Het is eind van de middag als ze wakker wordt. Gina luistert waar Adeleine is. Het is stil. Voorzichtig loopt ze naar beneden. ‘Zo heb je lekker geslapen?’ Adeleine kijkt haar bezorgd aan. ‘Was je zo moe? Geeft niet hoor. Ga maar lekker zitten. Wil je wat hebben? Je zal wel honger hebben. Ik zal even je bord pakken. Ik heb een broodje voor je gesmeerd, niks bijzonders hoor gewoon een broodje.’

Gina wrijft over haar slapen. ‘Sorry Adeleine. Ik ben in de war. Dit is mijn leven niet. Ik wil helemaal niets leren.’

‘Ik begrijp het mevrouw.’ Adeleine kijkt haar even bezorgd aan. ‘Oh ik wil me nergens mee bemoeien, maar je telefoon bliepte een aantal keer. Misschien is het belangrijk.’

Gina pakt de telefoon en kijkt op het scherm. Het zijn berichtjes. Allemaal van Jonas. Eerst om haar te bedanken voor het lieve briefje. Dan om de lunch de hemel in te prijzen en vervolgens een bezorgd berichtje omdat ze niet reageert. Ze besluit heel kort te reageren om hem niet boos te maken.

De rest van de dag probeert ze Adeleine te ontwijken. Het lukt aardig, voornamelijk omdat Adeleine haar met rust laat.

Als ze de deur hoort merkt ze pas dat het heerlijk ruikt. Blijkbaar heeft Adeleine eten opgezet. Adeleine staat al klaar met haar jas aan. ‘Goedenavond Mijnheer.’

‘Dag Adeleine is het goed gegaan?’

‘Ja hoor, ze leert snel. Komt vast goed.’ Zonder verdere confrontatie aan te gaan loopt ze de deur uit.

‘Dag knappe vrouw. Hoe gaat het?’

Hij neemt haar in zijn armen en houdt haar stevig vast. Gina wringt zich los. ‘We moeten praten.’

Jonas kijkt haar even strak aan. Het kriebelt in haar buik. ‘Wacht, ik haal het eten van het vuur anders brandt het aan.’

Snel loopt ze naar de keuken. Ze draait het gas uit en barst dan in huilen uit. Dit maakt de verwarring compleet. Vanaf het moment dat hij in haar aanwezigheid is wordt ze weer de brave, welwillende huisvrouw. Zodra hij uit het zicht verdwenen is wordt ze weer de opstandige, weerbarstige Gina.

‘Kom bij me Gina, je wilde praten. Hier ben ik. Praat met me.’

Hij neemt haar mee naar zijn makkelijke stoel en trekt haar op schoot. Ze legt haar wang op zijn schouder. ‘Ik heb het zo verpest. Ik ben zo in de war. Adeleine heeft gelogen. Ik heb vandaag helemaal niks van haar geleerd.’

Jonas ademt rustig. Het brengt ontspanning. ‘Ik ben een slechte vrouw geweest.’

Jonas streelt haar rug. ‘Wat goed dat je me dit vertelt. Ik ben blij dat je eerlijk bent. Wat maakt je zo in de war?’

Er ontsnapt een traan uit haar ogen. ‘Ik vind het moeilijk om te accepteren dat ik nooit meer zal zijn dan alleen maar een simpele huisvrouw. Ik heb altijd makelaar willen worden. Een eenvoudige versie van wie jij bent zeg maar.’

Jonas houdt haar nog steviger vast. ‘Je zal nooit een simpele huisvrouw zijn. Je bent mijn vrouw. De vrouw naast mij. Samen zijn we een team. Mijn vader kan wel een goede frisse blik gebruiken binnen het bedrijf. Wij zijn allemaal gefocust, hebben misschien wel last van tunnelvisie. Ga met hem sparren. Gewoon als schoonvader en schoondochter. Wie weet steekt hij wat van je op en jij van hem.’

Gina gaat rechtop zitten. ‘Ben je niet boos?’

‘Nee Gina, ik ben niet boos. Je bent eerlijk, je bent in de war. Het is een compleet nieuw leven waar je in bent gerold. Ik verwacht niet dat je in een keer perfect alles accepteert.’

Gina haalt diep adem. ‘Het spijt me zo. Ik heb iedereen teleurgesteld vandaag.’

