’. Toen Edwin de garage instapte vond hij de vrouw met wie hij al 31 jaar getrouwd was bezig met de band van een fiets die ooit nieuw geweest was.

‘Ik ben met deze band bezig, wat anders?’, antwoordde Martine enigszins geërgerd door de ondertoon in haar partners stem.

‘Waarom?’

Martine keek op en liet zich achterover vallen zodat ze met haar bips op het beton zat. Het voelde goed nu de druk van haar knieën af was van het op haar hurken zitten. “Ik hang hem in de woonkamer als een dierbare herinnering, nou goed?, antwoordde ze geërgerd.

‘Denk je dan dat je na al die jaren weer op dat oude brikje gaat rijden?’. Haar onverstoorbare echtgenoot deed alsof hij het ondertoontje niet hoorde en stelde achteloos een nieuwe vraag.

Martine was dicht bij het eind van haar Latijn. De VUT maakte haar af en toe radeloos. ’s Morgens, ‘s middags, en ‘s avonds had ze hem zich heen. En de hele dag maar vragen stellen en van alles en nog wat van commentaar voorzien. Ze kon hem af en toe wel wurgen!

Jaren geleden, ver voordat ze een maand geleden stopten met werken, hadden vrienden de suggestie gedaan dat als ze met pensioen waren, ze hun huis zouden moeten verhuren en met een camper een jaartje of zo rond zouden moeten gaan trekken. De afgelopen drie weken hadden ze de laatste puntjes op de I gezet om het plan ten uitvoer te brengen. Ze hadden de camper helemaal ingericht en de reis zorgvuldig voorbereid. Ze hadden via een makelaar het huis verhuurd en hun persoonlijke bezittingen bij de kinderen opgeslagen of weggeven aan het goede doel.

‘Ja natuurlijk ga ik er nog op rijden, ik ben 58 jaar oud, geen 98. En jij bent 65, geen 105. We moeten vervoersmiddelen bij ons hebben. Deze fietsen zijn daar nog prima geschikt voor’, Martine’s antwoord liet niets aan duidelijkheid te wensen over.

‘We kunnen lopen of met het openbaar vervoer gaan als we ergens naar toe moeten, liefje. Ik ga mezelf niet voor schut zetten door op een fiets rond te rijden.

‘Wacht maar af. Straks ben je blij dat we die fietsen bij ons hebben. En als je een beetje verstandig bent, pak je je fiets en ga je de komende dagen een beetje oefenen.’

‘Juist omdat ik verstandig ben, rijd ik niet op dat oude karretje heen en weer zodat ik het lachertje van de buurt ben.’

‘Ach, houd op te zeuren en maak dat je wegkomt! Je drijft me tot waanzin. Bijdehandje! Door jou voel ik me stokoud!’

Edwin liep de garage uit en liet zijn vrouw verder met rust. Hij overwoog haar aan te spreken op haar brutale gedrag en grote mond, die ze de laatste tijd steeds vaker hanteerde. Het was inmiddels heel wat jaren geleden sinds hij haar er voor het laatst op aangesproken had. ‘Je bent er nog steeds niet te oud voor, jongedame’, mompelde hij voor zich uit, terwijl hij over het grasveld naar de vijver liep om deze schoon te maken.

Nog twee dagen en ze zouden vertrekken.

Ze droomden er beiden al jaren over. Er waren tijden geweest dat het er niet op leek dat ze zover zouden komen, maar ze hadden de hobbels overwonnen en nu was het zover. De kinderen waren de deur uit. Hun spaargeld hadden ze belegd in een fonds wat de tijd zou overbruggen tot ze beiden AOW kregen. Als ze het een beetje rustig aan deden, hadden ze genoeg geld om handen. Bovendien leverde hun huis nog wat huurinkomsten op.

Martine zette de banden weer om de fiets en pompte ze op. Ze duwde de fiets de afrit af. Het was rustig op straat. Ze stapte op en reed een beetje slingerend weg. Al snel had ze de smaak weer te pakken.

‘Dit is geweldig!’, dacht ze bij zichzelf. Haar greep op het stuur ontspande en ze draaide met gemak bochten naar links en naar rechts. Ze prees zichzelf gelukkig dat ze haar lichaam in goede conditie gehouden had. Martine glimlachte, ‘Ook Edwin zal dit wel bevallen’.

