Toegevoegd op by admin

De Barones (1)

Barones Duboix maakt haar dagelijkse ronde door het gigantische landhuis dat zij bestiert. Kwade tongen beweren wel eens dat zij, als vrouw van de baron, tevens Majoor-Generaal der cavalerie, een luizenleventje leidt, zonder plichten of verantwoordelijkheden. Niets is minder waar. Met de baron vaak langere tijd van huis is het haar taak om leiding te geven aan het corps van dienstmeisjes, kinderjuffen, bedienden, koks, bodes, stalmeesters, ga zo maar door. In totaal werken er maar liefst 41 personen in het landhuis. Dankzij haar werken zij allen samen als een geoliede machine. Natuurlijk, ze kan de dagelijkse leiding overlaten aan de butler, zoals bij haar goede vriendin gravin Van Vaart tot Vaart. Echter, dat is niet haar stijl. Het zou ook niet werken. Uitsluitend dankzij haar bezielende leiding en haar ijzeren discipline functioneert het huishouden zoals het hoort te functioneren.

De ronde begint elke dag in de stallen, uiteraard een punt van trots voor de familie. Als sleutelfiguur in ’s lands cavalerie is het essentieel dat de baron goed verzorgde paarden kan berijden. Wanneer de barones de stal binnenloopt en het personeel het klakken van haar laarzen op de vloer hoort, schieten ze altijd alle kanten uit om de laatste restjes modder van de benen van de prachtige dieren te vegen en het hooi nog een laatste keer te vegen en te stapelen. Met een rustige pas, zonder een woord te zeggen, gaat ze de verschillende verblijven af. Wanneer ze een nerveus ogend lid van het personeel passeert, kunnen er drie dingen gebeuren. De geluksvogels krijgen een zuinige glimlach, waarna er hoorbaar gezucht wordt terwijl ze de ronde vervolgt. Bij een klein gebrek, een spatje modder, te veel rotzooi, wat ook, volgt een klik met haar tong waarna de ongelukkige stalknecht (m/v) zich omdraait om enkele corrigerende tikken met de rijzweep op het zitvlak te ontvangen. Waar voor gevreesd wordt, is het moment dat de barones spreekt. Op strenge toon wordt duidelijk gemaakt dat de werkzaamheden beneden alle peil zijn, waarna de arme knecht wordt gesommeerd zich te melden op het middagappèl voor een welverdiende tuchtiging.

Daarna is het door naar de keukens. Het voeden van alle bedienden plus de barones en de kinderen is natuurlijk al een flinke taak, maar niets vergeleken met de enorme verantwoordelijkheid van het prepareren van een banket voor de baron, hun vrienden, leden van de generale staf of zelfs het koningshuis. Andere hoofden van het huishouden zouden misschien de discipline bij de dagelijkse gang van zaken laten varen om de druk alleen bij belangrijke gelegenheden op te voeren. Zo niet Hélène Dubois. Een optimaal functionerende keuken bestaat alleen bij de gratie van dagelijkse drills. Wanneer de aandacht eenmaal verslapt, is het onbegonnen werk om deze binnen enkele dagen weer terug te krijgen. Een paar tikken met een pollepel doen wonderen. Voor grotere vergrijpen, zoals verspilling en grote knoeipartijen, volgt ook hier onverbiddelijk een verwijzing naar het middagappèl.

De kindermeisjes en kamermeisjes zijn daarna aan de beurt. Zij zijn nog jong en hebben daarom nog veel te leren. Eigenlijk is er elke dag wel iemand op wie wat aan te merken is, of het nou is omdat ze te streng of juist te laks omgaan met de opvoeding van de kinderen. Het meisje in kwestie neemt ze dan even apart, de rok gaat omhoog en het ondergoed omlaag. Met de blote billen op zicht en de neus tegen de muur steekt ze een preek af over de zaken die verbeterd moeten worden, waarna de jongedame over de knie gaat om de roomblanke bips van een gezonde roze kleur te voorzien. Wanneer een les te vaak herhaald moet worden, is er op elke kinderkamer een grote, ovalen, houten haarborstel met een stevig handvat te vinden. Hiermee kan ze net dat beetje extra ‘zip’ meegeven, wat vaak wordt geïllustreerd door de traantjes die over het gezicht rollen tijdens het danken voor de kastijding. Gelukkig is hierdoor een formele straf op de voormiddag zelden nodig, maar niet uitgesloten!

De bedienden hebben direct contact met gasten. Daarom is het belangrijk om hen altijd aan een heel hoge standaard te laten voldoen. Zij zijn tenslotte het visitekaartje van het huishouden. Een eenvoudige correctie met haar hand zal dan ook niet voldoende zijn. In plaats daarvan kiest ze ervoor het falende personeelslid over een geschikt stuk meubilair te laten buigen om vervolgens met een kleine leren strap voor motivatie voor beter werk te zorgen. Het spreekt voor zich dat de bescherming van een laag kleren hierbij uitgesloten is. Zo kan ze bovendien beter het resultaat van haar tucht beoordelen. Op die manier krijgt eenieder de correctie die hij of zij verdient.

Tot slot zijn er nog gesprekken met het senior personeel. Met haar kamenier bespreekt ze het reilen en zeilen van het jonge personeel, waarvoor zij de verantwoordelijkheid van de opleiding draagt. Dit is uiteraard een langetermijnproces en het zou contraproductief zijn om voor elk klein wissewasje te straffen. Wanneer de barones echter het idee heeft dat het niveau over de gehele linie begint af te glijden, moet ze ingrijpen. Geheel in stijl neemt ze haar kamenier ook over de knie. De verschillende rokken worden opgetild en het ondergoed wordt opengeknoopt, waarbij het achterwerk langzaam tevoorschijn komt door de steeds groter wordende opening. Na een voorbereiding met haar hand is het tijd voor een portie met haar hartvormige mahoniehouten paddle. Hierbij ontstaan algauw dieprode plekken met een wit centrum, plekken die zorgen voor een langdurig lerend vermogen.

De butler is verantwoordelijk voor het overige personeel, het huishouden en de financiën. Dit zijn taken die je niet zomaar aan de eerste de beste kunt overlaten. Hij geniet ook een hoge mate van vertrouwen bij de barones, maar dat is natuurlijk geen vrijbrief. Bij grootschalige laksheden onder het personeel of discrepanties in de boekhouding is ze genoodzaakt om ook hier in te grijpen. De goede zeden schrijven terughoudendheid voor rondom de naaktheid van de man, maar sluiten niet uit dat een volledig beschikbaar achterwerk, gebogen over het bureau, wordt aangeboden ter correctie. De Schotse tawse, ooit meegenomen op vakantie, blijkt hiervoor een uiterst geschikt element. Door de leren tongen vers aangebrachte striemen zorgen voor een duidelijk schokeffect, merkbaar betere prestaties bij het personeel of een verstandiger inkoopbeleid.

Na de rondes is het tijd voor haar welverdiende middagmaal. Hierbij is ze meestal alleen met de kinderen, maar soms kan haar man haar ook vergezellen. Enkele malen per week is een van haar vriendinnen uitgenodigd. Direct na het middagmaal is het tijd voor het middagappèl. De kinderen worden hierbij weggestuurd en de gasten trekken zich alvast terug in de theeruimte. De grote uitzondering is haar vriendin, de gravin Van Vaart tot Vaart. Zij is aan het ritueel gewend en blijft rustig haar thee drinken terwijl de staf zich, op volgorde van senioriteit, in het gelid opstelt. Uiterst langzaam loopt de barones vervolgens langs de rij, commentaar gevend op het voorkomen en de staat van de kledij. Af en toe plukt ze een stofje van een blouse of pak terwijl ze de persoon in kwestie even vermanend toespreekt. Bij het eind aangekomen, kondigt ze, indien noodzakelijk, met luide stem aan welk staflid, of welke stafleden, op het matje moeten komen. Wanneer iemand genoemd wordt, treedt de ongelukkige een stap naar voren, waarna de voorbereidingen voor de tuchtiging kunnen beginnen.

Twee van de sterke stalknechten tillen vervolgens een grote houten bok naar binnen en maken deze vast aan de gietijzeren lussen die op de vloer bevestigd zijn voor de katrollen van de kroonluchters. Het meest junior staflid dat een stap voor de rest van de rij staat, wordt geacht hierover plaats te nemen. Terwijl de enkels, polsen en het middel door de knechten met leren riemen worden vastgemaakt aan het houten gevaarte, pakt de barones een geschikte stok, een echte Britse cane, en zwiept hiermee een aantal malen door de lucht om de spieren goed los te maken. Hoewel ze pas halverwege de 30 is, zou het niet verstandig te zijn om zonder oefening aan haar taak te beginnen en daarmee het risico te nemen zich te blesseren. Dat zou betekenen dat aan de dagelijkse ronde een tijdelijk eind komt, met alle mogelijke gevolgen voor de discipline van het huishouden van dien.

Als het personeelslid op een veilig manier is vastgesnoerd over de bok, legt de barones de stok even terzijde om het achterwerk van de persoon in kwestie te ontbloten. Rokken worden omhoog getild of broeken worden naar beneden getrokken, ondergoed wordt op halfstok getrokken of opengeknoopt en zo ontstaat een geschikt doelwit. Dan volgen nog de laatste bestraffende woorden en de aankondiging van het aantal slagen, geheel rechtvaardig bepaald op basis van het vergrijp, het geslacht en de senioriteit van de delinquent. Nu staat niets de uitvoering van de straf nog in de weg. Heel secuur wordt de stok een aantal keer ter proef tegen de trillende bips getikt om vervolgens hard op het zitvlak te landen. De in het gelid staande collega’s is opgedragen met luide stem het aantal toegebrachte slagen op te dreunen, zodat er nooit een slag te veel of, god verhoede, te weinig wordt gegeven.

Geduldig wacht de barones dan even tot de gemeen rode dubbele tramlijn duidelijk zichtbaar is op de blanke billen. Naast het afschrikwekkende effect van een lang uitgerekte bestraffing biedt dit ook een visuele markering voor de volgende slag. Ze is trots op haar vermogen om de slagen parallel aan elkaar te plaatsen, steeds een klein stukje onder de voorganger. Het mooie aan de bok is dat hoezeer het slachtoffer ook jammert, huilt of tegen de leren riemen worstelt, het achterwerk altijd keurig op dezelfde plaats blijft. Natuurlijk zijn er ook bij die koste wat kost in stilte de straf willen doorstaan. Ze maakt er echter een punt van om dat plan te dwarsbomen. Een van de oplossingen is om een aantal slagen elkaar te laten doorkruisen. Zeker bij een groot aantal slagen wordt het lastig om de strepen op de juiste afstand van elkaar te houden. Uitwijken naar de bovenkant van de benen is dan zeker een optie en bij de koppige types kunnen ook nog een aantal centimeter worden meegenomen.

Wanneer het meest pijnlijke deel van de bestraffing is afgerond, wordt de gestrafte losgemaakt van de bok. Alvorens het appèl ten einde is, dient de getuchtigde nog te danken. Met een betraand gezicht is het moeilijk om haar aan te kijken, maar ze is geduldig en wacht met hooggeheven kin tot de juiste woorden zijn gevonden en op duidelijke toon zijn uitgesproken. In enkele gevallen blijft de kledij nog even in de huidige staat en volgt er nog een boetedoening in de grote hal, waarbij de persoon in kwestie met de handen op het hoofd en de billen duidelijk tentoongesteld de middag moet doorbrengen en de zonden kan overdenken. In de meeste gevallen is de straf echter nu voorbij en zou een verdere vernedering ongepast zijn. Ze wil natuurlijk ook niet te boek staan als nodeloos wreed, dat zou het moeilijk maken om toekomstig personeel aan te trekken, zelfs met de financiële middelen die het huishouden ter beschikking heeft.

Toegevoegd op by admin

De Kater

Langzaam word ik wakker van een zonnestraal die tussen de spleet van de gordijnen door kruipt. Aan de binnenkant van mijn oogleden schijnt een rode gloed: een combinatie van het felle ochtendlicht op een veelbelovende lentezondag en bloed dat door de adertjes stroomt. Hoe laat zou het zijn? Voor mij in elk geval nog veel te vroeg. Langzaam komen de andere zintuigen ook weer in actie. Ik proef de vieze smaak in mijn mond, alsof er in mijn slaap een klein knaagdier naar binnen is gekropen om daar het loodje te leggen. Bij elke klop van mijn hart voel ik een golf van pijn van achter naar voor door mijn schedel trekken. Met nog steeds gesloten ogen kom ik een stuk overeind en ruik aan het jurkje dat ik nog aan heb. Een geur van verschaald bier en sigaretten. Met een kreun laat ik mijn hoofd weer in het kussen vallen en probeer de film van de gebeurtenissen van gisteravond af te spelen.

Het is een uur of acht. Ik sta jurkjes te passen voor een avondje stappen, wanneer er wordt aangebeld. Ik loop naar de deur en zie door het kijkgaatje dat Martin, mijn huisbaas voor de deur staat. Hij verhuurt dit huis, waar ik met drie huisgenoten woon, terwijl hij zelf het huis ernaast bewoont. Ik glimlach wanneer ik de deur open doe. “Hey, Martin, wat ben je vroeg!” zeg ik enthousiast. “Ik verveelde me. Kom ik ongelegen?” “Een beetje, maar het komt goed. Ga maar vast zitten, dan kom ik straks, wanneer ik wat voor vanavond heb uitgezocht.” Hij knikt kort en loopt de gezamenlijke woonkamer in terwijl ik terug naar mijn slaapkamer loop. Ik kies een blauw jurkje en werk mijn make-up bij. Dan vergezel ik Martin in de woonkamer. Mijn huisgenoten gaan elk weekend terug naar de dorpjes waar ze vandaan komen. Martin is al een aantal jaar weduwnaar en op zaterdagavond ook steevast alleen thuis. Korte bezoekjes voor kleine vragen veranderden in een vast ritueel, samen naar ‘Wie is de Mol’ kijken en wijn drinken voor het begin van de stapavond.

Ik kom beneden en zie Martin zitten op de bank. Hij heeft alvast twee glazen rood ingeschonken en de televisie aangezet. Ik ga naast hem zitten en pak een glas, terwijl hij het andere pakt. “Proost, op een mooie avond!” zeg ik met een brede lach. Martin lacht naar me terug. “Ga je je deze keer gedragen? Vorige week moest ik je nog bijna uit mijn vijver halen. Toegegeven, er zijn geen vissen overleden van je braaksel, maar goed kan ‘t niet zijn. En je mag dan niet heel zwaar zijn, ik ga je niet weer die trap op tillen. Daar ben ik echt te oud voor.” Ik begin een beetje te blozen. “Martin, ik beloof dat het niet zo erg uit de hand loopt. Ik had een beetje liefdesverdriet en daarom had ik misschien een paar wijntjes te veel op. Nu ben ik helemaal over die klootzak heen en wordt het gewoon een gezellige avond met de meiden, zonder gekke acties.” “Mooi,” bromt Martin, en hij kijkt me even quasi-streng aan, “want als het weer zo uit de hand loopt, ga je over de knie!”

De eerste keer dat hij een dergelijke opmerking maakte, had ik het wel even gek gevonden. Wat was het ook alweer? O ja, we zaten aan de wijn, net als nu, en bespraken de voortgang van de studie. Ik liet weten dat er een vak was dat ik niet gehaald had. Ik had er totaal mijn best niet meer voor gedaan en was de avond voor het tentamen nog uit geweest. Martin keek me streng aan, “Nou ja zeg, die studentes van tegenwoordig. Af en toe een pak voor de broek zodat ze weer gemotiveerd zijn, dat hebben ze nodig.” Ik was even stilgevallen, maar nadat hij me kort had aangekeken, was hij er niet verder op doorgegaan. Vanaf dat moment maakte hij in gesprekken regelmatig verwijzingen naar een “ouderwets pak slaag”, “corrigerende tik” of “billenkoek”. Het werd eigenlijk een beetje ons dingetje. Soms reageerde ik geschokt, soms uitdagend en we moesten er beide vreselijk om lachen, zeker toen we mijn huisgenoot Bart in totale schok naar ons zagen staren nadat ik met een beteuterde blik over Martins schoot was gaan liggen om een paar gespeelde tikken te ontvangen!
Terug naar gisteravond. Ik kijk Martin aan en steek mijn tong uit. Hij zucht diep. “Ik meen het wel Caro, doe je een beetje voorzichtig?” Ik zie dat hij het meent en ik stel hem gerust. Niet veel later nemen we afscheid. Ik werk mijn make-up nog een keer bij, controleer mijn outfit in de spiegel en ga ook zelf de deur uit. Op de fiets ga ik naar Janneke. Onderweg kom ik Pien al tegen en Willemijn en Amina treffen we in het flatje van Janneke. Het wordt al snel gezellig, we drinken een paar wijntjes en we zingen wat ontzettend valse liedjes. Tegen half 12 vertrekken we richting de stad. “Niet naar de Mariposa deze week, lieverds, ik heb geen zin om Geoffrey tegen te komen met z’n sletje,” roep ik wanneer we de trap aflopen. De meiden zwijgen, ze hebben ook geen zin in een herhaling van vorige week. Eenmaal op de fiets zit de sfeer er weer gauw in en nauwelijks 15 minuten later worden we door de uitsmijter van de Brass Bar binnengelaten.

We drinken cocktails, we dansen op de blokken, er wordt een hoop gelachen. Heerlijk, gewoon even met zijn vijven, geen gezeik van stomme, onvolwassen jongens. Plots tikt Pien Janneke aan en wijst. Janneke kijkt even bedenkelijk en trekt aan mijn pols. “Kom, we gaan,” zegt ze. “Nee, we zijn er pas net, kom we blijven!” schreeuw ik terug. Ze zwijgt even, en blijft bezorgd kijken. Wat zou er aan de hand zijn? Ik draai me om en daar staat hij. Geoffrey. Met dat vieze wijf Angela, te bekken, midden op de dansvloer. Ik staar ze even aan, tot hij zijn tong weet los te rukken en me een vette knipoog geeft, met een smerige glimlach erbij. Wat een lul is het ook! Ik storm de tent uit, met mijn vriendinnen in mijn kielzog, steek de straat over en ga bij De Kajuit naar binnen. “Drie bier, en doe mijn vriendinnen ook wat!” schreeuw ik tegen de barman. De tijd om lekker wat te drinken voor de gezelligheid is voorbij. Nu is de tijd om te zuipen.

Amina probeert me te kalmeren, maar het helpt niet meer. Ik denk alleen maar aan Geoffrey. Maanden heeft hij met me zitten flirten en net als ik hem ook leuk begin te vinden, gaat hij met Angela. Ze is niet eens knap, wat ziet hij in haar! De beelden en herinneringen worden vager. Hoeveel bier ik uiteindelijk precies op heb, weet ik niet. Ik denk dat ik ook nog iemand op z’n bek gepakt heb, misschien zelfs meerdere personen (m/v), maar ik kan me geen gezichten meer voor de geest halen. Wel weet ik dat we aan het eind van de avond de kroeg uit gezet worden. Tijdens de fietsrit naar huis zwabber ik over de hele weg, maar de meiden zorgen dat ik thuis aankom. “Bedankt, het was gezellig! En dood aan Geoffrey!” schreeuw ik, met de sleutel al in het slot. “Ssst!” maant Pien nog, maar het is te laat. Ik ben te ver heen.