‘Wie dan? Je bent eerlijk geweest, je hebt je emoties getoond en je hebt je gevoelens en gedachten met me gedeeld. Morgen nieuwe dag nieuwe kansen.’

Gina huilt. Het is allemaal zo ingewikkeld. Was Shirley er maar om haar te helpen.

‘Adeleine probeerde zo te helpen, maar ik liet haar niet toe.’

‘Het is al goed meisje. Het is niet erg. Je doet zo je best. En vandaag vond je het lastig. Ik ben blij dat je zo open en eerlijk bent tegen me.’

Gina kijkt hem bedenkelijk aan. ‘Ben je echt niet boos?’

Hij lacht. ‘Nee, tenzij je me nog langer laat wachten met eten dan word ik wel boos.’

Gina lacht. ‘Oké, ik begin ook wel trek te krijgen ja.’

Het is een gezellige avond. Ze praten nog veel over haar onzekerheden, haar frustratie en haar angst om niet te kunnen voldoen aan zijn verwachtingen. Het is dan ook laat als ze eindelijk in slaap vallen.

De volgende ochtend begint Gina met goede moed aan een nieuwe dag. Het loopt precies hetzelfde als de dag ervoor. Als Adeleine de gang in loopt, loopt Gina haar meteen tegemoet. ‘Het spijt me van gister. Ik hoop dat ik het vandaag goed kan maken met je.’

Adeleine slaat een arm om haar heen. ‘Joh het is al helemaal goed. Zullen we er een leuke dag van maken vandaag?’

Gina knikt. Ze draait zich om naar Jonas en geeft hem een kus. ‘Vergeet je lunch niet lieverd?’ Jonas schudt zijn hoofd. ‘Die heb ik allang veilig gesteld. Fijne dag schat. Ben je me even halverwege de dag?’

Gina knikt. Hij geeft een bemoedigende tik op haar billen. ‘Ik ben trots op je meisje.’

Gina houdt hem nog even stevig vast.

‘Maar wat jou betreft Adeleine.’ Hij laat een korte stilte vallen. Er verschijnt meteen een kleur op haar gezich. Gina kijkt gespannen toe. Hij zal toch niet?

‘Ik ben er niet van gediend dat je tegen me liegt. Ook al was het uit goede bedoeling.’

Hij pakt een spatel die hij overduidelijk al klaargelegd had en knikt naar het werkblad. Adeleine laat haar broek zakken en leunt met haar armen op het werkblad. Gina staart haar man met grote ogen aan. Jonas laat de spatel tien keer hard neerkomen. Adeleine trekt een van pijn verwrongen gezicht. ‘Goed. Laat me dit in de laatste dagen dat je hier bent niet nog een keer hoeven doen.’

Adeleine komt overeind en wrijft over haar billen. ‘Nee Mijnheer. Het spijt me dat ik gelogen heb.’

Hij knikt goedkeurend. De verbaasde Gina geeft hij nog een laatste kus en dan loopt hij echt de deur uit.

Adeleine heeft haar broek weer omhoog gedaan en leunt nonchalant tegen de muur. Gina voelt een steek van jaloezie.

‘Oké Adeleine, op naar de dieren. Alleen die boodschappen? Die gaan we toch echt in de winkel doen.’ 

Adeleine loopt achter Gina aan en als ze haar ingehaald heeft slaat ze een arm om haar heen. ‘Ik ben blij dat je je beter voelt dan gister.’

Gina lacht voorzichtig. ‘Het spijt me echt dat ik gister zo’n monster was. Ik moet nog zo wennen aan dit leven.’ Met een wijds gebaar zwaait ze om zich heen.

‘Ik snap het wel. Zo’n huwelijk uit status in plaats van liefde is niet niks. Je kan er nog zo in geloven, de praktijk blijft toch hard werken om het te laten slagen.’

Gina knikt. ‘Maar eigenlijk is dat wel bij elk huwelijk.’

Gina duwt de staldeuren open en trekt het overall aan wat Adeleine haar gister heeft aangeraden. Het zit een beetje vreemd zo over haar rok, maar dat hindert niet. Haar schoenen verwisselt ze voor laarzen. Samen verversen ze het voer voor de geiten en het water wordt ook vervangen. ‘Zeker met deze kou zou ik het water vaker op een dag verversen. Anders is het wel heel koud. Ze zijn nou eenmaal verwend door mij.’

