Het heerlijk avondje is gekomen

Tien minuten te laat loopt Anna gehaast haar werk binnen. Hopelijk zou het haar chef niet opvallen dat ze alwéér iets te laat is. Ze was gisteravond druk geweest met steentjes plakken voor de Diamond Painting voor haar zus Kim. Ze wilde haar met de kerst verrassen met een Diamond Painting versie van haar trouwfoto. Helaas was het veel meer werk dan ze had verwacht en was ze nog niet eens halverwege de 48.000 steentjes van de Painting. En dus was ze een uurtje later gaan slapen dan gewoonlijk en wist ze zich met moeite uit bed te slepen vanmorgen.

Eigenlijk gebeurt het wel met grote regelmaat dat ze te laat is of maar heel krap aan op tijd. Ze wil echt dat ze meer tijd er voor uit zou trekken om gewoon eens op tijd te zijn. Maar goed dit keer kwam ze er goed vanaf omdat ze zag dat haar chef Hans bezig was met een sollicitatie.

Snel sluipt ze zijn kantoor voorbij. Met een zucht van opluchting gaat ze snel op haar plekje zitten en zet snel haar computer aan. Morgen moet ze toch echt maar eens niet meer de wekker zo lang laten snoezen.

“Goedemorgen Anna,” haar chef kwam samen met de sollicitant aanlopen. “Dit is de nieuwe manager van afdeling HR. Hij had gelijk een leuk idee en jij lijkt me uitermate geschikt om hem hierbij te ondersteunen. Kom vanmiddag maar even bij me langs op kantoor. Dan moet ik gelijk nog even een hartig woordje met je spreken over de aanvangstijd van jouw werkdagen.” Hij kijkt haar serieus aan. Maar ze krijgt gaan tijd om te antwoorden want de sollicitant schud enthousiast haar hand.

“Hoi, ik ben Simon Langendijk. En geen zorgen hoor, we gaan een leuk Sinterklaas feest in elkaar zetten. En zo te horen kunnen er nog wel eens stoute collega’s in het boek van Sinterklaas staan.” Hij knipoogt naar haar. Anna’s hart gaat iets sneller kloppen. Wat was dat vroeger altijd een spannende tijd. Ieder jaar als ze het Sint snoepgoed in de winkels ziet liggen voelt ze weer even een kriebel in haar buik. De werkdag vliegt voorbij en met tegenzin klopt ze uiteindelijk aan bij haar chef.

Ze klopt op de deur en ziet hem zitten achter het bureau, echt zon mooie grote oude houten bureau. Ze heeft gehoord dat het best nog een speciaal meubelstuk is want hij had altijd op paleis Het Loo gestaan. Ooit eens op de kop getikt door een boedeldag. Daarachter dat statige bureau zit nu haar chef met die serieuze blik. Hij vraagt haar plaats te nemen en of ze zin heeft in een kopje koffie. Daar heeft ze wel zin in en zo kan ze even tijd rekken en zijn reactie proberen te peilen. Eigenlijk kent ze hem maar heel slecht bedenkt ze. Ze maken wel eens een praatje maar meer een algemeen gesprek. Hij komt weer haar richting oplopen met een dienblad met koffie en koekjes. Hij zet een kopje neer binnen haar handbereik en gaat zitten. Even is het stil. Beiden weten ze niet zo goed wat te zeggen.

Dan schraapt Hans zijn keel en kijkt Anna lang met een serieuze strenge blik aan. Ze schuift ongemakkelijk heen en weer op haar stoel en voelt hoe haar wangen kleuren door hoe hij nu naar haar kijkt.

“Wat vind je van het idee van Simon om een Sinterklaas feest te houden? Je weet toch dat je hier bent om dat te bespreken?” Anna glimlacht. Hij is dat andere punt vast alweer vergeten anders zou hij daar toch gelijk over beginnen?

“Nou hartstikke leuk. Sinterklaas is altijd een hele leuke tijd. En ik zou wel benieuwd zijn wat er allemaal in dat grote boek van Sinterklaas staat over alle collega’s.”

Hans vouwt een papier open en schraapt nog een keer zijn keel en neemt snel een slokje koffie.

“Eigenlijk ben ik al begonnen met het schrijven van Sinterklaas gedichten. Deze is voor jou Anna en het is niet fraai eigenlijk.

De Sint zat eens te denken

Wat hij onze lieve Anna kon schenken

Anna komt heel vaak te laat

En loopt dan de hele dag uit de maat

Maar zou ze het echt niet weten?

Of is ze het gewoon vergeten…

Dat haar te laat komen altijd wordt opgemerkt.

Dus zoeken we naar iets wat dat beperkt.

Beste Anna te laat komen is er voor jou hopelijk niet meer bij.

En leer je al heel gauw je lesje door mij.

Op tijd komen dat meen ik oprecht.

Hopelijk ben jij degene die dat straks uit zich zelf zegt.

Stoute meisjes leren alleen met behulp van de roe

Gevolgd door het geklets van iets van bamboe

Op het feestje dat je met Simon gaat geven

Zul je daarom iets heel bijzonders gaan beleven

Hopelijk kun je de komende nachten nog slapen

En loop je op je werk niet meer onbeleefd te gapen

Groetjes Sint en Piet.”

Hans vouwt met een serieus gezicht het velletje papier weer dicht. Meent hij dit nou echt, vraagt Anna zich af terwijl ze voelt hoe hang wangen gaan branden.

Snel neemt ze afscheid en loopt naar huis. Dat avondje zou nog wel eens heel bijzonder kunnen worden. Maar ze weet eigenlijk nog niet zo goed in welke richting ze moet denken aan wat er kan gaan gebeuren. Kriebels geeft haar dat, dat weet ze wel, net als vroeger op de dag dat Sinterklaas op school langs zou komen.

Een paar dagen later is het zover. Enigszins nerveus gaat ze naar het werk. Ze moet de tijd door zien te komen tot 17.00 uur. Daarna krijgen ze op het werk een etentje met aansluitend het Sinterklaasfeest. De dag verloopt nog redelijk vlot en het is tijd om aan tafel te gaan. De tafel is mooi gedekt. Er is echt wel werk van gemaakt.

Anna heeft zich zo voorbeeldig mogelijk gedragen en ze was nu iedere dag netjes op tijd gekomen. Ze had zonder mokken met een stralende glimlach voor iedereen steeds koffie gehaald.

Hans en Simon komen nu ook de kantine binnen. Het heerlijke avondje is nu echt begonnen. Tot haar grote schrik heeft Simon een echte roe in zijn handen.

“Dames en heren, graag even jullie aandacht,” steekt Hans van wal. “We hebben dit jaar een tafelbezetting bedacht. Aan het begin van de tafel is nog een plekje voor een bijzondere gast die speciaal vanavond wat tijd voor ons heeft vrijgemaakt.”