************

Edwin keek voor de tweede keer in tien minuten op zijn horloge. ‘Ze is nu al twee uren op die verdomde fiets weg! Waar hangt ze in vredesnaam uit?’. Hij was ongerust en stond op het punt de auto te pakken om haar te gaan zoeken. Hij gaf haar nog een kwartier.

Toen het kwartier verstreken was, was er nog steeds geen spoor van Martine. Hij probeerde haar op haar mobieltje te bellen. Hij ging wel over, maar Martine zou hem niet kunnen horen. Hij lag samen met haar ID-kaart en haar portemonnee op de werkbank in de garage. ‘Hoe vaak heb ik haar niet gezegd dat ze niet zonder haar ID de straat op moet gaan?’

Edwin ijsbeerde. ‘Nog tien minuten!’ Toen ook die verstreken waren zonder een spoor van zijn vrouw, deed hij de garagedeur open om de auto naar buiten te rijden.

‘Dank je wel, lieverd!’, riep Martine nog voordat hij haar zag. ‘Ik zou net aanbellen en vragen of je de deur open zou willen doen. Ik ben mijn sleutels vergeten’.

‘Waar heb jij verdomme de hele tijd gezeten?’, gromde Edwin.

‘TSSS’, siste Martine. De irritatie die ze eerder voelde, keerde onmiddellijk weer terug. Haar uitstapje had niet lang genoeg geduurd om deze helemaal te laten verdwijnen.

‘Hou op met dat TSSS! Ik stelde je een hele normale vraag. Je bent tweeënhalf uur weggeweest!’ Edwin stond met zijn handen in zijn zij. Dat had Martine in jaren niet gezien’.

‘Je weet verdomd goed waar ik geweest ben, oude gek! Houd eens op met dat gemopper en ga thee zetten. Ik heb een geweldige ochtend en ben niet van plan mijn humeur te laten bederven door een oude mopperkont’, snoof Martine terwijl ze de standaard naar beneden trapte en de fiets bij de muur zette.

Edwin haalde zijn handen uit zijn zij en deed zijn armen over elkaar, hij had even geen antwoord op de uitbarsting van zijn vrouw. Toen ze langs hem heen het huis in liep, haalde hij diep adem en duwde de schakelaar van de elektrische bediening van de garagedeur naar beneden en volgde haar naar de keuken.


***********

Zowel Martine als Edwin zaten zwijgend voor zich uit te kijken. De nieuwigheid van het de hele dag bij elkaar op de lip zitten bracht de nodige stress met zich mee en zou binnenkort een hoogtepunt bereiken. Wat Martine niet wist en zelfs in de verste verte niet vermoedde was dat Edwin er meer en meer aan begon te denken aan een manier om dit een halt toe te roepen. Hij dacht terug aan het begin van hun huwelijk, toen Martine er af en toe aan herinnerd moest worden dat ze een getrouwde, volwassen vrouw was met verantwoordelijkheden.

Toen Martine zich later in de middag bezig hield met de fiets die voor Edwin bestemd was, ging Edwin naar de zolder om daar de dozen te doorzoeken die daar opgeslagen stonden. Hij wist dat hetgeen hij zocht in een van de dozen moest zitten en hij was vast van plan het een plaatsje te geven in de slaapkamer van de camper.

Toen ze er jaren geleden voor het eerst met de camper op uit waren getrokken was hij er precies op het juiste moment tegenaan gelopen. Precies op het moment dat hij het helemaal met haar gehad had.  


*************

‘Ach, houd je mond!”, klaagde Martine.

‘Nog even volhouden, liefje. Nog 180 kilometer en we zijn in Bilbao. Daar blijven we een paar dagen om een beetje op adem te komen. Misschien dat we een bioscoopje kunnen pakken en kunnen gaan shoppen’. Edwin was ook moe. Ze waren al drie dagen onderweg en het was nog een behoorlijke afstand naar de Algarve. Het was de eerste keer dat ze naar Portugal gingen. Martine had er veel zin in gehad, maar na drie dagen begon de vermoeidheid en de verveling van de hele dag in de auto zijn tol te eisen.


Martine was die ochtend met haar verkeerde been uit bed gestapt en vanaf het moment dat ze haar ogen open had, was ze zich aan het afreageren op de man met wie ze een paar maanden eerder getrouwd was.

‘Ik heb honger en schoon genoeg van het auto rijden, ik wil dat je NU stopt!’, herhaalde Martine.