Eenmaal binnen hang ik mijn jas op, raap ‘m van de grond en hang ‘m dan echt op. Dan ga ik de trap op. Na een paar treden verlies ik mijn evenwicht en met een grote zwaai val ik drie treden naar beneden. Gelukkig heb ik de leuning goed vast, anders zou ik helemaal naar beneden zijn gevallen. Met een luide klap kom ik weer op de trap terecht. “Shit!” schreeuw ik en begin daarna te lachen. Niet in staat om op te staan, blijf ik onderaan de trap zitten. Dan hoor ik weer de sleutel in het slot. “Martin!” schreeuw ik enthousiast wanneer ik de deur open doe, “Ik kom de trap niet op. Kom je bij me zitten?” Hij blijft in de deuropening staan. Hij lijkt geïrriteerd, en zo klinkt hij ook. “Caro, wat hadden we nu afgesproken? Jij zou je gedragen vanavond. Moet je eens kijken hoe je er nu bij zit, je kleren onder het bier, helemaal bezopen. Je had je ernstig kunnen bezeren met die trap, de volgende keer heb je niet zo veel geluk.”

Ik kijk hem even aan. Of het de strenge toon is, of gewoon omdat we altijd grapjes maken, ik weet het niet, maar ik trek een pruillip. “Het spijt me Martin, ik ben heel stout geweest en ik verdien billenkoek.” Ik sta op en draai me om, waarbij ik me buk en mijn billen naar hem uitsteek. Dan begin ik te lachen en draai ik me terug, bijna mijn evenwicht weer verliezend. Martin lijkt even van slag, maar speelt het spelletje dan mee. “Ik geloof het ook Caro, jij hebt een lesje nodig. Maar niet nu, nu ben je dronken en komt er niks binnen. Morgenvroeg kom ik langs en ga je over de knie. Eerst maar eens slapen. Kom, ik help je.” Met die woorden pakt hij me vast rond mijn middel en helpt hij me de trap op. “Ik help je wel uit dat vieze jurkje” zegt hij, maar ik weiger. “Ik ben zo moe, ik wil slapen.” Hij denkt even na, en tilt me dan in bed. “Ik meen het Caro, morgen kom ik langs en dan ga je over de knie. Dit kan zo niet langer,” zegt hij terwijl hij me instopt. “Ja, meneer,” mompel ik en val dan in een onrustige slaap.

Ik stap uit bed. Overal spierpijn. Ik rek me een paar keer uit, en loop naar de keuken. Ik vul een groot glas met kraanwater en drink het in één keer leeg. Daarna volgt een tweede glas, en een derde, tot de vieze smaak langzaam begint te verdwijnen. Vervolgens drink ik nog een beetje extra om 2 paracetamol mee door te spoelen. Dan ga ik terug richting bed, waarbij ik onderweg eerst nog even de jurk in de hoek smijt en een extra lang wit T-shirt aantrek. De gordijnen trek ik nog even goed dicht, zodat de zon niet meer tussen de kier door kan schijnen. Deze keer duurt het wat langer voor ik in slaap val, maar uiteindelijk lukt het wel.

Hoeveel later het precies is, weet ik niet, maar ik word wakker van een geluid bij de deur. Eerst ben ik nog een niet helemaal alert, tot ik voetstappen de trap op hoor komen. Meteen zit ik rechtop in bed. Een indringer, in een studentenhuis? Of is het Ron die terug is van zijn ouders? Wel een gekke tijd, zo vroeg op zondagochtend al. De stappen komen steeds dichterbij en ook al zijn er vast logische verklaringen, mijn hart bonkt inmiddels in mijn keel. Ik hoor hoe de klink wordt vastgepakt, ik zie hoe die naar beneden geduwd wordt, maar ik blijf verstijfd zitten in bed. De deur zwaait open en in de deuropening verschijnt … Martin?

“Hey, Martin, wat doe jij hier?!” breng ik uit, een mengeling van verbazing en verontwaardiging. Martin zegt echter niets. Hij staat wijdbeens in de deuropening, recht zijn rug en vouwt zijn armen over elkaar. “Volgens mij weet jij precies waarom ik hier ben.” Hij blijft me afwachtend aanstaren terwijl ik probeer te graven in mijn geheugen. Mijn huur heb ik zeker op tijd betaald en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit zo gek ben geweest om te zeggen dat we op zondagochtend wel samen konden gaan rennen. Hij blijft me echter zo streng aankijken, af te wachten tot ik wat zeg. Ik denk terug aan vannacht en … nee! Hij zou toch niet bedoelen …

Ik voel dat ik wit wegtrek en Martin ziet het ook, want hij trekt een wenkbrauw op om aan te geven dat mijn gedachte blijkbaar de juiste is. “Martin, dat kun je niet menen, ik ben een volwassen vrouw, die krijgen toch niet …” het lukt me niet om de zin af te maken, maar met een rode kop hoor ik dat Martin dat wel lukt. “Op hun billen? Als je je zo gedraagt als gisteren, dan is dat precies wat je nodig hebt.” Ik slik. Hij meent dit echt! “Martin, ik weet dat we er altijd grapjes over maken. Dit is ook een grapje toch?” probeer ik nu. Martin blijft me strak aankijken. Na een pauze die oneindig lang lijkt te duren, maar die waarschijnlijk niet langer dan 10 seconden is, begint hij langzaam en duidelijk te spreken. “Caro, ik maak geen grapje. Ik meen het serieus. Na een eerdere waarschuwing kom je midden in de nacht dronken thuis. Je had je nek wel kunnen breken op die trap hier. Heb je daar al eens over nagedacht? Dat ik zondag de deur open doe, of Ron als die straks thuiskomt, en jou dan onderaan de trap vind, dood.” Bij het horen van zijn woorden voelt mijn mond steeds droger aan. In mijn gedachten zweef ik boven mijn levenloze lichaam en bij dat idee voel ik een golf van schuldgevoel.

Martin voelt aan wat in me omgaat en neemt de volgende stap. “Zo te zien begin je te beseffen in wat voor gevaar je jezelf hebt gebracht. Nu ga ik ervoor zorgen dat je dat nooit meer zult doen. Sta op.” Zwijgend doe ik wat hij zegt. Met mijn handen frunnik ik aan de zoom van mijn shirt en ik staar naar de grond. Heel langzaam gaat mijn blik omhoog, waarbij ik uitkijk dat ik niet per ongeluk oogcontact maak. Vreemd, het hele idee om Martin nu aan te moeten kijken voelt erger dan zijn aankondiging dat ik op mijn billen ga krijgen Hij legt wat kleren van de stoel in de hoek op de grond en neemt vervolgens plaats. “Kom, Caro, aan deze kant,” zegt hij, terwijl hij met zijn rechterhand een aantal keer op zijn bovenbeen tikt. Aarzelend schuif ik naar hem toe. Mijn hart bonkt met een hartslag van minstens 140. Wanneer ik naast hem sta, voel ik zijn blik op mij gericht. Ook al heb ik wel eens voor de grap over zijn knie gelegen, het voelt nu ineens wel heel onwennig. Ik weet echter wat hij verwacht en met mijn handen naar voren buig ik over hem heen. Toen ik eerder voor de gein over Martins knie lag, voelde dat grappig. Het moment duurde maar even, na enkele seconden stond ik lachend weer overeind. Nu lijkt de tijd oneindig traag te gaan. Ik voel me onzeker en ontzettend kwetsbaar. Dan voel ik Martins warme hand op mijn billen. Mijn shirt is bij het liggen een stuk omhoog geschoven, zodat ik alleen nog door mijn ondergoed beschermd wordt.
“Klaar?” De vraag is simpel, het antwoord niet. Aan de ene kant hoeft het niet te beginnen, aan de andere kant moet het zo snel mogelijk voorbij zijn. “Klaar,” bevestig ik met een schorre kraak in mijn stem. Direct komt de eerste klap neer. Geen scherpe, brandende pijn zoals in mijn ernstigste vermoedens, maar duidelijk voelbaar. Al snel volgen er meer, in een duidelijk ritme: links, rechts, links, rechts. Mijn eerdere gedachten over ‘beschermen’ blijken op de dunne stof van mijn onderbroek niet bepaald van toepassing te zijn. Langzaam maar zeker neemt de pijn toe. Ik probeer zo stil mogelijk te blijven liggen, maar het valt niet mee. Dan doorbreekt hij het ritme, met enkele harde klappen na elkaar op dezelfde bil en ik trap met mijn been omhoog. “Voeten op de grond,” beveelt Martin, zonder emotie in zijn stem, en ik duw mijn tenen diep het zeil op de vloer in. Even later houden de klappen plots op.

Even ben ik in verwarring. Zijn we al klaar? Natuurlijk, ik voel ‘t wel, maar tegelijkertijd heb ik niet het idee dat ik heel zwaar gestraft ben. Ineens voel ik wat over mijn billen glijden en in een reflex schiet ik met mijn hand naar achter. “Niet mijn onderbroek!” roep ik. Mijn pols wordt in stevig vastgepakt en ik moet loslaten. “We hebben vaak genoeg hierover gepraat dat je weet dat echte billenkoek altijd op de blote billen gegeven wordt, Caro.” Nou ja, dat is wel vaak voorbij gekomen wanneer we erover schertsten, maar ik had niet verwacht dat ik ooit de praktijk zou meemaken. Met een zucht geef ik mijn verzet op en niet veel later gaat Martin verder in hetzelfde tempo. Iedere keer als mijn voeten van de grond afkomen, probeer ik ze weer terug te duwen. Steeds vaker komen er korte kreetjes uit mijn mond als een extra gevoelige plek wordt geraakt, daar lijken er trouwens steeds meer van te zijn.

Weer stopt hij met slaan, maar voordat ik opgelucht kan ademhalen, laat hij duidelijk merken dat we nog niet klaar zijn. “Opstaan, Caro, en handen gevouwen achter je rug,” zegt hij. Zodra ik sta, staat hij zelf ook en zet hij de stoel een klein stukje verder de kamer in. Met grote ogen zie ik hoe hij zijn brede leren riem losgespt en met een geluid dat me kippenvel bezorgt door de lussen van zijn broek haalt. “Handen op de zitting,” is de nieuwe opdracht. Ik schuifel, met mijn onderbroek op mijn enkels, naar de stoel en doe wat Martin zegt. Ik knijp mijn ogen dicht als ik het koude leer op mijn achterste voel. Dan knalt de riem hard neer. Wat doet dit zeer! Het is niet te vergelijken met het pak slaag dat ik net gekregen heb. Ik vlieg overeind en begin met beide handen te wrijven. “Kom Caro, niet zo aanstellen,” zegt Martin streng. “Maar het doet zeer!” klaag ik. Ik krijg te verstaan dat dat nu eenmaal zo hoort, en ergens weet ik dat ook. Langzaam plaats ik mijn handen weer op de stoel, vastberaden om vol te houden. Bij de tweede klap draai ik met mijn heupen, maar ik blijf in positie. Martin bromt goedkeurend en haalt nog eens uit. Zo zet hij langzaam mijn hele achterwerk in lichterlaaie. Ik wil het niet, maar door de pijn vormt zich een eerste traan in mijn ooghoeken.

“Caro, ik hoop dat je hier wat van leert,” begint Martin te preken terwijl hij door blijft slaan. “Je brengt jezelf in gevaar, en waarom? Om een stomme jongen die je niet ziet staan? Daar ben je veel te leuk voor.” Of het komt doordat zijn woorden door pijnlijke klappen onderstreept worden, weet ik niet, maar het komt wel echt binnen. Ook al ben ik nog redelijk stil, de tranen lopen nu over mijn wangen. Hij heeft gelijk, die lul Geoffrey is het niet waard dat ik me daar zo druk om maak en al helemaal niet dat me wat overkomt. “Nog 10, dame, zet je schrap” kondigt Martin nu aan. Bij elke klap wip ik op mijn tenen, draai ik met mijn heupen en stromen de tranen verder, maar ik houd het vol. Martins riem valt op de grond, hij legt zijn hand op mijn schouder en ik kom overeind. Hij opent zijn armen en ik sluit me in zijn omhelzing. Snikkend leg ik mijn hoofd op zijn schouder en daar blijf ik, tot ik weer tot rust ben gekomen.

Langzaam kom ik weer terug in het hier en nu en daarmee word ik me ook bewust van mijn naaktheid. Met een lichte blos trek ik mijn ondergoed weer aan en daarna pak ik ook snel even een nieuw jurkje uit de kast. “Gaat het?” vraagt Martin, met een soort ouderlijke bezorgdheid in zijn stem. Ik geef ‘m een kort glimlachje om duidelijk te maken dat ‘t goed zit. “Ik dacht dat we altijd grappen maakten als we het hierover hadden.” Martin moet lachen. “Dat was ook wel zo, maar stiekem heeft het me altijd al geïnteresseerd. Ik denk dat het, op sommige momenten, echt kan helpen. De manier waarop jij met me meedoet als we het erover hadden, deed me vermoeden dat jij hetzelfde idee hebt.” “Ik heb er nooit zo over nagedacht, maar het lucht wel op,” geef ik toe. “Zullen we even gaan lunchen? Dan kunnen we het hier uitgebreid over hebben.” Ik begin weer te blozen, maar knik. Zo te voelen hebben we nog veel te bespreken.

Toegevoegd op by admin · 1 Comment

Erom vragen

Ik wil dat je me erom vraagt.”
Verschrikt kijkt ze hem aan. Erom vragen? Echt?
“Nee…” fluistert ze.
Streng kijkt hij haar aan. Ze buigt haar hoofd. Hij wacht even, maar ze blijft zwijgend naar de grond kijken. Erom vragen… Dat kan ze toch niet? Die woorden krijgt ze echt niet uit haar keel. Maar ze wil hem ook niet teleurstellen. En ze wil zeker niet dat hij dan maar besluit haar niet te slaan. Nog steeds kijkt hij haar zwijgend aan. Ziet hoe ze met zichzelf aan het vechten is. Geeft haar even de tijd. Dan fluistert ze met heel veel moeite: “Wil je me slaan?” Het is nauwelijks hoorbaar.
“Luider, meisje.”
Een wanhopig jammergeluidje ontsnapt aan haar mond. Lag ze al maar gewoon over de knie. Liever de ergste pijn van de badborstel dan dit. Maar er is geen ontsnappen aan.
“Wil je me slaan?” herhaalt ze daarom, iets luider, terwijl ze aandacht de zwarte tegels op de vloer bestudeert.
“Hoe?” vraagt hij. Niet-begrijpend kijkt ze op.
“Wil je dat ik je hard sla, zacht, over je broek heen, …?”
Ze schudt haar hoofd. Opnieuw wacht hij even, maar deze keer blijft het stil.
“Vraag het me.” Zijn stem klinkt dwingend.
Toch schudt ze weer haar hoofd. Praten kan ze niet. Haar keel zit dicht van de spanning.
Dan grijpen twee vingers naar haar oor. Ze knijpen. Hard. Met één voet stampt ze op de grond om de pijn uit te drijven, niet dat het helpt.
“Vraag het me,” herhaalt hij.
“Wil je me slaan alsjeblieft!” roept ze uit, een grimas van pijn op haar gezicht.
“Hoe dan?” dringt hij aan.
Even overweegt ze om “zacht en over mijn broek heen” te roepen, maar het is alsof hij haar gedachten kan lezen, want net op dat moment draait hij aan haar toch al zo geteisterde oor. “Auw ow!” roept ze uit. “Hard! Op mijn blote billen!” Het zijn eerder een aaneenschakeling van door pijn vervormde klanken dan echte woorden, maar gelukkig blijkt het goed genoeg. Hij laat haar oor los. Ze zou willen wrijven, maar ze durft niet.
“Goed zo,” zegt hij. “Dat was niet zo moeilijk, toch? Dan mag je het nu in één mooie zin vragen.”
Wat?! Ze dacht dat het klaar was. Als ze echter boos opkijkt, moet ze haar ogen neerslaan onder zijn doordringende blik. Een hand onder haar kin brengt daar verandering in. Opnieuw ontmoeten haar ogen de zijne, maar ditmaal is er geen spoortje opstandigheid meer in haar blik. Integendeel. Ze wil enkel maar verdwijnen. Door een gat in de grond. Tot ze in Australië is. Lekker kangoeroes en koala’s knuffelen, dat wil ze. Veel en veel liever dan hier voor hem te staan en hem in de ogen te moeten kijken terwijl ze in expliciete bewoordingen om slaag vraagt.
“Toe maar meisje,” moedigt hij haar aan.
Ze slikt. Het lijkt door de kamer te weergalmen, maar ze hoopt dat hij het toch niet kan horen. “Wil je me alsjeblieft hard op mijn blote billen slaan?” vraagt ze met een dun stemmetje, terwijl haar blik weer afdwaalt naar de grond. Ze is nog maar een paar centimeter groot, maar toch lukt het haar niet om te verdwijnen.
Dan laat hij haar kin los. “Natuurlijk wil ik dat,” antwoordt hij met een grote grijns. “Kom maar hier,” vervolgt hij, terwijl hij op zijn stoel gaat zitten.
Opgelucht gaat ze over zijn knie liggen. Eindelijk. Langzaam maakt hij haar billen bloot. Dan begint hij te slaan. Hard. Dat is immers waar ze om gevraagd had. Dat is wat ze nodig heeft. Sommigen zouden zeggen dat haar straf nog maar net begonnen is, maar hij weet dat ze nu al bijna is waar hij haar wil hebben. De slagen die nog zullen volgen, zijn daar slechts een bevestiging van. Dit pak slaag, dit heeft ze nodig om het een plaatsje te kunnen geven in haar hoofd en het af te ronden. Maar de eigenlijke straf, die is al voorbij.

Toegevoegd op by admin

Marjolein in lockdown

Marjolein zit nu echt al te lang opgesloten. De eerste paar weken van deze corona-ellende waren nog te overzien, zeker omdat ze zo verstandig was geweest om, net voor de grenzen dicht gingen, nog snel even naar Gent te rijden om Tuur te zien. Alleen, na enkele dagen beginnen de eerste kriebels alweer, kriebels die steeds sterker worden en inmiddels gegroeid zijn tot een zeer hardnekkige jeuk. In week vijf van de lockdown wilde ze Tuur graag zien, nu is het echt een moeten geworden. Ze is ongedurig en drijft haar huisgenoten soms tot wanhoop. “Jezus, meid, jij moet echt zorgen dat je een beurt krijgt zeg! Wanneer zie je dat Belgische vriendje van je weer? Hopelijk snel, misschien ben je dan wat beter te genieten,” sneerde Loes vanochtend naar haar, nadat Marjolein haar had afgesnauwd omdat ze de eieren iets te lang gekookt had. Het was genoeg geweest om een definitief besluit te nemen: ze moest naar Gent toe.

“Ik houd het niet meer uit! Ik spring in de auto en kom naar je toe,” appt ze naar Tuur. Direct springen er twee vinkjes op blauw. Haar hartslag versnelt terwijl hij zijn antwoord typt, daarna volgt een golf van teleurstelling. “Nee, meisje, het land zit nog op slot. Niet-essentiële verplaatsingen zijn niet toegestaan. Over een paar weken zullen de maatregelen wel minder worden, dan kun je direct langskomen. Houd vol!” Boos kijkt ze naar het scherm. Dit is essentieel! Ze wordt helemaal gek hier binnen, met eindeloze dagen die op elkaar lijken waarop een tripje naar de supermarkt het enige lichtpuntje is. “Tuur, ik moet NU!” tikt ze boos. “Je hebt altijd je badborstel nog”, gevolgd door een knipoog, is zijn antwoord. Woedend gooit ze haar telefoon op het bed. Hij snapt er ook weer niks van! Ze zucht en staart uit het raam. Ze staart naar de borstel die dreigend boven de deur hangt. Het is niet dat ze het niet geprobeerd heeft. Vorige week voelde ze zich bijna net zo wanhopig. Ze had de borstel van de haak gepakt, haar jurkje omhoog geschoven en was op haar zij op het bed gaan liggen. Eindeloos maakte ze rondjes met het koude hout op haar bijna blote billen, tot ze uiteindelijk halfslachtig de eerste klap durfde te geven. Daarna sloeg ze nog eens, en nog eens, steeds iets harder. Ze voelde het, de bekende pijn, maar het was niet hetzelfde. Dit was niet wat ze nodig had. Teleurgesteld was ze opgestaan en had ze de borstel terug aan het haakje gehangen.