Ondertussen legt Simon de roe op het bord aan het hoofd van de tafel terwijl hij haar strak aankijkt. Ze voelt hoe haar wangen rood worden.

“Bijna iedereen heeft de afgelopen periode hard gewerkt en zijn beste beentje voorgezet. Waarvoor mijn dank. Vanavond gaan we er een feestje van maken. Geniet ervan en bedenk je dat altijd krijgt wat je toekomt. Veel plezier vanavond allemaal en smakelijk eten.”

Het eten wordt op tafel gezet. Er worden nog wat bedrijfsnieuwtjes uitgewisseld. De sfeer is ontspannen. Alleen Anna is wat stiller als anders wordt opgemerkt door Hans. Dan opeens een hoop kabaal op de gang. Iedereen kijkt verschrikt om. Er komt een Piet de zaal binnen. En hij wordt gevolgd door Sinterklaas. Zakken vol kadootjes liggen er op een hoop. Sinterklaas gaat aan tafel zitten waar een plekje voor hem is vrijgehouden. Met voor hem de roe. Anna begint toch even te slikken. Gaat dit echt gebeuren?

Sinterklaas vertelt over wat hij te weten is gekomen over dit team met hardwerkende mensen. En hoe goed de sfeer onder elkaar is. Hoe blij hij is met de wetenschap dat iedereen het beste voor heeft met de andere. Maar ook vertelt hij dat niet iedereen even hard werkt en dat er iemand is die soms de kantjes er vanaf loopt en vaak te laat op het werk komt.

“Geef mijn boek eens aan Piet,” zegt Sinterklaas met een strenge blik. “Eens kijken wie die persoon in kwestie is,”

Anna schuift ongemakkelijk op haar stoel heen en weer. O jeetje dit gaat niet de goede kant op. Ze voelt hoe haar hart begint te bonzen.

Piet brengt het boek naar Sinterklaas. Hij slaat het boek open. “O ja, hier staat het. Anna Hartman, is ze vandaag aanwezig?”

Anna steekt inmiddels met het schaamrood op haar kaken haar hand op.

“Kijk eens wat we hier hebben, Piet,” vervolgt Sinterklaas. “Dat heb ik lang niet meer gezien, een ouderwetse roe, goh die wordt niet vaak meer gebruikt. Maar ik loop op de zaken vooruit. Kom jij maar eens even bij Sinterklaas, Anna,”

Anna loopt naar voren toe. Dit is echt een moment dat ze graag door de grond wil zakken. Ergens vindt ze het ook nog wel spannend want als klein meisje keek ze altijd vol bewondering naar de roe en ze hield altijd goed in de gaten waar hij werd neergelegd. Zou ze echt met de roe krijgen?

Anna gaat voor Sinterklaas staan die haar streng toe spreekt. “Lieve Anna ik lees in het grote boek hoe dikwijls jij te laat komt. Klopt dat?”

Anna zoekt naar woorden maar er is maar 1 juist antwoord. ”Ja Sinterklaas,” fluistert ze heel zacht. Dan vraagt de Sint aan haar of ze weet wat er gebeurt met ongehoorzame meisjes. Anna weet het dondersgoed maar om dit nu zo uit te spreken tegen over haar collega’s vindt ze heel moeilijk dus knikt ze zachtjes van ja.

“Dat gaan we vandaag ook bij jou doen. Je krijgt een heuse straf met de roe en daarna mag je even wat beloven aan je manager. En beste collega’s, ik heb voor jullie ook nog een leuk nieuwtje. Maar eerst maar eens over de knie. Kom maar hier, Anna.”

Anna gaat naast Sinterklaas staan die haar hand beetpakt en vraagt of ze plaats wil nemen. Verschrikt kijkt ze achterom naar haar collega’s. Wat zouden ze hier van denken? Veel tijd om na te denken heeft ze niet. De Sint zwiepert haar zo over de knie en daar ligt ze dan. “De roe Piet,” vraagt Sinterklaas, “zou je mij die aan kunnen geven?” Piet pakt de roe van tafel en geeft deze aan de Sint. Met een paar ferme tikken daalt de roe neer op de billen van Anna, die koste wat het kost probeert te blijven liggen. Dat valt nog niet mee en ze vervloekt de roe in stilte. Na een paar stevige tikken vraagt Sinterklaas haar om weer op te staan. Hij vraagt haar: “Ga je voortaan beter op de tijd gaat letten, Anna?’ Anna belooft de Sint dat ze dat echt gaat doen. “Mooi ,”zegt de Sint “dan mag je dat gaan vertellen aan je nieuwe manager.”

Ze voelt de tranen achter haar oogleden branden. Moest ze nu ook nog echt ten overstaan van al haar collega’s excuses maken aan Simon? Veel tijd om te rekken krijgt ze niet want weer krijgt ze een paar tikken met de roe. Vlug staat ze op en loopt naar Simon.

“Ik beloof dat ik voortaan beter op de tijd zal letten en niet meer te laat kom,” stamelt ze zachtjes terwijl ze naar de grond kijkt.

“Kijk me eens aan, Anna. Wat zei je, ik heb je niet verstaan,” zegt Simon op barse toon. Anna knippert haar tranen weg en haalt diep adem.

“Ik beloof dat ik voortaan beter op de tijd zal letten en niet meer te laat kom,” zegt ze nu harder. Ze voelt hoe een traan over haar wang rolt. Het liefste zou ze nu door de grond zakken. Om te gaan huilen waar iedereen bij is, ze schaamt zich rot. “Dank je wel Anna. Laat dit een goede les voor je zijn,” zegt Simon streng.

“Dan is het bijna tijd voor alle pakjes,” jubelt Sinterklaas. “Maar niet voordat ik het nieuwtje aan jullie mag vertellen. De roe blijft achter bij Simon. Ik wil graag Hans uitnodigen om het verder toe te lichten.” Hans staat op en neemt het woord.

“Dames en heren, zoals jullie weten zijn wij een groot bedrijf en nemen we een belangrijke positie in de maatschappij in. Ik werk hier al geruime tijd maar merk de laatste tijd op hoe de mentaliteit van het personeel verslechterd is. Daarom heb ik Simon aangenomen die zelf ook wel ouderwets raad weet met de roe. Er gaat vanaf nu een andere wind waaien. Simon kun je samen met Anna een kleine demonstratie geven?”

Hans zet een stoel vlak naast Simon. Binnen een paar tellen ligt Anna opnieuw over de knie en voelt ze de roe opnieuw haar billen pijnigen. Simon slaat nog harder dan Sinterklaas.