Daar zou Gina nooit bij stil gestaan hebben. ‘Staat dat op die instructielijst die je voor me gemaakt hebt?’

Adeleine knikt. ‘Dank je wel. Vertel eens wat meer over jezelf. Hoe oud ben je? Ben je getrouwd? Je komt hier niet vandaan toch? Ik kende je eerst nog niet dus ik denk dat je niet hier woont.’

Adeleine pakt de bezem aan van Gina. Samen vegen ze de stal. ‘Ik ben 28. Oorspronkelijk kom ik uit de hoofdstad, maar woon sinds zeven jaar met mijn vrouw in Venen. Ik heb voor de rest geen school afgemaakt dus ik werk bij gezinnen in de huishouding. De laatste drie jaar ongeveer voor Mijnheer Clarckx en over vier weken ga ik naar een familie in de stad.’

Gina laat alle informatie even op zich inwerken. ‘Hoe heb je jouw vrouw leren kennen? Jullie zijn getrouwd uit liefde neem ik aan.’

Adeleine begint hard te lachen. ‘Ja mijn familie had voor mij een hele andere partner voor ogen. Maar die heb ik voor het altaar laten staan. Op dat moment had iedereen het te druk met de bruiloft waardoor ik kon vluchten met Mara. We waren altijd al vriendinnen. Alleen haar ouders lieten haar wel vrij in haar keuze voor de liefde. Het zijn fantastische mensen. Dus ik ben mijn familie verloren, maar ook een familie rijker.’

Al kletsend lopen ze naar de kippen. ‘In de winter leggen de kippen over het algemeen niet. Dus als je eieren wil moet je die in de winkel kopen. Maar je moet wel goed voor ze zorgen. Ze hebben lichaamsbeweging nodig om zich goed warm te houden. En ze moeten goed eten natuurlijk.’

Gina probeert alles zo goed mogelijk te onthouden wat Adeleine haar allemaal laat zien en vertelt. Ze lopen nog een stukje verder het land op waar normaal de moestuin is. ‘Als het straks voorjaar wordt is dit wel jouw verantwoordelijkheid. Heb je verstand van groente verbouwen?’

Gina knikt. ‘Ik ben altijd gek geweest op het buitenleven. Mijn ouders wilde geen dieren, maar groenten en fruit telen deden we wel zelf.’

‘Mooi. Negeer die pagina’s uit mijn instructieboekje dan maar.’

Gina haakt haar arm in die van haar. ‘Kom ik doe dit overall uit en dan gaan we lekker naar binnen.’

Het is aangenaam warm binnen. Samen lopen ze naar de bijkeuken. In een kast staan alle schoonmaakspullen keurig geordend. ‘Hier staan alle schoonmaakspullen. Hier op de deur heb ik een briefje geplakt met welke kleuren en middelen voor welk doeleinde is. Je wil natuurlijk niet met de doek van de wc het bureau van je man schoonmaken.’

Gina schiet in de lach. ‘Ach als hij onuitstaanbaar is behoort het tot de mogelijkheden.’

Adeleine grijnst. ‘Dan ben je in ieder geval verzekerd van een pak op je billen.’

Gina bloost en voelt zich ongemakkelijk. Adeleine merkt het. ‘Sorry ik wil je niet in verlegenheid brengen.’

Ze pakt wat spullen. ‘Ik ga er van uit dat je weet hoe je moet poetsen. Daar twijfel ik niet aan. Er zijn alleen een paar dingen waar Mijnheer specifieke wensen voor heeft en dat zal ik je laten zien.’

De tijd vliegt voorbij. Gina geniet ervan om te kletsen met Adeleine. Het is jammer dat ze over twee weken afscheid moet nemen. De hele bovenverdieping is gedaan. Het is eind van de ochtend en Gina heeft dorst. ‘Zullen we een boodschappenlijst maken onder het genot van een kopje thee?’

Adeleine knikt. ‘Is goed, lekker.’

Gina wil het water opzetten, maar Adeleine is haar voor. ‘De vrouw des huizes zet nooit thee voor de hulp.’

Verontwaardigd zet Gina de waterkoker aan. ‘Wat een onzin. In mijn huis beslis ik dat zelf wel. En als Jonas daar problemen mee heeft gaat hij zelf maar over de knie.’

Adeleine proest het uit. ‘Laat het hem maar niet horen.’

