Gina schenkt een kop thee in. ‘Als je er niet over wil praten is dat prima hoor, maar is Oscar altijd zo afstandelijk?’

Shirley zucht. ‘Met Oscar kan ik zo lachen en hij kan zo ontzettend romantisch zijn. Dat zou je nou niet zeggen hè.’

Gina proest het uit. ‘Alleen is hij ook ontzettend streng. Dus als hij vindt dat ik straf verdien dan is hij nogal duidelijk om het zo maar te stellen. Het duurt wel even tot hij weer ontdooit is.’

Gina stikt zowat van het lachen. ‘Shir, werkelijk! Wat een omschrijving. Ik zou hem omschrijven als ijskonijn en boeman. Jonas is een stuk milder.’

‘Laat het hem maar niet horen.’ Verschrikt veren ze op van de onverwachte stem van hun schoonmoeder.

‘Sorry dat ik mijzelf zomaar heb binnengelaten. Ik wilde even kijken hoe het met jullie gaat en ik kom even wat brengen.’

Shirley en Gina krijgen beide een kus op hun wang. ‘Ga zitten mevr eh mam. Ik zal meteen een kopje bijpakken.’

Gina springt op en pakt een kopje uit de kast en schenkt thee in. ‘Het spijt me dat u hierbij betrokken bent geraakt. Dat is niet onze bedoeling geweest.’

Gina voelt dat ze rood wordt bij het idee dat hun schoonmoeder op de hoogte is. 

‘Dat geeft niet kind. Ik ben blij dat alles goed afgelopen is.’

Shirley houdt haar blik strak op de grond gericht. ‘Het spijt mij ook.’

‘Meiden jullie moeten ophouden hoor. Jullie zijn nog jong. Ik was net zo toen ik jullie leeftijd had. Ik ben allang blij dat jullie nog enigszins kunnen zitten en kunnen lachen.’

Mevrouw Clarckx nipt van haar thee en moet dan lachen om de beschaamde meiden. 

‘Niet zo verlegen hoor. Ik heb ook in jullie schoenen gestaan. Door mijn koppigheid heb ik een brand veroorzaakt. Nou geloof me dat pap dat niet zomaar voorbij heeft laten gaan. Ik heb een jaar lang elke vrijdagavond honderd slagen met de riem gehad om te boeten voor mijn misstap.’

Shirley en Gina kijken haar met open mond aan. ‘Het is niet erg om fouten te maken. Jullie echtgenoten weten precies hoe ze daarmee om moeten gaan.’ Lacht mevrouw Clarckx. 

‘En ik weet dat Oscar nog heel wat goed te maken heeft met jou Gina, maar echt hij is geen boeman. Hij zal sneller iets door de vingers zien dan Jonas, maar hij is dan weer wel een ijskonijn. Het duurt even voordat hij de zaken naast zich neer kan leggen.’

Gina lacht. ‘Gelukkig is hij niet mijn echtgenoot. Ik moet er niet aan denken dat Jonas me met dingen weg laat komen. En zo’n koele kikker zou ik ook niet kunnen verdragen.’

Shirley kent haar nichtje goed genoeg om te weten dat ze zou ontsporen als ze niet kort gehouden wordt. ‘En ik ben juist wel blij dat ik na een straf even de tijd heb om tot mezelf te komen en alles te laten bezinken.’

Mevrouw Clarckx bekijkt hun met een liefdevolle blik. ‘Ik heb iets voor jullie zoals ik al zei toen ik binnen kwam.’

Ze pakt wat uit haar tas. ‘Aangezien je vanaf een kilometer afstand al kan zien dat jullie moeilijk kunnen zitten heb ik verkoelende zalf voor jullie.’

Dankbaar pakt Gina het aan. ‘Dat is wel welkom na die stomme lat.’

Mevrouw Clarckx knikt naar de schouw. ‘Dat is een erfstuk. Vreselijk ding.’

Gina kijkt zuur. ‘Waarom heeft Oscar die niet gekregen, maar uitgerekend mijn echtgenoot?’

‘Omdat Jonas de voorkeur geeft aan vurige, dwarse meisjes die daar meer baat bij hebben dan volgzame meisjes.’

Verlegen kijkt Gina naar de grond. ‘Daar heeft u wel een punt.’

Mevrouw Clarckx staat op. ‘Nou ik denk dat jullie elkaar wel even kunnen insmeren. Jullie weten dat mijn deur altijd open staat. Ik ben een gezegend mens met zulke fantastische schoondochters.’

Gina en Shirley omhelzen hun schoonmoeder. Samen zwaaien ze haar uit. 

De sfeer is enigszins gespannen als de mannen uit hun werk komen. Shirley en Gina hebben een ovenschotel gemaakt. Er is weinig gezelligheid. De mannen praten voornamelijk met elkaar. Shirley eet met een sip gezicht. Gina bekijkt het geheel met verbazing. Liever had ze nu alleen met Jonas geweest. Ze durft met zekerheid te zeggen dat hij haar gerustgesteld had dat alles weer vergeven was en dat ze het moest laten rusten. Deze gespannen sfeer geeft haar alleen maar meer een rotgevoel. 

‘Hoe was jullie werkdag?’ Probeert Gina. 

‘Dat zijn jouw zaken niet. Dat jij een keer langs bent geweest betekent niet dat je direct bij het bedrijf hoort.’

Het kost Gina moeite om haar woede in te houden. Hoe durft hij zo tegen haar te spreken. In haar eigen huis nog wel. Shirley kijkt verschrikt van Oscar naar Gina. 

‘Dat was niet nodig Oscar. Gina is gewoon geïnteresseerd.’ Antwoordt Jonas. 

Gina doet haar best om niet in tranen uit te barsten. Het liefst gooit ze er alles uit wat er nu in haar hoofd opkomt, maar ze houdt zich in. ‘Het lijkt mij verstandig dat ik mij met vrouwenzaken ga bezighouden. Fijne voortzetting nog.’ Nijdig gooit ze haar servet op tafel en loopt naar de keuken. ‘Ga haar maar helpen.’ Hoort ze Oscar koeltjes zeggen. 

Het duurt niet lang voordat Shirley voorzichtig de keuken in loopt. Gina probeert haar kalmte terug te krijgen. ‘Sorry Gina. Oscar houdt er niet van om met een vrouw over zaken te praten.’

‘Waar praten jullie dan wel over bij het eten of in de avond?’ Het komt er feller uit dan dat ze bedoelt. 

Er springen tranen in Shirleys ogen. ‘Het gaat bij ons nou eenmaal anders dan bij jullie! Wij hebben een echt traditionele relatie. In het weekend doen we leuke dingen en neemt hij mij mee uit, maar doordeweeks heeft hij zijn bezigheden en in het huishouden. Dan praten we gewoon niet zo heel veel.’

Gina sluit haar ogen en zucht diep. Het leven met Jonas is niet zoals ze het van te voren had bedacht. Het leven van Shirley is het leven wat Gina altijd heeft gevreesd. 

‘Ben je daar wel gelukkig mee?’

Shirley pakt haar hand. ‘Gina, dit is het leven wat ons altijd voorgehouden is. Ik vind het prima. Het is precies zoals ik het verwacht had. Ik ben blij met de tijd die ik weekends met Oscar doorbreng. En ik ben blij dat jij het anders getroffen hebt. Iets wat meer bij je past.’

Gina zucht. Shirley heeft gelijk. Met Jonas is het getrouwde leven geen straf. Ze heeft geluk gehad. Jonas steekt zijn hoofd om de hoek. ‘Shirley, jullie gaan naar huis. Oscar wil graag thuis koffie drinken. Kom je even gedag zeggen Gina?’

‘Gaat hij zijn excuses aanbieden?’ Klinkt het koppig.

Jonas lacht van binnen. ‘Ik denk het niet.’

Gina trekt een zuur gezicht, maar loopt toch achter Shirley aan. Ze geeft Shirley een dikke knuffel en naar Oscar knikt ze alleen maar. Ze krijgt net zo’n koel knikje terug. Terwijl Jonas met hun meeloopt naar de deur verdwijnt Gina in haar schilderkamer. 

Even later hoort ze een zachte klop op de deur. ‘Ja.’ Antwoordt ze kort. 

Jonas komt binnen en kijkt even rond. Hij is blij dat hij deze ruimte voor haar ingericht heeft. Ze geniet er zichtbaar van. 

‘Straf me alsjeblieft niet hier. Niet in deze kamer.’

Hij leunt tegen de vensterbank aan. ‘Ik ga je niet straffen. Oscar is niet makkelijk in omgang. Ik neem je niks kwalijk.’

Snel wisselt ze haar doek. ‘Oh, dank je wel.’ zegt ze zachtjes terwijl haar kwast continu over het doek danst. 

‘Het eten was heerlijk weer lieverd. Ik heb er weer van genoten.’

‘Blijf zo staan.’ 

Jonas kijkt haar aan, maar als hij haar vurige blik ziet draait hij snel zijn hoofd weer terug. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Hij moet denken aan de dag dat hij haar ten huwelijk vroeg. Toen trof hij haar ook aan terwijl ze aan het schilderen was. Hij wist meteen dat haar karakter voor vuurwerk zou zorgen. En vuurwerk is er zeker. 

‘Kende je dat meisje? Of was je toen toevallig bij de rivier?’

Jonas verstijft. Voorzichtig gaat Gina verder. ‘Als je er niet over wil praten is dat ook goed. Ik probeer het gewoon beter te begrijpen.’

‘Wat begrijp je er dan niet aan?’ Het klinkt gemener dan bedoeld.