“Oh.. au, au, het spijt me ik kom niet meer te laat,” snikt ze en de tranen rollen nu echt over haar wangen. Simon helpt haar weer overeind. “Dit kunnen jullie voortaan verwachten als jullie je niet aan afspraken houden, ik hoop dat dit nu voor iedereen heel duidelijk is.”

Dan gaat het feest eindelijk beginnen. Sinterklaas en Piet vertrekken weer, maar niet zonder eerst de roe een mooi plekje te geven in de vitrinekast van de kantine, als waarschuwing voor het hele personeel. Hoe lang zal het duren voordat de roe weer gebruikt zal worden?

Vol verwachting klopt ons hart…

De Kater

Langzaam word ik wakker van een zonnestraal die tussen de spleet van de gordijnen door kruipt. Aan de binnenkant van mijn oogleden schijnt een rode gloed: een combinatie van het felle ochtendlicht op een veelbelovende lentezondag en bloed dat door de adertjes stroomt. Hoe laat zou het zijn? Voor mij in elk geval nog veel te vroeg. Langzaam komen de andere zintuigen ook weer in actie. Ik proef de vieze smaak in mijn mond, alsof er in mijn slaap een klein knaagdier naar binnen is gekropen om daar het loodje te leggen. Bij elke klop van mijn hart voel ik een golf van pijn van achter naar voor door mijn schedel trekken. Met nog steeds gesloten ogen kom ik een stuk overeind en ruik aan het jurkje dat ik nog aan heb. Een geur van verschaald bier en sigaretten. Met een kreun laat ik mijn hoofd weer in het kussen vallen en probeer de film van de gebeurtenissen van gisteravond af te spelen.

Het is een uur of acht. Ik sta jurkjes te passen voor een avondje stappen, wanneer er wordt aangebeld. Ik loop naar de deur en zie door het kijkgaatje dat Martin, mijn huisbaas voor de deur staat. Hij verhuurt dit huis, waar ik met drie huisgenoten woon, terwijl hij zelf het huis ernaast bewoont. Ik glimlach wanneer ik de deur open doe. “Hey, Martin, wat ben je vroeg!” zeg ik enthousiast. “Ik verveelde me. Kom ik ongelegen?” “Een beetje, maar het komt goed. Ga maar vast zitten, dan kom ik straks, wanneer ik wat voor vanavond heb uitgezocht.” Hij knikt kort en loopt de gezamenlijke woonkamer in terwijl ik terug naar mijn slaapkamer loop. Ik kies een blauw jurkje en werk mijn make-up bij. Dan vergezel ik Martin in de woonkamer. Mijn huisgenoten gaan elk weekend terug naar de dorpjes waar ze vandaan komen. Martin is al een aantal jaar weduwnaar en op zaterdagavond ook steevast alleen thuis. Korte bezoekjes voor kleine vragen veranderden in een vast ritueel, samen naar ‘Wie is de Mol’ kijken en wijn drinken voor het begin van de stapavond.

Ik kom beneden en zie Martin zitten op de bank. Hij heeft alvast twee glazen rood ingeschonken en de televisie aangezet. Ik ga naast hem zitten en pak een glas, terwijl hij het andere pakt. “Proost, op een mooie avond!” zeg ik met een brede lach. Martin lacht naar me terug. “Ga je je deze keer gedragen? Vorige week moest ik je nog bijna uit mijn vijver halen. Toegegeven, er zijn geen vissen overleden van je braaksel, maar goed kan ‘t niet zijn. En je mag dan niet heel zwaar zijn, ik ga je niet weer die trap op tillen. Daar ben ik echt te oud voor.” Ik begin een beetje te blozen. “Martin, ik beloof dat het niet zo erg uit de hand loopt. Ik had een beetje liefdesverdriet en daarom had ik misschien een paar wijntjes te veel op. Nu ben ik helemaal over die klootzak heen en wordt het gewoon een gezellige avond met de meiden, zonder gekke acties.” “Mooi,” bromt Martin, en hij kijkt me even quasi-streng aan, “want als het weer zo uit de hand loopt, ga je over de knie!”

De eerste keer dat hij een dergelijke opmerking maakte, had ik het wel even gek gevonden. Wat was het ook alweer? O ja, we zaten aan de wijn, net als nu, en bespraken de voortgang van de studie. Ik liet weten dat er een vak was dat ik niet gehaald had. Ik had er totaal mijn best niet meer voor gedaan en was de avond voor het tentamen nog uit geweest. Martin keek me streng aan, “Nou ja zeg, die studentes van tegenwoordig. Af en toe een pak voor de broek zodat ze weer gemotiveerd zijn, dat hebben ze nodig.” Ik was even stilgevallen, maar nadat hij me kort had aangekeken, was hij er niet verder op doorgegaan. Vanaf dat moment maakte hij in gesprekken regelmatig verwijzingen naar een “ouderwets pak slaag”, “corrigerende tik” of “billenkoek”. Het werd eigenlijk een beetje ons dingetje. Soms reageerde ik geschokt, soms uitdagend en we moesten er beide vreselijk om lachen, zeker toen we mijn huisgenoot Bart in totale schok naar ons zagen staren nadat ik met een beteuterde blik over Martins schoot was gaan liggen om een paar gespeelde tikken te ontvangen!
Terug naar gisteravond. Ik kijk Martin aan en steek mijn tong uit. Hij zucht diep. “Ik meen het wel Caro, doe je een beetje voorzichtig?” Ik zie dat hij het meent en ik stel hem gerust. Niet veel later nemen we afscheid. Ik werk mijn make-up nog een keer bij, controleer mijn outfit in de spiegel en ga ook zelf de deur uit. Op de fiets ga ik naar Janneke. Onderweg kom ik Pien al tegen en Willemijn en Amina treffen we in het flatje van Janneke. Het wordt al snel gezellig, we drinken een paar wijntjes en we zingen wat ontzettend valse liedjes. Tegen half 12 vertrekken we richting de stad. “Niet naar de Mariposa deze week, lieverds, ik heb geen zin om Geoffrey tegen te komen met z’n sletje,” roep ik wanneer we de trap aflopen. De meiden zwijgen, ze hebben ook geen zin in een herhaling van vorige week. Eenmaal op de fiets zit de sfeer er weer gauw in en nauwelijks 15 minuten later worden we door de uitsmijter van de Brass Bar binnengelaten.