‘Dat zei je daarnet ook al en ik heb je geantwoord dat we doorrijden naar Bilbao’, herhaalde Edwin.

‘En heb je gezegd dat je je mond moest houden!’, snauwde Martine. Ze draaide zich om en keek zogenaamd geïnteresseerd naar buiten.

Edwin verstrakte. Hij dacht er serieus over om de auto om te draaien en zijn bruid weer bij haar vader af te leveren met het verzoek haar eens beter op te voeden.

De laatste drie van de negen maanden dat ze getrouwd waren, waren een aanhoudend gejank en gejammer geweest op het moment dat zij haar zin niet kreeg. Hij had er schoon genoeg van en meer dan eens voelde hij de drang om haar eens flink door elkaar te rammelen.

Twintig minuten lang werd er niet gesproken. Toen zag Martine een uithangbord van een wegrestaurant.

‘Daar wil ik stoppen om wat te eten’, zei ze.

‘Martine, het is pas 3 uur. We hebben rond het middaguur nog gegeten. Als we nu al gaan eten dan heb je vanavond weer honger’, antwoordde Edwin met een diepe zucht.

‘Nou en? Dan eet ik dan gewoon nog een keer! Stoppen, Edwin, ik meen het!’, jammerde Marine.

‘We schieten al zo weinig op, liefje. Ik wil vandaag echt Bilbao halen’.

‘Als je niet bij dat wegrestaurant stopt, meneer, dan doe ik midden op de snelweg de deur open en spring uit de auto!’ Martine legde haar hand op de deurknop om haar woorden kracht bij te zetten.

‘Goed dan!’, siste Edwin. Zijn woede klonk duidelijk in de toon en het volume van zijn stem door.

Ze stopten bij het wegrestaurant. Martine kreeg haar zin. Ze aten in stilte. Gebraden kip met gebakken aardappelen en salade. Toen Martine opstond toen ze haar bord nog niet voor de helft leeggegeten had, verstrakte Edwin. Hij besloot dat die avond dingen zouden veranderen.

Hij zag hoe zijn vrouw naar de winkeltjes slenterde die in het zelfde pand waren ondergebracht. Ze bestudeerde alles wat er te koop was. Edwin bleef in het restaurant zitten. Hij bestelde koffie en vroeg zich af hoe hij in godsnaam in deze situatie terecht gekomen was.

Toen Marine uitgekeken was, kwam ze terug naar het restaurant. ‘Ik moet plassen, als jij je luie kont ook eens in beweging zet en de rekening gaat betalen, dan kunnen we weer verder’, zei ze op een toontje alsof hij een kwajongen was.

Hij deed niets. Toen Martine naar de achterkant van het gebouw liep, kwam hij overeind en liep naar de balie. Voordat hij daar aankwam, viel zijn oog op iets. Aan een grote spijker aan de muur hingen aan leren lusjes een aantal handgemaakte paddels. Ze waren beschilderd met afbeeldingen van schooljongens die over een schoolbank gebogen stonden. Edwin liep er naar toe en bekeek de handbeschilderde instrumenten. Iedere afbeelding was een beetje anders.

Ze waren bedoeld als souvenirs, dat was wel duidelijk, maar ze zagen er degelijk genoeg uit om echt te gebruiken. Hij bekeek ze een voor een en dacht aan een paar blote billen die wel een dosis met een van deze konden gebruiken. Hij stond op het punt deze gedachte te laten varen toen hij de laatste paddel bekeek. Alle anderen hadden een afbeelding van jongens en droegen teksten als ‘leerplankje’ en ‘eerste hulp bij opvoeding’. Maar op de laatste stond een vrouw. Wijd opengesperde ogen en een wapperende rok die insinueerden dat de paddel net was neergedaald. Boven haar hoofd stonden de woorden, “Nooit te oud…’ Edwin glimlachte. De details in het plaatje waren verrassend. De ring om de vinger van de ondeugende dame en de jeugdige grijns om de mond van de man die de paddel hanteerde, zeiden precies wat hij wilde weten.

Hij zat al in de auto toen Martine naar buiten kwam. Het was bijna 6 uur.

Het duurde nog bijna tweeënhalf uur voor ze bij het motel waren waar Edwin een kamer geboekt had. Tegen de tijd dat ze er waren zat Martine al weer volop te zeuren. Waarom had hij de kamers van tevoren al geboekt, waarom konden ze niet gewoon rijden en stoppen wanneer ze er behoefte aan hadden, waarom konden ze niet gewoon afbellen en eerder stoppen.