Ze pakt haar telefoon van het bed en de autosleutels van het bureau. Ze gaat gewoon, en als ze eenmaal daar is, kan Tuur moeilijk nog wat anders dan haar straffen voor haar onbetamelijke gedrag tijdens de lockdown. Ze rolt al onbewust met haar ogen als ze indenkt hoe Tuur haar toespreekt. Vol enthousiasme vliegt ze door de deur en stormt ze met twee treden tegelijk de trap af. “Ik ben naar België,” roept ze nog naar welke huisgenoot het ook wil horen, voordat ze de deur achter zich dichtsmijt. Normaal gesproken gaat ze vanuit Delft direct de A4 op, om die vervolgens helemaal af te rijden tot ze vlak voor Antwerpen de grens over gaat. Dat is nu geen optie. Met alle grenscontroles zal ze zeker aangehouden worden. Ze kan moeilijk vertellen wat ze echt gaat doen en papieren om een ander smoesverhaal te ondersteunen heeft ze ook niet. Gelukkig kent ze de omgeving van Zeeuws-Vlaanderen goed. Ze heeft er zelf 17 jaar doorgebracht en haar ouders, naar wie ze, voor alle maatregelen, om het weekend terugging, wonen er nog. Bijna elk binnenweggetje heeft ze wel eens met de fiets of de auto bereden.

Terwijl ze door de Westerscheldetunnel rijdt, kan ze aan weinig anders meer denken dan aan Tuur. Zijn strenge blik waarmee hij haar heel klein kan laten voelen. Zijn woorden, waarmee hij haar altijd weer diep weet te raken en waarbij de kleinste stembuigingen de diepste gevoelens naar boven weten te brengen: spijt, teleurstelling, geliefd worden. Zijn harde hand, jezus, wat kan hij hard slaan. Zo groot en sterk is hij niet, hij zal nauwelijks een paar centimeter groter zijn dan ze zelf is en een groot atleet kun je hem niet noemen, maar daar merk je niks van als je daar eenmaal ligt. Het zonlicht aan het einde van de tunnel schudt haar uit de dagdroom. Vanaf nu is het goed opletten om de juiste afslagen te nemen. Terwijl ze naar het zuiden afzakt worden de wegen steeds kleiner, tot ze de Kloosterweg op draait, om net voor Kruisstraat de grens over te gaan. Plots ziet ze de betonblokken op de weg. “Shit, afgesloten!” roept ze, tegen niemand in het bijzonder. Behendig keert ze de auto op de smalle weg. Gelukkig kent ze nog wat alternatieven.

Even later blijkt ook de Beukendreef onbegaanbaar gemaakt te zijn. “Pff, dan maar een grotere weg proberen,” verzucht Marjolein. Ze rijdt door naar het dorp Koewacht en tot haar geluk blijkt de weg daar nog niet afgesloten te zijn. Een aantal auto’s rijdt op de weg langs de controlepost zonder dat ze staande gehouden worden. Dit is een uitgelezen kans om de grens te passeren! Ze geeft wat extra gas en haalt opgelucht adem wanneer ze eindelijk de bordjes ‘België’ passeert. Dan ziet ze ineens zwaailichten knipperen in de spiegels. Wat nu? Misschien is het niet voor haar. Met een blik strak op een punt aan de horizon gericht rijdt ze door, maar in haar ooghoeken ziet ze een politiewagen snel naderen. Wanneer deze vlakbij is, gaat het bordje ‘Stop, Politie’ aan. Even rijdt ze nog in blinde paniek door, tot ze zich genoeg weet te herpakken om de beslissing te kunnen maken de auto in de berm te parkeren.

In de spiegels ziet ze een man in uniform uitstappen. Hij gooit zijn portier dicht en loopt met gestage pas op haar auto af. Haar hart bonkt in haar keel. Ze beseft dat ze nog steeds haar stuur op tien voor twee vasthoudt. Toch lukt het niet om de controle over haar spieren terug te vinden en ze blijft roerloos zitten, totdat ze opschrikt van een knokkel die hard tegen het glas naast haar tikt. “Goedemiddag, mevrouw, de papieren alstublieft,” klinkt het op vriendelijke doch gebiedende wijze. Weer terug in het hier en nu rommelt ze door de boekjes en de snoeppapiertjes in het dashboardkastje tot ze het pasje met de autopapieren vindt en uit de rommel in haar handtas haalt ze haar paspoort tevoorschijn. Wanneer ze de papieren heeft, durft ze eindelijk het raampje naar beneden te draaien. “Alstublieft, meneer agent,” zegt ze op een zo lief mogelijke toon. Zwijgend neemt hij de documenten uit haar uitgestoken hand en begint deze te bestuderen. “Zoals u kunt zien, hebben we hier een controlepost voor grensbewegingen in coronatijd opgericht. Uw nummerbord kwam mij niet bekend voor en daarom heb ik u zojuist staande gehouden. Mag ik u vragen wat het doel van uw reis is?” Marjolein aarzelt even. “Ik, eum, ben op weg naar mijn vriend in Gent,” stamelt ze. De agent kijkt ineens wat strenger. “Mevrouw, dat is geen essentiële verplaatsing. Ik zal een bekeuring moeten uitschrijven en u zult rechtsomkeert moeten maken.”

“Hij heeft mijn medicijnen!” roept ze uit. He, waar komt dat nu ineens vandaan? Nu er geen weg meer terug is, bazelt ze snel door. “Ik heb voor de lockdown medicijnen laten liggen en die moet ik ophalen, want ik heb geen nieuw recept van de dokter. Ik zal op ruime afstand blijven, hoor!” De agent kijkt argwanend. “Ik zou graag dit verhaal even bevestigen bij uw vriend. Mag ik het telefoonnummer?” Een vraag die niet echt een vraag is. Gevangen in haar leugen pakt ze hulpeloos haar telefoon om het nummer op te zoeken en met een trilling in haar stem leest ze de nummers voor, waarna de agent deze in zijn diensttelefoon intikt. Ze hoort vijf keer overgaan en even hoopt ze dat Tuur niet opneemt. Dan hoort ze vaag zijn stem aan de andere kant van de lijn. Even overweegt ze om snel te appen dat hij voor haar moet liegen, maar de agent kijkt haar nog steeds strak aan en ze durft niet. “Goedemiddag, met agent Van Tongeren. Ik sta hier bij de grensovergang Koewacht met een mevrouw Marjolein Hamelink. Zegt die naam u iets?” Het antwoord van Tuur is onverstaanbaar. “Deze mevrouw beweert dat zij medicijnen bij u heeft laten liggen en daarom een essentiële verplaatsing maakt, kunt u dat bevestigen?” vervolgt de agent. Marjolein houdt haar adem in. Zou Tuur de situatie in de gaten hebben en haar leugentje bevestigen? De strenge blik die de agent haar toewerpt zegt wat anders. Het liefst zakt ze door de bodemplaat van de auto, maar ze kan geen kant op.

“Dus geen medicijnen en ook geen essentiële verplaatsing. A ja, afgeraden om te komen, duidelijk meneer. Weet u soms waarom ze toch gekomen is?” Weer kan ze niet verstaan wat Tuur zegt, maar de agent loopt een beetje rood aan en draait zich weg van het raam. Het gesprek gaat verder, maar nadat de agent nog wat verder loopt, kan ze helemaal niet meer volgen wat er gezegd wordt. In doodse stilte wacht ze tot de agent het gesprek met Tuur afrondt. Dan loopt hij naar haar auto en maakt duidelijk dat ze hem moet volgen tot de wachtkazerne aan het eind van de straat. Daar aangekomen loopt ze achter hem aan naar zijn bureau. Zo te zien is hij de enige in deze kleine kazerne. “Neemt u plaats” zegt hij op niet mis te verstane toon. Zelf blijft hij staan en ze voelt zich klein als ze hem probeert aan te kijken. “Normaal gesproken zou ik nu een proces verbaal uitschrijven en u terugsturen naar Nederland. Daarna zal de rechter moeten beslissen of uw pogingen mij te misleiden ook een misdrijf inhouden. Ik kreeg van uw vriend echter te horen, dat er betere methoden zijn om u te laten leren de huidige maatregelen serieus te nemen. Hij stelde voor dat hij hierheen zou komen om u te straffen.” Marjoleins hart maakt een sprongetje. Hoewel dat is waar ze naar op zoek is, kan ze haar billen al bijna voelen wanneer ze indenkt hoe kwaad hij zal zijn en hoe hij zal reageren. De agent heeft echter andere plannen. “Dat zou echter betekenen dat er nog een extra verplaatsing zal plaatsvinden. Dat kan ik natuurlijk niet toestaan. Daarom zijn we tot een andere oplossing kan komen. Wanneer u akkoord gaat, krijgt u zo dadelijk van mij een pak slaag dat u niet snel zult vergeten. Bent u akkoord?” In paniek probeert ze de gedachten bij elkaar te houden. Natuurlijk heeft ze hier wel eens over gefantaseerd, maar dan moet het nog geen werkelijkheid worden! Aan de andere kant, met de dreiging van een strafblad, welke keus heeft ze dan? Haar mond is inmiddels helemaal droog, maar met schorre stem weet ze antwoord te geven: “Ik ga akkoord.”

“Mevrouw Hamelink, vanaf nu zal ik de beleefdheidsvormen laten vieren, zodat de onderlinge verhoudingen duidelijk zijn. Marjolein, ik wil dat je in de hoek gaat staan, met je neus tegen de muur en je handen op je rug.” Gehoorzaam, maar met vuurrode wangen, volgt ze de instructies op. Dit voelt echt zoveel erger dan bij Tuur in de hoek wachten op haar straf, en dat is al erg. Achter zich hoort ze vreemde geluiden. Het schrapen van een metalen stoel over de linoleumvloer, maar ook onbestemde geluiden van spullen die versleept worden. “Draai je om,” bast de agent na enkele minuten. Wanneer ze zich omdraait, ziet ze een stoeltje zonder leuningen in het midden van de kamer. Daarvoor staat een grote driepoot, met daarin een mobiele telefoon, gericht op de stoel. Dan valt haar blik op het scherm. Tuur staart haar aan, een blik vol teleurstelling. “Zo meisje, nu is het niet meer zo leuk he,” zegt hij streng. “Je hoeft op mij niet boos te worden, je hebt dit zelf veroorzaakt. In feite mag je me dankbaar zijn, zonder mijn ingrijpen zou je een strafblad gehad hebben.” “Je had ook gewoon even met mijn smoesje mee kunnen gaan, dan had ik geen strafblad gehad én had ik hier niet hoeven zijn,” bijt ze hem toe. Tuur lijkt niet direct onder de indruk. “Of de politie zou dat direct in de gaten hebben, waarna we allebei een strafblad zouden hebben gehad. Ik heb niet het idee dat het doordringt bij je. Volgens mij leer je veel meer van de straf die je te wachten staat.” “Ja, want van jou leer ik uiteindelijk duidelijk niks,” antwoordt Marjolein, net te zacht om gehoord te worden. Precies wanneer Tuur vraagt of ze haar woorden eens herhaalt, komt de agent tussenbeide.

“Deze discussie kunnen jullie straks voortzetten. Via de telefoon of skype, wel te verstaan, want jij gaat straks terug naar Nederland. Ik zal je naam doorgeven aan de andere grensposten en je kunt zeker zijn, de volgende keer dat je probeert de grens over de sluipen, zul je zeker een strafblad krijgen. Is dat duidelijk?” “Ja,” zegt ze zachtjes, onder de indruk van het dreigement. “Ja, meneer agent,” zegt hij op vlakke toon. Met tegenzin herhaalt ze zijn woorden. Tuur doet dit ook altijd, zo gemeen!

De agent neemt plaats op de stoel en kijkt naar Marjolein. “Jurk uit,” commandeert hij. “Moet dat echt?” vraagt ze, terwijl ze hem smekend aankijkt. “Anders valt dat ding steeds naar beneden. Kom, uit!” Uiterst langzaam, met haar blik op een onzichtbaar punt dichtbij op de grond gericht, trekt ze de jurk over haar hoofd. Ze legt het jurkje op de tafel en kijkt opnieuw naar de agent. “Dat ook,” zegt hij en hij wijst naar haar ondergoed. “Maar dat is niet nodig, ik ben praktisch bloot,” protesteert ze. “Dame, ik ben dat gezeur aardig beu aan het worden. Volgens mij ben ik duidelijk!” Even kijkt ze naar de camera, maar Tuur lijkt absoluut niet van plan tussenbeide te komen. Met enorme tegenzin trekt ze haar ondergoed uit. Met alleen nog haar laarsjes en haar BH staat ze nu voor de agent. Zich bewust van haar naaktheid, probeert ze haar edele delen met haar handen uit het zicht te houden. Deze keer gebruikt de agent geen bevelen om haar te laten doen wat hij wil, hij klopt alleen veelbetekenend op zijn bovenbeen. Door haar ervaring neemt ze gracieus plaats over zijn schoot. “Lig je goed?” wordt haar nog gevraagd. Ze kan alleen maar knikken. Gelukkig neemt hij daar genoegen mee. Tuur had dat vast niet gedaan.

Dan begint het pak slaag en het valt … mee? Natuurlijk, ze voelt het wel, maar ze had gedacht dat een goedgebouwde agent harder zou slaan. Af en toe is er wel een klap goed raak en veert ze met haar tenen van de grond, de rest van de tijd is het een prima warming-up, maar geen echte straf. “Als ik mag interrumperen, meneer agent,” hoort ze naast zich. Ze draait zich woedend om naar de camera. In haar ooghoek ziet ze de agent met zijn hand wapperen en er op blazen. “U mag best nog wat harder slaan, ze kan wat hebben. Probeer uit de pols te slaan en uw hand wat vlakker te houden. Dan zal ze het meer voelen dan u, nu lijkt het nog wat omgekeerd.” “Tuur, eikel, wat … AU!” De agent is weer begonnen met slaan en heeft zijn techniek duidelijk verbeterd. In no time ligt ze te wiebelen op zijn schoot en moet ze alle zeilen bijzetten om te blijven liggen. Onder steeds luider gekreun gaat de agent niet-aflatend door tot ze enkele minuten later het gevoel heeft dat haar achterste in lichterlaaie staat.

Dan houdt het slaan plots op, maar voor de opluchting echt doorzet, neemt de agent het heft al in handen. “Zo, voldoende opgewarmd, denk ik. Nu de echte straf. Kom maar overeind en neem plaats bij die muur, recht voor de camera. Plaats dan je handen tegen de muur en buig voorover.” Protesteren heeft geen zin, dat is duidelijk. Ze kan hoogstens haar waardigheid behouden door zwijgend de instructies op te volgen. “Stukje naar achteren, iets verder nog” zijn de volgende instructies en langzaam buigt ze steeds dieper en duwt ze naar billen steeds meer naar de camera toe. Gek genoeg is dit beschamender dan in positie gaan staan als ze bij Tuur is. Dan, het onmiskenbare geluid van een riem die uit de lossen getrokken wordt. Een rilling gaat door haar lichaam. Gek, dat alleen horen soms erger is dan ook zien. “Houd deze positie vast, Marjolein.” Ze wacht af, de riem suist en dan schreeuwt ze het uit. “Shit, shit!” roept ze terwijl ze overeind springt en zich omdraait. De agent kijkt haar geschrokken aan. “Je moet op mijn billen slaan, niet op mijn heupen! Au, dit wordt helemaal blauw zo!”

“Marjolein, terug in positie,” klinkt het vanuit de telefoon. “Maar hij mishandelt me!” jammert Marjolein terug. “Een beginnersfout. Ik zal ervoor zorgen dat het niet meer gebeurt. Handen tegen de muur en voorover buigen, anders zorg ik ook dat er extra klappen volgen. Nu!” Met tegenzin neemt Marjolein haar positie weer in. Achter haar hoort ze de klinische uitleg van Tuur die de techniek van de agent bijstuurt. Dan voelt ze het koude leer weer op haar huid rusten. Deze keer is de klap beter, maar niet zo hard. Dat verandert gauw wanneer het vertrouwen van de agent toeneemt. Met elke klap buigt ze haar rechterheup verder naar voren om aan de striemen te ontsnappen. “Terug in positie, Marjolein, je weet dat dit niet mag.” Ze vervloekt Tuur, ze gaat hem deze vernederende straf zeker nog betaald zetten. Toch doet ze wat hij zegt, zoals altijd eigenlijk. De riem komt steeds weer neer, haar huid wordt steeds gevoeliger en na enkele minuten is ze dicht bij tranen. Ze had misschien beter moeten weten, maar Tuur moet ook weten hoeveel ze zijn aandacht gemist heeft. “Zo Marjolein, overeind en omdraaien,” zegt de agent. Deze keer vergeet ze zich met haar handen te bedekken. “Ga jij nog tijdens de lockdown naar België?” “Nee, meneer agent,” zegt ze, beschaamd, maar ook wel opgelucht dat het voorbij is. “Goed, dan zijn we hier klaar. Trek je kleren maar weer aan, dan kun je terug naar huis. Tuur, bedankt voor de ondersteuning.” Net voor de agent de verbinding wegklikt, werpt ze nog eenmaal een blik naar hem toe. Een blik die duidelijk maakt dat ze met hem nog niet klaar is.

Niet veel later zit ze weer in de auto op weg naar huis. Het brandende gevoel is precies waar ze op gehoopt had. Ze zou ervan kunnen genieten, als ze haar gedachten van wraakplannen voor Tuur af zou kunnen halen. Wat een eikel, dat hij haar door een wildvreemde heeft laten slaan! Dan krullen haar mondhoeken naar boven. Ja, dat gaat ze doen! Zodra deze lockdown voorbij is, zal Tuur een keer degene zijn die spijt heeft!

Toegevoegd op by admin

Volledige rust

Door Fioontje

Ze mocht het ziekenhuis verlaten op voorwaarde dat ze rust zou nemen. Anno, haar man, zou er op toe zien, dat zijn Eefje die rust ook echt zou nemen.
‘Als jij jezelf vermoeit, zal ik je per direct een pak op je billen geven.’ Dit had Anno haar beloofd toen hij haar thuis op bed legde.

Er verschijnt een kriebel in haar buik als ze eraan denkt. ‘Het is nou al een week geleden, ik kan nou wel wat dingen doen.’


Eefje besluit de bovenverdieping te stofzuigen. Vol goede moed begint ze aan de slaapkamer. Binnen enkele minuten is ze buitenadem, maar ze negeert de alarmbellen. De telefoon gaat. ‘Met Eefje.’


‘Dag liefje. Met Anno. Wat klink je vreemd. Is er iets?’


Ze krijgt een kleur. ‘Nee schat. Ik eh, sliep.’


‘Fijn dat jij je zo aan je rust houdt. Wat hoor ik trouwens op de achtergrond? Je bent toch niet bezig wel?’


‘Nee schat dat is de radio.’


Ze kan zichzelf wel wat aandoen, ze heeft nog nooit tegen Anno gelogen. Waarom heeft ze dan ook die stofzuiger aan laten staan?


‘Je liegt niet tegen mij toch schat?’


‘Nee. Ik ga weer slapen goed? Dag schat.’


Zonder zijn antwoord af te wachten, hangt ze op. Meteen gaat ze verder met het stofzuigen. Niet lang daarna voelt ze een drukkende pijn op haar borst. Paniekerig drukt ze op de terug bel toets van de telefoon, maar ze is al buiten bewustzijn als Anno opneemt.