We drinken cocktails, we dansen op de blokken, er wordt een hoop gelachen. Heerlijk, gewoon even met zijn vijven, geen gezeik van stomme, onvolwassen jongens. Plots tikt Pien Janneke aan en wijst. Janneke kijkt even bedenkelijk en trekt aan mijn pols. “Kom, we gaan,” zegt ze. “Nee, we zijn er pas net, kom we blijven!” schreeuw ik terug. Ze zwijgt even, en blijft bezorgd kijken. Wat zou er aan de hand zijn? Ik draai me om en daar staat hij. Geoffrey. Met dat vieze wijf Angela, te bekken, midden op de dansvloer. Ik staar ze even aan, tot hij zijn tong weet los te rukken en me een vette knipoog geeft, met een smerige glimlach erbij. Wat een lul is het ook! Ik storm de tent uit, met mijn vriendinnen in mijn kielzog, steek de straat over en ga bij De Kajuit naar binnen. “Drie bier, en doe mijn vriendinnen ook wat!” schreeuw ik tegen de barman. De tijd om lekker wat te drinken voor de gezelligheid is voorbij. Nu is de tijd om te zuipen.

Amina probeert me te kalmeren, maar het helpt niet meer. Ik denk alleen maar aan Geoffrey. Maanden heeft hij met me zitten flirten en net als ik hem ook leuk begin te vinden, gaat hij met Angela. Ze is niet eens knap, wat ziet hij in haar! De beelden en herinneringen worden vager. Hoeveel bier ik uiteindelijk precies op heb, weet ik niet. Ik denk dat ik ook nog iemand op z’n bek gepakt heb, misschien zelfs meerdere personen (m/v), maar ik kan me geen gezichten meer voor de geest halen. Wel weet ik dat we aan het eind van de avond de kroeg uit gezet worden. Tijdens de fietsrit naar huis zwabber ik over de hele weg, maar de meiden zorgen dat ik thuis aankom. “Bedankt, het was gezellig! En dood aan Geoffrey!” schreeuw ik, met de sleutel al in het slot. “Ssst!” maant Pien nog, maar het is te laat. Ik ben te ver heen.

Eenmaal binnen hang ik mijn jas op, raap ‘m van de grond en hang ‘m dan echt op. Dan ga ik de trap op. Na een paar treden verlies ik mijn evenwicht en met een grote zwaai val ik drie treden naar beneden. Gelukkig heb ik de leuning goed vast, anders zou ik helemaal naar beneden zijn gevallen. Met een luide klap kom ik weer op de trap terecht. “Shit!” schreeuw ik en begin daarna te lachen. Niet in staat om op te staan, blijf ik onderaan de trap zitten. Dan hoor ik weer de sleutel in het slot. “Martin!” schreeuw ik enthousiast wanneer ik de deur open doe, “Ik kom de trap niet op. Kom je bij me zitten?” Hij blijft in de deuropening staan. Hij lijkt geïrriteerd, en zo klinkt hij ook. “Caro, wat hadden we nu afgesproken? Jij zou je gedragen vanavond. Moet je eens kijken hoe je er nu bij zit, je kleren onder het bier, helemaal bezopen. Je had je ernstig kunnen bezeren met die trap, de volgende keer heb je niet zo veel geluk.”

Ik kijk hem even aan. Of het de strenge toon is, of gewoon omdat we altijd grapjes maken, ik weet het niet, maar ik trek een pruillip. “Het spijt me Martin, ik ben heel stout geweest en ik verdien billenkoek.” Ik sta op en draai me om, waarbij ik me buk en mijn billen naar hem uitsteek. Dan begin ik te lachen en draai ik me terug, bijna mijn evenwicht weer verliezend. Martin lijkt even van slag, maar speelt het spelletje dan mee. “Ik geloof het ook Caro, jij hebt een lesje nodig. Maar niet nu, nu ben je dronken en komt er niks binnen. Morgenvroeg kom ik langs en ga je over de knie. Eerst maar eens slapen. Kom, ik help je.” Met die woorden pakt hij me vast rond mijn middel en helpt hij me de trap op. “Ik help je wel uit dat vieze jurkje” zegt hij, maar ik weiger. “Ik ben zo moe, ik wil slapen.” Hij denkt even na, en tilt me dan in bed. “Ik meen het Caro, morgen kom ik langs en dan ga je over de knie. Dit kan zo niet langer,” zegt hij terwijl hij me instopt. “Ja, meneer,” mompel ik en val dan in een onrustige slaap.

Ik stap uit bed. Overal spierpijn. Ik rek me een paar keer uit, en loop naar de keuken. Ik vul een groot glas met kraanwater en drink het in één keer leeg. Daarna volgt een tweede glas, en een derde, tot de vieze smaak langzaam begint te verdwijnen. Vervolgens drink ik nog een beetje extra om 2 paracetamol mee door te spoelen. Dan ga ik terug richting bed, waarbij ik onderweg eerst nog even de jurk in de hoek smijt en een extra lang wit T-shirt aantrek. De gordijnen trek ik nog even goed dicht, zodat de zon niet meer tussen de kier door kan schijnen. Deze keer duurt het wat langer voor ik in slaap val, maar uiteindelijk lukt het wel.

Hoeveel later het precies is, weet ik niet, maar ik word wakker van een geluid bij de deur. Eerst ben ik nog een niet helemaal alert, tot ik voetstappen de trap op hoor komen. Meteen zit ik rechtop in bed. Een indringer, in een studentenhuis? Of is het Ron die terug is van zijn ouders? Wel een gekke tijd, zo vroeg op zondagochtend al. De stappen komen steeds dichterbij en ook al zijn er vast logische verklaringen, mijn hart bonkt inmiddels in mijn keel. Ik hoor hoe de klink wordt vastgepakt, ik zie hoe die naar beneden geduwd wordt, maar ik blijf verstijfd zitten in bed. De deur zwaait open en in de deuropening verschijnt … Martin?

“Hey, Martin, wat doe jij hier?!” breng ik uit, een mengeling van verbazing en verontwaardiging. Martin zegt echter niets. Hij staat wijdbeens in de deuropening, recht zijn rug en vouwt zijn armen over elkaar. “Volgens mij weet jij precies waarom ik hier ben.” Hij blijft me afwachtend aanstaren terwijl ik probeer te graven in mijn geheugen. Mijn huur heb ik zeker op tijd betaald en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit zo gek ben geweest om te zeggen dat we op zondagochtend wel samen konden gaan rennen. Hij blijft me echter zo streng aankijken, af te wachten tot ik wat zeg. Ik denk terug aan vannacht en … nee! Hij zou toch niet bedoelen …

Ik voel dat ik wit wegtrek en Martin ziet het ook, want hij trekt een wenkbrauw op om aan te geven dat mijn gedachte blijkbaar de juiste is. “Martin, dat kun je niet menen, ik ben een volwassen vrouw, die krijgen toch niet …” het lukt me niet om de zin af te maken, maar met een rode kop hoor ik dat Martin dat wel lukt. “Op hun billen? Als je je zo gedraagt als gisteren, dan is dat precies wat je nodig hebt.” Ik slik. Hij meent dit echt! “Martin, ik weet dat we er altijd grapjes over maken. Dit is ook een grapje toch?” probeer ik nu. Martin blijft me strak aankijken. Na een pauze die oneindig lang lijkt te duren, maar die waarschijnlijk niet langer dan 10 seconden is, begint hij langzaam en duidelijk te spreken. “Caro, ik maak geen grapje. Ik meen het serieus. Na een eerdere waarschuwing kom je midden in de nacht dronken thuis. Je had je nek wel kunnen breken op die trap hier. Heb je daar al eens over nagedacht? Dat ik zondag de deur open doe, of Ron als die straks thuiskomt, en jou dan onderaan de trap vind, dood.” Bij het horen van zijn woorden voelt mijn mond steeds droger aan. In mijn gedachten zweef ik boven mijn levenloze lichaam en bij dat idee voel ik een golf van schuldgevoel.

