Toegevoegd op by admin

Naakt

Bloot is een onlosmakelijk onderdeel van huiselijke discipline. En hoewel veel mensen bloot in de eerste plaats associëren met seksualiteit, is dit niet altijd het geval. In huiselijke discipline speelt naaktheid een belangrijke rol. Dit hoofdstuk gaat over gedeeltelijke of volledige naaktheid, voor, tijdens en na de straf.


Naakt is een van de redenen waarom billenkoek gewoonlijk veel effectiever is als andere vormen van correcties zoals strafregels schrijven of huisarrest. Het wil niet zeggen dat die niet effectief kunnen zijn, omdat ze dat voor sommige vrouwen in bepaalde situaties wel kunnen zijn. Maar beter is het als deze niet fysieke correctie-mogelijkheden aanvullend zijn om de kracht die uitgaat van het pak op de billen te versterken. Billenkoek blijft de meest effectieve vorm van huiselijke discipline. En ontbloting speelt hier een belangrijke rol in.


Er zijn verschillende redenen aan te geven waarom naakt zijn een voordeel is in het proces van huiselijke discipline. Om te beginnen is er een heel praktische reden, waaraan in het hoofdstuk “hoe billenkoek toe te dienen” behandeld is. Deze reden is dat het hoofd van de huishouding de resultaten van de tuchtiging op haar billen kan zien, zodat hij niet ongewild te hard slaat en daarom onbedoelde blauwe plekken op haar billen veroorzaakt. Zelfs als ze maar een laagje kleren aan heeft, bijvoorbeeld haar onderbroekje kan hij het effect van de straf niet waarnemen en onbedoelde schade veroorzaken. Dit is dus een heel praktische reden, zelfs een veiligheidskwestie. Het is in het belang van zowel de man als van de vrouw dat hij haar niet te hard straft. Uiteindelijk is dit de verantwoordelijkheid van de man, dus moet hij er voor zorgen dat er geen kleding in de weg zit.


Afgezien van deze praktische reden, zijn er nog veel meer redenen te bedenken om er op te staan dat de vrouw geheel of gedeeltelijk ongekleed is ten tijde van haar straf. Een van de belangrijkste is dat het naakt zijn zowel schaamte als onderwerping in de hand werkt. Als een vrouw naakt is zal ze haar van nature sterke gevoelens van beschikbaar zijn ervaren. Niet alleen is haar lichaam bloot, maar ook haar gevoelens zijn zichtbaar en onbeschermd, ongeacht of ze deze wil onderdrukken of ontkennen. Haar kwetsbaarheid zal haar onderdanigheid vergroten, zelfs als ze bevreesd is voor het pak slaag. Haar onderdanigheid zal er waarschijnlijk voor zorgen dat ze gehoorzaamt, ondanks haar weerstand om een pak op haar billen te ontvangen. Naaktheid is een krachtige weergave van de vrouwelijke onderdanigheid en is daarom behulpzaam in het strafproces.


Gedwongen naakt zijn is vernederend. Je gewoon uitkleden om naar bed te gaan is dat niet, omdat dat vrijwillig gebeurd. Maar als een vrouw in opdracht van haar partner haar kleren uit moet doen (of als hij dit onder dwang zelf doet) dan wordt haar naaktheid vernederend, omdat ze er normaal gesproken niet voor zou kiezen om naakt te zijn. Ze wordt tijdelijk gedegradeerd omdat ze geen kleren aan heeft. De gedwongen schaamte die wordt veroorzaakt omdat ze naakt is neutraliseert haar trots, haar arrogantie of koppigheid, die te maken heeft met haar gedrag dat te maken heeft de reden waarom ze een pak op haar billen krijgt. Het neutraliseren van haar trots is een belangrijk onderdeel van de huiselijke discipline omdat dit niet tot haar door zal dringen, tenzij haar geestestoestand wijzigt. Door haar trots haar arrogantie weg te nemen, wordt een belangrijke stap gezet om haar attitude te veranderen en zichzelf en haar gedrag in een ander daglicht te bekijken. Het vernederende effect van haar naakt zijn is een belangrijk hulpmiddel om haar te laten schamen. Het valt niet mee om arrogant en koppig te blijven als je in je blote billen staat.


Het contrast tussen de geklede man en de naakte vrouw werkt erg mee aan het proces van straffen. Het creëert een tijdelijke onbalans in macht tussen hen en dat helpt hem om haar te straffen, omdat het haar dwingt om zich nederig te onderwerpen aan het pak op haar blote billen, dan dat ze anders zou doen. Dit contrast is een reden waarom de man zijn kleren aan moet houden als hij haar straft. Het is belangrijk dat hij zo mannelijk mogelijk blijft gedurende het proces van de straf, zodat hij zijn gezag zo goed mogelijk kan laten gelden als hij haar op haar billen geeft. Als hij zijn kleren uitdoet, verzwakt hij zij autoriteit voor zijn seksuele plezier en ten koste van zijn vrouw haar persoonlijke ontwikkeling. Het feit dat hij haar begeleidt en daar waar nodig straft is een cadeau aan haar. En tenslotte zal hij ervan profiteren, omdat haar geluk essentieel is voor het geluk van hun relatie en omdat zij hem nog meer respecteert en lief heeft omdat hij de moed en de zelfdiscipline opbrengt om haar streng maar rechtvaardig te straffen voor haar misdragingen, zonder hierbij toe te geven aan zijn eigen seksuele wensen.