‘Eefje? Eefje geef antwoord!’ De schrik staat in zijn ogen als hij geen respons krijgt. Hij rent het huis door en vindt haar op de slaapkamer. Hij neemt haar hoofd in zijn handen. ‘Liefje? Toe word wakker.’


Met trillende handen belt hij het alarm nummer. In één oogopslag ziet hij waardoor ze buiten bewustzijn is geraakt. De stofzuiger is door haar val uit het stopcontact geraakt. ‘Dus toch.’


Met gillende sirenes wordt Eefje naar het ziekenhuis vervoerd.

Na 23 uur en 16 minuten opent Eefje haar ogen. Anno pakt haar hand en haalt opgelucht adem. ‘Dag lieverd. Je bent er weer gelukkig.’


Verbaasd kijkt ze om zich heen. Er begint haar iets te dagen. ‘Ik was thuis, aan het stofzuigen.’


Verschrikt kijkt ze Anno aan. ‘Sorry lief ik.’


‘Stil maar even schat. Dat komt later wel. Je moet nou even tot rust komen en aansterken.’


Zwakjes lacht ze even naar hem en valt dan weer in slaap.


De drie dagen dat Eefje nog in het ziekenhuis verblijft, is Anno constant bij haar. Hij is blij dat het met de dag beter gaat. Soms kijkt Eefje hem schuldbewust aan, maar dan knikt hij even geruststellend. ‘Komt allemaal goed schatje.’ Zegt hij dan.


Eenmaal thuis brengt hij haar meteen op bed. Hij draait haar op haar buik en geeft haar twee flinke tikken op haar billen. ‘Je blijft nu in je bed liggen, totdat ik zeg dat je eruit mag. Deze keer neem jij je volledige rust. Begrepen?’


Hij tilt haar kin op en dwingt haar zo hem aan te kijken. ‘Ja schat.’


‘Goed zo. Dan ga je nu eerst slapen, dan praten we vanmiddag verder.’


Het duurt lang voordat ze de slaap kan vatten. De woorden van Anno malen in haar hoofd. Daarbij is ze zich er heel goed van bewust dat ze heel snel een flinke straf zal moeten ontvangen. De vorige keer dat ze uit het ziekenhuis kwam had hij haar beloofd om haar een pak slaag te geven als ze zich zal vermoeien. Ze heeft zichzelf nou wel meer dan een beetje vermoeid. Na veel woelen en malen valt ze in een onrustige slaap. Beter gezegd een slaapje, gezien ze al na drie kwartier wakker wordt.


Ze draait zich om en om. Het lukt haar niet om haar hoofd leeg te maken. Langzaam dringt het tot haar door dat ze niet alleen haar belofte heeft verbroken, ze heeft ook tegen Anno gelogen.  Tot drie keer toe zelfs! Er verschijnen tranen in haar ogen en hoe meer ze nadenkt hoe meer ze moet huilen.


Anno, die zich in de studeerkamer ernaast heeft geïnstalleerd, hoort haar verdriet.
‘Goed zo word je er maar even van bewust wat je hebt gedaan.’ Denkt hij.


Hij doet een poging om zijn administratie weer op te pakken, maar het wil niet echt lukken.


Als haar snikken heftiger worden besluit hij toch maar even naar haar toe te gaan.
Als hij de kamer binnenloopt treft hij haar ineen gedoken aan. Eefje kruipt helemaal tegen hem aan als hij naast haar komt zitten. ‘Wordt maar even rustig schat.’
Zachtjes aait hij haar over haar rug.

Hikkend en snikkend begint ze haar excuses. ‘Het spijt me zo ik had nooit en jij ik moet niet liegen en had beloofd en sorry en ik.’


‘Schatje, schatje rustig toch. Ik snap er niks van. Zeg maar even niets. Wordt eerst maar rustig. Dan proberen we het nog een keer.’
Hij neemt haar in zijn armen en streelt haar zachtjes. Langzaam maar zeker wordt ze rustig.


‘Lieve Anno, ik had mijn rust moeten nemen en ik had nooit tegen je moeten liegen. Het spijt me. Ik weet dat je me gaat straffen en dat heb ik ook verdient.’


Er ontstaat een nieuwe tranenstroom in haar ogen.


Hij aait even over haar hoofd. ‘Het is goed schat. Ik ben blij om te horen dat het je spijt. Alleen ik ga je nu niet straffen. Je bent helemaal overstuur. Naar mijn idee ben je nog niet voldoende uitgerust om een gepaste straf te ontvangen. Ga eerst nog maar proberen te slapen. Ik zal bij je komen liggen.’


Dankbaar nestelt ze zich helemaal tegen hem aan. Hij aait haar over haar rug om haar te laten ontspannen.  Al snel valt ze in een diepe slaap.

Eefje kan haar ogen niet geloven als ze deze opent. De wekker geeft hal elf aan en het is licht buiten. ‘Anno?’


Ze hoort hem de trap op komen. ‘Goedemorgen schat. Wat heb jij lang geslapen zeg.’


‘Heb ik echt van gister middag tot nu geslapen?’


Anno knikt en lacht even om haar verbaasde gezicht. Hij neemt haar mee naar beneden om te ontbijten.  

Op dat moment merkt ze pas dat ze ontzettend veel trek heeft. Na een heerlijk ontbijt kijkt ze Anno bedenkelijk aan. ‘Hoe lang wil je nog wachten voor je me gaat straffen?’


Hij kijkt haar even strak en doordringend aan. ‘Net zolang totdat ik vind dat er zich een juist moment voor voordoet. Tot die tijd wil ik je er niet meer over horen Eefje.’


Er ontsnapt haar een diepe zucht. ‘Goed schat ik zal wachten.’


Na een kop thee brengt hij haar weer naar bed. ‘Maar schat ik kan toch wel beneden uitrusten! Ik vind het zo saai op bed.’


Een ferme tik laat haar schrikken. ‘Ik wil geen tegenwerking van jou. Ik bepaal nu even wat goed voor je is, want dat kan je zelf blijkbaar niet.’


Zijn woorden klinken hard en koud. Het maakt haar terneergeslagen. Met een droevig gezicht kruipt ze in bed. ‘Maar.’
Ze besluit haar zin niet af te maken als ze zijn strenge blik ziet. Met haar ogen naar de grond gericht rolt ze zich in de dekens. Zachtjes geeft Anno haar een kus en knikt even bemoedigend.


Er keert weer rust in haar gevoel. Anno is niet boos, Anno wil alleen maar het beste voor haar.


Hij begeeft zich naar de woonkamer en schenkt zichzelf nog een kop thee in. Er fonkelt een traan in zijn ooghoek. ‘Ik had hier ook alleen kunnen zitten.’ Denkt hij.
Ondanks dat hij haar de vorige keer had beloofd haar per direct te straffen, doet hij dat nu niet. Hij is te erg geschrokken dat hij er zeker van wil zijn dat hij haar niet in gevaar brengt. Het pak slaag op haar billen moet haar gezondheid niet schaden.


Bedenkelijk staart hij naar de televisie, maar hij volgt het programma niet. Hij zit zo erg in gedachte verzonken, dat hij niet merkt dat zijn broer, die de sleutel van hun huis heeft, zijn intreden maakt.


‘Volgens mij is Bassie en Adriaan niet echt van jouw niveau of wel broertje?’


Verschrikt veert hij op. ‘Je laat me schrikken, ik had je niet gehoord.’


Jorris, Anno’s broer, lacht even. ‘Dat was wel duidelijk. Ik stoor toch niet hoop ik?’


Anno schudt van niet. ‘Nee hoor. Eefje ligt op bed, ik zie er nou op toe dat ze voldoende rust neemt.’


Jorris fronst. ‘Ja ik schrok wel toen je belde. Heb je haar al’


‘Nee.’ Breekt hij hem af.


Jorris is de persoon die hun heeft geïnteresseerd in Huiselijke Discipline. De relatie tussen Anno en Eefje verliep moeizaam. Vele avonden ruziede ze over, wat men noemt, niets. De frustraties die Anno daarover had, uitte hij bij zijn broer. Deze had voorzichtig geopperd dat hij misschien de touwtjes harder moest aantrekken. Dit vond Anno maar een rare opmerking. Na er lang omheen gedraaid te hebben, vertelde Jorris alles over zijn relatie met zijn vrouw.  De regels die ze samen hebben opgesteld, de onrust die hij bij zijn vrouw wegnam, de gehoorzaamheid die ze hem toonde en de liefde die erdoor enorm gegroeid was, kwam ter spraken. En dat allemaal door haar van tijd tot tijd een goed pak voor haar billen te geven, besloot hij zijn verhaal. Met grote ogen had Anno zijn broer destijds aangekeken. Hij was erg verbaasd geweest, maar zijn nieuwsgierigheid was gewekt. Nadat hij het even had laten bezinken, vroeg hij Jorris de oren van het hoofd. Diezelfde dag nog, nadat de gemoederen flink waren opgelopen, nam hij zijn Eefje voor het eerst over de knie. Vreemd genoeg had ze het helemaal geaccepteerd. Na veel praten hebben ook zij hun relatie verrijkt met het fenomeen ‘Huiselijke Discipline.’


Nu, bijna drie jaar later, is het nog steeds een belangrijk deel in hun leven.


‘Ga je haar nog wel’


‘Ja.’ Onderbreekt hij zijn broer weer.


Anno zucht. ‘Ik ben alleen zo bang dat als ik haar nu straf, het haar gezondheid weer zal aantasten. Ze heeft haar rust echt nodig.’


Vertwijfelend kijkt Jorris hem in zijn ogen. ‘Maar Anno, denkt je niet dat dit wachten haar niet erg moe maakt? Ze zal er vast veel aan denken en zich er erg druk over maken, Eefje kennende.’


Anno knikt. ‘Misschien heb je wel gelijk. Ik moet het niet veel langer meer uitstellen.’
Jorris drinkt nog even een kopje koffie mee en gaat vervolgens weer op huis aan.

Anno zit naast haar op bed als ze wakker wordt.  ‘Zo meisje. Hoe gaat het met je?’


Ze haalt haar schouders op en kijkt een beetje sip. ‘Wees gerust, ik ga je uit je lijden verlossen.’


Er ontsnapt haar een zucht  van verlichting. Eindelijk, denkt ze. Met haar ogen volgt ze haar man die ondertussen in een la rommelt. Tot haar grote schrik haalt hij de borstel te voorschijn. Hij heeft haar nog nooit eerder met iets anders geslagen dan zijn hand.
Anno ziet haar angstige ogen. Hij neemt haar gezicht in zijn handen. ‘Je weet toch dat je niet bang hoeft te zijn. Ik doe dit, omdat ik je absoluut niet kwijt wil. Ik wil dat je het nooit weer zo ver laat komen. Ik doe het uit liefde.’


Moeizaam slikt ze. Ze heeft haar ogen neergeslagen, maar ze knikt gedwee.


‘Kom maar voor me staan.’


Met knikkende knieën staat ze voor hem, nog steeds haar blik naar de grond gericht.


‘Kijk me eens aan.’


Eefje geeft geen gehoor aan zijn verzoek. ‘Het lijkt me niet het juiste moment om ongehoorzaam te zijn.’


Met vochtige ogen kijkt ze hem snel aan. Ze schrikt van zijn ogen die nu toch wel erg streng kijken.


Anno houdt haar blik vast als hij haar pyjama broek naar beneden schuift. Er ontsnapt haar een zucht. Normaal geeft hij haar eerst een opwarming op haar broek, maar die slaat hij vandaag over.


Haar slipje volgt meteen. Er staan tranen in haar ogen. Tranen van vernedering, maar ook tranen van berouw. Anno zet zijn benen iets uit elkaar en klemt zijn Eefje ertussen. Ze buigt voorover en hij leidt haar met haar boven lichaam op het bed. Gespannen wacht ze op de  eerste tik, maar deze blijft uit. In plaats daarvan begint Anno eerst een preek. ‘Dit pak slaag krijg je, omdat je jezelf in gevaar gebracht heb. Weet je wel dat ik je had kunnen kwijtraken? Weet je hoe bang ik ben geweest? Daarnaast heb je meerdere malen tegen me gelogen. Je moest rust nemen, volledige rust. Ik geloofde je toen je beloofde dat je die rust zou nemen. Dat vertrouwen heb je wel aardig geschaad. Dit pak voor je billen zal je nog lang heugen. Dus als je weer besluit om te liegen of om je belofte te breken, denk er dan aan terug. De volgende keer, ik hoop niet dat die komt, zal ik het nog zwaarder maken.’


Eefje huilde al na de tweede zin.  Haar hart heeft zoveel spijt. Ze wil het zeggen, maar er komt geen woord uit haar mond. Anno wil het liefst ook niet dat ze huilt, hij wil haar het liefst ook geen pijn doen, maar nu moet hij wel. Als hij haar bewust wil maken van haar gedrag dan moet hij wel.


De eerste tik, nog met zijn hand, geeft hij haar overdwars. Eefje slikt. Dit is haast ondragelijk zonder opbouw. Ze pakt het dekbed beet en knijpt hard. Anno slaat haar in hoog tempo links, rechts en overdwars. Ze bijt op haar lip om maar niet te schreeuwen. Al snel kleuren haar billen rood. Anno vraagt zich even af of hij niet te hard voor haar is, maar zodra hij denkt aan wat ze heeft gedaan verdwijnt de twijfel. Er gaan vijf minuten voorbij waarbij ze weerloos over zijn schoot ligt en niks anders kan doen dan huilen. De klappen zijn hard en meedogenloos. Ze voelt elke tik diep doorbranden niet alleen lichamelijk, maar ook dringen ze diep door in haar ziel. Ze beseft nu echt wat ze gedaan heeft en hoe gevaarlijk het is geweest. Anno besluit even een pauze in te lassen. Met een vlugge beweging zet hij haar op haar voeten.

Haar ogen staan smekend. ‘Is het voorbij?’


‘Nee meisje, nog lang niet.’


Hij zet haar op een stoel. ‘Normaal zou ik je in de hoek zetten, maar ik denk dat je daar nog te zwak voor bent. Blijf hier maar even nadenken. Ik kom zo terug.’


Eefje slaat haar handen voor haar gezicht en begint hard te huilen. Ze heeft er heel erg veel spijt van. Als ze denkt aan wat er had kunnen gebeuren als ze Anno niet had gebeld, komen er steeds meer tranen op. Ze voelt zich rot, erg rot. Eefje wil niets liever dan dat Anno haar straf afmaakt en het haar goed laat voelen. Anno laat haar een half uur alleen. ‘Zo meisje ik kan wel zien dat je hebt nagedacht. Sta eens op en kom maar bij me zitten.’


Ze trekt een pijnlijk gezicht als haar pijnlijke billen contact maken, met de ruwe stof van zijn spijkerbroek. Met veel horten en stoten verteld ze hem, dat ze zich nu pas beseft wat ze eigenlijk heeft gedaan en dat ze hoopt dat hij haar kan vergeven. ‘Ja meisje je hebt me erg laten schrikken. Ik hou van je en ik wil je niet kwijt. Daarnaast heb je ook tegen me gelogen, wat me erg zeer doet.’


Opnieuw stromen de tranen veelvuldig. ‘Wil je alsjeblieft de straf afmaken zoals je het in gedachte had?’


Anno knikt. Hij pakt haar stevig bij haar arm beet en leidt haar naar het bed. In het midden legt hij twee kussens op elkaar neer. Hij laat haar voorover buigen. Nu voelt ze niet meer de veiligheid van het contact met zijn lichaam, wat ze wel ervaart als ze over de knie ligt. Hij zit dat ze lichtelijk paniekerig wordt. Hij plaatst zijn hand op haar rug. Ze wordt weer wat rustiger. Anno neemt de borstel in zijn hand en laat deze even op haar billen rusten. Ze rilt bij het voelen van het koude hout. De eerste tik voelt verschrikkelijk. Eefje hapt naar lucht. Nog voor ze zich weer kan herpakken, heeft ze de volgende tik te pakken. Anno ziet haar strijd en wacht iets langer met de volgend harde tik. ‘Stoute Eefje, ik hoop dat dit pak slaag je weer lief maakt. Ik hoop dat je altijd eerlijk zal zijn en daar ga ik voor zorgen.’


Bij de volgende snoeiharde tik schreeuwt ze het uit. Na tien tikken stopt Anno even. Hij aait voorzichtig over haar donkerrode billen. Na een korte pauze hervat hij haar straf. Dit herhaalt hij vervolgens nog  vijf keer. De laatste tien weet Eefje niet meer hoe ze het hebben moet. Elke tik brandt en geeft een gigantische pijn. Elke tik gaat gepaard met een gesmoorde schreeuw van Eefje. Anno vindt het moeilijk om haar zo te zien, maar hij weet dat ze het nodig heeft en hij weet dat het helpt. De laatste drie geeft hij extra hard. ‘Zo meisje het is voorbij. Ik hou van je.’


Hij trekt haar naar zich toe en knuffelt haar stevig. Hij probeert haar te sussen, maar ze blijft huilen. Vooral als hij haar opnieuw over zijn schoot heen legt. Een paniekerig gehuil vult de kamer. ‘Rustig lieverd, ik ga je niet nog meer slaan.’ Langzaam wordt Eefje rustiger, maar ze blijft nog wel huilen. Anno smeert voorzichtig een verzachtende zalf op haar billen. Eefje kalmeert, zo af en toe snikt ze nog. De zalf is slechts een lichte verzachting, maar aangenaam is het wel. Nog voor hij klaar is ligt Eefje al te slapen. ‘Arme pop, het was zo zwaar voor je.’


Voorzichtig legt hij haar helemaal op bed en stopt hij haar in. Hij geeft haar een zoen en in haar slaap mompelt Eefje: ‘Het spijt me.’


Anno lacht even en niet lang daarna valt ook hij in slaap.                   

Toegevoegd op by admin

Uit liefde gegeven – uit liefde ontvangen

Ze staat in de hoek van hun slaapkamer met haar rokje omhoog en haar broekje rond haar knieën, haar handen netjes voor haar. Hij zit op het bed, relaxed met de kussens in zijn rug en kijkt naar zijn meisje. Ze was de laatste dagen ondeugend geweest, had van alles uitgespookt om zijn aandacht te trekken. Hij was er al die tijd niet op in gegaan en zou zelf bepalen wanneer het zo ver was. Nu dus. Een glimlach trekt zich rond zijn mond, straks zijn die blanke billen weer mooi rood van kleur, is haar gezicht nog mooier dan het al is en schitteren haar ogen. Traantje over haar wangen, zo vindt hij haar het mooist.

De haarborstel ligt klaar op bed.

Hij staat op en loopt langzaam naar haar toe, gaat achter haar staan en slaat zijn armen om haar middel en pakt haar handen vast. Zijn mond zoekt haar linkeroor, en kust het lelletje.

In haar oor vraagt hij zacht wat er met stoute meisjes gebeurt. Giechelend antwoordt ze dat die billenkoek krijgen. Nog steeds even ondeugend. Op de vraag of zij een stout meisje is geweest giechelt ze weer en knikt ja.

Hij is niet een man van veel woorden, meer van daden, bijt eens in haar oorlelletje en laat haar handen los. Zachtjes pakt hij haar bij een oorlelletje en leidt haar naar het bed. Opgewonden van het gevoel een stout meisje te zijn geweest en aan haar oorlelletje meegetrokken te worden, schuifelt ze gehoorzaam met hem mee.

Hij gaat op het bed zitten en trekt haar over zijn knie. Haar billen steken als een mooi doelwit omhoog. Zijn hand glijdt over haar billen, zij kreunt van genot en duwt haar billen nog verder omhoog. Een ondeugende glimlach vormt zich rond haar mond. Ze krijgt eindelijk waar ze zo om gevraagd had. Een pak op haar billen. Ze vertrouwt hem helemaal.