Martin voelt aan wat in me omgaat en neemt de volgende stap. “Zo te zien begin je te beseffen in wat voor gevaar je jezelf hebt gebracht. Nu ga ik ervoor zorgen dat je dat nooit meer zult doen. Sta op.” Zwijgend doe ik wat hij zegt. Met mijn handen frunnik ik aan de zoom van mijn shirt en ik staar naar de grond. Heel langzaam gaat mijn blik omhoog, waarbij ik uitkijk dat ik niet per ongeluk oogcontact maak. Vreemd, het hele idee om Martin nu aan te moeten kijken voelt erger dan zijn aankondiging dat ik op mijn billen ga krijgen Hij legt wat kleren van de stoel in de hoek op de grond en neemt vervolgens plaats. “Kom, Caro, aan deze kant,” zegt hij, terwijl hij met zijn rechterhand een aantal keer op zijn bovenbeen tikt. Aarzelend schuif ik naar hem toe. Mijn hart bonkt met een hartslag van minstens 140. Wanneer ik naast hem sta, voel ik zijn blik op mij gericht. Ook al heb ik wel eens voor de grap over zijn knie gelegen, het voelt nu ineens wel heel onwennig. Ik weet echter wat hij verwacht en met mijn handen naar voren buig ik over hem heen. Toen ik eerder voor de gein over Martins knie lag, voelde dat grappig. Het moment duurde maar even, na enkele seconden stond ik lachend weer overeind. Nu lijkt de tijd oneindig traag te gaan. Ik voel me onzeker en ontzettend kwetsbaar. Dan voel ik Martins warme hand op mijn billen. Mijn shirt is bij het liggen een stuk omhoog geschoven, zodat ik alleen nog door mijn ondergoed beschermd wordt.
“Klaar?” De vraag is simpel, het antwoord niet. Aan de ene kant hoeft het niet te beginnen, aan de andere kant moet het zo snel mogelijk voorbij zijn. “Klaar,” bevestig ik met een schorre kraak in mijn stem. Direct komt de eerste klap neer. Geen scherpe, brandende pijn zoals in mijn ernstigste vermoedens, maar duidelijk voelbaar. Al snel volgen er meer, in een duidelijk ritme: links, rechts, links, rechts. Mijn eerdere gedachten over ‘beschermen’ blijken op de dunne stof van mijn onderbroek niet bepaald van toepassing te zijn. Langzaam maar zeker neemt de pijn toe. Ik probeer zo stil mogelijk te blijven liggen, maar het valt niet mee. Dan doorbreekt hij het ritme, met enkele harde klappen na elkaar op dezelfde bil en ik trap met mijn been omhoog. “Voeten op de grond,” beveelt Martin, zonder emotie in zijn stem, en ik duw mijn tenen diep het zeil op de vloer in. Even later houden de klappen plots op.

Even ben ik in verwarring. Zijn we al klaar? Natuurlijk, ik voel ‘t wel, maar tegelijkertijd heb ik niet het idee dat ik heel zwaar gestraft ben. Ineens voel ik wat over mijn billen glijden en in een reflex schiet ik met mijn hand naar achter. “Niet mijn onderbroek!” roep ik. Mijn pols wordt in stevig vastgepakt en ik moet loslaten. “We hebben vaak genoeg hierover gepraat dat je weet dat echte billenkoek altijd op de blote billen gegeven wordt, Caro.” Nou ja, dat is wel vaak voorbij gekomen wanneer we erover schertsten, maar ik had niet verwacht dat ik ooit de praktijk zou meemaken. Met een zucht geef ik mijn verzet op en niet veel later gaat Martin verder in hetzelfde tempo. Iedere keer als mijn voeten van de grond afkomen, probeer ik ze weer terug te duwen. Steeds vaker komen er korte kreetjes uit mijn mond als een extra gevoelige plek wordt geraakt, daar lijken er trouwens steeds meer van te zijn.

Weer stopt hij met slaan, maar voordat ik opgelucht kan ademhalen, laat hij duidelijk merken dat we nog niet klaar zijn. “Opstaan, Caro, en handen gevouwen achter je rug,” zegt hij. Zodra ik sta, staat hij zelf ook en zet hij de stoel een klein stukje verder de kamer in. Met grote ogen zie ik hoe hij zijn brede leren riem losgespt en met een geluid dat me kippenvel bezorgt door de lussen van zijn broek haalt. “Handen op de zitting,” is de nieuwe opdracht. Ik schuifel, met mijn onderbroek op mijn enkels, naar de stoel en doe wat Martin zegt. Ik knijp mijn ogen dicht als ik het koude leer op mijn achterste voel. Dan knalt de riem hard neer. Wat doet dit zeer! Het is niet te vergelijken met het pak slaag dat ik net gekregen heb. Ik vlieg overeind en begin met beide handen te wrijven. “Kom Caro, niet zo aanstellen,” zegt Martin streng. “Maar het doet zeer!” klaag ik. Ik krijg te verstaan dat dat nu eenmaal zo hoort, en ergens weet ik dat ook. Langzaam plaats ik mijn handen weer op de stoel, vastberaden om vol te houden. Bij de tweede klap draai ik met mijn heupen, maar ik blijf in positie. Martin bromt goedkeurend en haalt nog eens uit. Zo zet hij langzaam mijn hele achterwerk in lichterlaaie. Ik wil het niet, maar door de pijn vormt zich een eerste traan in mijn ooghoeken.