Hoe zorg je dat een vrouw bloot is voor het pak op haar billen? Er zijn eigenlijk maar twee manieren, of zij doet haar kleren uit of hij doet het voor haar. Als de man haar kleren uitdoet, moet hij dit voorzichtig doen en zorgen dat ze niet scheuren. Helaas is dit niet altijd te voorkomen, zeker niet als ze niet gehoorzaamt en zich verzet. Veel mannen geven er de voorkeur aan zelf haar kleren uit te doen, omdat het vernederender is als hij onder dwang haar kleren uit doet, dan dat ze dit zelf doet. Als een man onzeker is hoe de vrouw dit ervaart, moet hij hier gewoon naar vragen in plaats van ernaar te raden. Als ze zich meer onderworpen voelt als hij haar kleren uitdoet, dan is dat de beste methode als straf.


De tweede manier is de vrouw haar eigen kleren uit te laten doen. Dit kan in aanwezigheid van haar partner, het kan ook in een andere kamer, waarna hij arriveert om haar te straffen. Sommige mannen geven er de voorkeur aan hun vrouw naar de slaapkamer te sturen, zich uit te kleden en op hem te wachten, in plaats van dat ze erbij zijn als ze zich uitkleedt. Als de vrouw zich voor haar partner moet uitkleden, moet hij beducht zijn op vertragingstactieken. Sommige vrouwen trekken hun kleren zo langzaam mogelijk uit om het onvermijdelijke moment dat ze over de knie gelegd wordt en een pak op haar blote billen krijgt, zolang mogelijk uit te stellen. Het opzettelijk langzaam aandoen is een vorm van ongehoorzaamheid en moet beantwoord worden door op de één of andere manier te straffen, dit om te voorkomen dat ze de voortgang van het proces saboteert.


Sommige mannen hechten er niet aan dat een vrouw al haar kleren uitdoet, in plaats daarvan neemt hij er genoegen mee dat ze alleen haar billen bloot maakt, of alleen haar onderlichaam. Een blote bips is wel het minste voor een pak slaag.


Wanneer moet een vrouw zich uitkleden? Sommige mannen vinden het het beste als ze vanaf het begin naakt is, zodat de gevoelens van onderdanigheid zo snel mogelijk daar zijn. Voor veel stellen zou dit de beste keuze zijn, omdat het effect van discipline dan het grootst is. Anderen geven er de voorkeur aan haar eerst gekleed in de hoek te zetten, alvorens de man de kamer binnenkomt en haar een pak op haar billen geeft. Daarna kan hij haar weer teug naar de hoek sturen, met of zonder kleren. Een voorbeeld van minimale ontkleding is als zij gekleed over de knie gelegd wordt en hij vervolgens alleen haar bips bloot maakt voor de straf. Zodra de straf voorbij is, brengt hij vervolgens haar kleding in orde.


Bloot is een onlosmakelijk onderdeel van huiselijke discipline, maar maakt daar als strafmaatregel een belangrijk onderdeel van uit. Deze strafmaatregel wordt dan ook door de meeste stellen die deze effectieve levenswijze toepassen, gebruikt. Naaktheid helpt haar zich volledig te onderwerpen aan de discipline. En ten slotte, zorgt naakt zijn dat de discipline effectiever is, waardoor ze haar lesje beter leert en het beter blijft hangen, zodat ze niet meerdere malen gestraft hoeft te worden omdat ze in recidive vervalt.

Toegevoegd op by admin

Onterechte straf

Wanneer een vrouw een relatie met huiselijke discipline heeft, kan het gebeuren dat haar man haar een keer straft voor iets wat ze niet gedaan heeft, dat ze dus onterecht straf krijgt. Hoe moet je daar als vrouw mee omgaan? Moeten ze iets tegen hun man zeggen? En moet hun man het goedmaken? Dit artikel gaat in op zaken die een rol spelen bij onverdiende straf.