Ondertussen heeft Adeleine een theepot klaargezet en twee grote theeglazen. Gina vult de pot en pakt de boodschappenlijst en een pen. ‘Kom we gaan in de salon zitten. In de serre is het nu niet zo warm.’

‘Ik heb gister wel gewoon boodschappen besteld hoor. Die komen eind van de middag. Maar niet zo uitgebreid, want ik wilde het vandaag nog een keer met je doen zodat je alles zou weten.’

Gina zucht. ‘Ik ga echt never nooit meer bestellen. Ik wil naar de winkel en naar de markt.’

Adeleine schudt haar hoofd. ‘Je hebt geen rijbewijs. Hoe wil je alles meenemen?’

‘De ene hand een boodschappenmand en de andere hand een boodschappentas op wielen. En ik kan best een paar keer per week boodschappen doen.’

‘Wat jij wil.’

Samen stellen ze de boodschappenlijst op. Adeleine geeft haar tips over wat Jonas graag eet en drinkt en welke verzorgingsproducten hij graag in huis heeft.

Als ze alles doorgenomen hebben staat Gina op. ‘Ga je mee?’

Adeleine kijkt haar afwachtend aan als ze bij de deur staan. ‘Mevrouw, volgens mij liggen de sleutels, de telefoon en de pinpas nog in de keuken.’

‘Heb jij die niet dan? En noem me alsjeblieft Gina.’

Adeleine grijnst. ‘Oké Gina, maar vanaf nu is het jouw huis, zijn het jouw boodschappen en moet jij daaraan denken.’

Gina rolt met haar ogen en loopt terug. Aan de kapstok hangt haar handtas.Alles propt ze daarin. ‘Die telefoon is echt onhandig, die laat ik thuis hoor.’

Adeleine kijkt bedenkelijk. ‘Geloof me, daar zal Mijnheer Clarckx niet blij mee zijn. Stel dat er wat gebeurt en je kan niemand bellen of hij heeft je ergens voor nodig en je neemt niet op. Hoe denk je dat hij zal reageren?’

Gina ziet hem al staan met zijn strenge blik en de haarborstel in zijn handen. ‘Oké, dan kan ik straks in het dorp gelijk kijken naar een grotere tas.’

Het is een flinke wandeling naar het dorpsplein. Gina twijfelt of ze in de winter echt een paar keer per week dit zal ondernemen. Maar als ze op de markt aankomen weet ze weer waarom ze het doet. Ondanks dat er vanwege de winter veel marktkramen er niet zijn is het toch erg gezellig. ‘Eerst even snel de supermarkt in, dat is het handigst lijkt me.’

Gina knikt. ‘Doen we.’

Als ze een tijdje later weer buiten komen is Gina blij dat Adeleine mee is. Twee extra handen zijn nu erg welkom. ‘Nu op zoek naar een tas voor jou.’ Adeleine sleept haar mee naar een kraam. Gina ziet meteen een tas waar ze helemaal weg van is. ‘Die is echt gaaf! Mevrouw zou ik die eens mogen bekijken alstublieft?’

Het is een beetje norse dame. Zonder al te veel woorden reikt ze de tas aan zonder Gina uit het oog te verliezen. Gina bekijkt hem van alle kanten. ‘Perfect. Wat kost deze, mevrouw?’

‘Even kijken hoor. Honderdzestig euro.’

Gina zucht even. ‘Gewoon doen.’ Adviseert Adeleine. Gina kijkt bedenkelijk. ‘Zal Jonas dat wel goed vinden?’

‘Smijt je gewoonlijk met geld?’

Resoluut schudt Gina haar hoofd. ‘Zeker niet. Ik ben juist erg zuinig en ik vind sparen belangrijk.’

‘Dan is het toch niet erg?’

Gina kijkt op naar de marktkoopvrouw. ‘Ik neem hem.’

De mevrouw is plots een stuk vriendelijker. Tevreden pakt Gina haar nieuwe aanwinst aan.

Na de groente- en fruitkraam wil Gina alleen nog naar de bloemenstal. ‘Echt niet meer hoor Gina. Ik kan het haast niet dragen!’ Klaagt Adeleine.

‘Kom, neem jij de trolley, dan neem ik de tassen wel.’

Het gaat allemaal zo snel dat Adeleine niet kan protesteren. ‘Maar dat was niet de bedoeling! Kom, geef die tassen terug.’