‘Op de weg verongelukken regelmatig mensen, maar ik ben niet bang op het moment dat jij de auto instapt. Toch ben jij wel bang op het moment dat ik alleen maar praat over de rivier.’

Het blijft stil. Alleen de penseelstreken zijn hoorbaar. ‘Ik zal er niet meer heengaan zonder jou als dat je een goed gevoel geeft. Toch wil ik erheen als hier alles in bloei staat. Ik moet het op doek zetten snap je?’

Jonas kijkt even naar haar. Ze glimlacht naar hem. Hij richt zijn blik weer naar buiten. 

‘Ze had nog een leven voor zich. Het weer was omgeslagen. Haar moeder zei dat ze terug moest komen om via de noordkant over te steken. Daar kan je gewoon veilig over. Ze stak haar tong uit naar haar ouders en liep toch verder. Het water was veel te wild en de brug glad. Haar moeder was de beste vriendin van mijn moeder. Toen ze uitgleed begon iedereen te schreeuwen en te roepen, maar niemand deed wat. Ik sprong erin, maar het was onbegonnen werk. Het is me niet gelukt om haar te vinden. De schreeuw van haar moeder toen ze uit het water gehaald werd hoor ik soms nog in mijn slaap.’

Voorzichtig veegt Gina een traan van haar wang. Wat een last om mee te dragen. ‘Dank je wel dat je het mij vertelt. Ik begrijp het nu.’

Gina draait het schildersezel. ‘Je bent een fantastisch model.’

Jonas kijkt er met bewondering naar. ‘Je bent echt steengoed!’

Gina slaat haar armen om zijn middel en laat waar wang op zijn borst rusten. ‘Ik beloof je dat ik nooit zonder jou de rivier oversteek. Het spijt me dat ik ongehoorzaam ben geweest.’

Jonas houdt haar dicht tegen zich aan. ‘Ik hou van je Gina.’  

Gina kijkt een beetje sip naar buiten. Het is de eerste dag zonder Adeleine. Jonas is naar kantoor en nu voelt ze zich een beetje verloren. Voor het eerst is ze echt alleen. Gelukkig is de relatie met Shirley weer goed. Ze hebben het uitgepraat en alles is weer koek en ei. Eind van de ochtend komt Shirley bij haar langs. Tot die tijd houdt ze zich maar bezig met het huishouden.

Als de deurbel gaat schrikt ze. De tijd is voorbij gevlogen. Shirley straalt als ze binnenkomt. ‘Ik heb nieuws!’

Shirley loopt achter Gina aan naar de serre. ‘Vertel! Je maakt me nieuwsgierig.’

‘Wat een prachtig uitzicht heb je toch.’

‘Vertel nou!’ Dringt Gina aan.

Shirley lacht geheimzinnig. ‘Ik heb gister per ongeluk de mannen horen praten samen.’

‘Luistervink! En wat heb je gehoord?’

‘Beloof me dat je me niet verraad, want ik weet zeker dat ik dan een week niet normaal kan zitten.’

Gina grijnst. ‘Natuurlijk zeg ik niks. Toe vertel nou ik ontplof van nieuwsgierigheid.’

‘De mannen willen ons rijlessen laten nemen!’

Blij springt Gina op. ‘Echt! Dat is geweldig. Dat lijkt me heerlijk. Nou dan zullen er heel wat vrouwen jaloers zijn. Ik ken maar weinig vrouwen in onze kringen die hun rijbewijs hebben.’

‘Ik weet het. Is het niet geweldig?’

Dromerig staart Gina naar buiten. ‘Het is zo’n mooie dag. Wel koud, maar die zon en het is windstil.’ Er borrelt een idee op bij Gina.

‘Zullen we naar de overkant? Nemen we een kan koffie mee en wat lekkers.’

Shirley twijfelt. ‘Je weet dat het niet mag. Ze zullen woedend zijn als ze erachter komen.’

‘Maar Shir, hoe zouden ze er in hemelsnaam achter moeten komen? We doen toch voorzichtig?’

Shirley lacht. Het voelt weer als vanouds. Toch weet ze diep van binnen dat het fout moet gaan. Altijd als zij en Gina ongehoorzaam waren kwam het uit. Waarom zou dat nu anders zijn? ‘Oké we gaan. Volgens Yvette is het er prachtig en kan je er heerlijk wandelen.’

Gina springt op om een tas met lekkers te maken. Shirley kijkt naar haar schoenen. Die zijn alleen niet berekend op een wandeling. ‘Ik trek even schoenen van jou aan goed?’

Giechelend lopen ze naar de achterkant van het hek. Het is lang geleden dat ze samen echt op pad zijn geweest. Shirley kijkt schichtig om zich heen. ‘Bang dat Oscar je ziet?’ Vraagt Gina plagerig. Shirley lacht. Het is belachelijk ook. Oscar is aan het werk.

Al kletsend lopen ze verder langs de rivier. Iets verderop is een smal bruggetje. Bij onstuimig weer is het te gevaarlijk om het over te steken. Het bruggetje heeft geen reling en de stroming van de rivier kan erg sterk zijn.

Voorzichtig lopen ze naar de overkant. Daar staat iemand te wachten totdat hij over kan. ‘Goedemiddag dames.’ Zegt de man.

‘Goedemiddag meneer.’ Antwoorden de dames in koor.

Shirley kijkt nog een keer om. ‘Wat is er?’

Shirley schudt haar hoofd. ‘Hij kwam me zo bekend voor, maar ik denk dat ik het me inbeeld. Ik zou niet weten waar ik hem van moet kennen.’

Samen lopen ze weer een stuk verder om zo een goed uitzicht te hebben op het landgoed van Jonas en Gina. ‘Als de bloemen weer in bloei staan en de dieren buiten lopen dan moet Jonas met me meegaan om hier te schilderen. Dit beeld is zo prachtig!’

Gina klapt enthousiast in haar handen.

‘Ja dit moet je echt vastleggen, wat een plaatje.’

Shirley pakt de thermoskan en schenkt wat te drinken in voor hun tweeën. ‘Proost op ons.’ Grapt Gina.

Shirley neemt een slok, maar verslikt zich dan. ‘Die man.’ Mompelt ze.

‘Welke man?’

‘Die ik dacht te herkennen. Nou die ken ik ook! Beter gezegd hij kent onze schoonouders.’

Dan voelt Gina alle kleur uit haar gezicht wegtrekken. Nu valt het kwartje ook bij haar. Dat is de man die vaak wat onderhoud doet bij haar schoonouders. Dat ze dat niet eerder heeft gezien.

‘Nou zijn we de klos.’ Piept Shirley.

Gina zucht. ‘Denk je dat hij meteen naar Oscar en Jonas zal rennen? Misschien maken we ons druk om niks.’

Shirley bijt op haar lip. ‘We zeggen gewoon niks. We hebben gewoon lekker koffie gedronken en gekletst bij jou in de serre. Niks meer en niks minder.’

Gina knikt. Ze zou willen dat het de waarheid was en dat ze nooit waren overgestoken.

‘Zullen we terug gaan?’

Shirley staat meteen op. ‘Ja laten we dat maar doen.’

Zwijgzaam lopen ze terug naar de brug. Gina slaat haar sjaal nog een keer om. Ze rilt, maar niet perse van de kou. Als ze het hek open doet hoort ze Shirley diep zuchten. ‘Kijk dan, we zitten in de problemen.’

Gina kijkt vooruit en ziet de auto van Jonas op de oprit staan. Als ze dichterbij komen zien ze Jonas en Oscar in de serre zitten. ‘We zeggen gewoon dat we zijn gaan wandelen goed? Ze hoeven het niet te weten.’ Ratelt Shirley.

Gina haalt haar schouders op. Ze zijn er niet voor niks. ‘We kunnen maar beter eerlijk zijn denk ik.’

‘Zo ken ik je niet. Als we nou samen hetzelfde vertellen dan komt het vast goed.’ Shirley klinkt paniekerig. Gina schudt haar hoofd. ‘Het komt toch wel uit. Als we dan ook nog hebben gelogen wordt het alleen maar erger.’

Met grote tegenzin lopen ze naar de voordeur. De deur zwaait al open nog voor Gina de sleutel heeft kunnen pakken.

De broers hebben dezelfde strenge uitdrukking op hun gezicht. ‘Naar binnen.’ Snauwt Oscar.

Gina kijkt naar de grond en probeert zo rustig mogelijk langs Jonas te lopen. Maar hij pakt haar bij haar bovenarm en dwingt haar hem aan te kijken. De tranen springen in haar ogen als ze zijn boze blik ziet. ‘Hier ga jij zo’n spijt van krijgen.’

Gina slikt. ‘Het spijt me al.’ Zegt ze zachtjes.

De mannen nemen hun vrouw mee naar de woonkamer. ‘Zitten.’ Barst Oscar.

Snel gaan ze op de bank zitten, dicht tegen elkaar aan. ‘Volgens mij hebben Oscar en ik heel duidelijk gezegd dat jullie de rivier niet mogen oversteken. Of niet soms?’

Beide dames knikken. ‘Pardon?’

‘Ja Jonas.’ Klinkt het van beide.

‘Het is heel simpel. Wij bepalen de regels, jullie volgen die op. Dit is puberaal gedrag.’

Gina haalt even diep adem. ‘Het was mijn schuld. Shirley kan er niks aan doen.’

Oscar kijkt Gina aan. Zij krimpt in elkaar. ‘Shirley is zonder dwang meegegaan is het niet?’