Ten eerste kun je je afvragen wanneer er sprake is van onterechte of onbillijke straf. Het eenvoudigste geval is dat een vrouw volkomen onverdiend op haar billen krijgt, bijvoorbeeld voor iets wat ze helemaal niet gedaan heeft, of voor iets wat ze zou hebben nagelaten, maar wat ze wel degelijk heeft uitgevoerd, of voor iets dat feitelijk door een ander is gedaan. Haar man denkt dan bijvoorbeeld dat zij de schade aan de auto heeft veroorzaakt, terwijl achteraf blijkt dat het haar zus was. Een ander voorbeeld is dat een vrouw op haar billen krijgt voor een overtreding die achteraf veel minder ernstig blijkt te zijn dan aanvankelijk gedacht, met als gevolg dat ze er veel harder van langs krijgt dan ze eigenlijk verdient.

Onrechtvaardig is ook wanneer een vrouw harder dan nodig wordt gestraft. In dat geval weet ze dat ze iets fout heeft gedaan en dat geeft ze ook toe, maar staat het pak voor haar billen in geen verhouding tot de overtreding. Nu is dit laatste natuurlijk sterk afhankelijk van hoe een vrouw haar straf ervaart. Elke straf lijkt altijd hard als je met een plak of riem op je billen krijgt. Maar uiteindelijk is het wel zo, dat een stel met een relatie met huiselijke discipline heeft afgesproken dat de man bepaalt hoe een overtreding wordt bestraft, niet de vrouw. Bovendien kan een straf die in eerste instantie veel te streng lijkt, achteraf toch heel redelijk blijken. En tot slot kan een strengere straf wangedrag van de vrouw corrigeren waarvan zij zich nog niet bewust was, maar dat haar partner al een tijdje irriteerde.

Er spelen uiteraard vele zaken rond een onbillijke straf. Een vrouw kan zich ontzettend onrechtvaardig behandeld voelen als ze gestraft wordt voor iets dat ze in haar ogen niet gedaan heeft. Maar men moet een aantal belangrijke punten voor ogen houden. Het belangrijkste punt is heel eenvoudig: niemand is ooit nog doodgegaan van een pak op haar billen. Bij huiselijke discipline worden geen verwondingen of blessures aan het lichaam van een vrouw toegebracht, maar wordt op een heel veilige manier en op een heel veilige plaats, namelijk haar bips, lijfstraf toegediend. Zolang haar man zijn hand gebruikt of een instrument met afgeronde hoeken, zoals een paddel of een riem, is het allerergste wat kan gebeuren, dat haar billen wat blauw worden en ze een paar dagen ongemakkelijk zit. Bij huiselijke discipline worden geen gevaarlijke instrumenten zoals zwepen of ketens gebruikt die de huid kunnen beschadigen. Er wordt alleen maar een pak voor de billen gegeven om slecht gedrag te bestraffen en te zorgen dat een vrouw zich beter gaat gedragen. Hoewel een onterechte straf fysiek pijn kan doen en op het emotionele vlak veel verontwaardiging kan opwekken (vanwege het onbillijke karakter), is het niet zo gevaarlijk of schadelijk dat dit het einde van de wereld of het einde van het huwelijk betekent. Het is onterecht, maar niet dodelijk of onherstelbaar.

Het basisprincipe dat van toepassing is op een onterecht pak billenkoek, is dat de onderwerping van een vrouw aan haar man en aan het pak slaag dat hij uitdeelt, belangrijker is dan de terechtheid van die straf. Dat klinkt misschien vreemd, maar is toch logisch: Niemand zegt dat een vrouw het leuk moet vinden om onterecht op haar billen te krijgen, of dat haar man niet de intentie moet hebben zijn vrouw alleen over de knie te nemen als ze dat ook echt verdient. Maar het fundamentele uitgangspunt van een relatie met huiselijke discipline is nu eenmaal dat de vrouw zich onderwerpt aan de liefdevolle leiding en tucht van haar man. Dat houdt ook in dat zij zonder protest en zonder zijn beslissing in twijfel te trekken, een pak slaag van hem accepteert.

Dus uiteindelijk is haar bereidheid zich neer te leggen bij zijn beslissing belangrijker dan of die beslissing juist was of niet. Wanneer het vrouwen lukt hun man om te praten en zo een pak slaag ontlopen, vinden ze dat diep in hun hart jammer: ze winnen de strijd, maar verliezen de oorlog. Wat ze eigenlijk willen is dat hun man hen, hoe hard ze ook protesteren, toch gewoon op hun billen geeft. Ze willen voelen wie de baas is. Als een vrouw dus zo graag wil dat een man haar ondanks al haar protesten straft, dan moet ze ook niet zeuren als hij dat zo nu en dan ten onrechte doet, ook al heeft ze hem verteld dat ze onschuldig was. Dit moet ze maar op de koop toenemen in een relatie met huiselijke discipline. Als ze wil dat hij haar beschermt en leidt, dan moet ze ook maar het risico accepteren dat ze op haar billen krijgt voor iets wat ze niet gedaan heeft.