‘Gina!’ Verheugd draait Gina zich om. Haar schoonmoeder komt aangesneld. ‘Wat leuk je hier tegen te komen.’

Gina kust haar schoonmoeder op haar wang. ‘Gaat u ook altijd naar de markt?’

Mevrouw Clarckx schudt Adeleine de hand. ‘Ja ik ga elke week. Zo fijn altijd even rondkijken en verse producten te kopen. Zo te zien heb jij ook aardig ingeslagen schat.’

Gina bloost. ‘Ik hoorde van Adeleine dat Jonas de boodschappen altijd laat bezorgen, maar ik wil graag zelf naar de supermarkt. Zeker als er markt is.’

Mevrouw Clarckx kijkt naar de tassen. ‘Heb je nog meer nodig? Ik breng jullie wel even thuis. Dit is geen doen. En voortaan gaan we lekker samen naar het dorp. Dan haal ik je op en kunnen we ook even samen tijd doorbrengen. Goed idee kind?’

‘Nou graag! Dat vind ik enig. Dat zou ik erg gezellig vinden. Ik wilde eigenlijk alleen nog bloemen halen, vindt u dat goed?’

Mevrouw Clarckx overhandigd Adeleine de autosleutels. ‘Je weet welke auto van mij is toch? Als jij vast de spullen inlaad, komen wij er zo aan.’

Adeleine pakt de sleutels aan. ‘Geen probleem mevrouw. Dan zie ik u beide zometeen. Zal ik de auto vast laten verwarmen?’

‘Graag Adeleine.’

Een beetje verbouwereerd door de hele situatie laat Gina zich meevoeren naar de bloemenstal. Daar kijkt ze haar ogen uit. Voor de keuken, de eettafel, de woonkamer, haar atelier en de werkkamer wil ze eigenlijk wat bloemen hebben, maar dat is misschien teveel van het goede. Ze besluit het te houden bij de eettafel en de woonkamer. Haar schoonmoeder adviseert haar. Toch weet ze ook aardig haar eigen keuze naar voren te brengen. Het worden uiteindelijk twee prachtige bloemstukken. Tevreden loopt ze arm in arm met haar schoonmoeder naar de parkeerplaats.  

Gina houdt haar ogen stijf dicht. Klaar voor dat vreselijke onding. Jonas komt weer staan en fatsoeneert zichzelf enigszins. De paddle neemt hij in zijn hand. Hoeveel zal hij haar eens geven? Hij besluit dat het al heel wat is geweest voor haar. ‘Twintig Gina.’

Er klinkt een gesmoorde kreet bij de eerste klap. Keer op keer landt de paddle op haar billen. Gezien de grootte van het instrument is de plek waar hij neerkomt steeds hetzelfde. Geen variatie, alleen maar constante pijn. ‘Ik hoop dat je wat meer controle krijgt over die grote mond van je. Als ik dit frequent moet doen dan zal je nooit meer fatsoenlijk kunnen zitten.’

Gina biedt geen weerstand meer. De tranen lopen over haar wangen. Door de roes van hun eerdere avontuur en alle vermoeidheid van de laatste dagen is al haar verzet gebroken.

Jonas slaat allang zo hard niet meer. Hij merkt ook dat het aankomt en dat de straf zijn werk doet.

‘Nog twee en dan is het klaar.’

Gina gilt het uit. Die laatste twee zijn nog erger dan de hel. Voor zover ze zich een voorstelling kan maken van de hel.

Jonas ruimt alle voorwerpen op in de kast. Gina blijft snikkend op bed, over het kussen, liggen. Hij buigt naar haar toe en helpt haar overeind. Dan neemt hij haar in zijn arm. Met lange uithalen huilt ze bij hem uit. Als ze wat gekalmeerd is laat hij haar los. ‘Kom we gaan ons klaarmaken voor de nacht.’

Voetje voor voetje loopt ze naar de badkamer. Ze schrikt als ze haar betraande gezicht in de spiegel ziet. Ze wast haar gezicht en poetst haar tanden. Hij houdt haar goed in de gaten. Als ze klaar is tilt hij haar op in zijn armen. Verschrikt slaat ze haar armen om zijn hals. ‘Ik bof met jou mevrouw Clarckx.’