Edwin was moe en geïrriteerd, en zeer vastbesloten toen hij de deur van de kamer in het motel opende en de koffer op het bed bij het raam legde.

‘He verdomme Edwin, deze kamer is helemaal niets!’, klaagde Martine toen ze achter hem de kamer binnenstapte.

‘Het is maar voor twee nachten. We redden ons er wel mee’. Zei hij en draaide zich om en liep terug naar de auto.

Toen hij terugkwam met het pakje wat hij meegenomen had van het wegrestaurant, was Marine in de badkamer. Hij hoorde de douche lopen en de deur zat op slot.

‘Open de deur, ik moet ook plassen’, bulderde Edwin.

‘Ik heb geen kleren aan, dus je wacht maar even’, snauwde Martine terug.

‘Ach, kom op. Ik heb je al veel vaker gezien. Dan doe je het gordijn maar dicht, maar doe die verdomde deur open!’

‘Nee! Je doet het maar buiten in de bosjes als je zo nodig moet. Ik wil met rust gelaten worden.’ Martine gooide iets met een klap tegen de deur.

‘Martine, als de deur niet binnen twee minuten opendoet, dan krijg je daar heel veel spijt van!’, waarschuwde Edwin.

‘Ach, houd je mond vent. Ik zei toch dat je moest wachten!’

Edwin hoorde het gerammel van metaal op metaal, van een douchegordijn dat met een ruk werd open geschoven. Vervolgens het nodige gestommel en een kraan die werd dichtgedraaid.

Een minuutje later ging de deur open en Martine stoof naar buiten. Ze droeg een ochtendjas en had een handdoek als een tulband om haar hoofd gedraaid. ‘Jij wilde naar de wc? Nou ga je gang!’

‘Je gaat te ver, Martine! Ik waarschuw je!’, zei Edwin. Hij stapte de badkamer in, deed de bril van het toilet omhoog en ledigde zijn hoge nood.

‘Jezus Christus, Edwin, kun je de deur niet achter je dicht doen? We zijn hier niet een woonwagenkamp!’

‘Nee, dat klopt! Je bent een verwend nest en ik heb er meer dan genoeg van!’, zei Edwin met een luide, strenge stem, hoewel een deel van het effect verloren ging omdat hij met zijn gulp stond te schutteren. Toen zijn gulp eindelijk dichtzat, stapte hij de badkamer uit.

Hij liep naar Martine en pakte haar bij haar schouders.

‘Laat me los! Je hebt je handen niet afgedroogd. Bah!’

‘Die zijn snel genoeg weer droog Martine’. Edwin ging op het bed zitten en trok haar over zijn schoot. Hij sloeg haar een paar keer door de ochtendjas op haar billen, maar concludeerde al snel dat dit weinig zoden aan de dijk zou zetten.

‘Hee!’, piepte Martine. ‘Niet doen! Dit kan echt niet!’

‘Je hebt gelijk’, was Edwin het met haar eens. ‘Dit ding is veel te dik!’

‘Nee! Edwin niet doen! Ik heb er niets onder aan. Niet doen!’ Martine begon te vechten om weg te komen.

Hij schoof de ochtendjas omhoog tot op haar rug, waardoor haar benen en billen bloot kwamen te liggen. ‘Prachtig!’, zei Edwin en liet zijn hand hard op haar blote bips neerkomen.

‘Auw! Hee!’, jammerde Martine.

‘Hier heb je de hele dag al naar gesolliciteerd’.

‘Auw! Houd daar mee op!’, gilde Marine. ‘Je doet me pijn, bruut!’

‘Jij krijgt een flink pak op je blote billen’, zei Edwin moeizaam. Hij gebruikte al zijn kracht om haar op haar plaats over zijn knie te houden.

‘Daar heb je het recht niet toe! Laat me los!’

‘Ik moet me de hele dag al inhouden en ik heb hier alle recht toe!’

Edwin sloeg hard. De positie waarin ze zich bevond was niet nieuw voor Marine. Ze was altijd al een koppig meisje geweest en haar vader was erg streng.

‘Je bent mijn vader niet!’, jammerde ze. De pijn van de aanhoudende klappen had de verbazing en de boosheid verdreven. ‘Ophouden Edwin, je doet me pijn!’