Vaak is het juist de vrouw die een relatie met huiselijke discipline wilde en heeft ze haar man met veel moeite daartoe over weten te halen. Na al die moeite die ze heeft gedaan om hem ertoe te brengen een mannelijkere rol binnen hun relatie te gaan vervullen en haar te straffen als hij dat nodig vindt, is het niet erg logisch dat zij vervolgens zal proberen hun afspraak over huiselijke discipline te ondermijnen door hem te vertellen hoe hij zich als de heer des huizes dient te gedragen. Als zij wil dat hij de baas is, dan moet ze hem ook de ruimte daartoe geven, ook al maakt hij soms een vergissing. Een vergissing op zijn tijd is minder schadelijk voor hun relatie dan dat zij telkens vraagtekens zet bij zijn disciplinaire maatregelen, waardoor hij heel onzeker wordt en zich gaat afvragen waarom hij in godsnaam met huiselijke discipline heeft ingestemd. Als zij wil dat hij de baas is, dan moet zij hem gewoon volgen en hem niet voortdurend vertellen hoe hij zijn rol moet vervullen.

Ze zal het risico dat ze soms onterecht op haar billen krijgt, in het belang van hun afspraak en hun relatie moeten accepteren. Ze kan haar man niet vertellen hoe, wanneer en waarvoor hij billenkoek moet geven. Ze kan deze zaken uiteraard wel met hem bespreken buiten een strafsessie om, maar wanneer hij bepaald heeft dat ze straf nodig heeft, dan kan ze hem niet vertellen wat hij wel en niet mag doen. In de BDSM-scene heet dat topping from the bottom als een vrouw een man vertelt wat hij wel en niet moet doen. Huiselijke discipline en topping from de bottom zijn een contradictie, want de man is gewoon de baas.

Soms kan de waarheid later aan het licht komen. De man kan erachter komen dat hij zijn vrouw onterecht over de knie heeft genomen, omdat ze helemaal niet gedaan heeft wat hij dacht. Als dat gebeurt moet hij mans genoeg zijn om haar zijn excuses aan te bieden. De vrouw zou dan ladylike genoeg moeten zijn om hem zijn vergissing niet al te zeer in te wrijven. Een grapje is leuk, maar daar moet het ook bij blijven. Het is natuurlijk wel aardig als de man iets liefs voor zijn vrouw doet om het goed te maken. Hij kan bijvoorbeeld een bosje bloemen voor haar kopen, haar mee uit eten nemen of haar een cadeautje geven. Een eerlijk en oprecht excuus van de man en een liefdevol gebaar zou genoeg moeten zijn om het weer goed te maken. Het is niet zo’n goed idee om de vrouw een vrijstelling voor haar volgende overtreding te geven. De eerstvolgende keer dat ze over de knie moet, dient ze net zo streng gestraft te worden als anders. Dat zij onterecht voor haar billen heeft gekregen, wil niet zeggen dat ze de eerstkomende keer dat ze billenkoek verdient, haar straf niet hoeft te krijgen. Het idee van een vrijstelling ondermijnt alleen maar hun afspraak en hun relatie.

Wat gebeurt er met een vrouw als ze onterecht gestraft wordt en wat voelt ze dan? Ze kan van alles voelen. Ten eerste zal ze het allemaal heel onrechtvaardig vinden. Maar dan zou ze moeten afvragen: ‘Wat is er nu überhaupt ‘eerlijk’ aan huiselijke discipline?’ Dat blinkt nu niet bepaald uit in eerlijkheid, althans niet in de gebruikelijke betekenis van het woord. Er krijgt ten slotte maar één iemand op zijn billen, en dat is nooit het gezinshoofd! Wanneer een vrouw op haar billen krijgt, mag ze een rechtvaardige behandeling verwachten, maar dat wil niet zeggen dat ze zich niet bij het besluit van haar man om haar wel of niet te straffen hoeft neer te leggen.

Ten tweede kan een vrouw tijdens een pak op haar billenkoek dat ze ten onrechte krijgt, dezelfde dingen ervaren als andere keren dat ze over de knie ligt, namelijk het gevoel dat haar partner haar de baas is en de touwtjes in handen heeft, het gevoel dat zij zich aan hem onderwerpt en het gevoel dat haar partner genoeg om haar geeft om haar te straffen. En dat zijn allemaal positieve zaken. Ze kan het nare gevoel, dat het vreselijk oneerlijk is dat ze op haar billen krijgt terugdringen, door zich op die positievere gevoelens en emoties te focussen. En ook al kunnen die het gevoel van oneerlijkheid niet helemaal wegnemen, toch zal zij dankzij die gevoelens tijdens en na het pak slaag, baat bij de billenkoek hebben.