“Caro, ik hoop dat je hier wat van leert,” begint Martin te preken terwijl hij door blijft slaan. “Je brengt jezelf in gevaar, en waarom? Om een stomme jongen die je niet ziet staan? Daar ben je veel te leuk voor.” Of het komt doordat zijn woorden door pijnlijke klappen onderstreept worden, weet ik niet, maar het komt wel echt binnen. Ook al ben ik nog redelijk stil, de tranen lopen nu over mijn wangen. Hij heeft gelijk, die lul Geoffrey is het niet waard dat ik me daar zo druk om maak en al helemaal niet dat me wat overkomt. “Nog 10, dame, zet je schrap” kondigt Martin nu aan. Bij elke klap wip ik op mijn tenen, draai ik met mijn heupen en stromen de tranen verder, maar ik houd het vol. Martins riem valt op de grond, hij legt zijn hand op mijn schouder en ik kom overeind. Hij opent zijn armen en ik sluit me in zijn omhelzing. Snikkend leg ik mijn hoofd op zijn schouder en daar blijf ik, tot ik weer tot rust ben gekomen.

Langzaam kom ik weer terug in het hier en nu en daarmee word ik me ook bewust van mijn naaktheid. Met een lichte blos trek ik mijn ondergoed weer aan en daarna pak ik ook snel even een nieuw jurkje uit de kast. “Gaat het?” vraagt Martin, met een soort ouderlijke bezorgdheid in zijn stem. Ik geef ‘m een kort glimlachje om duidelijk te maken dat ‘t goed zit. “Ik dacht dat we altijd grappen maakten als we het hierover hadden.” Martin moet lachen. “Dat was ook wel zo, maar stiekem heeft het me altijd al geïnteresseerd. Ik denk dat het, op sommige momenten, echt kan helpen. De manier waarop jij met me meedoet als we het erover hadden, deed me vermoeden dat jij hetzelfde idee hebt.” “Ik heb er nooit zo over nagedacht, maar het lucht wel op,” geef ik toe. “Zullen we even gaan lunchen? Dan kunnen we het hier uitgebreid over hebben.” Ik begin weer te blozen, maar knik. Zo te voelen hebben we nog veel te bespreken.

Discipline uit voorzorg

Discipline uit voorzorg is een techniek die erg bruikbaar kan zijn in een relatie met huiselijke discipline.

Het doel van discipline uit voorzorg is om goed gedrag van de vrouw in de nabije toekomst te garanderen. Het werkt als volgt: als het hoofd van de huishouding weet dat zich een risicovolle situatie aandient waarvan hij op grond van ervaring weet dat zijn vrouw waarschijnlijk haar boekje te buiten gaat, dan krijgt ze al van te voren een pak op haar billen. Het lijkt erg op een periodiek pak slaag, maar het is veel specifieker gericht. Een periodiek pak slaag kent een algemeen doel, terwijl een pak op de billen uit voorzorg gebruikt wordt om de vrouw te waarschuwen dat ze in een situatie gaat komen waar ze zich vaak misdragen heeft en dat misdragingen in de toekomst niet getolereerd worden. Ze zal de situatie betreden met billen die nog gloeien en branden van het pak slaag. Als de straf uit voorzorg goed wordt toegepast zal de waarschijnlijkheid van ongehoorzaamheid een zeldzaamheid zijn. Een pak slaag uit voorzorg zal gewoonlijk minder streng zijn als een pak op haar billen dat ze voor straf krijgt.


Er zijn een aantal goede redenen om discipline of straf uit voorzorg te gebruiken. Deze kan haar goede gedrag in de onmiddellijke toekomst garanderen. Een flink pak op haar blote billen uit voorzorg kan haar beletten haar relatie met haar partner of die met anderen onder druk te zetten. Het is een prima middel om de harmonie in de relatie of in de familie op de korte termijn te garanderen. Discipline uit voorzorg kan ook voorkomen dat de vrouw te weinig respect toont voor, of ongehoorzaam is aan haar partner, wat heel destructief en beschadigend kan zijn voor hun relatie en het welzijn van hen die dichtbij hen staan, zoals kinderen, naaste familie en vrienden. Als deze goed uitgevoerd wordt, zal discipline uit voorzorg het voortbestaan van gewenst gedrag van de vrouw bewerkstelligen. Normaal gesproken zal dit niet zo’n probleem zijn, maar als zich een situatie aandient waarvan je uit ervaring weet, dat de kans op misdragingen erg groot is, kan discipline uit voorzorg voorkomen dat er echt hard ingegrepen moet worden wegens werkelijk wangedrag. Hoewel een vrouw een pak slaag uit voorzorg waarschijnlijk niet zo leuk zal vinden, zal ze dit dus toch boven het alternatief prefereren. Het alternatief is twee keer zo erg: om te beginnen gedraagt ze zich negatief, waarmee ze zichzelf en de mensen om haar heen schade toebrengt. Ten tweede zal ze voor straf een pak op haar blote billen krijgen en dit zal waarschijnlijk veel harder zijn dan een pak slaag uit voorzorg.


Een andere reden om discipline uit voorzorg te gebruiken is dat het heel bruikbaar is voor stellen die niets zien in een periodiek pak slaag. Hoewel een periodiek pak slaag heel bruikbaar is voor de meeste vrouwen, zullen sommige stellen er de voorkeur aangeven dit niet toe te passen. Het probleem voor stellen die geen periodieke slaag toepassen is dat ze geen manier hebben om bepaald gedrag bij de vrouw te stimuleren. Periodieke slaag is een regelmatig terugkerend gebeuren om gewenst gedrag te bevorderen. Zonder dit regelmatige schema vinden sommige stellen discipline uit voorzorg een goed alternatief. In plaats van dat een vrouw iedere week een pak op haar bips krijgt om haar aan haar verantwoordelijkheden te herinneren, kan ze over de knie gelegd worden indien het risico van wangedrag in de nabije toekomst opdoemt. Dit kan betekenen dat het kan gebeuren dat ze weken of misschien wel maandenlang geen pak op haar billen krijgt. Straf uit voorzorg zal in de regel niet zo frequent voorkomen als periodieke straf.


Waarom zijn straffen uit voorzorg effectief? Om te beginnen omdat een stevig pak op haar blote bips voor straf altijd effectief is om bepaalde negatieve gedragingen bij een vrouw te doorbreken. Een flink pak op de billen zal altijd een duidelijke boodschap voor een vrouw zijn dat ze haar man teleurgesteld heeft. De pijn en de vernedering van een pak slaag leert haar, in duidelijke bewoordingen, dat haar gedrag onacceptabel was en dat ze het niet moet herhalen in de toekomst.


Een vrouw kan gemakkelijk het laatste pak slaag dat ze voor straf kreeg, vergeten. Of het nu een dag, een week of een maand geleden is, haar hersenen zullen proberen een onplezierige ervaring als een pak op haar billen te vergeten. En zodra de herinnering begint te vervagen, zal ze waarschijnlijk weer negatief gedrag gaan vertonen. Een pak op de billen is een heel effectieve wijze om het gedrag van de vrouw bij te sturen, maar de effecten ervan zullen afnemen naar mate de tijd verstrijkt. Discipline uit voorzorg zal haar geheugen opfrissen, omdat haar billen nog steeds gloeien als jullie de situatie betreden die de discipline uit voorzorg noodzakelijk maakte. Iedere aandrang die ze normaal zou hebben om ondeugend te zijn zal getemperd worden door de lichamelijke en emotionele herinnering aan het pak op de billen dat ze van tevoren kreeg.