Gina slaat haar ogen neer. Zijn stem klinkt kil en cynisch. ‘Ik vraag je wat Gina.’

‘Ik ben net zo schuldig als Gina.’ Oppert Shirley.

‘Ik vroeg je wat Gina. Is Shirley vrijwillig meegegaan?’ Negeert Oscar zijn vrouw.

Er springen tranen bij Gina in haar ogen. ‘Ja Oscar.’

Voorzichtig kijkt ze naar Jonas. Ze heeft hem nog niet eerder zo boos gezien.

‘Dus het was jouw idee?’ De teleurstelling is duidelijk in zijn stem te horen. Als ze Jonas aankijkt breekt ze. ‘Ja Jonas. Het was mijn idee.’ Er stromen tranen over haar wangen.

‘In de hoek, blote billen.’ Sommeert Oscar.

Shirley kijkt vertwijfeld op. Gaan ze echt hier en nu samen gestraft worden?

‘Ik ga mijzelf niet herhalen.’ Waarschuwt Oscar.

Gina kijkt verschrikt naar Jonas. Zijn blik spreekt boekdelen.

Haar handen trillen als ze haar rok losmaakt. Het is niet voor het eerst dat zij en Shirley samen gestraft worden, maar wel sinds hun huwelijk.

Shirley loopt snel naar de muur en neemt haar positie in. Gina kijkt vertwijfeld naar haar zwager. ‘Het is al erg genoeg voor je Gina, ga deze strijd niet aan.’

Snel doet ze haar slip uit en zonder te veel na te denken over de absurde situatie loopt ze naar de andere hoek.

Gina heeft zich niet eerder zo beschaamd gevoeld. En het wordt alleen maar erger als ze hoort dat de mannen hun straf bespreken.

‘Een voor een lijkt mij het beste. Eerst gewoon over de knie en daarna met een instrument. Wat stel jij voor?’

Gina heeft medelijden met Shirley dat zij die kilheid elke keer moet doorstaan. Dat te bedenken dat Jonas bekend stond als de strengste. Ze hoort Jonas door de kamer lopen en ze weet precies wat hij pakt. ‘Deze is voor zware overtredingen. Hier is Gina bang voor.’

Oscar fluit zachtjes. ‘Dat lijkt me zeer geschikt.’

‘Shirley kom hier.’ Beveelt Oscar.

Jonas gaat in zijn stoel zitten en kijkt toe hoe Shirley onzeker naar hun toe loopt. Ze huilt al op voorhand. ‘Shirley je begrijpt dat ik geen andere mogelijkheid zie dan jou stevig te straffen. Het is niet meer dan logisch dat dit gebeurt in het bijzijn van Jonas en Gina. En Gina, laat het voor jou goed duidelijk zijn dat jouw ondoordachte plan de rede is dat Shirley nu gestraft wordt.’

Gina bijt op haar lip. Het kost haar moeite om niet tegen haar zwager uit te varen. Het voelt ook vreselijk om te moeten aanhoren hoe Shirley gestraft gaat worden terwijl zij in de hoek moet wachten op haar deel.

‘Heb je nog wat te zeggen Shirley?’

Er klinkt een gesmoorde snik. ‘Het spijt me dat ik ongehoorzaam ben geweest en Jonas het spijt me dat ik Gina niet heb tegengehouden.’

Bij Gina gaan de nekharen overeind staan. Geen denken aan dat zij zoiets zal zeggen. Jonas ziet dat haar weerstand toeneemt. Hij glimlacht even. Oscar pakt Shirley bij haar arm beet en legt haar moeiteloos over zijn knie. Meteen klemt hij haar tussen zijn benen. ‘Handen.’ Gebiedt hij. Meteen legt Shirley haar armen op haar rug. Met zijn vrije hand klemt hij die vast. Zo ligt Shirley echt weerloos over zijn knie. Jonas onthoudt het voor een andere keer wanneer het nodig is.

Het wordt eerst oorverdovend stil voordat de eerste harde pets luid door de kamer klinkt. Shirley zucht zachtjes en meteen daarna slaat hij haar in rap tempo links en rechts op haar billen. Aangezien Shirley geen millimeter kan bewegen hoort Gina haar al snel snikken en zachtjes au zeggen. Shirley weet onderhand wel beter dan te smeken om genade. Jonas is onder de indruk van zijn broer. In mum van tijd kleuren Shirleys billen vuurrood. Gina hapt naar adem. Dit is niet het soort pak slaag wat ze van huis uit gewend zijn en het is ook niet de manier hoe Jonas straft. Ze heeft medelijden met Shirley. Het gaat maar door en door en Gina vreest voor haar eigen straf. Ze heeft er spijt van dat ze Shirley meegevraagd heeft.

Dan is het ineens stil. Alleen de zachte snikken van Shirley zijn hoorbaar. ‘Terug in de hoek.’

Vanuit haar ooghoek gluurt Gina naar rechts en ze schrikt van het aanblik van Shirleys billen.

‘Jouw beurt Gina.’

Gina loopt naar Jonas. Ze kan het niet laten om Oscar een boze blik toe te werpen.

Als ze voor Jonas staat voelt ze alle weerstand optrekken. Jonas pakt haar hand. ‘Gina ik zeg niet voor niks dat je er niet heen mag. Ik moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren.’

Nog voor hij verder kan praten zucht Gina theatraal. ‘Wat een onzin! Je doet net alsof ik een leeuwenverblijf in gestapt ben. Doe normaal!’

Oscar gaat er eens goed voor zitten. Dit is nog best amusant.

Gina ziet de ogen van Jonas nog donkerder worden. Voor ze het goed en wel beseft ligt ze over zijn schoot gebogen en zet hij in razend tempo haar billen in vuur en vlam. Als een bezetene schopt ze met haar benen en probeert ze te ontsnappen aan zijn rap neerdalende hand. ‘Nee! Jonas stop! Niet zo!’

Hij stopt even om haar tussen zijn benen te klemmen. Verschrikt probeert ze weg te komen, maar ze ligt muurvast in zijn greep. ‘Au! Nee dit kan je niet doen! Stop!’

Hij slaat steeds harder. Wanhopig probeert ze zich af te sluiten van deze situatie, maar dat lukt niet. ‘Ik sta het niet toe dat mijn vrouw zichzelf en andere in gevaar brengt.’

‘Doe niet zo overdreven!’ Gilt Gina.

Jonas gaat minutenlang door zonder iets te zeggen. Plotseling houdt hij op. ‘Overdreven? Er is een meisje verdronken die zich op die smalle brug verstapte. Ik heb haar geprobeerd te redden, maar dat is niet gelukt. Het is gevaarlijk Gina!’

Er valt een pijnlijke stilte. Oscar en Jonas worden in gedachte teruggeslingerd naar die gitzwarte dag. Shirley merkt nu pas dat ze haar adem inhoudt. Gina laat de woorden op zich inwerken. Dan weet ze het weer. Al die sirenes, het hele dorp in rouw en die troosteloze zomer. Gina zat net op de middelbare school. Nu weet ze het weer.

Toch is haar verzet nog te groot om toe te geven dat hij gelijk heeft. ‘Maar dat was een ongeluk. We deden heus wel voorzichtig.’

Ruw trekt hij haar overeind. ‘Heel snel terug in de hoek voordat ik dingen ga doen waar ik spijt van krijg.’

Verschrikt doet ze wat hij zegt. ‘Wijs besluit broer.’

Jonas strijkt gefrustreerd door zijn haar. ‘Pa heeft altijd gezegd dat we nooit moet slaan met woede.’

Oscar knikt. ‘Juist, maar die jeukende handen blijven aanwezig.’

Jonas kijkt zijn broer aan en moet dan toch lachen. ‘Hoeveel ga je Shirley geven?’

Oscar pakt de lat waar Gina zo’n ontzag voor heeft en bekijkt hem even goed.

‘Twintig.’

Jonas knikt. ‘En Gina?’

Gina haat het dat er zo over hun gepraat wordt terwijl ze er gewoon bij zijn. Ze kan het dan ook niet laten om even geïrriteerd te zuchten. ‘Twintig voor de ongehoorzaamheid, tien omdat het haar idee was en tien voor haar koppigheid.’

‘Dat is niet eerlijk!’ Roept Gina.

Jonas pakt haar pols beet en trekt haar mee naar de bank. Hij duwt haar over de leuning en laat zijn hand hard en snel op haar billen neerkomen. Gina stampt op haar plaats en verbijt de pijn die het vuur in haar billen weer doet oplaaien. ‘Laat die dwarsheid varen nu! Het is nu niet het moment om strijd te leveren.’

Gina schrikt van de waarschuwende klank in zijn stem. Maar ze kan toch niet zomaar accepteren dat ze veertig slagen met die pijnlijke lat krijgt? Nog voor ze wat kan zeggen neemt Jonas het woord. ‘Als je zo doorgaat zal je een week lang elke avond voor het slapen gaan over de leuning mogen buigen voor de lat.’

Gina sluit haar ogen. Ze wil zijn boosheid niet testen. ‘Sta recht en kijk toe hoe Shirley wordt gestraft. Een straf die ze niet zou hebben gekregen als jij niet met dat idiote idee was gekomen.’

Gina komt moeizaam overeind en kijkt geschrokken toe hoe Oscar zijn vrouw meeneemt naar de stoel waar hij zojuist nog in zat. ‘Plaats je handen op de zitting.’

Oscar brengt de lat naar achter en laat hem in volle vaart op haar billen neerkomen. Shirley gilt van schrik en verliest bijna haar evenwicht. ‘Je weet nu hoe het voelt. Ik wil je niet meer uit positie en ik wil je niet horen gillen. Begrepen Shirley?’