Je kunt je natuurlijk afvragen of een vrouw zich slechter gaat gedragen als ze onterecht voor haar billen heeft gekregen, omdat ze dan denkt dat het toch niet uitmaakt wat ze doet, omdat ze toch wel straf krijgt. ‘Als je me slecht behandelt, kan ik me net zo goed slecht gedragen’, zou ze kunnen denken. Die kans lijkt me niet zo groot, omdat de uitwisseling van dominante mannelijke energie en onderdanige vrouwelijke energie die tijdens een pak voor de billen in een relatie met huiselijke discipline plaatsvindt er eerder voor zal zorgen dat ze gehoorzamer is en zich beter gaat gedragen dan het omgekeerde. Doordat ze tijdens een pak voor haar billen heel direct en krachtig ervaart dat ze zich heeft overgegeven aan haar partner, zal ze daarna liefdevoller en meegaander zijn, ook al weet ze dat de straf niet terecht was. Maar dan moet de straf wel grondig genoeg zijn, want als een vrouw én ten onrechte, maar dan ook nog eens onvoldoende bestraft wordt, heeft haan man een groot probleem: hij zit dan opgescheept met een vrouw die boos is, omdat ze ten onrechte op haar billen heeft gekregen, maar die ook nog een keer haar respect voor haar man kwijt is, omdat hij niet stevig genoeg in zijn schoenen stond om haar genoeg te bestraffen. Dit is natuurlijk een doemscenario, maar het kan natuurlijk wel gebeuren. Straf moet altijd, ongeacht de reden, stevig aankomen. Ook al twijfelt een man of zijn vrouw wel echt een pak op haar billen verdient, toch moet hij haar zo stevig mogelijk aanpakken, omdat hij anders daarna met de gebakken peren zit.

Maar wat moet een vrouw na afloop doen? Wanneer en hoe moet ze aankaarten dat ze haar straf niet had verdiend? Ten eerste moet ze er pas enige tijd na een pak billenkoek over beginnen. Er moeten ten minste enkele uren en liever nog enkele dagen tussenzitten. Door wat te wachten geeft de vrouw niet alleen haar de tijd wat afstand te nemen, maar is ze ook zelf wat gekalmeerd en minder emotioneel over de onrechtvaardigheid van het pak op haar billen. Het beste moment om over de zaak te praten is als geen van tweeën haast heeft. Ook moet ze wel met nieuw bewijs komen om haar bewering te ondersteunen, anders lijkt het of ze er alleen maar over begint, omdat ze per se gelijk wil hebben. Ten tweede moet ze de zaak rustig te berde brengen, zonder haar man aan te vallen of op een woedende toon te spreken. Een onverdiend pak op de billen betekent niet het einde van de wereld, noch het einde van een levensstijl waarin huiselijke discipline een rol speelt, noch het einde van een levenswijze die erop gericht is meer liefde in een relatie te brengen.