Sommige vrouwen zullen er moeite mee hebben zich te onderwerpen aan discipline uit voorzorg. Ze vinden het niet eerlijk. Andere vrouwen zullen het accepteren, omdat ze erop vertrouwen dat hun partner het goed met hen voorheeft, zelfs als dat betekent dat ze “preventief” gestraft worden als een situatie opdoemt waarin ze vaak de mist ingaan. Deze vrouwen hebben geaccepteerd dat hun partner het recht heeft beslissingen te nemen over hun gedrag en discipline en zullen zich bij zijn beslissingen neerleggen. Ze zullen straf uit voorzorg vanuit dit gegeven accepteren. Straf uit voorzorg kan op ieder moment in de relatie te berde gebracht worden. Stellen die een contract gebruiken waarin het ongewenste gedrag en de daaraan verbonden straf zijn vastgelegd, zouden straf uit voorzorg in de overeenkomst op kunnen nemen. Sommige stellen zullen mondeling overeenkomen dat straf uit voorzorg gebruikt kan worden, anderen zijn het er juist over eens dat het niet toegepast wordt. Vrouwen die hun echtgenoot carte blanche gegeven hebben als het aankomt op een pak op haar billen als hij denkt dat ze dat nodig heeft, zullen soms straf uit voorzorg krijgen en hebben zich daar maar bij neer te leggen. Het zal ze in ieder geval geen blijvende schade toebrengen en zal waarschijnlijk een zeer heilzame werking hebben op haar gedrag en op de relatie met haar partner. Tot slot is straffen uit voorzorg een hulpmiddel dat er toe kan bijdragen het gedrag van de vrouw en de relatie die ze samen hebben, te verbeteren. Als dit hulpmiddel werkt, dan moet een stel het zeker blijven gebruiken. Is dit niet het geval, dan kan het beter afgeschaft worden.


Je zult je afvragen, “Waarom zou de vrouw geen kans moeten hebben om te laten zien dat ze zich kan gedragen voordat ze gestraft wordt?” Het hele idee van straf uit voorzorg lijkt tamelijk oneerlijk, zul je denken. En dat klopt! Natuurlijk moet ze de kans krijgen zich naar behoren te gedragen voordat ze gestraft wordt. Natuurlijk is het oneerlijk dat ze en pak op haar billen krijgt als ze nog geen stap verkeerd heeft gezet. Tenzij ze een flinke reputatie heeft betreffende gedrag in vergelijkbare situaties. Tenzij ze al verschillende keren gestraft is voor gedrag in een vergelijkbare situatie, maar er nog niets van geleerd heeft. In dergelijke gevallen kan straf uit voorzorg zelfs van harte aan te bevelen zijn en is het helemaal niet oneerlijk. Als ze in het verleden voor hetzelfde vergrijp al eens gestraft is en dit niet tot verbeteringen heeft geleid, dan kan een pak slaag uit voorzorg ervoor zorgen dat ze niet opnieuw de fout ingaat. Het zorgt er voor dat ze zich erg bewust wordt van haar gedrag. Het maakt haar bewust van haar gedrag.


Een straf uit voorzorg is met name bruikbaar als het negatieve gedrag van de vrouw anderen treft. Als ze de sterke neiging heeft om anderen te kwetsen of ondoordacht en onvoorzichtig te benaderen in bepaalde situaties, dan kan discipline uit voorzorg vaak voorkomen dat ze anderen beschadigt of zonder respect benadert. Haar gedrag in dergelijke toekomstige situaties is een stuk belangrijker dan haar tijdelijke ongemak door een preventief pak op haar blote billen.


Een pak slaag uit voorzorg werkt goed. Het werkt goed omdat de herinnering van het pak op haar billen vers in haar geheugen ligt. Het werkt omdat het branden en gloeien van haar bips nog aanwezig is. Dit zijn beide lichamelijke reacties die een pak slaag uit voorzorg heilzaam maken. Bovendien werkt het goed omdat het de vrouw herinnert aan eerdere momenten waarop ze de fout inging. Ze weet daarom dat ze niet ten onrechte gestraft is. Ze weet dat er eerdere momenten waren waarop ze haar gedrag had kunnen verbeteren maar dit niet heeft gedaan. Ze herkent de essentie van de juistheid van een pak slaag uit voorzorg en realiseert zich dat haar gedrag moet veranderen, anders zal ze zowel voor als na de gelegenheid op haar billen krijgen. De wetenschap van haar wangedrag maakt dat een schuldgevoel prominent aanwezig is en dit bewustzijn rechtvaardigt het pak slaag uit voorzorg en heeft bovendien een voordelig effect.

Wanneer een vrouw uit voorzorg een pak op haar blote billen krijgt, dan dient dat zo kort mogelijk voor de risicovolle situatie (waar ze de vorige keer de fout inging) dienen te gebeuren. Als het stel over een week gaat lunchen bij zijn ouders, een situatie waar de vrouw nog al eens de mist in gaat, dan is het het beste als het pak slaag gegeven wordt vlak voor ze vertrekken. Het pak slaag zes dagen tevoren geven is geen goed idee natuurlijk, want ze zal het pak op haar bips vergeten zijn als het eenmaal zover is en dan is de heilzame werking verdwenen. Ze zal dan waarschijnlijk na de lunchafspraak weer op haar billen moeten krijgen wegens wangedrag, hetgeen weer veel ruis met zich meebrengt.


Soms is het acceptabel om het pak slaag uit voorzorg de dag of de avond tevoren te geven, zeker als het stel de volgende ochtend vroeg uit de veren moet. Onder bepaalde omstandigheden is een pak slaag uit voorzorg zelfs acceptabel en heilzaam als het een week tevoren gegeven wordt. Bijvoorbeeld als de heer des huizes een week op pad is voor zaken. In deze situatie kan het goed zijn haar een pak slaag uit voorzorg of een periodiek pak slaag te geven. Dit geeft haar een nuttige herinnering aan zijn bereidheid haar te straffen voor haar gedrag indien dat noodzakelijk is. En deze herinnering zal in haar hoofd rondspoken in de periode dat hij weg is.