‘Ja meneer.’ Antwoordt Shirley met trillende stem.

Gina fronst haar wenkbrauwen. Meneer? Wat een rare kwast is die Oscar.

Jonas bijt op de binnenkant van zijn wang om niet te lachen om de gezichtsuitdrukking van zijn vrouw. Als hij haar zou bevelen om hem meneer te noemen zal ze hem vast langs een dokter sturen om te kijken of er wat mis is. Met grote ogen staart ze naar het tafereel voor zich. De lat komt steeds hard op Shirleys billen neer. De streep tekent donker af om steeds weer lichter weg te trekken. De pijn daarentegen trekt niet weg weet Gina. Shirley is altijd al een ster geweest om braaf en bijna geluidloos haar straf in ontvangst te nemen. Iets wat Gina enorm kan bewonderen. Als ze even uit positie raakt staat ze binnen een seconde weer recht. Er borrelt een schuldgevoel op bij Gina. Ze ziet hoe moeilijk Shirley het heeft en Oscar is alles behalve genadig. ‘Het is niet eerlijk.’ Gina breekt en begint te huilen. ‘Het was mijn idee. Shirley wilde niet eens. Ik heb haar overgehaald. Laat mij haar straf overnemen.’ 

Oscar stopt even. ‘Het is hoe dan ook eerlijk dat Shirley gestraft wordt. Ze kan prima nee zeggen en tegen jou ingaan. Toch is ze meegegaan. Dus nee, je mag het niet overnemen.’

‘En jij wordt extra gestraft door te moeten aanzien dat jouw vriendin geslagen wordt met die lat.’

Het schuldgevoel bij Gina wordt alleen maar groter. De tranen blijven stromen. Ze hoort de lange uithalen van Shirleys snikken na elke klap. Het geluid van de lat op haar huid doet haar elke keer ineenkrimpen. In gedachte telt ze mee. Bij twintig zakt ze haast door haar knieën. Het is voorbij voor Shirley en nu gaat het voor haar beginnen. Oscar helpt Shirley overeind. ‘Wissel maar van plek met Gina.’

Gina kan zich niet bewegen. Jonas pakt haar hand en duwt haar voorzichtig mee naar de stoel. Gina legt haar handen op de zitting maar veert meteen weer omhoog. Haar ademhaling zit hoog en is oppervlakkig. Jonas kijkt haar streng aan. ‘Gina dit heb je verdiend toch?’

Er verschijnen nieuwe tranen in haar ogen. Haar ogen ontmoeten die van Shirley. Ze knikt haar bemoedigend toe. Oscar staat er koeltjes bij. Gina kijkt weer naar Jonas. Zijn blik is een stuk zachter geworden. ‘Jawel, maar ik ben bang.’

Jonas kust haar wang en duwt haar zachtjes in positie. Gina haalt diep adem en gaat voorover staan. Ze sluit haar ogen als ze de lat tegen haar billen voelt tikken. De eerste klap beneemt haar de adem. Snel ademt ze in en uit. Bijna tegen het paniekerige aan. Jonas gaat door tot de tien. ‘Ademen Gina. Rustig in en uit. Ik hou nog steeds van je, maar je hebt straf verdiend.’

Gina komt iets meer tot rust. Hij laat nu langere pauzes tussen de slagen zitten. ‘Toen Evert bij mam thuiskwam en vertelde dat hij jullie had gezien aan de overkant belde mam meteen naar kantoor. Je moest eens weten hoe bezorgd ik was. Ik moet er niet aan denken dat jou wat overkomt en dat ik dan te laat ben.’

Gina laat zijn woorden op haar inwerken. Ze is niet alleen ongehoorzaam geweest, ze heeft hem in angst laten zitten. Ook heeft ze Shirley in de problemen gebracht en ervoor gezorgd dat ze zich in deze ongemakkelijke situatie bevindt voor de ogen van haar zwager. Ze voelt zich vreselijk schuldig. Het maakt het er ook niet makkelijker op dat haar schoonouders ook op de hoogte zijn en vast te weten komen wat zich hier nu voltrekt.

Gina huilt met lange uithalen. ‘Mag ik even mijn neus snuiten? Ik krijg nauwelijks adem.’

Jonas ziet dat ze oprecht is en niet probeert hem te manipuleren. ‘Wacht maar even.’

Hij loopt even weg en komt snel weer terug met een doekje. Dankbaar neemt ze het aan en snuit haar neus. Als ze weer vrij kan ademen legt ze het doekje opzij en gaat ze meteen weer in positie staan. Met gesloten ogen wacht ze tot hij verder gaat. ‘De laatste twaalf lieverd. Hou vol.’

Gina huilt direct weer als ze de lat weer voelt. Jonas laat er geen gras over groeien. Hij wil tot haar doordringen zodat ze nooit meer naar de overkant gaat zonder hem. Als hij daaraan denkt moet hij zijn best doen om niet voluit te slaan. keer op keer daalt de lat neer. ‘De laatste meisje, blijf in positie.’

Angstig wacht ze af. Zoals ze al verwachtte is die wel op volle kracht. Ze schreeuwt het uit. Jonas pakt haar hand en neemt haar mee naar de bank waar Shirley en Oscar staan. Shirley staart haar met grote ogen aan. Het aanschouwen was misschien wel erger dan zelf het pak slaag ondergaan. ‘Laat dit een eenmalig incident zijn geweest meiden.’ Klinkt Oscar streng.

‘Het spijt me zo.’ Stamelt Gina.

‘Ja mij ook echt heel erg.’ Volgt Shirley.

Jonas sluit Gina in zijn armen. ‘Het is uit de lucht meisje. We praten er vanavond verder over. Wij moeten nu terug naar kantoor.’

Hij zoent Gina en knikt haar bemoedigend toe. Oscar is een stuk afstandelijker. Shirley krijgt wel een kus, maar echt hartelijk is het niet. ‘Je mag hier blijven, maar ik verwacht wel dat je thuis bent voordat ik thuis kom vanavond.’

‘Blijven jullie anders hier eten vanavond?’ Vraagt Jonas.

Oscar kijkt bedenkelijk. ‘Goed dan, maar na het eten gaan we wel gelijk naar huis.’

Oscar en Jonas laten de vrouwen achter. Gina geeft Shirley haar slip en rok. ‘Het spijt me dat ik je in de problemen heb gebracht.’

Shirley glimlacht voorzichtig. ‘Dat ben ik gewend toch. En ik ben toch mee gegaan. Ik had ook naar huis kunnen gaan. Lekker weer als vanouds toch?’

Gina lacht tussen haar tranen door. Voorzichtig trekt ze haar kleren weer aan. Ze trekt een grimas als de stof contact met haar billen maakt.

‘Ik dacht dat samen gestraft worden tot het verleden behoorde.’ Kniest Shirley.

Gina grijnst bij de herinneringen aan vroeger.

‘Kussentje?’

Als de wekker gaat staat Gina moeizaam op. Het rauwe gevoel tussen haar benen laat haar glimlachen. Zachtjes loopt ze naar beneden om het ontbijt klaar te zetten. Als ze zijn voetstappen hoort haast ze zich meteen weer naar boven. Het is gewoonte geworden om bij hem onder de douche te stappen. Zonder veel te zeggen genieten ze van de douche. ‘Het was fijn gisteravond.’ Fluistert Jonas zacht. Gina knikt en kijkt hem met een grote glimlach aan.

‘We moeten opschieten anders kom je te laat. We staan weer veel te lang onder de douche.’

Terwijl Jonas zich aankleedt rommelt Gina wat aan in de keuken. Gek eigenlijk hoe snel ze heeft kunnen wennen aan dit leven. Gina gaat aan tafel zitten. Jonas lacht als hij bij haar komt zitten. ‘Het ziet er weer fantastisch uit. Ik zal nooit honger hebben als jij zulke heerlijke dingen voor me blijft maken.’

Gina kijkt blij toe hoe hij genietend zijn uitsmijter opeet. ‘Wil jij niet?’

Gina roert door haar yoghurt. ‘Nee hoor. Ik heb liever yoghurt en fruit op de vroege ochtend.’

Jonas werpt een blik op de klok. Snel slaat hij zijn koffie achterover en pakt dan zijn tas. ‘Ik moet gaan lieverd. Ik ga je missen.’

Gina bloost. ‘Fijne werkdag schat.’

Op haar gemak ruimt Gina op. Adeleine komt met veel lawaai de keuken binnen. ‘Goedemorgen! Zo wat ruikt het hier lekker. Je zou een restaurant moeten beginnen. Over restaurant gesproken, we hebben zo lekker gegeten gister. Mijn vrouw was door dolle heen dat we uit eten gingen. Fantastisch! We zijn jullie zo dankbaar. Hoe gaat het nou met jou? Beetje bijgekomen van gister? Nee zeker, het is ook niet niks toch. Heb je nog plannen voor vandaag of is er nog iets wat je wil leren nu ik er nog ben?’

Gina schiet in de lach van de stortvloed aan woorden. 

‘Ook goedemorgen. Laten we beginnen met koffie. Waar zijn jullie geweest?’

Adeleine krijgt een kleur. ‘Sorry ik praat veel. Ik voel me op mijn gemak bij jou dus ja dan ga ik dus ratelen.’

Gina geeft haar een kop koffie en knikt naar de bank. ‘Vertel me alles.’

‘We hebben bij Lounge 4 gegeten. Zo lekker. We hebben kaasfondue besteld. Mara had een hele mooie jurk aangetrokken. Ze heeft me helemaal betoverd.’