‘Mooi zo! Dat is ook de bedoeling van een pak op je billen, denk je niet?’

‘Auw! Edwin! Ophouden’, Martine begon met haar vuisten het linker onderbeen van Edwin te bewerken.

‘Nee, je krijgt een flink pak op je bips. Iedere brutale opmerking van vandaag en al het onredelijke gedrag zal ik op je billen verrekenen. En wanneer ik klaar met je ben zal ik je voorstellen aan een nieuw hulpje.

Martine worstelde en schopte. Edwin sloeg veel harder dan haar vader en het begon flink pijn te doen.

‘Waarom doe je dit Edwin?’, jammerde ze na een paar minuten.

‘Durf je dat nog te vragen na hoe jij je vandaag gedragen hebt? Verdorie, Martine!’ Edwin verhoogde het tempo.

‘Ik was moe en verveelde me, Edwin! Dat gebeurt toch wel eens vaker?’

‘Precies! Er was geen enkele reden voor! En het is ook niet voor het eerst! Maar ik zal ervoor zorgen dat het wel de laatste keer geweest is!’

‘Auw! Edwin, niet doen! Het spijt me, OK? Alsjeblieft!’

Het pak slaag ging door. De billen van Martine waren donkerrood en leken in brand te staan. Ze was er zeker van dat haar bips zou bloeden.

Hij schatte dat hij haar tien minuten op haar billen had gegeven toen zijn hand zeer begon te doen, dus besloot hij dat het genoeg geweest was. Althans dit gedeelte. Hij liet Martine opstaan. Ze deed een stap terug en legde haar beide handen op haar zere billen.

‘Je hebt me pijn gedaan!’, pruilde ze.

‘Ja dat klopt, en ik ben nog niet klaar met je, jongedame. Breng dat pakje wat daar ligt maar eens hier’, droeg hij haar op.

Martine deed nog een stap achteruit, tot een klein tafeltje wat daar stond verhinderde nog verder achter uit te gaan. Ze schudde van nee.

‘Je hebt me wel gehoord, Martine; vanaf vandaag zetten we een behoorlijke koerswijziging in. Geen geklier meer, geen gezeur en niet meer dat eeuwige zin proberen door te drijven. Onze relatie bestaat uit twee mensen en ik ben jou en alle noten op je zang helemaal zat. Je bent onuitstaanbaar met je eeuwige gezeur. Het moet maar eens afgelopen zijn!’, foeterde hij. Martine kromp ineen. ‘En nu breng je die zak hierheen’.

Martine kromp weer ineen en liep om hem heen naar de andere kant van het bed. Toen ze de zak oppakte, had ze direct door wat er in zat. ‘Oh, nee Edwin! Alsjeblieft, dat niet!’

‘Geef mij die zak Martine!’ Zijn stem klonk waarschuwend.

Martine gehoorzaamde met tranen in haar ogen.

Het verbaasde Edwin hoe meegaand Martine was tijdens het vervolg van het pak op haar bips. Ze ging over zijn schoot liggen zonder dat hij dat voor een tweede keer moest zeggen en hoewel ze in het begin verwoed met haar benen schopte, nam ze de rest van het pak slaag in ontvangst alsof ze niet anders gewend was.

Later op de avond toen ze helemaal ontspannen naast hem lag, bedankte ze hem zelfs omdat hij haar op haar plek gezet had. De rest van de vakantie was uiterst plezierig verlopen en het heeft wel een jaar geduurd voordat ‘de paddel weer tevoorschijn gehaald moest worden.

*********

‘Daar is ie al!’, grijnsde Edwin toen hij de lang niet gebruikte en bijna vergeten paddel gevonden had. De verf was enigszins aan het bladderen en het plaatje was vervaagd, maar het was nog steeds dezelfde zware, degelijke souvenir die hij ongeveer dertig jaar geleden gekocht had.

‘Ik denk dat we jou maar een beetje bij de hand moeten houden’, glimlachte hij terwijl hij het houten voorwerp tegen zich aan drukte.

De nieuwe camper kon de volgende dag gehaald worden en zou een dag later klaar zijn voor vertrek. Dan zouden Martine en hij hun nieuwe leven beginnen.

‘Als we dan toch een nieuw leven beginnen dan moeten we daar ook maar heldere afspraken voor maken’, grijnsde Erwin.