Verbaasd staart ze hem aan. ‘Echt waar ik ben nu al zo gek op jou. Het kan alleen maar beter worden.’

Gina wordt er verlegen van en weet niet goed wat ze moet zeggen. Voorzichtig legt hij haar in bed. Ze trekt een pruillip als haar billen contact maken met het matras. Snel drukt ze haar wekker aan. Jonas maakt de lichten uit en komt naast haar liggen. Hij neemt haar in zijn armen. Verbaasd van hoe goed dat voelt drukt ze zich tegen hem aan. ‘Slaap lekker schoonheid.’

‘Slaap lekker lieverd.’

Gina kreunt klagelijk als haar wekken gaat maar drukt hem snel uit. Voorzichtig stapt ze uit bed. Dat is best een opgaven met spierpijn en pijnlijke billen. Vlug schiet ze haar makkelijke jurk aan en poetst ze haar tanden. Het is koud in de keuken. Bedenkelijk kijkt ze naar het schermpje van de thermostaat. ‘Op hoop van zege.’ Fluistert ze tegen zichzelf.

Gina zet de koffie klaar en maakt een lunchpakket. Uit het notitieblokje voor de boodschappenlijst scheurt ze een papiertje. Geniet van je lunch echtgenoot. Liefs Gina, schrijft ze erop. Die verstopt ze tussen zijn lunch.

Boven hoort ze hem rommelen. Hij is dus ook wakker. Haar moeder heeft haar geleerd de wekker een half uur voor die van hem te zetten om op tijd zijn ontbijt klaar te hebben staan.

Even spookt er een gedachte door haar hoofd. Zal ze? Voor ze zich kan bedenken snelt ze zich naar boven. In de kleedkamer doet ze haar ondergoed uit. Zo te horen zet hij net de douche aan. Verlegen stapt ze bij hem onder de douche. ‘Dat is een aangename verrassing. Goedemorgen Gina.’

Ze drukt haar lichaam tegen dat van hem. ‘Goedemorgen Jonas.’

Een tikkeltje zenuwachtig pakt ze de shampoo van het plankje en geeft het hem aan. Ze kijkt gretig toe hoe hij zich wast. Ondertussen wast ze ook snel haar haren. Gelukkig heeft ze makkelijk haar en dankzij de goede tips van haar moeder heeft ze weinig tijd nodig om het goed in model te krijgen.

Gina slaat haar armen om zijn lichaam. ‘Ik hoop niet dat je het vervelend vindt dat ik je zo kom storen.’

Hij grijnst en geeft haar een kus. ‘Nee ik word graag zo wakker.’

Gina stapt vast onder de douche vandaan en slaat een handdoek om haar lichaam. Als hij de douchekraan dichtdraait geeft ze hem een handdoek aan. Snel droogt ze zich af. Het wordt haar eerste dag zonder hem en zonder de hulp van haar moeder. Het is een koude dag dus ze kleedt zichzelf goed warm aan.

Beneden drukt ze de koffiemachine aan. Meteen wordt de keuken vervult met het heerlijke koffie aroma. Ze vult twee bakjes met yoghurt, fruit, noten en zaden. In de keukenmachine maakt ze een lekkere frambozensaus. Die druppelt ze over de yoghurt en als laatste toevoeging een kleine lepel stroop. ‘Dat ziet er heerlijk uit Gina. Zal ik het meenemen? Dan kan jij de koffie pakken.’

Samen lopen ze naar de ontbijttafel. Als Gina de koffie neerzet bedenkt ze zich wat. Zichtbaar teleurgesteld kijkt ze naar de tafel. ‘Sorry ik ben de krant vergeten.’

Jonas proest het uit. ‘Sorry, ik wil je niet uitlachen, maar je zou je eigen gezicht moeten zien. Schatje toch, ik heb een goddelijk ontbijt, lekkere koffie, een schat van een vrouw en de krant lees ik altijd op mijn telefoon. Gelukkig ben je niet voor niks naar de brievenbus gelopen.’

Gina lacht een beetje onbeholpen. Zwijgzaam eten ze hun ontbijt. Gina wil net de tafel afruimen als ze wat hoort in de gang. Verschrikt veert ze op. ‘Oh dat is Adeleine.’

Dan herinnert ze zich weer dat ze hulp vandaag krijgt.