‘Heerlijk zo’n avond! Fijn dat jullie genoten hebben. We moeten echt contact houden hoor als je straks weg bent.’

Adeleine kijkt haar aan. ‘Dat hoort niet.’

‘Dat bepaal ik zelf wel wat hoort en wat niet hoort. Maar als je er geen behoefte aan hebt is dat ook prima.’

Adeleine schiet vol. ‘Ik zou graag nog contact met je houden. Heel graag!’

‘Je vroeg nog of ik plannen heb vandaag. Nou ik heb nog niks bedacht. Gisteravond stond mijn zwager ineens op de stoep en dat was geen soepel gesprek wat er volgde. Eigenlijk heb ik nergens zin in vandaag.’

‘Groot gelijk. Beter kwijt dan rijk die rijke krentenkakker. Mis je niks aan.’

Adeleine steekt dwars haar neus in de lucht. Gina lacht. ‘Nou ja het is familie dus ik heb het er mee te doen. Ik ga even een rondje bij de dieren doen. Wil jij de was vouwen alsjeblieft?’

Gina draait haar haar in een slordige knot en trekt haar laarzen aan. Het is nog erg koud buiten, maar het ergste winterweer is nu wel geweest. Het wollen vest is voldoende voor de oversteek naar de schuur. Ze besluit de tijd te nemen om alle dieren even goed de aandacht te geven. Snel schiet ze in een overall en ze begint te vegen. In mum van tijd heeft ze het warm van het harde werk. Ze geniet van de geiten die om haar heen lopen. Een voor een worden ze geborsteld. Ondertussen kletst Gina tegen ze. Ze gaat er zo in op dat ze niet hoort dat er een auto het terrein op rijdt. ‘Ah hier ben je.’

Verschrikt springt ze op. Haar schoonvader staat achter haar. ‘Meneer Clarckx! Mijnheer Eh pa bedoel ik. Wat doet u hier!’

Door alle verwarring verliest ze haar evenwicht en valt ze achterover in het hooi. Meneer Clarckx lacht en reikt zijn hand uit naar haar. ‘Een meisje uit duizenden. Ik kom je halen. Althans, als je bent omgekleed.’

Schaapachtig staart ze hem aan. ‘Ja we lopen vast in onze meeting. Tunnelvisie vindt Jonas. Jij moet er een blik op werpen volgens hem dus ik kom je halen. Dus kleedt je om en dan gaan we.’

Van blijdschap klapt Gina in haar handen. ‘Oké, geef me een half uur.’

‘Vijf minuten!’

Gina rolt met haar ogen. ‘Een kwartier dan.’

Er verschijnt een strenge blik op zijn gezicht, maar zijn ogen verraden dat hij zijn lachen inhoudt. ‘Tien minuten dan. Wel een beetje netjes wil je?’

‘Deal!’

Gina rent vooruit en laat hem in de schuur achter. Vertwijfeld kijkt hij om zich heen. Dan sluit hij maar de deur en laat hij de boel de boel. ‘Adeleine, misschien moet je even in de schuur kijken straks. Ik wist niet of ik nog iets speciaal dicht moest doen.’

‘Heeft ze u gewoon laten staan?’

Meneer Clarckx grinnikt. ‘Ja daar lijkt het wel op.’

Adeleine schudt lachend haar hoofd. ‘Wat een wereldvrouw!’

Meneer Clarckx knipoogt naar Adeleine. ‘Daar ben ik het mee eens.’

Meneer Clarckx staat, in tegenstelling tot zijn vrouw, vaak open voor een praatje. Zo valt het ook niet op dat Gina toch meer de tijd neemt. 

Het valt stil als ze de keuken inloopt. ‘Gaan we?’

Adeleine en meneer Clarckx staren haar beide met open mond aan. ‘Wie ben jij en wat heb je met Gina gedaan?’ Verbreekt Adeleine de ongemakkelijke stilte. 

Gina heeft een zwarte pantalon, een lichtroze blouse aan en een bijpassend colbert aan. Om haar hals prijkt een mooie ketting. Haar haren heeft ze netjes opgestoken en de lichte make-up maakt het helemaal af. In haar hand heeft ze haar aktetas die ze voorheen gebruikte voor school. Zenuwachtig draait ze aan de parel die aan haar oorsteker zit. ‘Dit is echt een slecht idee.’ Besluit ze dan. 

Meneer Clarckx springt op en pakt haar hand. ‘Niks! Je ziet er gewoon prachtig uit. Gewoon een heel andere vrouw. Nu meekomen want die mannen bakken er niks van.’

Gina zwaait naar Adeleine. ‘Bel me als er wat is!’

Adeleine blijft lachend achter. Zoveel plezier heeft ze nog nooit op haar werk gehad.

De rit verloopt zwijgzaam. Gina wordt er zenuwachtig van. ‘Waar loopt het op vast?’ Vraagt ze uiteindelijk. 

Meneer Clarckx zucht. ‘Kort gezegd groeien we niet meer. We willen een nieuw project starten, maar we kunnen niet tot een goede locatie komen. Die lijkt er niet te zijn. Ik riep dat ik hun maar beter kon ontslaan en met jou in zee kon gaan en toen riep Jonas dat ik je moest gaan halen. Mij werd tunnelvisie voor de voeten geworpen dus toen ben ik boos weggelopen en ben ik jou gaan halen.’

Gina knikt alleen maar. Kan ze het wel aan om haar ideeën op te dringen aan zoveel testosteron? Veel tijd om na te denken heeft ze niet, want ze zijn er. Met open mond staart ze naar het imposante gebouw. Vaak genoeg heeft ze langs dit gebouw gelopen en weggedroomd van een toekomst in een gelijkwaardig kantoor. 

De zenuwen gieren door haar lichaam als ze door de hal achter meneer Clarckx aanloopt. 

Bij een deur houdt hij halt. Er klinkt een verhit gesprek. Het geluid verstomt als de deur openzwaait en ze binnen lopen. Vier mannen staren haar aan. Het zweet breekt haar uit. ‘Goedemorgen.’ Stamelt ze zacht. Het blijft stil. Meneer Clarckx kucht overdreven. ‘Mijn hemel, Gina, wat een metamorfose.’ Jonas kijkt haar gevaarlijk aan. Met trots bekijkt hij haar van top tot teen. ‘Zeg dat wel, want kort geleden liep ze met haar haar in een rommelige toestand in een boeren overall geitenpoep te scheppen.’

Gina begint te lachen. ‘Ja dat is wel een zeer complete beschrijving.’

Jonas staat op en neemt haar mee naar de andere mannen. ‘Dit zijn David en Onno, twee van onze architecten.’

‘Aangenaam.’ Gina schudt hun de hand. ‘Aangenaam mevrouw Clarckx.’

Gina loopt naar Oscar en schudt ook hem de hand. Onhandig buigt hij voorover om haar een kus op de wang te geven, maar Gina draait zich alweer om en gaat zitten.  

‘Vertel, wat kan ik voor jullie betekenen?’

Ondertussen haalt ze haar schrijfblok en pen uit de tas. 

Weer valt er een stilte. Gina kijkt haar schoonvader vragend aan. ‘We zoeken een locatie. Grote huizen voor gezinnen.’

Gina bekijkt de papieren die op de vergadertafel liggen. Het valt haar op dat er gezocht wordt in de stad. Ze trekt de computer naar zich toe en tikt het een en ander in. Verwachtingsvol staren ze haar aan. Uiteindelijk draait Gina het scherm. ‘Dit gebied al bekeken?’

‘Dat is geen optie.’ Ketst Oscar af. 

Gina haalt diep adem en wendt zich tot haar schoonvader. ‘Gezinnen met jonge kinderen willen juist de stad uit. Die willen de rust en veiligheid van een dorp. Echter willen ze wel faciliteiten in de buurt zoals scholen, een supermarkt en verenigingen. Dit gebied heeft dat allemaal en een middelbare school op maximaal een half uur fietsafstand.’

Meneer Clarckx buigt zich voorover om de kaart op het scherm eens beter te bekijken. 

‘Geen gek idee.’

Triomfantelijk kijkt ze naar Oscar. Ze kan het niet laten. Jonas werpt haar een waarschuwende blik toe. Van binnen gloeit hij van trots. Dat is mooi wel zijn vrouw. 

‘Jullie zijn echt slechte gastheren zeg. Ik heb wel zin in thee onderhand.’

Meneer Clarckx proest het uit. Hij wijst naar de deur. ‘Gaan jullie dat gebied maar verkennen. Ik ga graag even verder in gesprek met mevrouw Clarckx.’

De mannen staan op en lopen vlug de ruimte uit. Jonas blijft nog even hangen. ‘Ik ben onder de indruk lieverd.’

‘Van hoe ik eruit zie of van mijn inbreng?’ 

Jonas laat zijn hand hard op haar pantalon neerkomen. ‘Pas op jij.’ Zegt hij met een knipoog. 

‘Tot later meisje.’

Haar schoonvader steekt zijn hand uit. ‘Kom, wij gaan zorgen dat jij thee krijgt.’

Op loopafstand van het kantoor zit het leukste theehuis van de omgeving. Gina heeft daar menig uren met Shirley doorgebracht. Ze zoeken een plekje uit en meneer Clarckx haalt meteen een schrijfblok tevoorschijn. 

‘Vertel, als jij een gezin zou stichten welke eisen stel je dan aan jouw woonomgeving?’