Toegevoegd op by admin

Een grote mond

“Kom maar hier,” wenkte hij.
Op slag veranderde de sfeer in de kamer. Ze wisten allebei wat er zou volgen. Eerst hadden ze gezellig taart gegeten en thee gedronken en wat zitten babbelen. Ze was zenuwachtig, daar was hij zeker van, maar ze had goed haar best gedaan om het te verbergen. Toch was het hem opgevallen. Ze had extra lacherig gedaan, om zich niet te laten kennen. Hij had haar laten doen. Haar lot was al lang bezegeld, dat wisten ze allebei. Dan had ze de voorbije dagen maar niet zo bijdehand en brutaal moeten doen op de app. Maar dat hoorde er net bij. Echt erg vond hij het natuurlijk niet. Het hoorde erbij. En stiekem vond hij het wel grappig als er weer eens zo’n grappig-brutale opmerking op het scherm van zijn telefoon verscheen. Hij kon zich zo voorstellen hoe ze die met een ondeugende blik had zitten typen om daarna, zonder twee keer na te denken of het wel zo’n verstandig idee was, op send te duwen. Want ze hield zich dan wel graag van den domme, ze wist heel goed hoe ze hem jeukende handen moest bezorgen. Hoogste tijd om die jeuk wat te verlichten. Nee, niet met een hydraterende zalf, zoals ze liefjes had voorgesteld, maar door haar het pak slaag te geven dat ze verdiende, waar ze zelf ook naar verlangde, al zou ze dat niet met zoveel woorden toegeven.
Hij zat op de bank en keek haar doordringend aan, terwijl ze aarzelend voor hem kwam staan. Weg was de bravoure. Ze probeerde nog wel, maar aan het frunniken van haar vingers zag hij dat ze zich eigenlijk geen houding wist te geven. Mooi zo. Hij was niet van plan om het haar gemakkelijk te maken. Ook haar ogen schoten alle kanten op: moest ze hem aankijken? Nee, zijn blik was te doordringend. Naar de grond kijken dan? Dat stond haar trots haar niet toe. Dus keek ze van links naar rechts en af en toe wierp ze een blik op hem, terwijl een zenuwachtig lachje rond haar mond speelde.
Nog even wachtte hij.
“Doe je broek maar uit,” zei hij uiteindelijk, terwijl hij zijn blik nog steeds strak op haar gericht hield.
Eindelijk hadden haar vingers iets te doen. Ze trilde lichtjes terwijl ze de knoop van haar jeansbroek losmaakte en deze langs haar benen naar beneden wurmde. Ze stapte eruit en gooide de broek over de stoel waar ze daarnet nog gezellig taart op zat te eten.
Dan klopte hij op zijn knie. Ze mocht zichzelf aanbieden voor haar welverdiende straf. Hij wist zelf ook wel dat er geen elegante of waardige manier is om je over iemands knie te leggen voor een goed pak slaag. Maar elegantie en waardigheid had ze nu even niet nodig, die mochten even overboord gezet worden.
Haar billen schoven heen en weer over zijn benen. Hij liet haar doen. Het was belangrijk dat ze toch enigszins comfortabel lag, want dit zou wel even duren. “Die grote mond van jou,” zei hij dan. “Die heeft je weer eens goed in de problemen gebracht.”
Ze lachte even. Nu nog wel.
“Jij krijgt vandaag van mij een ouderwets pak slaag over de knie.” De magische woorden die elke spanko een kriebel in de buik geven. Nu nam hij met beide handen de bovenkant van haar onderbroek vast en trok die tergend langzaam naar beneden.
Ze lag muisstil. Haar schaamtegevoel primeerde. Maar dit was nog niets, hij had nog veel meer voor haar in petto.
“Ik wil hier echter ook een klein experimentje aan koppelen.” Hij voelde gewoon hoe ze haar oren spitste. Experimentje? Dat beloofde niet veel goeds, komende van een sadist…
“Dat je billen straks warmer zullen hebben dan nu, dat is zeker. Maar ik wil ook weten of je algemene temperatuur straks hoger zal liggen.”
“Bedoelde hij…?” Hij hoorde het haar bijna denken. En ja, dat was exact wat hij bedoelde. Hij strekte zich even uit om uit de kast naast zich de thermometer te kunnen nemen die hij daar voor dit exacte doel had klaargelegd. Dan hield hij met twee vingers haar bilspleet open, terwijl hij met zijn andere hand de thermometer anaal inbracht. Zijn linkerhand legde hij op haar onderrug, als om haar op haar plaats te houden. Niet dat dat nodig was, want ze was verlamd door de schaamte. Hij voelde haar zowat door de grond zakken. Zijn rechterhand plaatste hij losjes op haar bil. Wellicht was ze zich er nauwelijks van bewust: hoe hij haar aanraakte, kon haar nu echt niet schelen. Al haar aandacht was op die thermometer in haar achterste gericht. Maar toch… Dat hij zijn handen zo nonchalant op die toch wel intieme lichaamsdelen kon leggen, dat hij die macht had, ook dat voegde er iets aan toe, al besefte ze het zelf niet omdat ze te veel met andere dingen bezig was.
Naar zijn gevoel ging het biepje van de thermometer veel te snel af. Voor haar duurde het vast een eeuwigheid, maar in werkelijkheid waren het slechts een tiental seconden.
“37.1,” leest hij hardop af. “Ik ben benieuwd of dat straks nog zo zal zijn.”