Zijn hand streelt nog steeds haar bips en dwaalt af en toe even af naar haar kutje, ze is nat, opgewonden. Dan ineens, klets! Een rode afdruk op haar rechterbil. Ze kreunt, voelt de klets nagloeien, hij was hard. Nog één, weer hard, nog een afdruk, nu op haar linkerbil. Hij streelt over de rode afdrukken, zij duwt haar bips weer omhoog. Meer, wil ze daarmee zeggen.

Een regen van klappen komt op haar bips neer, de klappen zijn hard en komen in een snel tempo neer. Hij geniet van haar kreunen en haar kontje dat steeds donkerder wordt en steeds meer gaat bewegen. Hij bewerkt haar hele bips, van links naar rechts en van boven naar beneden.

Hij laat haar even op adem komen, streelt weer haar billen en zoekt haar kutje. Langzaam gaat hij steeds dieper met zijn vinger bij haar naar binnen. Ze kreunt wat harder, ze geniet. Heel even maar, genieten mag ze straks pas echt. Hij duwt haar verder over de knie, zodat haar ellebogen de grond raken, geen steun meer van het zachte bed. Haar kontje nog hoger, klaar voor nog meer billenkoek.

De ene na de andere klets komt op haar blote bips neer. Ze krijgt het moeilijk om te blijven liggen en komt een beetje omhoog. Hij duwt haar weer naar beneden en slaat weer verder. Dan hoort hij haar zachtjes huilen en voelt zich weer zo trots, trots omdat zijn meisje zich helemaal aan hem kan geven en hem vertrouwt. Hij slaat in een snel tempo door en ziet dan een hand naar achteren komen. Ze wrijft over haar zere bips en zoekt zijn vrije hand, hij pakt haar hand en drukt deze op haar rug.

Wat is haar kontje mooi, rood van kleur. Even streelt hij haar bips weer en komt ze weer wat tot rust. Weer zoekt hij haar kutje even op en verwent haar, ze vindt dat heerlijk en kreunt steeds harder.

Hij legt haar in de juiste positie, zijn been over haar benen, de greep om haar pols wat steviger, klaar voor de haarborstel. In een langzaam maar wel constant tempo laat hij de borstel op haar bips neerkomen, eerst zacht en dan wat harder tot zo wanhopig huilt van de pijn. Ze wil dat het stopt maar als het stopt wil ze meer. Hij weet dat en geeft haar even tijd om bij te komen voor hij een tweede serie met de haarborstel op haar billen laat neerkomen. Dan vindt hij het genoeg. Haar bips is donker rood en lekker warm.

Hij zoekt haar kutje weer en zij beantwoordt door haar kont hoger te duwen en zich aan te bieden. Nog even een aantal kletsen met de hand, maar deze voelt ze bijna niet en stellen niet veel voor in vergelijking met de haarborstel.

Hij trekt haar omhoog, bekijkt haar mooie betraande gezicht en schuift haar rokje naar beneden en haar T-shirt over haar hoofd. Ze droeg geen BH-tje, die opdracht had hij haar van tevoren gegeven.

Hij trekt haar langzaam naar zich toe en legt beide handen op haar billen. Ze trekt even een pijnlijk gezicht. Hij kust haar naakte lichaam, rond haar naveltje, haar borsten, gezicht en armen. Dan legt hij haar voorzichtig op het bed en kleedt zichzelf uit terwijl hij haar bekijkt. Haar gezicht is nog steeds nat, ze snikt af en toe en lacht hem lief toe, ze schittert weer.

Nu mag ze genieten …

Toegevoegd op by admin

Supermarkt

Het begon allemaal in de supermarkt.

‘Man O Man!’, zuchtte Martine. Ze zat nog helemaal vol van de gebeurtenissen van die dag. Ze hadden haar volledig op scherp gezet.


*******

In eerste instantie hadden de stemmen in het gangpad ernaast niet zoveel anders geklonken dan alle andere stemmen. Een stel leek wat onenigheid te hebben. En toch hing er bepaalde spanning tussen hen en Martine ving op dat de man geërgerd was.

‘Pas jij maar op, meisje’, waarschuwde de mannenstem. ‘Je bent dichtbij een flink pak op je blote bips’

Martine stond als aan de grond genageld toen ze deze woorden opving. Een golf van opwinding ging door haar lichaam en had bijna een verlammende werking.

‘Ach, sodemieter op!’, luidde het antwoord van de vrouw aan de andere kant van de stelling.

Het was even stil. Toen klonk er gefluister. ‘Kom mee, je hebt er om gevraagd’, zei de mannelijke stem.

‘Nee! Het spijt me! Ik meende het niet. Geef me nog een kans, OK?’ Het had klagend geklonken. Vervolgens klonken er voetstappen. Het stel kwam uit hun gangpad tevoorschijn en staken het pad waar Martine zich bevond over. De man had zijn vrouw stevig bij haar bovenarm beet. ‘Een vrouw van mijn eigen leeftijd!’dacht ze en keek toe hoe de vrouw door haar geïrriteerde echtgenoot uit de winkel geleid werd.

Ze kon er niets aan doen. Zorgend voor een respectabele afstand tussen haar en het stel, begon Martine hen te volgen. Ze verlieten de winkel via de hoofduitgang en staken het parkeerterrein over en verdwenen achter een bestelbusje. Martine hoorde de stem van vrouw die protesteerde tegen de gang van zaken en vervolgens de onmiskenbare geluiden van een hand die op bloot vlees sloeg.

‘Dit kan niet’, dacht ze en schoot achter een paar auto’s langs zodat ze kon zien wat er daar gebeurde zonder dat ze het risico liep zelf ontdekt te worden. Het gebeurde echt! ‘Een man van vlees en bloed gaf een echte, levende, volwassen vrouw een pak slaag op het parkeerterrein van een Albert Hein winkel. Blote billen en al! De man had haar over zijn opgetrokken linkerknie gebogen, haar broek en onderbroek hingen rond haar knieën en hij gaf haar een flink pak op haar bips.

Opgewonden als nooit verloren keek Martine naar het schouwspel. Verbazingwekkend dat niemand anders het scheen te merken, zodat het stel rustig zijn gang kon gaan zonder gestoord te worden. Het pak slaag duurde lang en was behoorlijk hard ook. Martine vroeg zich af hoe de vrouw het kon verdragen, zonder meer geluid te maken dan wat zuchten en fluisterende protesten.  

Toen het ophield, zag Martine dat de man zijn vrouw hielp opstaan en hij haar broek omhoog deed. Hij omhelsde haar stevig en zei iets wat Martine niet kon verstaan. De vrouw verbrak tenslotte de omhelzing en kuste de man die haar even daarvoor een pak op haar billen had gegeven. Vervolgens knuffelden ze nogmaals en liepen vervolgens alsof er niets gebeurd was, terug naar de winkel.

Martine zag af van een verder bezoek aan de supermarkt. Een kloppend gevoel had zich tussen haar benen ontwikkeld en ze voelde haar knieën knikken. Ze wankelde naar haar auto en bleef minuten lang achter het stuur zitten in een poging haar gedachten weer bij elkaar te krijgen. Bijna iedere fantasie die ze tot nu toe in haar leven had gehad, had zich voor haar ogen voltrokken, behalve dat één detail niet klopte. Niet haar blote bips was het lijdend voorwerp geweest en het was niet haar partner geweest die streng en geïrriteerd het pak slaag had toegediend.

Haar gedachten maakten overuren. ‘Was het maar waar! Waarom gebeurt mij dat nu nooit?’

Ze startte haar auto en stuurde deze naar de uitgang van het parkeerterrein. Ze had nog een ritje van een half uur voor de boeg tot ze thuis zich zelf zou kunnen verlossen van de spanning tussen haar benen.

De steeds terugkerende beelden op haar netvlies bleken ook nog eens gevaarlijk, toen ze zich realiseerde dat de snelheidsmeter al een paar keer ongemerkt tot boven de 100 was opgekropen, waar maar 80 gepermitteerd was. Ik moet eraf voordat ik brokken maak, glimlachte ze tegen zichzelf, toen ze aan de dubbele betekenis dacht, ze bedoelde dat ze van de spanning af moest, terwijl ze van de snelweg af de parkeerplaats opdraaide. ‘Er vanaf komen zal ik!’

De parkeerplaats die ze opdraaide was perfect. Er waren verschillende beschutte picknicktafels, hier zou ze wel wat privacy kunnen vinden. Haar auto deed het zand opstuiven omdat ze nog een hoge snelheid had. Ze reed een paar pionnen omver die aangaven dat de parkeerplaatsen die ze opreed opnieuw bestraat werden en stopte uiteindelijk bij de picknick plaats die het verste van de weg verwijderd was.

Toen ze eenmaal stilstond, liet ze zich achterover zakken en zuchtte. Ze schoof haar stoel naar achteren en draaide de rugleuning in een comfortabele stand. Ze schoof haar billen naar voren op de stoel en deed de knoop van haar broek los en de rits naar beneden. Ze schoof de broek van haar bips terwijl ze zich de stem van haar echtgenoot voorstelde die haar streng terecht wees. Toen ze haar hand naar de kloppende spleet tussen haar benen bewoog, hing haar broek in gedachten samen met haar slipje op haar knieën en lag ze voorover over zijn knie. De eerste klap die op haar dagdroombillen neerkwam deed de auto schudden.

Ze slaakte een gil en ging rechtop zitten. Er werd tegen het raam getikt. Naast de auto stond de rijzige gestalte van een politieagent.

‘Ja, agent?’ Hoewel haar hart bijna uit haar borstkas bonkte, slaagde ze erin met een vriendelijke glimlach het raampje open te draaien. De blik die ze terugkreeg deed de glimlach op haar gezicht bevriezen.

‘U mag hier niet parkeren, mevrouw, u liet rubber op het asfalt na toen u deze parkeerplaats opdraaide en ik heb onderweg uw snelheid gemeten. U reed 107 kilometer per uur’. De stem klonk kil en autoritair en zakelijk.

‘Zover ik weet is rubber op de weg achterlaten niet strafbaar, ik heb nooit een bordje verboden te parkeren gezien en ik reed zeker geen 107 kilometer per uur’ Als lief en zoet niet hielp, dan maar op de brutale manier!

‘Ik bepaal wat strafbaar is en wat niet’, baste de agent tegen Martine.

‘Geef me dan maar een bon en schiet een beetje op. Ik heb vandaag nog meer te doen’, zette ze de brutale lijn voort.

‘Stapt u uit de auto, alstublieft mevrouw’, de agent deed een stapje terug zodat ze de deur open kon doen.

‘Waarom?’, de manier van doen van de agent maakte haar nerveus, maar nog niet half zo nerveus als de gedachte de auto uit te moeten stappen met haar spijkerbroek in de positie waarin hij zich nu bevond.

‘Stapt u uit de auto mevrouw’, de agent beantwoordde haar vraag niet.

‘Godver….”, je zult een goede reden moeten hebben voor deze intimidatie, protesteerde ze.

‘Ik kan u nu arresteren wegens het weigeren gehoor te geven aan een aanwijzing van een ambtenaar in functie bovenop de andere overtredingen’, waarschuwde de agent.

‘Laat me eerst mijn broek repareren! Ik was bezig met de rits. Ik had er last van!’, probeerde ze een verhaal neer te zetten wat enig hout sneed.

‘Houd uw handen zo dat ik kan blijven zien, laat die broek met rust. Stap uit de auto’.

‘Ik wil alleen de rits maar repareren!’

‘Nu uitstappen, mevrouw, anders arresteer ik u’. De agent sprak met een stem die Martine haar maag ineen deed krimpen.

‘Maar mijn broek”, probeerde ze nog.

‘Uitstappen, mevrouw’.

‘Dit slaat nergens op! Ik zal u aanklagen! Je hebt het recht niet!, probeerde ze indruk te maken.

‘Mijn identificatienummer zal op uw proces-verbaal staan mevrouw, zorg ervoor dat u deze goed vermeldt als u een klacht indient. En nu uitstappen. Ik zeg het niet nog een keer’. De toon van zijn stem paste zich aan de grijns op zijn gezicht aan.

Martine stampte hard met haar voet op de bodem van haar auto, maar ze stapte uit de auto zoals haar opgedragen was. Toen ze buiten stond, gingen haar handen naar haar kruis om de openstaande rits te bedekken.

‘Mag ik mijn broek nu dicht doen? Irritatie en boosheid borrelde in haar op.

Leg uw handen in uw nek, mevrouw. Draai u om en ga met uw gezicht naar de auto staan’. De agent negeerde haar verzoek en sprak gedecideerd.

‘Wel verdomme! Martine weigerde mee te werken en boos gingen haar handen naar de rits en begon deze omhoog te trekken. De agent reageerde snel, greep haar arm en drukte haar met haar voorkant tegen de auto. Hij duwde haar linkerarm omhoog, gevolgd door de rechter en plantte haar handen in haar nek. ‘Waar denk je wel niet dat je mee bez… Hee! Wat doe je nou?’

‘Sta stil’, klonk het afgebeten en op een manier die duidelijk maakte dat tegenwerking met geweld zou worden beantwoord. Hij verstevigde zijn grip op haar bovenarm, terwijl hij dit zei.

‘Auw! Je doet me zeer!’, klaagde ze.

‘Dit hebt u volledig aan u zelf te danken, mevrouw. Als u doet wat u zegt, hoef ik u geen pijn te doen’.

‘Je bent een arrogante klootzak, of niet soms?’, siste ze, terwijl ze haar arm uit zijn grip te bevrijdde. Ze bleef echter wel staan zoals ze stond.

De agent antwoordde niet. In plaats daarvan begon hij haar lichaam te bekloppen op zoek naar wapens en andere verboden zaken. Zijn optreden bracht haar bloed aan het koken.

‘Ik ben niet de één of andere misdadiger, die je op deze manier kunt behandelen’, siste ze.

Nee, mevrouw’, klonk het droge commentaar. U kunt uw handen laten zakken, mevrouw. Maar laat uw broek met rust’.

‘Waarom?’

‘Omdat ik het zeg, en nu stil!’

‘Jij kloo….’, ze werd onderbroken door een stevige hand op haar schouder.

‘Ik zou die zin niet afmaken, als ik u was. Onwelvoeglijke taal gecombineerd met schending van de openbare zeden, zouden de aanklachten aanzienlijk verzwaren. Ik vraag me af of u dat werkelijk in uw dossier opgenomen wilt hebben’, waarschuwde hij.

‘Waar heb je het in vredesnaam over?’, haar mond viel open.

‘Mevrouw, ik denk niet dat u het op prijs stelt als ik in het proces-verbaal wat u in  werkelijkheid in die auto deed, met uw broek open, of wel?’ Er klonk de nodige humor door in zijn stem. Maar in plaats van dat Martine het leuk vond, wakkerde het de vernedering en de boosheid in haar alleen maar verder aan.

‘Jij oetlul!”, schreeuwde ze uit.

‘Mevrouw, ik heb u gewaarschuwd. Nu laat u me geen andere keuze dan u te arresteren en mee te nemen naar het bureau.

‘Geen sprake van! Dat kun je niet doen!’

‘Dat kan ik wel en ik ga het doen ook. Doe uw handen op uw rug’. Hij pakte de handboeien uit de houder aan zijn riem.

Martine kon niet geloven wat er allemaal gebeurde. Ze wou zich alleen maar ontdoen van wat spanning, zodat ze veilig naar huis kon rijden en nu was ze gearresteerd op verdenking van schending van de openbare zeden en god mag weten wat nog meer. ‘Alstublieft! Dit kunt u niet maken! Geef me gewoon een boete voor te snel rijden of wat dan ook! U kunt me niet arresteren! Wat moet mijn echtgenoot wel niet denken!’

‘Daar had u eerder aan moeten denken, is het niet?’ De stem van de agent verraadde een glimlach, die ze niet kon zien.

‘Hoe kon ik nu weten dat dit zou gebeuren?’

‘Mevrouw, de snelheid van uw auto kunt u geheel en al onder controle houden. De meeste mensen wachten tot ze thuis zijn voor ze zich overgeven aan privé-zaken. En wat betreft uw brutaliteiten en het niet opvolgen van mijn orders, ik heb u gewaarschuwd’. Marine zag dat hij genoot van haar ongemakkelijke positie.

‘Alstublieft! U wilt toch niet zeggen dat ik onzedelijk bezig was! Ik stond op een parkeerterrein en was daar alleen! Niemand kon me zien!’ Wanhoop begon zich bij haar post te vatten. Schending van de openbare zeden! Wat zou haar man wel niet denken!

‘Ik heb u gezien’, verklaarde de agent. Ze draaide zich naar hem om. De paniek straalde van haar gezicht.

‘Alstublieft! Ik wil alles wel doen!, smeekte ze. Mijn man mag hier niets van weten!’

‘Mevrouw, met alle respect, natuurlijk komt hij dit te weten en hij zou u eens flink aan moeten pakken. Als u mijn vrouw zou zijn, dan zou uw broek samen met uw onderbroek om uw enkels hangen en zouden uw billen gloeien als een ondergaande zon!’, zei de agent met een stalen gezicht en zonder met zijn ogen te knipperen.

Martine kon haar oren niet geloven. Voor de tweede keer kwam het begrip billenkoek op uitermate realistische wijze voorbij. Deze keer ging het erover dat zij het zelf nodig zou hebben. ‘Als hansworst eens wist hoe erg ze dat pak slaag nodig had’, dacht ze. En toen schoot haar iets te binnen.

‘Misschien is dat precies wat ik nodig heb’, zei ze slikkend en sloot haar ogen.

‘Ja mevrouw, dat klopt’, stemde hij in.

‘Als u me eens een pak op mijn billen geeft wegens mijn brutale gedrag, zou u me dan niet een boete kunnen geven voor te snel rijden en het daarbij laten?’, fluisterde ze. Ze hoopte tegen beter weten in en was tegelijkertijd bang dat hij akkoord zou gaan.

‘Mevrouw?’, de agent twijfelde of hij alles wel goed gehoord had.

‘Meneer? Dit is moeilijk voor me. Ik denk dat u me heel goed verstaan heeft. Alstublieft?’ Haar stem sloeg over van de zenuwen.

‘U wilt dat ik u een pak op de bips geef, in plaats van u te arresteren?, vroeg hij.

‘Ja’, klonk haar antwoord fluisterend.

‘Dat is niet de gebruikelijke gang van zaken mevrouw’, legde hij uit.

‘Is het tegen de reglementen? We kunnen hier toch discreet mee omgaan? Ik dacht dat je al genoeg had, toen je besloot het allemaal nog erger te maken’. Haar vermogen om te rationaliseren, werd door de intense angst die ze voelde verdreven.

‘U hebt zelf besloten de zaken erger te maken, mevrouw’, corrigeerde hij.

‘OK! OK! Het is mijn schuld! U zei dat ik een pak op mijn billen nodig had. Mijn echtgenoot zal zoiets nooit doen. As u het doet, weet u zeker dat het gebeurd is en ik krijg wat u denkt dat ik nodig heb. Is dat niet veel beter dan me in de gevangenis opsluiten of me aan te klagen dat net zo goed tussen ons zou kunnen blijven?’ Ze had het donkere vermoeden dat het allemaal niet veel uitmaakte wat ze zei. De man was een ambtenaar en zou alleen maar doen, wat hij volgens de regels zou moeten doen.

‘Goed’. De agent verbaasde haar met het feit dat hij akkoord ging met haar voorstel.

‘Goed?’, herhaalde ze?

‘Goed, ik zal je een pak op je billen geven. Maar ik moet je wel waarschuwen. Je zult het niet leuk vinden. Je krijgt wat je verdient, een ongenadig pak op je bips!’