 Die vraag overvalt haar. Een gezin. Zou ze dat al op korte termijn willen? Enerzijds wel, maar ze merkt dat ze zich toch nog niet helemaal berust heeft in het huisvrouwen leven. De korte, maar interessante bespreking van zojuist heeft haar hernieuwde energie gegeven. Het kan toch niet zo zijn dat dat niet voor haar weggelegd is? Toch smelt haar hart bij het idee dat er ooit een kleine baby bij hun geboren zou kunnen worden als het hun gegund is. 

‘Wat ik net al noemde en wat ik eigenlijk nu heb. Een mooie, rustige omgeving maar met allerlei voorzieningen in de buurt. Binnen een paar minuten ben ik bij de dorpskern waar ik voor de primaire voorzieningen terecht kan en binnen twintig minuten ben ik in de grote stad. Het dorp heeft een basisschool en het volgende dorp heeft een middelbare school.’

‘Je zei dat gezinnen juist uit de stad wegtrekken. Waarom doen ze dat denk je? Het is toch juist ideaal om alles in de buurt te hebben?’

Gina schudt haar hoofd en neemt een slok van haar thee. ‘Kinderen moeten kunnen buiten spelen zonder dat er verkeer voorbij raast. De drukte van de stad brengt iets gehaast met zich mee. De huizen in de stad zijn vaak ook kleiner met name de tuin. Dorpen zijn gemoedelijker, er heerst saamhorigheid en het geeft rust.’

Meneer Clarckx kijkt haar even doordringend aan. ‘Je zegt dat kinderen moeten kunnen buitenspelen. Is dat mogelijk als je aan een rivier woont?’

Gina krijgt het warm. ‘Gaat dit nog over een locatie voor het nieuwe project? Wat is er toch met die rivier?’

‘Ik ben blij met jouw inbreng. Moeten we vaker doen.’

Gina straalt. Ze vergeet de rivier, ze vergeet het idee van het gezin. Ze doet er toe in de mannenwereld, dat is alles wat nu telt. 

Gina schenkt een tweede kop koffie in. De zelfgemaakte koekjes smaken heerlijk. De deurbel gaat. Jonas staat op. ‘Wie zou dat nou zijn?’ Vraagt Gina. 

‘Ik heb zo’n vermoeden.’ Antwoordt Jonas als hij richting de deur loopt. 

Als ze de bekende stem van Oscar hoort slaakt een diepe zucht. Het was net zo gezellig. 

‘Goedenavond Gina.’

Gina werpt een koele blik toe. ‘Oscar.’ Zegt ze met een knik. 

Jonas lacht om haar hooghartige houding. Daar heeft ze ook alle recht toe. 

‘Wil je koffie?’ Vraagt ze, maar niet van harte.

‘Graag Gina.’

Met tegenzin pakt ze een kopje erbij en schenkt ze voor hem ook wat in. Het liefste kiept ze de hele zoutpot leeg, maar ze wil de gezellige avond met Jonas niet laten eindigen met een bestraffing. 

Ruw zet ze het kopje op tafel. Met haar armen over elkaar gaat ze bij de mannen zitten. 

‘Gina, ik wil je mijn excuses aanbieden.’

Enigszins wantrouwend, maar ook nieuwsgierig kijkt ze hem aan. ‘Ik luister.’ 

De mannen lachen. ‘Je maakt het me niet bepaald makkelijker zeg. Maar ik begrijp je gereserveerde houding naar mij toe. Daar heb je ook alle recht toe.’

Beetje bij beetje ontspant Gina wat meer. ‘Verklaar je nader.’

Het kost Jonas de grootste moeite om niet hardop te lachen. De koppigheid van zijn vrouw is vermakelijk. 

‘Jij staat bekend om jouw moeilijke karakter, de moeilijke dochter van de familie van Laeren. Ik heb dat aangenomen als de waarheid zonder eerst de moeite te nemen je daadwerkelijk te leren kennen. Het spijt me dat ik al mijn oordeel klaar had voordat ik zelf heb ondervonden hoe je eigenlijk bent. Maar zo werd er nou eenmaal over jou gesproken. Mijn mening heb ik te veel aan Shirley opgedrongen. Met als resultaat dat mijn vrouw onterecht onaardig tegen je gedaan heeft.’

Er springen tranen in haar ogen. Alle remmen gaan los. ‘Onaardig? Dat is nogal zacht uitgedrukt vind je niet? Mijn hele leven ben ik nog nooit een dag zonder Shirley geweest. We zijn eerder zussen dan nichten. Het is al moeilijk genoeg dat ik haar zo lang heb moeten missen! Tot overmaat van ramp geeft ze mij het gevoel alsof ik er niet meer toe doe en heeft ze mij behandelt alsof ik een vreselijk slecht persoon ben. Ik heb er veel verdriet van en jouw excuus betekent helemaal niks! Alles maak je weer ongedaan door te zeggen dat er nou eenmaal zo over mij gesproken werd! Als je ooit een carrièreswitch overweegt adviseer ik je roddeljournalist te worden!’

Tranen van frustratie stromen over haar wangen. Er valt een ongemakkelijke stilte. Jonas pakt haar hand vast en knijpt er bemoedigend in. Als ze in zijn ogen kijkt ziet ze een geruststellende blik. Dat verbaast haar. Eigenlijk zit te wachten op het moment dat Jonas haar naar de hoek dirigeert of haar per direct over de knie legt. Het gebeurt niet. 

‘Daar heeft ze wel een punt broer. Duidelijker kan ik het niet verwoorden. Misschien wat subtieler, maar feit blijkt dat ze wel gelijk heeft.’

Oscar blijft peinzend naar de grond kijken. 

‘Heeft Shirley vertelt wat ze allemaal heeft gezegd?’

Oscar haalt licht zijn schouders op. ‘We hebben het er wel over gehad, maar ik ben niet zo zeker of ik alles heb gehoord.’

‘Gina, wil je mij vertellen wat ze heeft gezegd tegen je?’

‘Nee, ik denk dat als jij even op een rijtje zet hoe jij denkt over mij en over ons huwelijk dat je het antwoord wel hebt.’

Oscar kijkt haar nu recht aan. ‘Ik ben blij dat je mij zo duidelijk een spiegel voorhoudt. Dank je wel daarvoor Gina. Het spijt me oprecht en ik ga eens goed overdenken hoe ik het goed kan maken met je.’

‘Je hoeft niks goed te maken. Geef het een kans om me te leren kennen. Zo simpel kan het zijn.’ Er klinkt verdriet in haar stem. 

Oscar staat op en Jonas loopt met hem mee naar de deur. ‘Gina wil geen kwaad woord spreken over Shirley en dat siert haar. Het weerhoudt mij er niet van om je te informeren over hun samenzijn van vanmorgen. Ik wil namelijk wel dat jouw vrouw aangesproken wordt op haar gedrag.’

Oscar trekt zijn wenkbrauw op. ‘Was het zo erg?’

‘Ze moet je alles zelf vertellen, maar een ding wil ik kwijt. Ze heeft ontrouw geïnsinueerd. Gina is er kapot van.’

Oscar knikt. ‘Ik begrijp het. Shirley en ik hebben flink wat te bespreken.’

Als Jonas weer de kamer inkomt ziet hij de verslagenheid bij Gina. ‘Het komt wel goed schat.’

Gina haalt haar schouders op. ‘Denk je?’

‘Heb je er ooit bij stilgestaan dat Shirley het getrouwde leven toch niet zo makkelijk vindt? Dat ze wellicht jaloers is op jou, omdat het bij jou makkelijker gaat dan verwacht?’

De tranen stromen bij Gina over haar wangen. ‘Misschien is dat zo, maar ik kan niet begrijpen dat dat groter is dan onze band.’

Jonas houdt haar stevig vast. ‘Ja dat moet vreselijk voelen meisje. Ik wou dat ik het van je kon wegnemen.’

Gina kruipt tegen hem aan. ‘Misschien moet je me afleiden.’ Klinkt het zachtjes.

Jonas grijnst. ‘Uw wens is mijn bevel mevrouw Clarckx.’

Gina loopt fluitend het huis door. Het is een heerlijk weekend geweest Het was gezellig om alle ouders weer te zien en zondagavond heeft ze kort nog even gebeld met Shirley. Vandaag gaat ze naar haar toe. Eerst doet ze met Adeleine een rondje door het huis en eind van de ochtend heeft ze bij Shirley afgesproken. 

‘Adeleine? Kan je even helpen? Ik snap maar niet waarom die wasmachine niet doet wat ik wil.’

Adeleine steekt haar hoofd op het hoekje. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Waarom zijn er zoveel opties? Bij mam had ik gewoon een knop voor het aantal graden en dat was het. Ik wil dat beddengoed aanzetten, maar als ik dat programma kies kan hij niet aan.’

‘Het is eigenlijk heel simpel. Van links naar rechts. Eerst het programma, dan temperatuur en als laatst heel of half kiezen. Dan kan je hem aandoen.’

Gina zucht. ‘Dank je wel. Vind je het echt niet erg dat ik wegga?’

Adeleine rolt met haar ogen. ‘Jij begrijpt het principe van de hulp niet echt geloof ik. Al laat je me alles doen en ben je de hele dag weg. Het maakt niet uit.’

‘Ja, maar ik moet toch van je leren. Zorg wel goed voor jezelf hè. Eten, drinken, alles pakken hoor.’

Adeleine lacht. Ze zal het nooit echt leren, omdat het niet in haar zit. Hopelijk treft ze in het volgende gezin net zulke goede werkgevers als deze lieve mensen. 

Gina checkt voor de tiende keer hoe ze eruit ziet en doet dan haar jas aan. ‘Weet je zeker dat je gaat lopen? Ik kan een taxi bellen.’