Hoe een pak slaag uit voorzorg gegeven moet worden? Met andere woorden wijkt het af van hoe een pak slaag voor straf gegeven wordt? Het antwoord is – dat hangt er van af. Sommige mannen geven er de voorkeur aan een pak slaag uit voorzorg net zo te laten verlopen als een “gewoon” pak slaag, maar dan minder hard, omdat er nog geen overtreding is. Hoewel dat een eerlijke en redelijke aanpak is, zullen anderen er de voorkeur aan geven een pak slaag uit voorzorg net zo hard en streng te laten zijn als een pak slaag voor wangedrag, omdat ze gaan voor het volledige effect. Als het pak slaag te mild is zou het zijn uitwerking wel eens kunnen missen. Dit is iets wat het stel van tevoren kan bespreken, maar als de principes van een pak slaag uit voorzorg eenmaal geaccordeerd zijn, ligt de uiteindelijke beslissing bij hem!


Sommige mensen zullen zich afvragen of het nodig is dat er tranen vloeien bij een pak slaag uit voorzorg. In het algemeen gesproken is het antwoord ja, omdat tranen een belangrijk en integraal onderdeel zijn van de huiselijke discipline en ze daarom altijd aangemoedigd zouden moeten worden. Lees het artikel over tranen voor meer informatie. Voor hen die een pak slaag uit voorzorg minder streng laten zijn dan een pak slaag voor misdragingen, zullen de wens om de tranen te laten vloeien niet zo hebben of zullen haar zo straffen dat ze minder huilt dan bij een pak op haar billen voor straf.


Het gebruik van slaag uit voorzorg kan goed samengaan met een wekelijks schema van periodieke straf. Ze hoeven niet te conflicteren. Als een vrouw haar periodieke pak slaag iedere zondag krijgt bijvoorbeeld, en er doet zich op zaterdag een situatie voor die zich leent voor een pak slaag uit voorzorg, dan kan het geen kwaad haar op zaterdag uit voorzorg en op zondag volgens schema te straffen. Het schema van periodieke discipline staat helemaal los van eventuele billenkoek uit voorzorg. Sommigen zullen betogen dat straf volgens schema dan wel voldoende is, maar deze vergeten dat de bedoeling van straf uit voorzorg is om misdragingen te voorkomen. Een vrouw op haar billen geven als ze zich al misdragen heeft is het dempen van de put als het kalf verdronken is, een beetje laat dus. Het hele concept van billenkoek uit voorzorg is gebaseerd op het idee van preventieve afschrikkende straf, die goed gedrag in de onmiddellijke toekomst garandeert. Het is een potentiële herinnering voor de vrouw dat ze zich goed moet gedragen en dat oneerlijkheid, onbeleefdheid en ongehoorzaamheid van haar kant niet ongestraft zal blijven.


Zoals eerder opgemerkt, kan straf uit voorzorg gebruikt worden door stellen die niet doen aan periodieke straffen. Sommige vrouwen hebben soms lange tijd geen straf nodig. Als er daarentegen een risicovolle situatie opdoemt, kan een pak op haar billen uit voorzorg heel heilzaam werken, zeker voor een stel dat niet aan periodieke straf doet. Een schema met periodieke straffen zal haar normaal gesproken helpen zich evenwichtig, liefhebbend en uitgebalanceerd te gedragen. Zonder dit, zal de man moeten wachten tot ze zich daadwerkelijk misdraagt om haar vervolgens een flink pak op haar blote billen te geven. Een straf uit voorzorg kan dit gedrag en dus ook aanvullende straffen voorkomen.


Omdat de meeste vrouwen op een meer intuïtief en emotioneel niveau functioneren, zullen ze soms het gevoel hebben in een achtbaan van gebeurtenissen en emotionele reacties te zitten, die niet altijd goed voor hen (of voor mensen in hun omgeving) is. Ze kunnen zich laten meeslepen in emotionele reacties en gedrag die pijnlijk zijn voor henzelf of anderen. Hier kan discipline uit voorzorg de achtbaan tot stilstand brengen, voordat deze op hol slaat en schade toebrengt. Dit is ook het moment dat de objectievere houding van de man goed van pas komt. Zijn liefdevolle maar strenge begeleiding middels de technieken van de huiselijke discipline is hetgeen haar gedrag regisseert en corrigeert, voor haar bestwil en voor de kwaliteit van hun relatie.


Een pak slaag uit voorzorg moet bij iedere gelegenheid gebruikt worden die naar verwachting ongehoorzaamheid, onbeleefdheid en oneerlijkheid zal uitlokken bij de vrouw. Dit kan bijvoorbeeld zijn als haar schoonouders op bezoek komen. Haar gedrag kan dan veel te wensen overlaten en ze kan op ongepaste wijze uiting aan haar frustraties geven. Straf uit voorzorg kan gegeven worden in situaties waarin dat met periodieke straf of straf voor misdragingen, niet kan. Voorbeelden hiervan kunnen zijn: op vakantie zijn of te gast zijn bij anderen, waarbij een gebrek aan privacy straffen onmogelijk maakt. Een pak slaag uit voorzorg wordt voor de vakantie gegeven en fungeert als een waarschuwing om zich goed te gedragen in de komende strafvrije periode. Wanneer zij een pak slaag uit voorzorg krijgt, zeker voor een strandvakantie, is het belangrijk geen sporen na te laten op haar billen of bovenbenen die zichtbaar zijn als ze haar badkleding draagt.


Een andere situatie waarin straf uit voorzorg gewenst kan zijn, is wanneer er logees komen. De aanwezigheid van gasten is een belangrijke sta in de weg wat betreft de privacy, tenzij je een heel groot huis hebt. Gebrek aan privacy voorkomt dat een pak slaag op een normale manier uitgedeeld kan worden. Een pak slaag uit voorzorg kan gegeven worden voor de gasten arriveren. Dit kan haar helpen haar beste beentje voor te zetten, ondanks de druk van een afname van de privacy. Hetzelfde kan gebeuren als het stel zelf te gast is bij anderen. Als gasten heb je gewoonlijk niet de vrijheid of de privacy om de normale huislijke discipline te praktiseren. Een pak slaag uit voorzorg kan dan behulpzaam zijn.


Een pak op haar blote billen uit voorzorg moet niet te ver van tevoren worden gegeven, omdat het lesje al weer vergeten is voordat de risicovolle situatie zich aandient. Herinneringen vervagen, zeker de onplezierige herinnering aan een pak op de billen. Een pak slaag uit voorzorg moet dus redelijk kort voor de situatie die voorkomen moet worden, gegeven worden. Aan de andere kant natuurlijk ook weer niet te dicht op de situatie, dit om te voorkomen dat haar tranen nog niet droog zijn of het ongemakkelijk zitten nog waarneembaar is. Haar bips moet nog gevoelig genoeg zijn, maar niet zo’n pijn doen dat ze niet normaal kan zitten. Meer informatie hierover in het artikel over hoe een pak slaag te geven. Een langer, maar minder hard pak op haar billen doet de effectiviteit van het pak slaag toenemen maar vermindert de kans op blauwe plekken.