Ze kon haar oren niet geloven. Eerst was ze getuige van een pak slaag, en nu kreeg ze vanwege het effect wat het had op haar libido en alles wat daar op volgde, krijgt ze zelf een pak op haar billen. ‘Meent u dat? Gaat u dat doen in plaats van me te arresteren?’

‘Op één voorwaarde’, de agent stak zijn hand omhoog.

‘Voorwaarde?’, ze voelde de moed weer in haar schoenen zakken.

‘Je zult aan je man vertellen wat je gedaan hebt en je vertelt hem wat je hiervoor gekregen hebt’.

‘Maar dat kan niet! Hij zal er niets van begrijpen’, sputterde ze tegen.

‘Dan neem ik u nu mee naar het bureau en kan hij u op borgtocht zien vrij te krijgen’.

‘Nee! OK! OK! Ik beloof dat ik het hem zal vertellen’, ze sloeg haar ogen neer en wrong haar handen in elkaar. ‘Hij zal er niets van begrijpen, maar ik zal het hem vertellen’.

Martine dacht even na. Hij zou er nooit achter komen of ze het wel of niet tegen haar echtgenoot verteld had. Ze zou ervan af komen met een pak op haar billen en een boete voor te snel rijden, zonder dat haar man ergens iets over te weten zou komen.

De agent wachtte net zo lang tot hij haar aandacht weer had. Toen dat het geval was maakte hij een knikkende beweging in de richting van de picknicktafel. ‘Ga daar maar staan. Ik ben zo terug’. Met deze woorden liep hij naar de politieauto en opende de kofferbak.

Hij kwam terug met een plat pakje. Hij scheurde het papier er vanaf en gooide het in de afvalbak. Vervolgens trok hij iets van het ding af en stopte het in zijn zak. Toen hij naar haar toeliep zag Martine dat hij een stevig batje in zijn hand hield. De bijbehorende rubberbal en elastiek had hij daarnet in zijn zak gestopt.

Toen hij bij haar was en op de picknicktafel ging zitten, kon Martine het niet nalaten te vragen, ‘Rijd jij rond met dergelijke batjes in je kofferbak?’

Hij knikte. ‘Ik heb em vorige week voor mijn vrouw gekocht. Maar goed, nu mag jij em inwijden!’

‘Oh’, bloosde ze.

‘OK, ik zal je het uitleggen. Niet tegenspreken, want dan gaat het niet door. Je krijgt er 50 voor te hard rijden. Nog eens 50 omdat je veel te hard de parkeerplaats op reed en parkeerde waar het niet mag en tot slot nog eens 100 voor je brutale mond en je onzedelijke gedrag’, legde hij uit.

‘200? Dat is veel te veel’, fluisterde ze. Plotseling leek de deal een stuk minder aantrekkelijk.

‘Niet tegenspreken!, waarschuwde hij.

‘Nee, nee, ik spreek niet tegen. Ik ben alleen bang’, antwoordde ze, terwijl ze nerveus en onrustig naar zijn schoot keek.

‘Je zou berouw moeten voelen! Nou, kom hier. Ga er maar over liggen’, hij tikte met het batje op zijn been.

Martine bloosde en keek nerveus om zich heen. Er was niemand te bekennen. Met die kleine geruststelling boog ze voorover over de knie van de agent. ‘Oh, dit is een erg vernederende houding’, dacht ze. De agent maakte het nog vernederender door haar verder voorover te duwen, zodat haar bips nog hoger in de lucht stak en haar neus zich nog dichter bij de grond bevond.

‘Ben je klaar?’, vroeg hij.

‘Ik denk het wel’, antwoordde ze, terwijl een golf van opwinding door haar lichaam trok. Ze zou nu een echt pak op haar billen krijgen! En toen werd ze hard weer in de realiteit gebracht.

‘Oh, mijn God!’, gilde ze, nadat de eerste vijf kletsen hard op haar spijkerbroek terecht waren gekomen. ‘Oh! Dat doet zeer!’

‘Nou en of, mevrouw, het is de bedoeling dat het zeer doet. Ik ben bang dat het heel binnenkort nog veel meer pijn zal doen’. De agent grijnsde, maar het pak slaag wat hij uitdeelde, was niet om te lachen.

Alle erotische gedachten die ze had over een vastberaden man die haar streng zou straffen, waren plotseling als sneeuw voor de zon verdwenen. Het deed alleen maar verschrikkelijk zeer, er was niets erotisch meer aan! ‘Oh, asjeblieft! Stop!, schreeuwde ze nadat de eerste 25 klappen waren geland.

Hij leek het niet te horen, of hij deed alsof hij niet begreep dat ze genoeg had gehad. Om zichzelf tegen nog meer klappen te beschermen, stak ze haar handen naar achteren en hield ze voor haar bips.

‘Handen weg, mevrouw’, wij wachtte tot ze zou gehoorzamen.

‘Nee! Dat kan ik niet, Je vermoordt me!, klaagde ze.

‘Toch maar liever de gevangenis in, mevrouw?’, vroeg hij.

‘Neeeeee!’, klaagde ze. ‘Maar ik houd dit niet uit! Het is genoeg! Ik beloof het! Ik heb mijn lesje geleerd!’

‘Handen weg daar, mevrouw. We maken het helemaal af, of we stoppen en ik arresteer u. De keus is aan u’.

‘Ho, alsjeblieft! Oh, alsjeblieft!’, zei ze klagend terwijl ze haar handen voor haar billen weg haalde. “We maken het af! We maken het af’.

‘Houd uw handen dan uit de buurt. Ik heb geen zin dat nog eens te zeggen! Begrepen?’

‘Ja’, snikte ze. Het pak slaag ging weer verder.

De agent leverde geen half werk en na de eerste 50 klappen stonden de billen van Martine in brand. Toen dat deel erop zat, zei de agent haar op te staan. Ze voldeed graag aan dit verzoek. Haar handen gingen onmiddellijk naar haar zere billen die ze voorzichtig begon te kneden door de stof van haar broek heen.

‘Nu uw spijkerbroek tot uw knieën naar beneden, mevrouw. U kunt uw onderbroek op zijn plaats laten. En dan terug over de knie’. Zijn opdracht was kort maar krachtig.

‘Nee! Dat kunt u niet maken!’, protesteerde ze terwijl haar mond openviel.

‘Liever de gevangenis?’, waarschuwde hij.

‘Nee! Maar! Oh alsjeblieft! Oh alsjeblieft!’, haar handen deden gehoorzaam wat hij gevraagd had, hoewel Martine nog luid stond te protesteren.

Ze wou zich niet eens proberen voor te stellen hoe de rest van het pak slaag zou voelen, zo zonder de bescherming van haar spijkerbroek. Hoe had die vrouw bij de supermarkt het allemaal zo stoïcijns in ontvangst kunnen nemen?, vroeg ze zich af. De volgende kletsen van het batje die op haar bips neerknalden, overtroffen haar stoutste dromen. Het brandde erger als vuur. ‘Laat me dit alsjeblieft overleven’, smeekte ze aan de hogere machten. ‘Ik zal nooit meer over billenkoek fantaseren!’


Na de volgende 10 hield ze het niet langer uit. Ze wist niets anders te bedenken dan dat ze zich los moest worstelen. Weg zien te komen van de verschrikkelijke pijn van het pak op haar bips. Onwillekeurig gingen haar handen na een aantal kletsen weer naar haar billen om ze te beschermen.

‘Handen weg, mevrouw’, bitste de agent. De waarschuwing in zijn stem liet weinig aan de fantasie over.

‘Oh, asjeblieft! Dat kan ik niet! Dat kan ik niet!’, smeekte ze.

‘Handen weg! Onmiddellijk! Als u ze weer in de weg houdt, beginnen we van vooraf aan’, zijn stem was streng en liet geen enkele ruimte voor onderhandeling.

‘Oh nee, alsjeblieft! Nee!’, haar handen schoten weer naar voren. Om ze uit de weg te houden kneep ze hard in de bank van de picknicktafel en zette haar kaken stijf op elkaar. Ze vocht tegen de tranen en de impuls om hard te gaan schreeuwen en vloeken.

De agent deelde het laatste gedeelte van de 50 klappen sneller en harder uit dan ze tot nu toe gehad had en droeg haar op om overeind te komen.

‘We zijn halverwege’, kondigde hij aan op een toon van iemand die zegt hoe laat het is.

‘Oh, alsjeblieft! Ik heb mijn lesje geleerd, dat beloof ik’, klaagde ze.

‘Je mag nu je billen wrijven en houd verder je mond’, zei hij.

Ze deed gewillig wat hij haar opdroeg. Hoe kon ze dat weigeren? Haar bips deed zo zeer dat het aanvoelde of de huid kapot was.

Na een paar minuten onderbrak hij haar.

‘Onderbroek naar beneden en terug over de knie’, droeg hij haar op.

‘Wat!’ Haar mond viel weer open. ‘Geen sprake van!’

‘Zonde, om halverwege te komen en dan toch nog in de gevangenis te belanden, vind je niet? Zijn glimlach was ondoorgrondelijk.

‘Maar! Dat is niet netjes!’, klaagde ze.

‘Is dat zo?’, hij knikte in de richting van de auto om haar er aan te herinneren wat hij eerder allemaal gezien had.

‘Oh god!’, ze bloosde opnieuw en paniek maakte zich van haar meester. ‘Ik zal het nooit kunnen verdragen op de blote! Ik weet het zeker!’

‘Ja, dat kun je wel. Je zult wel moeten ook’, zei hij.

Martine liet haar broekje zakken zodat het haar spijkerbroek vergezelde en haastte zich over zijn schoot te gaan liggen.

‘Ben je nu niet een stout meisje? Een pak op je blote bips krijgen op jouw leeftijd?’, spotte hij.

Martine kromp ineen. Zo ging het helemaal niet in haar fantasie. Ze kon niets anders doen dan haar ogen te sluiten voor haar brandende en kloppende blote billen die werden gekoeld door de koude bries van een late novembermiddag, terwijl ze trillend over de knie lagen van een onvermurwbare vreemdeling. De hele entourage was net een spannende fantasie, maar in werkelijkheid was het zo anders dat die twee nauwelijks iets met elkaar te maken leken te hebben.

De eerste brandende klets van het batje op haar blote huid, ging al haar voorstellingsvermogen over pijn te boven. Ze kwam met een dierlijke kreet en een furieuze worsteling weer tot leven. Maar de worsteling eindigde door dat hij zijn beide benen over de hare sloeg en haar handen op haar rug fixeerde. Het vervolg van het pak slaag ging maar door en ging maar door. Ze wist zeker dat ze zou sterven voor hij klaar met haar was, maar realiseerde zich vervolgens dat ze waarschijnlijk niet zoveel geluk zou hebben.

Eindelijk hield het op. De agent trok haar overeind en hielp haar om haar broek omhoog te trekken.

‘Zo! Alles wat je nu nog te doen staat, is je houden aan de afspraak om het netjes aan je man te vertellen’, zei hij terwijl zij verdwaasd om zich heen keek. ‘Verder zou ik mijn rechtervoet onder controle houden als je naar huis rijdt. Laat me niet weer merken dat je te hard rijdt!’

Martine snikte alleen maar en knikte, ‘Ik zal er aan denken, agent, dank u wel’.

Haar gezicht vertrok toen ze in haar auto ging zitten. Ze zag er verwilderd en uitgeput uit. Zitten deed niet zoveel pijn als ze zich voorgesteld had. Het brandde nog wel een beetje, maar het was in feite meer een beurs en verdoofd gevoel dan dat het nu pijn deed.

‘Zo voelt een echt pak op de bips dus aan’, zei ze tegen zichzelf in de achteruitkijkspiegel terwijl ze zag hoe de politieagent van haar weg reed. Ze was nu alleen.

Ze nam enkele minuten de tijd om zichzelf te herpakken. Uiteindelijk slaagde ze erin haar gedachten weer op een rijtje te krijgen. Ze startte de auto en maakte aanstalten om naar huis te gaan.

Verboden gedachten blijven natuurlijk wat ze zijn en tegen de tijd dat ze haar auto de garage inreed, hadden de billenkoek ervaringen die ze die dag had gehad, ervoor gezorgd dat ze seksueel opgewonden was als nooit tevoren.

‘Gelukkig! Hij is thuis!’, grijnsde ze, terwijl ze haar hand over zijn auto liet glijden.

Ze had haar blouse al uit en haar bh afgedaan voor ze hem in de woonkamer aantrof. Hij was verrast door haar bijna agressieve omhelzing, maar beantwoordde direct waar ze om vroeg.

‘Ik wil je, ga mee naar bed’, vroeg ze, terwijl ze in zijn onderlip beet en hem zo naar zich toe trok.

‘Wat is er met je aan de hand?’, vroeg hij terwijl hij haar een ondeugende blik toewierp.

‘Een meisje kan toch naar haar mannetje verlangen’, zei ze hees.

‘Iedere dag en twee keer op zondag’, zei haar man terwijl hij haar een tik op haar bips gaf terwijl ze van hem wegliep in de richting van de slaapkamer. Hij zag niet hoe ze grimassende, noch kon hij zien dat de impact van de tik die hij haar gaf er bijna voor zorgde dat ze klaar kwam.

Martine ontdeed haar gewillige echtgenoot van zijn kleren en hij hielp haat met uitkleden. Na een paar minuten knuffelen en kussen zorgden ervoor dat hij net zo opgewonden was als zij. Toen dat punt bereikt was ging Martine op haar rug liggen en spreidde haar benen voor hem.

‘Neem me alsjeblieft! Ik wil je in me!’, fluisterde ze.

Hij drong in haar, de dierlijke lust die ze uitstraalde, beantwoordend. Haar nagels drongen diep in zijn rug. Ze sloeg haar benen om hem heen om hem bij iedere stoot nog dieper in zich te duwen.

Haar orgasme was er binnen enkele minuten, heel snel gevolgd door een tweede. Haar man verbaasde zich over haar behoefte en verhoogde zijn tempo om haar bij te kunnen houden. Toen ze nogmaals een hoogtepunt ging halen, begon ze luid te kreunen. Ze verloor zich helemaal in een fantasie over de gebeurtenissen van die dag. Ze kreunde bij elke stoot van hem.

‘Sla op mijn billen’ .

‘Sla op mijn billen’.

‘Sla op mijn billen’.

Zijn stoten pasten zich aan haar kreunen aan, en toen ze weer een hoogtepunt bereikte, deed hij dat ook.

Helemaal uitgewoond liet hij zich van zijn vrouw afrollen. Hij liet zich achterover vallen en nam haar onderzoekend in zich op. Haar lichaam glom van het zweet en haar borstkas ging hard op en neer. Ze had een tevreden glimlach om haar lippen.

‘Wat was dat nou?, vroeg hij toen ze weer in de werkelijkheid kwam.

‘Ik hou van je’, antwoordde ze, alsof die uitleg afdoende was.

‘Ik hou ook van jou, maar dat is niet wat ik bedoelde. Weet je wat je riep tijdens onze vrijpartij?’, drong hij aan.

‘Nee? Wat?’, antwoordde ze naar waarheid.

‘Sla op mijn billen, Sla op mijn billen, Sla op mijn billen’, antwoordde hij.

‘Echt waar?’, bloosde ze. ‘Zei ik dat? Ik heb geen idee waarom’, loog ze.

‘Meen je dat? Weet je ook niet meer waar je aan dacht?’, hij geloofde haar maar half.

‘Nee, echt niet. Ik heb geen idee’ De tweede leugen was al gemakkelijker.

‘Nou ja, wat het ook is, ik vind het prima als je het nog een keer doet’, lachte hij en liet zich op zijn rug rollen. ‘Misschien over een paar uurtjes al’.

Ze moesten beiden lachen. Toen ging de telefoon.

Martine rolde in de richting van de telefoon en nam hem op. Ze dacht er helemaal niet aan dat haar bips op die manier zichtbaar was. Maar de stem aan de andere kant van de telefoon herkende ze onmiddellijk. Maar het was te laat. Haar echtgenoot legde zijn hand op haar gloeiende billen en liet zijn hand langs de randjes van de striemen glijden, precies op het moment dat de agent haar vroeg of ze haar man al verteld had over haar overtredingen.

‘Ja, ik heb het hem verteld’, loog ze opnieuw.

‘Mag ik hem ter bevestiging even aan de telefoon, alstublieft’, vroeg de agent op een toon die haar angst aanjoeg.

‘Nee, hij is er niet!’, loog ze weer. Maar deze keer gooide haar echtgenoot roet in het eten.

‘Wie is dat?’, wilde hij weten, ís dat voor mij?’

‘Liegen is een overtreding waar een pak op de blote billen opstaat, jongedame’, zei de agent. ‘Geef me uw echtgenoot aan de lijn!’

Martine kreunde en rolde op haar rug om de telefoon aan haar geërgerd ogende echtgenoot door te geven. Hij nam hem over, bedekte het spreekgedeelte met zijn hand om de beller even buiten te sluiten. ‘Daar moeten we het zo meteen maar eens even over hebben’, wij wees naar haar billen die nu weer veilig door het dekbed bedekt warden.

Een paar minuten later boog hij zich over haar heen om de telefoon op te hangen.

‘Volgens mij heb je me iets te vertellen’. Hij zorgde er voor dat zijn gezicht niet verraadde wat hij dacht.

‘Ik denk het? Wat heeft hij je verteld?’, ze was van plan niet meer toe te geven dan noodzakelijk was.

‘Hij zei dat jij me zou uitleggen hoe je billen zo rood komen als een rijpe appel. Verder niet zo veel’, antwoordde hij terwijl hij zijn wenkbrauw verbaasd omhoog trok.

‘Hij heeft het niet kleur gegeven, verder niet. Hij heeft een batje gebruikt’, pruilde ze, in de hoop dat hij daar genoegen mee zou nemen.

‘Waarom doet een politieagent in godsnaam zoiets?’

‘Waarom? Dat weet ik toch niet? Hij gaf het me in plaats van een boete. Dat is alles’, zei ze schouderophalend. De sceptische blik op het gezicht van haar partner maakte haar zenuwachtig.

‘Hij gaf je een pak op je billen in plaats van een boete? Wat voor boete had je dan wel niet gekregen om dat te rechtvaardigen?’ Hij wist meer dan hij liet merken, wist ze.

‘Ik heb niet een boete gekregen. Het is met een sisser afgelopen. Veel meer valt er niet over te vertellen’, klaagde ze, terwijl ze haar blik afwendde.

‘Niet zo snel, schatje. Wat deed hij? Vertel het me of ik geef je net zo lang op je billen tot je het doet’. Het klonk als een ernstige waarschuwing.

‘Ach! Ik heb geen zin om daar nu over te praten’, antwoordde ze.

‘Voor de draad ermee, of anders…!’

‘Peter!!!!’, haar verzet klonk klagend.

‘Nu!’

‘Nee!’

‘Eén!’, zijn wenkbrauw zakte omlaag.

Ze kromp ineen en sloot haar ogen.

‘Twee’. Ze opende haar ogen en zag dat beide wenkbrauwen nu bijna voor zijn ogen hingen. Ze zuchtte en schudde ‘nee’ met haar hoofd.

‘Als ik drie moet zeggen, zul je het berouwen’.

‘Nee, liefje! Het is niet belangrijk!’

Het gezicht van haar man werd nog donkerder. Toen kwam hij in actie. In een mum van tijd lag Martine over zijn dijen, en voelde zijn vlakke hand op haar zere billen neerkomen.

‘Oh! AUW! AUW! Auw! Auw!’, gilde ze toen hij haar links en rechts op haar bips begon te slaan. ‘Stop! Stop! Ik zal het vertellen!’

Hij stopte, maar hield haar over zijn schoot. ‘Voor de draad ermee’.