‘Nee ik vind het niet erg om even te wandelen. Heerlijk juist. Succes en tot later. Bellen hoor als er iets is.’

En weg is ze. Vrolijk loopt ze naar de weg. Het is rustig dus ze kan zo oversteken naar het voetpad. Het is een zachte winterdag dus het is zeker geen straf om naar Shirley te lopen. 

Een tikkeltje zenuwachtig drukt ze op de bel van het grote huis. Oscar heeft een hele andere smaak dan Jonas. Shirley doet open. ‘Kijk nou! Wat zie je er goed uit Shir. Jeetje wat ben jij ineens volwassen.’

Er verschijnt een grote glimlach bij Shirley op het gezicht. ‘Kom binnen, kom binnen. Jij bent anders ook geen meisje meer hoor.’

Als Gina haar jas heeft opgehangen vliegt ze Shirley om de hals. Wat is het fijn om elkaar eindelijk weer te zien. ‘Hoe was jullie reis? Heb je genoten?’

Shirley schenkt twee koppen thee vol en schuift Gina een gebakje toe. ‘Het was fantastisch. Het voelt zo vertrouwd met Oscar en hij is zo lief en gezellig. We hebben gewandeld, vaak ergens wat geluncht en gedineerd en vooral veel gepraat om elkaar beter te leren kennen. Ik denk echt dat we heel goed bij elkaar passen. Niet zoals de meeste huwelijken van onze stand. Wat wij hebben is uniek.’ Iets in de toon van haar stem bevalt Gina niet zo. Alleen kan ze er niet goed de vinger op leggen wat het nu is.

‘Zeker nog geen pak op je billen gehad brave huisvrouw.’

Shirley bloost en kijkt naar buiten. ‘Wel? Shirley toch. Dat had ik niet van jou verwacht.’

‘Oscar is nog traditioneler dan jouw vader dus dan kan je je wel indenken hoe dat gaat.’

Als Shirley opstaat om de gebaksbordjes weg te brengen loopt Gina achter haar aan. ‘Jeetje Shir, wat vervelend. Wat had je in hemelsnaam gedaan dat je op jullie huwelijksreis hem boos gemaakt had?’

‘Hij vond mijn blouse te modern. Toen ik vroeg wat hij er niet goed aan vond zag hij dat als tegenspreken. Ik denk dat het hele hotel heeft gehoord hoe ik er van langs kreeg met de borstel. Maar daar kan jij over meepraten toch.’

Shirley steekt haar neus in de lucht. Gina voelt zich enigszins gekwets, maar probeert het luchtig te houden. ‘Nou ben jij gewoon heel volgzaam en lief dus ik verwacht niet dat jij vaak gestraft zal worden. Maar ik denk dat ze ons perfect gematcht hebben. Jonas is compleet anders dan Oscar en ik denk dat we bij onze mannen op onze plek zijn. Ik vind jullie leuk samen voor zover ik dat kan beoordelen en ik vind dat Jonas en ik ook heel goed bij elkaar passen.’

Shirley lacht schamper. Dat negeert Gina maar even, maar het voelt niet prettig.  

‘Oscar is ook heel romantisch hoor en hij is ook heel zachtaardig, maar hij heeft zijn standpunten. Volgens hem is Jonas strenger en hij denkt dat jij het heel zwaar zal krijgen. Jullie huwelijk zal echt een standenhuwelijk zijn. Zoals jouw ouders eigenlijk.’

Het steekt een beetje. Gina krijgt het gevoel dat Oscar een heel verkeerd beeld van haar heeft. ‘Is hij echt zo streng als Oscar beweert?’

Onverschillig haalt Gina haar schouders op. ‘Als ik hem moet vergelijken met iemand die een redelijke vraag bestempeld als tegenspreken dan zie ik mijn echtgenoot als een hele redelijke, milde man.’

Dat kwam er gemener uit dan bedoelt. Shirley blijft stil en de sfeer is gespannen. 

‘Ik denk dat ik verliefd ben.’ Zegt Gina in een poging de spanning te doorbreken.

Shirley trekt een wenkbrauw op. ‘Jij? Op Jonas?’ Er klinkt flinke spot door in haar stem. 

Gina probeert haar tranen weg te slikken. ‘Weet je Shirley, wij hebben nog nooit ruzie gehad en er is nog nooit een moment geweest dat ik het niet prettig vond om bij je te zijn. Als het getrouwde leven ons dit brengt dan begin ik mij af te vragen of die man van jou wel de juiste is voor jou. Het is overduidelijk dat hij een mening over mij heeft en dit projecteert op jou. Fijne dag en ik hoop dat het de volgende keer een stuk gezelliger is. Als er al een volgende keer komt.’

Zo snel als ze kan loopt Gina de deur uit. Pas als ze buiten is en een zijstraat ingelopen is doet ze haar jas aan. Meteen komen alle emoties eruit. Trillend en snikkend leunt ze tegen een muur. Gina haalt een paar keer diep adem en veegt boos haar tranen weg. Met snelle tred loopt ze terug naar huis. Een verbaasde Adeleine komt haar tegemoet als ze de voordeur hoort. ‘Wat ben jij snel terug.’

Dan ziet ze het betraand gezicht van Gina. ‘Och jeetje wat is er aan de hand? Is er onderweg iets gebeurd? Kom geef je jas.’

Ze pakt de jas van Gina aan en neemt de opnieuw huilende Gina mee naar de woonkamer. ‘Vertel eens waar je zo’n verdriet van hebt.’

Gina neemt dankbaar een zakdoek aan. ‘Het was helemaal niet gezellig. Shirley was heel afstandelijk en heel erg uit de hoogte. Dat ken ik helemaal niet van haar en ik ben weggelopen. Ik was zo gekwetst.’

Adeleine pakt haar hand en knijpt er bemoedigend in. ‘Wat ontzettend naar. Ik zou ook verdrietig zijn. Kan ik wat voor je doen?’

Gina knikt. ‘Wil je mijn telefoon pakken? Ik wil Jonas bellen.’

Adeleine geeft haar de telefoon en laat haar even alleen, zodat ze ongestoord kan bellen. 

Zodra ze Jonas hoort aan de andere kant van de lijn begint ze weer met huilen. 

‘Och jeetje lieverd is er wat gebeurd? Zal ik naar je toe komen?’

De verleiding is groot om ja te zeggen, maar ze wil het niet van zijn werk houden. ‘Nee dat hoeft niet het was gewoon heel rot bij Shirley en ik weet niet wat ik nu moet doen.’

Jonas blijft even stil. ‘Vertel het maar lieverd, ik ben even alleen gaan zitten zodat ik alle aandacht voor je heb.’

‘Ik vind dat ik heel respectvol bleef ook al was ik het oneens over een beslissing van Oscar. Het is niet aan mij om daarover te oordelen, maar Shirley deed ronduit respectloos en neerbuigend over ons. Ik kreeg heel erg het gevoel dat Oscar een mening over mij heeft en die overbrengt op Shirley. We hebben nog nooit ruzie gehad, maar ik kan me niet voor schut laten zetten, zelfs niet door Shirley. Het was gewoon heel naar.’

Het blijft weer stil. ‘Sorry ik wil helemaal niet jouw broer ergens van beschuldigen, maar zo kwam het over.’

‘Alsjeblieft meisje, verontschuldig je niet. Dat is niet nodig. Ik vind het heel erg voor je dat het zo gelopen is. Jullie hebben elkaar zo gemist en dan is het weerzien niet bepaald wat je voor ogen had. Hebben jullie erg ruzie gemaakt?’

Gina snuit even haar neus. ‘Nee helemaal niet. Ik ben opgestaan en heb gezegd dat ik hoop dat het de volgende keer gezelliger is, maar dat als ze de mening van haar man overneemt dat er dan geen volgende keer komt. Helemaal letterlijk zo zei ik het niet, maar het kwam daar wel op neer. Ook heb ik gezegd dat als haar man zo duidelijk een mening vormt over iemand die hij niet kent dat ik betwijfel of het dan wel zo’n geschikte man is.’

Er klinkt een lach. ‘Sorry het was niet de bedoeling om te lachen, maar ik denk dat je daar een hele slechte eigenschap van mijn broer blootlegt. Vanavond praten we er verder over. Maak je niet te druk oké? Probeer te ontspannen. Ga anders even met Adeleine een stuk wandelen of iets leuks doen.’

Gina zucht diep. ‘Fijn dat je even naar me geluisterd hebt.’

Jonas kijkt met een schuin oog naar zijn agenda. Een uurtje eerder weg moet geen probleem zijn. ‘Ik ben blij dat je me gebeld hebt. Tot later lieverd.’

Het kriebelt aangenaam van binnen als hij dat zegt. ‘Tot later lieve Jonas.’

Nog snikkend loopt ze naar de keuken om Adeleine te zoeken. ‘Wil je me leren hoe je die koekjes bakt waar je het laatst over had?’

Verschrikt veert Adeleine op. Ze had haar niet aan horen komen. ‘Gelukkig kijk je een stuk minder sip. Gaat het weer? Koekjes bakken, leuk! Ik stem voor!’

Gina lacht. Ze heeft nog nooit iemand ontmoet die zoveel praat als Adeleine.

Het is erg gezellig om zo samen te bakken. Adeleine leert haar de lievelingskoekjes bakken van Jonas en omdat het zo gezellig is en ze de smaak te pakken hebben leert Gina haar het succesrecept van haar citroentaart.

