Toen ze op de kant stond met het touw van de kano in haar hand, zag Annie hoe Tom en Katy wegreden. Ze voelde verdriet opkomen. Sinds Katy ziek was hadden ze maar weinig tijd met elkaar doorgebracht.

‘He, wat heb ik hier een hekel aan. Breng haar alsjeblieft snel weer hier, Tom’, fluisterde ze zachtjes.

‘Wat zei je, Annie? Had je het tegen mij?’, zei Tom toen hij over de steiger nabij kwam.

‘Ik had het tegen mezelf, Wouter… ik deed een wens’, zei Annie.

‘En wat wenste je? Dat Tom en Katy het weekend weer langskomen?’

‘Ja, dat klopt’, antwoordde Annie verdrietig. Ze ging op haar knieën zitten om het touw vast te knopen. Ze had het in haar handen sinds Katy afscheid van haar genomen had.

‘Wacht eens even, niet zo snel, nog niet vastmaken. Wij kunnen toch nog een stukje varen, schatje? Het is zo’n prachtige avond. We moeten het er van nemen, zolang het nog kan. Over een paar dagen moeten wij ook weer naar huis’, legde Wouter uit.

‘Ik weet het niet, liefje. Ik denk dat ik maar liever naar de camper ga om de boel op te ruimen’, antwoordde Annie, terwijl ze met het touw speelde.

Wouter boog zich voorover en nam het touw van zijn vrouw over. Hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar even dicht tegen zich aan. ‘Kop op, meisje, laat je stemming nu niet bederven. Mocht het je wat opvrolijken, Tom zij dat als het even kan, hij Katy en de kinderen het weekend meeneemt hier naar toe’.

Annie keek verrast op. ‘Echt waar, liefje? Meen je dat?’, vroeg ze.

‘Luister goed, Annie… reken er nu niet teveel op. Het hangt helemaal van Katy af. Tom vertelde dat het niet zo heel goed gaat de laatste tijd. Ze slaapt slecht. Ze eet slecht. Ze is vaak kortaf tegen hem. Tom heeft het idee dat Katy niet eens weet wat ze allemaal doet.

Toen hij de bezorgdheid in de ogen van Annie zag, ging Wouter verder, ‘Tom heeft de komende weken vrij van zijn werk genomen. Ik weet niet eens of Katy hiervan op de hoogte is. Als hij erin slaagt om Katy onder controle te houden, inclusief die buien van haar, dan zullen ze het weekend wel komen’.

Annie sloeg haar armen om de nek van Wouter en gf hem een dikke knuffel. ‘Oh dank je wel, liefje, dank je wel!’, riep ze uit.

Wouter moest zijn best doen om zijn evenwicht te bewaren. ‘Voorzichtig, meisje. We vallen samen in het water als je zo blijft duwen’. Wouter verstevigde zijn grip om haar middel. Eén krachtige beweging en ze stonden beiden rechtop.

‘Ik wil niet zwemmen, maar een stukje varen!’, grinnikte hij.

‘Meen je het echt, dat er een kans is dat Tom en Katy het weekend terug komen?’, vroeg Annie met twinkelende ogen. Wouter glimlachte. Hij vond het heerlijk om zijn vrouw zo te zien.

‘Ja, schatje. Ik meen het. Tom denkt niet dat Piet zijn camper momenteel nodig heeft. Hij zal proberen of hij deze een paar dagen kan lenen. Hij neemt ook contact op met de kinderen. Tom heeft een grote tent met alles erop en eraan. Hij dacht deze wel te kunnen lenen’.

Annie sloeg haar armen nog een keer om de nek van Wouter. Hij genoot van haar aandacht en gaf haar een dikke knuffel.

‘Nu, wat zeg je? Zullen we nog een stukje varen?’, vroeg hij bedrukt.

Annie moest er hard om lachen. ‘Natuurlijk, liefje. Ik wil dolgraag nog een keer’.

Annie vond het zelf ook heerlijk om het water weer op te gaan. ‘Je hebt helemaal gelijk, weet je. Het is inderdaad een heerlijke avond. Annie stond op de steiger en keek over het water.

Wouter maakte het touw los, pakte de hand van Annie en hielp Annie in de boot. Binnen een ommezien zat het echtbaar weer in de kano. Beide genoten ze van de rust. Het was een van de momenten die ze zich nog lang zouden herinneren.

Toen ze later terugkwamen op de camping ruimden ze alles nog even netjes op. Wouter had het vuur al uitgemaakt toen ze met Katy en Tom gingen varen, dus de rest was in een ommezien geklaard.

‘Ben je klaar om de camper in te gaan?’, vroeg Wouter haar.

‘Ik denk het wel. Katy en ik hebben de rest allemaal al gedaan’, antwoordde Annie.

‘Mooi zo. Wij hebben per slot van rekening nog iets af te handelen samen’, zei Wouter streng.

Ze liepen samen naar de camper. Annie legde de paddle op het nachtkastje. Wouter nam hem er hand en ging zitten. Hij wachtte geduldig tot Annie zich klaargemaakt had. Vervolgens legde hij over de knie voor een flink pak op haar billen. Daarna volgde een dikke knuffel. Alles was vergeven en vergeten.

Zo ging het leven van een alledaags stel uit een alledaags dorp in een alledaagse situatie.

Geef een antwoord