‘Laat me los’, ze drukte zich omhoog.

‘Nee, je gaat het me eerst vertellen’.

‘Nee, Peter!’, klaagde ze. Hij antwoordde met een serie klappen op haar billen.

‘Oh man! Dit is de gekste dag die ik ooit meegemaakt heb! Hij gaf me een pak op mijn billen voor te hard rijden, te snel een parkeerplaats oprijden waardoor het zand alle kanten op waaide en volgens hem heb ik op een plaats geparkeerd waar het niet mocht. En toen ik mijn broek niet vast mocht maken toen ik uit de auto stapte, werd ik boos en gaf hem een grote mond en dus heeft ie me een pak slaag gegeven in plaats van me arresteren’. Er miste een klein detail in haar verhaal, maar verder had ze alles verteld.

‘Wat deed je langs de kant van de weg, met je broek open?’, vroeg hij.

‘Liefje!’, klaagde ze. Hij sloeg haar opnieuw op haar blote bips en zorgde er dit keer voor dat het tot haar doordrong dat ze maar beter de waarheid kon vertellen. Ze voelde zijn erectie tegen haar zij drukte en realiseerde zich dat het hele stoute meisje gedoe hem ook opwond, ook al hadden ze er net een wilde vrijpartij opzitten.

‘AUW! OK! Ik probeerde klaar te komen zodat ik onderweg geen brokken zou maken. Ik was geil, OK?’

‘Wat?’ Haar echtgenoot was zeer verbaasd, om het zacht uit te drukken.

‘Ik zag eerder op de dag iets waardoor ik erg opgewonden was geworden. Ik kon mezelf niet meer beheersen. Ik was zo bezig zo snel mogelijk thuis te komen, dat ik niet eens in de gaten had dat ik te hard reed. Toen ik dat merkte dacht ik dat het beter was mezelf eerst van wat spanning te bevrijden. Dat deed ik dus. Dat begrijp je toch wel?’ Ze hoopte dat hij hier genoegen mee zou nemen.

‘Wat zag je dan dat je zo verschrikkelijk opwond, dat je niet kon wachten tot je thuis was?’ Hij was geïnteresseerd en heel nieuwsgierig.
 
’Aaahh! Dat kan ik niet vertellen. Dat kan ik gewoon niet!’

‘Zelf weten!’ Met die woorden hervatte hij het pak slaag, alleen een stuk harder dan eerder. Martine vond het pijnlijk en opwindend tegelijk. Ze liet zich helemaal gaan, nu ze de geruststellende wetenschap had dat haar man dit net zo opwindend vond als zij.

Het maakte het gemakkelijk nu ook met de rest van het verhaal te komen.

‘AUW!~’, jammerde ze, terwijl ze met haar heupen wiegde en haar kruis over zijn bovenbeen wreef. ‘Liefje”, zei ze klagend en toe kwam ze over de brug. ‘Ik zag hoe een vrouw bij de supermarkt een pak op haar blote bips kreeg. Niet een spelletje, maar echt! Ze zat de man met wie ze bij Albert Heijn was, af te zeiken. Hij werd kwaad en nam haar mee naar buiten en gaf haar een stevig pak op haar billen’.

‘En daar werd je opgewonden van?’ Het klonk meer geïnteresseerd dan verbaasd. Zijn handen masseerden haar gloeiende billen.

‘Ja, heel erg opgewonden’, fluisterde ze.

‘Houd je van een pak slaag?’

‘Tja..’, ze wist niet goed of ze die vraag wel wilde beantwoorden.

‘Het is zo, is het niet?’ Daarom was je ook zo opgewonden toen je thuis kwam. En toen je helemaal opging in onze vrijpartij, toen fantaseerde je dat je een pak op je billen kreeg, is het niet? Hij zette zijn vragen kracht bij door haar hard op haar bips te slaan. Ze duwde haar heupen omhoog om zijn hand tegemoet te komen, en kreunde.

‘Ja’, haar antwoord had als een zacht gefluister geklonken, alsof ze verlegen was. Het werd echter veroorzaakte door een nieuwe golf van opwinding.

‘Nou, nou, nou. Dat is interessant! Ik heb hier dus een klein meisje, dat af en toe een pak op haar blote billen nodig heeft? Haar echtgenoot leek zeer ingenomen bij het idee en dat liet hij merken door de klappen op haar billen weer te laten neerdalen.

De klappen die hij nu gaf deden ook zeer. Maar zijn hand deed meer dan slaan alleen. Hij masseerde haar billen en wreef erover. Vervolgens vond zijn hand haar hete natte plekje en begon ook daar plagend over te wrijven.

Martine kwam twee keer klaar tijdens het pak op haar bips dat ze kreeg vanwege liegen en vervolgens nog een keer tijdens de tweede vrijpartij van die avond.

Wie had, toen ze besloot boodschappen te gaan doen, kunnen denken dat haar dag zo zou eindigen? Ze had eindelijk ook nog een pak op haar billen nodig, omdat ze zonder boodschappen thuis gekomen was.

‘Man, oh man’, zei ze glimlachend toen ze dicht tegen haar geliefde echtgenoot aankroop en zijn zere hand kuste.

Toegevoegd op by admin

Echt straf

Wat me bezield had? Geen idee meer, maar ik had me op de een of andere manier aan geen van onze afspraken gehouden. Dat dit consequenties zou hebben, dat kon ik op mijn vingers natellen, maar ik maakte me nog niet echt zorgen: ik vond het immers veel te fijn Daniël weer te zien. Het moment dat ik me wél zorgen begon te maken, was toen we na het eten gezellig een beker koffie dronken. Voor ik er erg in had, had Daniël ineens het gesprekonderwerp ‘afspraken’ te berde gebracht. De ontspannen sfeer was in één klap verdwenen. Mijn maag kromp ineen, maar ik probeerde nog wel zijn vragen over mijn verrichtingen de afgelopen tijd nonchalant en luchtigjes te beantwoorden. Maar elke minuut werd me duidelijker dat Daniël er helemaal niet luchtig over dacht en ik voelde me steeds verlegener en kleiner worden. Van een volwassen gesprekspartner, was ik inmiddels tot niet veel meer dan een stout kind gereduceerd. Ik liet zijn vermanende woorden gelaten over mij heenkomen en toen hij me melde dat ik een flink pak op mijn blote bips zou krijgen, wist ik niets beters te doen dan naar mijn koffiebeker staren. Toen hij daaraan toevoegde, dat dit met het rietje zou gebeuren, verstijfde ik van schrik. Ik háát het rietje, ik kan er gewoon niet tegen.  Daniël keek me aan om mijn reactie te peilen en ik bleef maar stom naar mijn beker staren. Het zou me niet verbaasd hebben als ik van kleur was verschoten en dat ik eerst rood van verlegenheid en daarna wit van de schrik was geworden.

Toen sprak Daniël de onvermijdelijke woorden: “Nou, ga je maar klaarmaken!”.  Dat betekent dat ik naar de hoek moet en dat ik mijn broek en onderbroek naar beneden moet schuiven om met blote billen op mijn straf te wachten. Toen ik niet gelijk reageerde –ik wilde het gevreesde moment zo lang mogelijk uitstellen-, adviseerde Daniël me op te schieten. Ik begreep heel goed, dat ik dat beter kon doen, want dat ik zo óók al genoeg in de nesten zat.  Met lood in mijn schoenen ging ik er staan en met een zucht maakte ik mijn billen bloot. Dat voelt heel vernederend en kwetsbaar, als je daar zo in je blote billen staat. Meestal hoef ik niet zo heel lang te wachten, totdat Daniël me op komt halen, maar nu scheen het eindeloos te duren. Ik hoorde Daniël heen en weer lopen en meubelstukken verschuiven. Dat stelde me helemaal niet gerust, want ik begreep niet goed wat er gebeurde en had steeds meer moeite mijn zenuwen in bedwang te houden. Ik probeerde rustig en diep adem te halen om mezelf onder controle te houden. Toen liep Daniël naar boven. Nu is hij het rietje halen, wist ik. O, god, waarom had ik het zo ver laten komen? Ik was bang, heel erg bang. Al snel hoorde ik hem naar beneden komen. De kamerdeur ging open. Het rietje werd even ergens neergelegd en Daniël liep op me toe. In plaats van direct iets tegen me te zeggen, bleef hij achter me staan. Ik had het niet meer. Mijn ademhaling ging steeds sneller, ik hield het niet meer van de spanning.

Daniël pakte me bij mijn bovenarm en trok me mee. Ik zag nu dat hij de bank midden in de kamer had gezet. Meestal moet ik over de eetkamertafel buigen, maar kennelijk had hij vandaag andere plannen. Inderdaad moest ik over de leuning van de bank gaan liggen. Je billen steken dan verder omhoog.

Daar lag ik dan met mijn handen op de zitting en mijn blote billen hoog in de lucht. Mijn ademhaling was nog steeds heel snel, en werd nog sneller toen ik het rietje tegen mijn billen voelde. Daar wordt het eerst opgelegd, dan wordt het een paar keer een klein stukje opgetild en met een klein tikje weer teruggelegd, net zo lang tot Daniël het gevoel heeft dat hij straks precies weet waar hij de klap gaat uitdelen. Die momenten duren zó lang! Ik wilde maar dat hij gewoon goed kon mikken zonder al die ‘oefenslagen’. Het is op die manier onmogelijk je op de klap voor te bereiden, omdat je nooit precies weet wanneer die komt. Nu ik over de bankleuning lag, kon ik ook niet stiekem achterom kijken om te zien wanneer Daniël het rietje hoog op zou tillen. Mijn oren begonnen te suizen en mijn handen tintelden raar. Toen, PATS, kwam de eerste striemende klap. AUW, AUW, AUW, dat rietje doet zo verdomd gemeen pijn. Mijn handen begonnen nog harder te tintelen en ik kon er nauwelijks meer op leunen, en nu begonnen ook mijn oren te tintelen. PATS, de tweede klap. Ik voelde me helemaal raar worden: mijn mond was krukdroog en ik voelde me een beetje misselijk. Dit melde ik aan Daniël. Die had wel in de gaten, dat het niet helemaal goed met me ging. Hij liet me overeind komen en ik mocht mijn broek omhoog doen.

“Dit is slechts uitstel, en geen afstel van je straf”, zei hij, “ maar jíj mag aangeven wanneer je klaar voor het vervolg bent.” Ik was hem heel dankbaar en nam een glas water. Langzaam maar zeker kon ik weer normaal ademhalen en verdwenen misselijkheid, suizingen en tintelingen. Ik had nog nooit zo heftig op een aangekondigde straf gereageerd, behalve die keer misschien dat ik letterlijk had staan trillen op mijn benen.

Dan komt het moeilijke moment: aangeven dat je klaar bent voor het vervolg van de strafsessie. Uitstellen had geen zin, maar aangeven dat ik er weer klaar voor was, viel ook niet mee. Toch heb ik dat gedaan. En hup: ik moest mijn bips weer bloot maken en over de leuning gaan liggen. En daar voelde ik weer het rietje tegen mijn billen en wist ik weer dat Daniël aan het mikken was voor de volgende slag. PATS! Ik voel een felle pijn in mijn billen die ik kwijt wil. Ik wil wiebelen, schudden, trappelen, opstaan, maar heb weinig bewegingsruimte in mijn huidige positie.  Tik, tik … tik, PATS! Weer eentje.  Auwwwww. Tik, tik .. tik, PATS! Aaahhhh….  Ik tel mee in mezelf. Ik denk namelijk dat ik er 20 krijg (met het dikke rietje had ik namelijk nog nooit meer dan 20 klappen gehad) en als ik dan weet hoe ver ik ben, dan is het misschien makkelijk te verdragen is mijn redenering. Tik, tik  … tik, tik, tik …PATS! Ik trek mijn benen van de grond van de pijn en weet niet meer hoe ik het heb. PATS! En dat is nummer zeven in totaal met de twee van eerder op die avond erbij. Ik zit ruim op 1/3 van mijn straf, bereken ik snel. Maar die gedachte troost me helemaal niet, integendeel, ik raak er helemaal door in paniek. Ik zit er nu al helemaal doorheen en ik ben pas op 1/3!!! Help!! Tik, tik, tik .. PATS! Tik, tik, tik … Ik gil al heel hard, maar de klap komt nog helemaal niet, die komt past als ik uitgegild ben: PATS! En dan is-ie nog moeilijker te verdragen. Tik, PATS!  Mijn billen staan in brand, ik schud en tril met mijn benen en schreeuw het uit van de pijn. Dit was pas nummer tien. En dan raak ik helemaal de tel kwijt. Het doet zo allemachtig pijn en ik kan de klappen zo slecht opvangen. Allerlei gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Ik smeek Daniël op te houden. Ik smeek hem nog een keer. Ik zeg dat het me spijt. Maar Daniël gaat door. Ik zeg Daniël dat ik echt niet meer kan verdragen. Maar hij gaat door. Ik kruip van de bank af, maar Daniël pakt me bij mijn arm en leidt me weer terug over de leuning.

Dit is niet leuk, dit is níet leuk! zeg ik inwendig tegen mezelf. Dit is iets wat ik níet wil. Dit wíl ik helemaal niet. En dan vraag ik me af waarom ik in godsnaam niet beter mijn best gedaan heb om me aan onze afspraken te houden. Dit is nu straf, weet ik en ik weet ook dat het helemaal aan mezelf te wijten heb.

Het komt geen seconde in mijn hoofd op te staan en weg te lopen. Of om Daniël opdracht te geven nu onmiddellijk te stoppen, omdat het wel welletjes is voor mij. Nee: dit is straf en ik hem verdiend ook. Bij die gedachten, komen opeens de tranen.

Ik lig daar te kermen en te huilen. “Alsjeblieft, alsjeblieft, ik kan niet meer!” snik ik tegen Daniël. De tranen lopen langs het leer van de bank. Maar als ik weer van de leuning probeer te kruipen word ik ook deze keer weer door Daniël teruggelegd.  Hij vraagt me hoe ik me de komende periode ga gedragen en of ik me nu wel aan de afspraken ga houden.  Dat beloof ik hem plechtig, ik huil dat ik het écht, écht beter ga doen. “Volgens mij heb ik dat al eens eerder gehoord”, is zijn reactie. Zijn stem klinkt ijskoud. PATS! “Ja, maar deze keer ga ik het écht, heús, beter doen”, snik ik, en ik meen het ook helemaal.  Tik..tik, PATS! “Echt!”, roep ik nog maar een keertje, helemaal wanhopig.  

Er volgen nog een paar klappen. En dan houdt het op. Ik hoop met heel mijn hart, dat het nu echt klaar is en dat het geen pauze is.  En het is klaar. Ik mag weer naar de hoek. Ik spring op en pak mijn billen beet, in de hoop dat mijn handen de pijn eruit weg kunnen halen. Met mijn broek op mijn knieën loop ik naar de hoek, waar ik nog een poosje sta te snuffen. Dan voel ik twee armen om mijn middel. Die zijn natuurlijk van Daniël. Hij keert me om en neem me in zijn armen. Zo blijven staan, totdat ik een beetje uitgesnotterd ben. Dan knuffelen we wat. Dat is fijn. Dat is hemels. Zelfs Daniëls mededeling dat ik morgen nog een pak om pijn billen krijg, omdat ik álle afspraken aan mijn laars heb gelapt, kan dit moment niet bederven.

Toegevoegd op by admin

Openluchttheater

© Juni 2007, door Maggie.  

Linda gaf de oppas de laatste instructies terwijl Michel de picknickmand, de rugzak, de koelbox en een deken pakte en naar de deur liep. ‘Je hoeft het maar een of twee keer uit te leggen hoor over het bad en de bedtijden, geen vijftig keer!’ Michel moest lachen om de geïrriteerde blik van Linda.

De zon was bezig onder te gaan en kwam nog net boven de boomtoppen uit. Linda genoot erg van hun wekelijkse uitstapjes naar het openlucht theater op de uiterwaarden aan de rivier even buiten de stad. Meestal gingen ze met het gezin, maar Linda had een oppas geregeld omdat het Michels verjaardag was en de voorstelling toch niet geschikt was voor de kinderen. Ze glimlachte toen ze dacht aan de verrassing die hem daar te wachten zou staan wanneer ze arriveerden. Het was een flinke klus geweest om alle vrienden en familie bij elkaar te krijgen en een hele planning voor de hapjes en de drankjes. Ze trok haar wenkbrauw een beetje op toen ze naar Michel keek. Hij was niet echt een liefhebber van verrassingen,  maar deze zou hij vast weten te waarderen, dacht ze.

Toen ze arriveerden verdween de zon net achter de horizon. Ze vonden een parkeerplekje, haalden de picknickmand, deken en de flessen wijn uit de kofferbak en liepen in de richting van het theater. Linda zag Herman en Anneke samen met een paar anderen terwijl ze een plekje zochten met een goed uitzicht op het podium. Michel was verrast Herman en Anneke te zien. Zij vertoonden zich ’s avonds niet zo vaak buiten de deur. Linda zag de blik van Michel en begon te giechelen. De anderen die Linda uitgenodigd had kwamen één voor één aan en zochten het hoekje op waar ze zaten. Ze hadden allemaal eten en drinken bij zich en een paar tassen.

Het viel Michel op dat er wel te veel bekenden in het theater aanwezig waren om nog van toeval te kunnen spreken. Hij keek Linda met een opgetrokken wenkbrauw aan. Mijn God, wat had ze een hekel aan die blik. Een ogenblik verstrakten de spieren in haar nek en schouders. Ze was druk bezig met het uitleggen van de deken en het klaarzetten van de hapjes en drankjes zodat het allemaal voor het grijpen lag. Zij en Anneke grinnikten omdat het zo gemakkelijk geweest was om Michel en Herman om de tuin te leiden voor deze verjaardagsverrassing. Inwendig dachten beiden dat het achteraf toch niet zo’n goed idee was van die verrassing. Ze wisselden een blik van verstandhouding uit en praatten over koetjes en kalfjes.

Michel kwam achter Linda staan en raakte haar schouder aan. Aanraken is misschien niet de juiste omschrijving voor de harde druk die ze voelde toen hij haar hoofd omhoog trok zodat hun hoofden dicht bij elkaar waren. ‘Kom jij eens mee. We gaan even een klein stukje langs de rivier lopen  voor de voorstelling begint’.

Anneke stapte uit het gehoorveld en zuchtte terwijl ze Michel en Linda in het donker zag verdwijnen. ‘Ik hoop dat het Herman niet opgevallen is’, bad ze.

Het viel Linda op dat Michel de rugzak om zijn schouder gehangen had. Hij bood haar één van de twee flesjes koud water aan die hij meegenomen had. Zijn vrouw draaide het dopje van de fles en bleef even staan om een paar flinke slokken van het koude water te nemen. Hij liet haar even haar gang gaan, maar pakte haar dan bij haar hand en trok haar mee langs het pad langs de rivier.

‘We hebben het hier wel eens eerder over gehad, Linda. Waarom denk je dat vanavond anders is als alle andere avonden, alleen omdat het mijn verjaardag is?’

Ze bleef even stil. Toen haalde ze diep adem en zei, ‘Ik dacht dat het leuk zou zijn om je verjaardag samen met onze familie en vrienden te vieren. Het gebeurt niet vaak dat we allemaal bij elkaar zijn en veel mensen die ik gesproken heb vonden het een goed idee om een verrassingsfeest te organiseren’.

‘Bzzzzzzt, fout!’ zei Michael en schudde zijn hoofd. ‘Ik ben er van overtuigd dat Anneke en jij dit samen bekokstoofd hebben. Jullie hebben het al eens eerder geflikt en ook deze keer is het helemaal in jullie stijl’.