Door alle gezelligheid en plezier hebben ze geen benul van de tijd. Als de taart helemaal klaar is en de koekjes in het blik gedaan zijn schrikken ze dat het al eind van de middag is. Samen maken ze de keuken weer toonbaar. ‘Ik maak het hier wel af, zet jij even de droger aan?’

Als Adeleine naar het washok vertrokken is gaat Gina op zoek naar iets waarin ze de taart voor Adeleine in kan doen. Als ze de voordeur hoort kijkt ze verbaasd op de klok. Zou dat haar schoonmoeder zijn die onaangekondigd langskomt? Nee die zal aanbellen. 

Jonas loopt haar tegemoet. ‘Goedemiddag schoonheid.’

Gina kruipt dicht tegen hem aan. ‘Wat ben je vroeg. Is er iets gebeurd?’

‘Nee, ik ben eerder thuisgekomen om lekker bij jou te zijn. Wat ruikt het hier trouwens heerlijk.’

Adeleine komt ook weer de keuken in. ‘Huh Mijnheer wat bent u vroeg.’

Jonas lacht. ‘Goedemiddag Adeleine. Ik ben lekker op tijd thuis. Maar hebben jullie gebakken samen?’

‘Ja Adeleine heeft mij geleerd hoe ik jouw lievelingskoekjes maak en ik heb haar mijn beroemde citroentaart geleerd. Maar die maak ik nog wel een andere keer, deze is voor haar.’

Jonas geeft Gina een dikke kus. ‘Ik ben blij dat jullie je hebben vermaakt. Ga jij ook lekker naar huis Adeleine, ik betaal je gewoon je normale uren. En hier, neem je vrouw lekker uit eten vanavond.’ Hij steekt haar een envelop toe. 

Adeleine krijgt een kleur. ‘Nee hoor dat kan ik niet aannemen hoor echt niet. Niet doen hoor ik doe gewoon mijn werk en zoveel gewerkt heb ik vandaag niet en.’

Ze houdt even in als ze de stenge blik van Jonas ziet. ‘Ga je die envelop nog aannemen of moet ik eerst nog even wat anders doen?’

Verlegen neemt ze het aan. ‘Dank u wel. Ik weet niet wat ik moet zeggen Mijnheer. Ik ben sprakeloos.’

‘Bel je vrouw op dat je eraan komt en dat jullie uit eten gaan. En nu lekker gaan, want ik heb het nodige te bespreken met mijn vrouw.’

Adeleine zwaait en rent snel de deur uit. Gina loopt met Jonas naar de woonkamer en gaat lekker tegen hem aanzitten. Hij slaat een arm om haar heen. ‘Ik heb even met mijn broer gesproken. Nou ja, eigenlijk niet even maar een hele tijd. Ik heb verteld wat voor een fantastische vrouw jij bent en hoe blij ik ben dat jij in mijn leven bent. Ook heb ik hem duidelijk gemaakt dat het niet goed is om invloed uit te oefenen op de band tussen jou en Shirley. En nu wil ik heel graag weten wat Shirley precies tegen jou heeft gezegd waardoor je zo overstuur was.’

Het raakt haar dat Jonas zo in de bres gesprongen is voor haar. ‘Wat lief dat je met hem hebt gepraat. En dat je dat over mij gezegd hebt.’

Jonas streelt haar gezicht. ‘Ik heb alleen maar de waarheid gezegd, niets meer en niets minder. Nu wil ik antwoord op mijn vraag, want die ontwijk jij om Shirley te beschermen. Zie, ook dat siert je. Ondanks dat ze je gekwetst heeft bescherm je haar nog.’

Vertwijfeld staart Gina naar de grond. Waarschuwend knijpt hij in haar hand. ‘Nou ze had allemaal van die opmerkingen die zeer deden. Alsof ze me naar beneden wilde halen. Ook deed ze alsof haar huwelijk en match helemaal perfect is en door de dingen die ze zei leek het alsof ze ons huwelijk naar beneden wilde halen. Dat ons huwelijk vergelijkbaar is met dat van mijn ouders. En toen ik uiteindelijk zei.’

Er valt een stilte. Jonas geeft haar even de tijd. ‘Wat zei je lieverd?’

‘Ik zei dat ik denk dat ik verliefd ben. Toen lachte ze heel neerbuigend en vroeg ze of ik verliefd was op jou. Met een toon alsof het dan wel op iemand anders moet zijn.’

Ze gaat steeds zachter praten. Het voelt alsof ze haar vriendin verraadt en tegelijk een bekentenis doet naar haar echtgenoot.

Opgelucht haalt Jonas adem en hij knijpt haar haast fijn. ‘Ik ben blij dat jij dezelfde kriebels voelt.’

Verbaasd kijkt ze hem aan. Dan drukt hij een dikke zoen op haar mond. ‘Ik eh weet even niet wat ik moet zeggen.’

‘Je hoeft niks te zeggen lieverd. Ik ben gewoon blij dat we hetzelfde voelen. Ik denk dat het heel moeilijk zou worden als ik liefde voor jou ontwikkel en jij niet voor mij.’

Gina lacht. ‘Als ik bij je ben dan voelt het helemaal perfect, maar zodra je weg bent dan voel ik alle dwarsheid en weerstand weer optrekken.’

‘Daar hebben we mijn grote vriend voor.’ Hij knikt lachend naar de schouw waar de lat prominent pronkt. 

‘Maar even terug naar Shirley. Ik ben ontzettend trots op je dat je geen scène hebt getrapt en dat je heel netjes en duidelijk je uitgesproken hebt. Als jij zo tegen iemand had gesproken zoals zij tegen jou heeft gedaan dan had ik ervoor gezorgd dat je dagen niet zou kunnen zitten. Je hebt je eigenlijk een beetje te veel laten kwetsen. Dat zegt wat over hoeveel je geeft om Shirley. Ik ben echt ontzettend trots op je.’

Dan beseft Gina dat als Oscar hoort hoe Shirley zich heeft gedragen dat hij haar daar ook op zal aanspreken. Er draait zich een knoop in haar maag. Straks wordt Shirley gestraft door haar. ‘Wat is er Gina, wat kijk je ineens bang.’

Haar schouders beginnen te schokken. De tranen stromen over haar wangen. ‘Straks wordt Shirley misschien gestraft door mijn geklik.’

Jonas pakt haar schouders beet en dwingt haar hem aan te kijken. ‘Ik mag hopen dat ze gestraft wordt. Het is geen klikken. Als je dit voor me achtergehouden had en ik had hier later achter gekomen dan had ik jou gestraft. Niemand mag jou ooit zo behandelen. Zelfs je beste vriendin en schoonzus verdient daarvoor een ongenadig pak slaag. Al praat zij honderd keer zo tegen jou, dan verwacht ik dat jij dat ook honderd keer tegen mij verteld.’

Gina werkt zich los uit zijn greep om weer lekker tegen hem aan te kunnen kruipen. Hij troost haar en ze laat alles even op zich inwerken. Wat een dag. Het had in haar voorstelling zo anders kunnen lopen.

‘Zullen we samen koken?’

Verbaasd kijkt ze naar hem op. ‘Samen?’

Jonas lacht om haar verbaasde gezicht. ‘Ja ik kan helemaal niet koken en het lijkt mij wel leuk om samen te doen. Aangezien jij heerlijk bakt en kookt denk ik dat jij het meest geschikt bent om het mij te leren.’

Met een verbeterd humeur springt Gina op. ‘Nou aan de slag dan maar!’

Voorzichtig knoopt hij haar schort vast. Gina geniet van zijn aandacht. ‘Deze groenten moeten allemaal gesneden worden. Daar beginnen we mee.’

Ze schuift hem een mes en een snijplank toe. ‘Jij bent wel van de groente zeg. Ik heb nooit zoveel groente gegeten als nu met jou.’

Gina lacht. ‘Kletsen en werken tegelijk hoor, anders staan we hier vanavond nog. Gezond eten is belangrijk. En het is ook gewoon heel lekker. Ik kan niet wachten tot ik het gewoon allemaal weer uit de tuin kan halen.’

Met enige aanwijzingen en bijsturingen snijdt hij de aubergine en courgette. Gina doet de rest. Het gaat bij haar een stuk sneller. ‘Het is belangrijk dat je de pan eerst goed heet laat worden en je moet je aandacht erbij houden. Op mijn teken kan je de ui en knoflook in de pan doen.’

Jonas bekijkt haar aandachtig. ‘Waar zit je met je gedachte? Ik zei nu.’

Betrapt! Hij doet vlug wat ze vraagt. Onhandig roert hij wat in de pan. Hoofdschuddend pakt ze zijn hand. ‘Kijk zo moet het. Dan krijg je ook geen lamme arm.’

De rest van de ingrediënten doet ze erbij en dat laat ze zachtjes garen. In een andere pan bakt ze gehaktballetjes. Als alles gaar is doet ze alles in een pan en maakt ze de saus aan. 

‘Wat is dat?’ Vraagt hij verbaasd. 

‘Gnocchi. Echt super lekker dit zo samen. Mijn ouders houden hier helemaal niet van, maar ik ben er gek op. Het meeste wat ik kook vinden zij niks trouwens.’

Jonas snuift alle geuren op. ‘Ze weten niet wat ze missen. Ik heb trek gekregen.’

‘Eerst even brood snijden! Daarna kunnen we het opdienen.’

‘Ja mevrouw Clarckx.’ Lacht hij plagerig. Hij slaat een arm om haar heen. ‘Ik vind het gezellig met jou.’

Gina kust hem verlegen. ‘Ik vind het ook gezellig met jou.’