De thermometer ging terug in de kast. Zonder verdere aankondiging begon hij in een rustig tempo te slaan. Dit kon ze hebben, dat wist hij. Maar er volgde nog veel meer en het was belangrijk dat ze goed opgewarmd was, zodat ze de rest straks ook kon incasseren. Na de opwarming nam hij de houten paddle erbij. Dit voelde ze duidelijk al wat meer. Stilliggen zat er niet meer helemaal in en er kwam ook al wat geluid uit haar keel. Na een minuut of twee, als haar billen al mooi egaal rood waren, hield hij op en legde hij de paddle weg. Afwachtend bleef ze liggen. Zou het al gedaan zijn? Nog lang niet, meisje, nog lang niet… Hij was nog maar net begonnen!
Opnieuw nam hij de thermometer, opnieuw spreidde hij haar billen met twee vingers, terwijl hij de thermometer inbracht. Jammer dat hij haar gezicht niet kon zien. Dat was intussen vast even rood als haar billen, waar hij even zacht in kneep, terwijl de thermometer zijn werk deed.
“37.2,” las hij af, nadat de biepjes de met haar schaamte gevulde stilte hadden doorbroken. “Krijg je het er al warm van?” vroeg hij gemeen.
“Mijn billen in elk geval wel,” mompelde ze zuur.
Zozo, haar mondje was nog niet bepaald gekrompen… Dat zou echter niet lang meer duren, gezien het volgende wat hij voor haar in petto had.
“Sta maar recht,” gaf hij aan. “Ga maar even in de hoek gaan staan nadenken waarom dat geen slimme opmerking was.”
Schoorvoetend gehoorzaamde ze. De hoek… Niets saaier dan dat. Hij wist dat ze haar oren gespitst hield om te proberen te weten te komen wat hij aan het doen was, wat hij van plan was. Laat haar maar raden…
Even later riep hij haar weer bij zich. In het midden van de kamer stond een hoge kruk met daarop een stuk gember. “Weet je wat dit is?” vroeg hij haar, terwijl hij het stuk gember omhoog hield.
Ze verbleekte. Ze hadden het er wel eens over gehad, maar ze had er niet op gerekend dat hij het echt zou doen.
“Deze mag jij even voor me schillen,” kondigde hij gemeen aan, terwijl hij haar de gember en een schilmesje aanreikte. Ze keek hem vuil aan. Waarschuwend trok hij een wenkbrauw op, waarna ze haar ogen neersloeg en timide de gember en het schilmesje van hem overnam. Handig schilde ze de gember. Toen ze klaar was, leek ze even te aarzelen. Hij stak zijn hand uit en toen kon ze niet anders meer dan hem de door haar zelf geschilde gember aanreiken. Hij legde die even op een bordje op tafel.
“Buig je maar over het krukje.”
Woordeloos deed ze wat hij zei. De emoties streden om voorrang op haar gezicht: schaamte, boosheid, vastberadenheid om zich niet te laten kennen, angst voor wat er zou komen,… Ze worstelde. Nu nog met zichzelf, straks met de gember en met de pijn die hij haar zou geven.
Het krukje was hoog en smal, waardoor ze met haar handen net aan de bar kon die zo’n tien centimeter boven de grond de poten met elkaar verbond. Vaardig knoopte hij haar polsen aan die bar vast. Daarna waren haar benen aan de beurt. Die bond hij elk aan de buitenkant van een poot vast, zodat haar benen licht gespreid stonden. Ze moest beseffen dat hij nu vrij zicht had op al haar intiemste delen. Weerloos vastgebonden, het hoofd naar beneden, de billen mooi omhoog gepresenteerd, wachtte ze af. Even deed hij niets, keek hij enkel maar. Laat de spanning maar wat oplopen. De kamer vulde zich met haar schaamte en angst. Eindelijk liep hij naar de tafel, waar hij de gember van het bord nam. Hij ging achter haar staan, opende haar billen nog wat verder en duwde langzaam de gember naar binnen. Toen liet hij haar los, liep een metertje achteruit en wachtte af. Lang duurde het niet eer ze de stoïcijnse controle, die ze zo graag wilde veinzen, moest laten varen. Ze snakte naar adem door de brand die zich binnen in haar verspreidde. Ze rukte aan de touwen in een poging om de pijn uit te bannen, maar ze zat goed vast. Ze kon geen kant op. Er zat niets anders op dan deze kwelling te ondergaan.
Het was tijd om een niveau hoger te gaan. Met een vlotte beweging en een luide “zwiep” trok hij zijn riem uit zijn broek. Bij elke slag zou ze haar billen willen aanspannen om de pijn op te vangen, waardoor de gember nog meer van z’n brandende sap zou vrijlaten in haar binnenste.
“Dit wordt een lesje in ontspannen,” kondigde hij aan. Bijna meteen landde de eerste slag met de riem vol in het midden van haar omhooggestoken zitvlak. Ze was er niet op voorbereid. Meteen spande ze haar billen aan. “ARGH!” schreeuwde ze.
Ja, dit leek er meer op. Dit wilde hij bereiken. Ze moest de controle loslaten, de leiding aan hem geven. Meteen sloeg hij nog eens, en nog eens. Ze vocht, worstelde tegen de touwen, spande zich op en probeerde zich tevergeefs los te rukken. In een hoog tempo liet hij de riem keer op keer op haar al gevoelige billen neerkomen.
“Ontspan je,” raadde hij haar aan.
“Dat. Gaat. Niet,” beet ze hem tussen de slagen in met op elkaar geklapte kaken toe.
“Dan moet je harder proberen.” Hij wist dat hij gemeen was, dat hij veel van haar vroeg. Maar ze kon dit. Meer nog: ze had dit nodig. En het werd echt tijd dat die grote mond van haar even in het gareel gebracht werd. Dus sloeg hij door, ervoor zorgend dat de brand op haar billen even groot werd als die in haar binnenste.