Een vrolijke verschijning stapt de kamer in. ‘Wat leuk dat ik je eindelijk kan ontmoeten! Ik ben Adeleine. Oh goedemorgen Mijnheer Clackx.’

Jonas lacht om haar. ‘Goedemorgen Adeleine. Wat ben je toch weer energiek en gezellig.’

Adeleine doet een stap richting Gina en geeft haar een knuffel. Het overvalt Gina. Een beetje onhandig klopt ze haar op haar rug. ‘Ik ga even mijn spullen neerzetten en mijn jas uit doen. Tot straks mevrouw Clarckx. Prettige werkdag Mijnheer.’

Zo snel als ze binnen kwam vallen, zo snel is ze ook weer de kamer uit. Jonas volgt Gina mee naar de keuken. ‘Ik heb hier een betaalpas voor je. De pincode is 2366. Je kan me altijd bellen als er iets is.’

‘Waar is de telefoon?’

HIj wijst naar het grote aanrecht. ‘Daar ligt jouw telefoon. Alle nummers van de mensen die voor jou belangrijk zijn staan erin. Dus als je even met je moeder wil kletsen bijvoorbeeld of met Shirley als ze thuis is van haar huwelijksreis.’

Blij vliegt ze hem om de hals. Nooit eerder heeft ze een telefoon mogen hebben. ‘Dank je wel Jonas. Ik ben je zo dankbaar. Oh voor ik het vergeet, je lunch staat in de koelkast.’

Jonas kijkt verrast. ‘Wat fijn. Ik lunch altijd buiten de deur op werk, maar een lunch van mijn vrouw sla ik niet af.’

‘Oh dat wist ik niet. Dan weet ik het voor de volgende keer.’ Ze klinkt teleurgesteld.

‘Volgens mij heb je me niet goed begrepen. Ik ben heel blij dat je lunch voor me hebt gemaakt en daar kan ik goed aan wennen.’

Het is nu dat ze hem goed aankijkt dat ze een bijzonder gevoel voelt. Iets wat gelijktijdig haar in verwarring brengt. Dit is niet het leven wat ze wil. Waarom bevalt het dan zo goed?

‘Geniet van je dag Gina. Tot vanavond mooie vrouw.’

‘Tot vanavond Jonas.’

Hij merkt haar verandering, maar laat het even voor wat het is. Vanavond praten ze er wel over.

Gina kijkt hem na als hij de deur uit loopt. Meteen komt Adeleine druk pratend binnen. ‘Zullen we maar meteen beginnen met de diertjes?’

Gina kijkt op en knikt kortaf. ‘Kijk, je kan maar beter even de overall aandoen die in de stal hangt. Dan blijf je schoon. Er komt twee keer per week iemand die de dieren grondig verzorgd. Jij moet ze wel elke dag voorzien van voer, water en lichte verzorging. De geiten borstelen, eieren rapen, vegen en dat soort dingen. Ik heb alles voor je opgeschreven, mocht je het even niet meer weten.’

Adeleine ratelt maar door. Gina laat het gelaten over zich heen komen. Niks van wat ze zegt blijft hangen. Gedachteloos doet ze precies hetzelfde als wat Adeleine doet.

Als ze niet zo in de war was zou ze juist genieten van het zorgen voor de dieren. ‘Kom het is koud buiten, laten we binnen boodschappen bestellen.’

‘Bestellen?’

‘Ja lekker makkelijk. Dan wordt het aan huis geleverd.’

Gina schudt haar hoofd. Het wordt haar nu echt even te veel. Ze rent naar boven. In blinde paniek rent ze naar de badkamer. Dat is de enige kamer die op slot kan boven. Pas als ze de koelte tegels voelt komt ze een beetje tot rust. Het duurt even voor ze zich realiseert waarom ze zo van slag is. Ze wil niet wennen aan dit leven. Ze wil studeren, carrière maken, van nut zijn voor de maatschappij. Wat nu? Ze kan niet de rest van haar leven in de badkamer blijven zitten. ‘Mevrouw? Ik heb een kop thee naast de deur gezet. Als je wil praten dan ben ik in de woonkamer aan het schoonmaken.’

Het duurt niet lang voor de voetstappen wegsterven. Gina haalt diep adem. Die thee, hoe goed bedoeld ook, hoeft ze niet. Ze opent de deur en loopt naar de slaapkamer.

Het duurt niet lang voor ze slaapt.