‘Maar, Michel…’

‘Michel pakte haar steviger bij haar arm en trok haar mee van het pad af achter een paar bosjes die precies voor die reden daar aangeplant leken te zijn. Ze vormden een perfecte afscheiding van de theaterbezoekers en waren ver genoeg weg van de zitplaatsen maar dicht genoeg bij het podium zodat bijgeluiden geen probleem zouden zijn. Van één van de bomen werd gezegd dat deze meer dan 150 jaar oud was. Een statige, kolossale eik die perfect dienst kon doen voor de klus die hij in gedachten had. De dikke, laaghangende takken hingen op de ideale hoogte zodat zijn vrouw zich er vast kon pakken tijdens de verrassing die hij voor haar in petto had.

‘Ik had niet geda..,’ het zwijgen werd haar opgelegd voor ze haar zin af kon maken.

‘Mooi, hier had je vast geen rekening mee gehouden’. Hij liet zijn rugzak naast de stam van de boom in het gras zakken. Herman knielde, deed de rits van de tas open en haalde zijn favoriete paddel en haar minst favoriete haarborstel tevoorschijn en legde ze naast haar neer. Het was net of ze instinctief al op de goede plaats was gaan staan. Hij zette zijn hand tussen haar schouderbladen en hoefde maar een klein beetje druk te geven om te zorgen dat ze gebukt over een uitstekende tak kwam te staan.

‘Michel, alsjeblieft, niet hier’, fluisterde Linda, en hoopte dat hij in een soepele bui zou zijn en haar zou laten gaan. ‘Iedereen kan het zien en horen!’

‘Nee, Linda, we zijn ver genoeg weg en het verkeer zal de geluiden dempen die je waarschijnlijk zult gaan maken. En nu bukken en blijven staan’.

Linda deed wat haar gevraagd werd. Ze voelde feilloos aan dat hij allerminst blij was met de situatie en dat tegenspraak het alleen maar erger zou maken.

‘Hoe oud ben ik vandaag geworden, Linda?’

‘Vierenveertig’, antwoordde ze zachtjes.

‘Goed dan, vierenveertig om mee te beginnen. Hoeveel mensen hebben Anneke en jij uitgenodigd op mijn verjaardag?’

‘Michel, dat is niet eerlijk!’ Ze wilde overeind komen, maar het geluid van de paddel die op zijn bovenbeen neerkwam, deed haar van gedachten veranderen. ‘Veertien afgezien van ons tweeën’.

‘Doe je onderbroek tot halverwege je bovenbenen naar beneden en doe je jurk tot in je middel omhoog’.

Linda deed wat haar gevraagd werd, maar realiseerde zich dat ze haar knieën tegen elkaar gedrukt moest houden om te voorkomen dat haar broekje op de grond zou vallen. Eén en ander maakte haar bips tot een prachtig doelwit. Het laatste wat ze straks op haar zere billen wilde, waren mieren of spinnen of andere beesten die in haar onderbroek konden kruipen. Omdat ze in deze houding moest blijven staan staken haar billen ver naar achteren en kwamen de waterlanders voordat Michel achter haar was gaan staan.

‘Je krijgt eerst vierenveertig met de paddel en dan nog zestien, ja ik tel ons tweeën ook mee, met je favoriete haarborstel?’

Linda trok een grimas toen ze aan de paddel en de haarborstel dacht. Opeens suisde de paddel door de lucht en met een felle bijtende pijn kwam de eerste klap neer. Ze knipperde met haar ogen en concentreerde zich op een schaduw in de duisternis. Steeds weer opnieuw kwam de paddel neer. Op dezelfde plaats. Op verschillende plaatsen. Vol over haar gloeiende bips. Precies op dat verschrikkelijke plekje waar haar billen en haar benen samen kwamen. Ze probeerde het niet uit te schreeuwen, maar dat lukte niet altijd. Michel had haar al geen maanden zo’n pak slaag gegeven. Linda’s gedachten maakten overuren door haar brandende billen en ze had het idee dat iedereen wist wat er nu gebeurde.

Al even onverwacht hielden de klappen op. Michel liep zijn hand over haar donkerrode billen glijden. De warmte leek op te gloeien in de duisternis die hen omringde. Door zijn warme handen op haar billen werd de hitte verspreid naar tussen haar benen. Linda probeerde maar aan één ding tegelijk te denken. Het was niet mogelijk om in gedachten met zowel haar gloeiende billen als het haar jeukende kruis bezig te zijn. Het één versterkte het ander.

‘We zijn bijna klaar. Ik zal het afmaken en dan kunnen vervolgens van de voorstelling gaan genieten’.

Linda’s knieën begaven het bijna. ‘Het spijt me Michel. Ik weet dat ik dit niet voor je verjaardag had moeten organiseren. Ik zal…’

‘Stop! Ik wil geen excuses horen’. Hij duwde haar bovenlichaam weer over de tak.

‘Maar…het flapte er zo maar uit…’ Ze probeerde haar gedachte af te maken.

‘KLETS!’De eerste klap met de haarborstel landde vol op haar ronde billen.

‘hetliepuitdehandvoorwehetdoorhadden!’ Ze haastte zich om haar zin af te maken.

‘Ik zei dat ik geen excuses wilde horen, Linda! Je krijgt straks vijf extra!’

Tegen de tijd dat de vierde, vijfde en zesde klap neerkwamen, huilde Linda. De felle klappen zorgden ervoor dat ze zo bleef staan. Tranen vielen in het zand. Te laat realiseerde ze zich dat haar broekje op de grond gegleden was. Haar gedachten schoten heen en weer tussen de tranen in het zand, het broekje en de mieren op de grond en het brandende vuur op haar bips’.

Michel legde de haarborstel naast de paddel en de rugzak. Hij ging naast zijn vrouw staan en wreef met zijn hand over haar warme billen. Hij kneep liefdevol in iedere bil. Hij liet zijn vingers tussen haar benen glijden, haar schaamlippen waren gezwollen en nat. Hij liet zijn vingers voorzichtig in haar glijden. Haar spieren trokken zich samen rond zijn vinger en probeerde deze binnen te houden. Hij trok zich terug en gaf haar een laatste klets op haar bips en kneep in beide billen om haar te laten merken dat hij naar haar verlangde.

‘Kom hier, schatje. Ga staan, dan kunnen we je een beetje fatsoeneren’.

Linda sloeg haar jurk neer over haar brandende bips en huiverde bij de gedachte dat ze mogelijk omringd waren met allerlei insecten. Michel leek haar gedachten te lezen en pakte haar broekje op, klopte het uit en stopte het in zijn zak.

‘Kijk, nu hoef je je geen zorgen meer te maken over mieren in je onderbroek die tegen je billen gedrukt worden’. Hij glimlachte tegen haar en sloeg zijn armen om haar heen. Ze begroef haar gezicht in zijn borst en haar huilen veranderde in snikken, die tenslotte ook langzaam verdwenen. ‘Het spijt me Michel, geen verrassingen meer, buiten jou om’. Ze lachten om de paradox in haar opmerking.

Haar tranen werden gedroogd en ze verzamelden alles en liepen weer terug in de richting van het theater. Ze zagen hoe twee mensen over het pad in hun richting liepen. Oh God, laat je alsjeblieft niet door hebben wat er gebeurd is, dacht Linda. Oh, God, te laat!

Michel en Linda passeerden Herman en Anneke op het pad. Anneke en Linda lieten hun blik zakken toen Michel de rugzak in de richting van Herman gooide. ‘Hier, dit kun je misschien wel gebruiken! Er zit water en nog wat andere…eh, dingen in’. Hij sloeg een paar keer speels op de billen van Linda en knikte naar Herman.

‘Weet je schatje, de volgende keer dat we hier zijn, kan die laag hangende tak ook ons van dienst zijn bij andere plezierige spelletjes!’, fluisterde Michel in haar oor terwijl hij zijn vrouw tegen zich aan trok en lachte.

Herman glimlachte. Anneke huiverde.

Toegevoegd op by admin

Op afbetaling

© Juni 2007, by patty.

‘Ga naar boven!’ zei hij zodra haar gezichtsuitdrukking verraadde dat ze wist dat hij er was.

‘Waarom?’, haar hart sloeg een slag over en ze voelde de paniek in zich opkomen terwijl ze hem aankeek en alles kwam samen – zijn gezichtsuitdrukking, zijn stem, de spiertrekkingen in zijn kaak en het belangrijkste, zijn strenge uitstraling – ze wist dat hij het wist.

‘Niet doen!”, waarschuwde hij.

‘Ik doe toch niks’, ze kon er niets aan doen. Ze moest proberen eronder uit te komen.

‘De hemel sta me bij als ik je dat uit moet leggen, dan zul je week lang niet kunnen zitten!’

Koortsachtig probeerde ze een excuus te bedenken, haar hart ging als een bezetene te keer, in gedachten zocht ze naar de redding, maar haar hele wezen begon langzaam de onafwendbaarheid van de consequenties te accepteren.

‘Alsjeblieft?’, ze boog haar hoofd en met knikkende knieën strekte ze haar armen naar hem uit. ‘Ik was van plan het je te vertellen’.

‘Daar heb je drie weken de tijd voor gehad. Ga naar boven!’

‘Het spijt me!, fluisterde ze en ze draaide zich om, om hem te gehoorzamen. Ze voelde zich wanhopig, ze walgde van de ongemeendheid van haar woorden en durfde hem niet aan te kijken. Want als ze hetzelfde in zijn ogen zou zien, als wat zij in haar hart voelde, dan zou ze haar eigen mening daargelaten hebben en dat was niet de bedoeling.

‘Leg de badborstel en de mattenklopper op het bed en denk maar eens na wat je me straks hebt te vertellen. Ik moet eerst even afkoelen voordat ik bij je kom’.

Ze hoorde en voelde bij hem een conflicterende mengeling van strenge vastberadenheid, teleurgestelde boosheid en bezorgdheid die ervoor zorgde dat hij uit zijn evenwicht was. Diep in haar hart wou ze hem het liefst gerust stellen maar haar trots belette haar om haar mond open te doen. Het was een van de meest oneerlijke en moeilijke kanten aan de levensstijl van de huiselijke discipline en het werd in geassocieerd met beloftes en afspraken die ze gemaakt hadden. Met het vervagen van de verantwoordelijkheden, werden beiden getroffen door een kolkende hoeveelheid aan emoties.

Ze liet hem achter in de keuken en ging naar boven naar de slaapkamer. Ze deed de deur achter zich dicht en leunde er tegen aan terwijl ze haar tranen de vrije loop liet. ‘Waarom accepteer in al die onzin?’, snikte ze.

Ze wist dat ze hem had moeten bellen en hem had moeten vertellen dat ze op het punt stond 1277 euro uit te geven, voordat ze het uitgaf. Hij zou er misschien de discussie over aangegaan zijn, maar ze was ervan overtuigd dat hij uiteindelijk akkoord gegaan was als hij haar argumenten voor de aanschaf gehoord had. Als ze dat nu gewoon gedaan had, dan zou DIT nu niet gebeuren. Het was een feit dat ze een eenzijdig besluit genomen had om een grote uitgave te doen in een periode dat ze versneld hun schulden aan het aflossen waren en waarin iedere euro welkom was. Ze was vergeten dat er nog een heleboel automatische machtigingen van hun rekening afgeschreven moesten worden.  Verder besloot ze er niets van te zeggen, in de hoop dat ze het voor het eind van de maand weer zou kunnen aanzuiveren.

De kwestie van het geld leverde weliswaar de nodige stress op, maar was niet het grootste probleem.  Het draaide vooral om vertrouwen – vertrouwen dat hij haar bevraagd zou hebben of ze de aankoop echt hard nodig hadden, en zelfs als ze niet met hem overlegd zou hebben, het vertrouwen dat hij rechtvaardig geweest zou zijn als ze het hem eerlijk verteld had in plaats van dat hij het zelf moest uitvinden. Alle uitvluchten ten spijt, haar bedrog sneed door haar ziel, en ze dacht er liever niet aan wat het bij hem teweeg bracht.

***********

Het duurde bijna een uur voor hij de deur opendeed en zijn geliefde aantrof met opgetrokken benen in de schommelstoel zittend. Haar betraande gezicht keek naar de badborstel en de mattenklopper die ze zoals haar opgedragen was, plichtgetrouw op het bed gelegd had. Hij zag en voelde haar spanning toen hij de deur opendeed. Zijn boosheid was gezakt, hoewel hij nog even vastbesloten was. En ondanks dat deed haar gewillige houding en haar gezichtsuitdrukking de vastberadenheid bijna smelten.

Ze maakte dit onbewust weer ongedaan.

‘Het spijt me’, haar gefluister drukte alles uit wat ze beiden voelden.

‘Broek naar beneden’, hij pakte de badborstel en ging op het midden van het bed zitten.

‘Alsjeblieft schatje, laat het me uitleggen?’, smeekte ze.

‘Dat komt nog wel. Maak je billen bloot en kom over mijn schoot liggen. Nu!’

‘Ik wilde het je vertellen, echt waar’, ze aarzelde en deed een stap achteruit en leunde achterover tegen de slaapkamerdeur en hoopte dat ze er nog aan zou ontkomen.

‘Maar dat heb je niet gedaan, of wel! En daarom zijn we hier nu. Als we het geld op tafel moeten leggen en daarmee om moeten gaan, dan doen we dat later wel. Eerst zijn er belangrijkere zaken. Of niet?’, zijn mimiek was ontspannen maar streng. Hij zat op de rand van het bed en had de gevreesde badborstel in zijn hand. Erger nog, hij zat aan haar kant van het bed, wat betekende dat haar voeten onder het dressoir terecht zouden komen. Erger nog, hij zou zijn benen uit elkaar doen en van haar willen dat ze alleen over zijn linkerbeen ging liggen, waardoor hij zijn rechterbeen over haar benen zou kunnen zetten.

‘Alsjeblieft!’, ze schudde hulpeloos van nee en smeekte om vergeving, maar liep toch naar hem toe. Op zoek naar zijn liefde keek ze hem in zijn ogen en toen ze deze vond deed ze haar broek en onderbroekje naar beneden. Ze maakte haar bips bloot en ging over zijn been liggen. Ze pakte zijn enkel en het dekbed dat over de rand van het bed hing.

Hij sloeg haar hard en snel achter elkaar, waardoor ze binnen enkele ogenblikken begon te smeken en te beloven. Hij gaf hier echter geen gehoor aan, maar deed het wel even wat rustiger aan zodat ze even de kans kreeg om op adem te komen.

Op alle smeekbedes en beloftes had hij maar één antwoord,…’Waarom vertrouw je me niet?’

‘Dat doe ik wel!’, huilde ze wanhopig. ‘Het spijt me! Ik had deze uitgave met je moeten overleggen. Ik heb veel te impulsief gehandeld. Toen ik tot de ontdekking kwam, dat het allemaal doorgegeven werd aan het bureau kredietregistratie had ik je het moeten vertellen’, snikte ze. Haar billen brandden, het vuur was bijna meer dan ze kon verdragen.

‘Dat klinkt een stuk beter’, gaf hij aan en sloeg haar nog een keer of tien hard op haar bips. ‘Zijn we hier mee klaar?’

Ze voerde een innerlijke strijd over het antwoord. Als je ‘ja’ zou zeggen, dan zou hij ophouden. Lichamelijk wilde ze ook dat het over zou zijn. Maar emotioneel had ze het gevoel, dat nog geen van tweeën er aan toe was om er een streep onder te zetten en hoewel dit ook niet altijd noodzakelijk was, zeker niet als een pak slaag de consequentie was, was het in dit geval noodzakelijk, omdat het een kwestie van vertrouwen was.

Hij wachtte geduldig tot ze tot een beslissing gekomen was.

‘Nee’, fluisterde ze uiteindelijk.

‘Zeg het maar, liefje, hij wreef haar over haar rug en tussen haar schouders. Zijn stem klonk geruststellend.

‘Gebruik de mattenklopper tot jij vindt dat ik genoeg gehad heb, alsjeblieft’.

‘Goed, ga maar voorover over het bed staan, dan’, zei hij terwijl hij de badborstel aan de kant legde en de mattenklopper van het bed pakte. Vervolgens liet hij haar voor hem staan. Toen ze recht voor hem stond, ontmoetten hun ogen elkaar. Zijn gezichtsuitdrukking stelde haar verder gerust dat wat zou volgen, hoewel niet gemakkelijk, precies datgene zou zijn wat ze beiden nodig hadden om hun gekwetstheid, als gevolg van haar verraad, aan de kant te kunnen zetten. Hij trok haar tegen zich aan en knuffelde haar zachtjes. Ze kusten elkaar voordat ze verder gingen met de dingen die moesten gebeuren.

‘Leg de kussens maar neer en ga erover heen liggen’, hij klopte op de plek op het bed waar hij haar billen wilde.

Ze rilde, maar deed wat haar gevraagd werd. Ze verzamelde de kussens midden op het bed en ging er op haar buik over heen liggen, zodat haar reeds donkerrode bips goed omhoog stak voor de zwaai met de mattenklopper. Ze pakte de sprei in haar vuisten en bereidde zich voor op wat ze wist wat een hele uitdaging zou worden. Hij zou haar tot de grens van haar commitment aan deze straf brengen.

‘Vertel maar eens waarom je daar zo ligt?’, vroeg hij.

‘Omdat ik het vertrouwen tussen ons geschaad heb’. Haar stem klonk krachtig toen ze dit antwoord gaf. ‘Door je het vertouwen te geven dit nu te doen, wil ik je laten zien dat ik jouw vertrouwen ook weer verdien’.

‘Goed zo, meisje’, klonk zijn stem zacht een feit dat in schril contrast stond met de kracht waarmee de mattenklopper voor het eerst op haar billen terecht kwam.

Ze kon het niet helpen dat een schreeuw aan haar ontsnapte en de velen die erop volgden toen de mattenklopper in hoog tempo op haar bips neerdaalde. Het duurde niet lang voor eerst haar ene en vervolgens haar andere hand naar achteren vlogen in een zwakke poging haar brandende billen te beschermen. Ze verdwenen vervolgens even snel als ze gekomen waren, toen hij waarschuwend zei, ‘doe je hand weg, of ik begin weer van voor af aan’.

Na wat een eeuwigheid leek, maar in werkelijkheid maar een paar minuten geduurd had, voelde ze uiteindelijk hoe de frequentie langzaam afnam, ten teken dat ze het ergste gehad had. De intensiteit zorgde ervoor dat ze haar gezicht in het beddengoed drukte om haar gillen te smoren.

En toen het voorbij was en haar lichaam alle spanning losliet, snikte ze hartverscheurend in de lakens. In een oogwenk was hij naast haar komen liggen en nam haar in zijn armen. Met zijn ene hand streelde hij haar haren en haar gezicht en met de ander drukte hij haar stevig tegen zich aan. Ze bleven een minuut of twintig zwijgend en liefdevol tegen elkaar aan liggen tot hun behoefte om het op een andere, intieme manier, goed te maken het over nam.

Ze lieten elkaar net lang genoeg los om hun kleren uit te kunnen doen en gingen vervolgens met een naakte lichamen tegen elkaar liggen. Ze kreunde toen hij een eindje bij haar binnendrong, dankbaar voor het gevoel door hem gevuld te worden en weer veilig door hem bezeten te worden. Beiden spraken hun laatste krachten aan, nadat ze eerder al veel energie waren kwijt geraakt door het pak slaag. Niet veel later kwamen ze tegelijkertijd klaar.

‘Ik houd van jou’, fluisterden ze tegen elkaar, voordat ze in slap vielen.

Een paar uur later werden ze wakker met een nieuwe en dringende behoefte om te elkaar te laten weten dat ze voor elkaar geschapen waren, om vervolgens weer in slaap te vallen en door te slapen tot het ochtendgloren van een nieuwe dag die stilletjes aangebroken was.