Soms ontspande ze even, maar dan sloeg hij heel gemeen net even wat lager, op haar bovenbenen, zodat ze in een reflex weer opspande.
“Je doet het erom!” riep ze na de derde keer boos uit.
“Natuurlijk,” lachte hij. “Net zoals jij het erom doet om elke keer opnieuw mijn handen te laten jeuken.”
Daar had ze geen antwoord op. Of ze begon te leren er niet elke brutaliteit zomaar uit te flappen. Nog twintig harde, nam hij zichzelf voor. Toen hij daarmee klaar was en de riem opnieuw in zijn broek begon te steken, lag ze uitgeput over het krukje. Hij haalde de gember uit haar achterste, maar maakte de touwen nog niet los. Daarna nam hij de thermometer er weer bij. “Even kijken wat het effect van gember op je temperatuur is,” kondigde hij aan.
Een kleine, protesterende kreun ontsnapte aan haar lippen. Hij negeerde het en bracht de thermometer voor de derde keer bij haar naar binnen, terwijl hij zijn linkerhand op haar onderrug hield, om haar op het krukje te houden. Niet dat ze kon ontsnappen, aangezien ze nog steeds vastgebonden was. Maar het bevestigde de machtsverhoudingen en daar was hij nu op uit.
“Nog steeds 37.2,” las hij even later. “Blijkbaar viel het nog mee met die brand.”
Er kwam geen reactie. Ze begon het eindelijk te leren.
“Dan volgen er nu nog six of the best. Met de senior cane.”
Hij hoefde haar gezicht niet te zien om te weten dat haar ogen groot werden van de angst. Six of the best… Daar fantaseerde ze al zo lang over, maar ze was er tegelijk doodsbang voor. En dan nog de senior cane, de ergste van allemaal! Toch wist hij dat ze heel diep vanbinnen teleurgesteld was geweest als hij een andere cane had gekozen hiervoor. Nee, de senior cane moest het worden. En hij zou haar niet sparen. Six of the best betekende echt wel six of the best. Hij zou hard slaan, en precies. Zes dubbele tramlijnen netjes onder elkaar. Daar ging hij voor.
“Dit heb je verdiend,” preekt hij. “Met al je gestook en geplaag. Je wist heel goed wat je deed, toen je me jeukende handen bezorgde, je hebt zelfs een paar keer toegegeven dat je het erom deed. Welnu, dit zijn de gevolgen.”
Ze slikte even hoorbaar en sloot dan haar ogen. Goed zo. Geen protest, geen verzet. Ze wist dat ze dit nodig had.
Zachtjes tikte hij de senior cane enkele keren tegen haar gehavende billen. Dan tilde hij hem hoog op om hem met een luide zwiep terug neer te laten komen. Heel even kwam er geen reactie, daarna gilde ze het uit. Op haar billen verscheen een donkerrode dubbele lijn. Jup, dat moest pijn doen. Perfect. Voor de tweede keer liet hij de cane neerkomen, precies onder de eerste dubbele lijn. Opnieuw die vertraagde reactie. Ze beet op haar tanden en kreunde luid om het niet helemaal uit te gillen. Het gekreun bleef duren, de pijn bouwde eerst een tijdje op voor die weer afnam. Maar hij was niet van plan om lang genoeg te wachten tot de pijn begon af te nemen. In plaats daarvan liet hij de cane meteen nog een derde keer neerkomen. “Zwiep, krak!” weergalmde het door de kamer. Intussen was ze beginnen huilen. “Nee!” schreeuwde ze. “Ik kan dit niet, het doet te veel pijn!” De vierde slag landde onder de vorige drie en was zeker niet minder zacht. Dit zouden er waarlijk six of the best worden. Nu huilde ze met lange uithalen.
“Nog twee,” zei hij. Zijn stem klonk warm, bemoedigend. Ze haalde even diep adem. Goed zo, dacht hij. Wat ben je toch dapper. Dan kwam de vijfde slag neer. Opnieuw gilde ze het uit en meteen kwam de laatste slag. Die mikte hij recht op het gevoelige plekje van de overgang tussen billen en benen. “Zwiep, krak!” En dan een luide schreeuw. Dierlijk bijna.
Voorzichtig begon hij haar los te maken, terwijl ze over het krukje lag uit te huilen. Hij wreef even over haar haar. “Je hebt het zo goed doorstaan,” fluisterde hij in haar oor. “Ik ben trots op je.”
Door de tranen heen glimlachte ze even. Langzaam nam het snikken af. Haar billen waren een slagveld. Donkerrood en blauw streden om voorrang, met hier en daar zelfs een paars-zwarte plek. Nu al. Over dat alles heen liepen zes dubbele striemen van de cane. Het zag er vreselijk pijnlijk uit. Precies wat ze nodig had gehad, ook al was de kans klein dat ze dat zou toegeven.
“Blijf nog even liggen, ik wil nog een laatste keer je temperatuur nemen.”
Gedwee deed ze wat hij zei. Haar verzet was gebroken. De eerstkomende tijd verwachtte hij geen al te brutale opmerkingen meer. Lang zou het niet duren, hooguit enkele dagen. Zo naïef was hij nu ook weer niet. Maar dit pak slaag zou haar nog heel lang heugen, daar was hij zeker van. Volgende keer als het de spuigaten uitliep met die grote mond van haar, hoefde hij haar er maar aan te herinneren om ervoor te zorgen dat ze even wat gas terug zou nemen.
“Nog steeds 37.2,” las hij voor na de verlossende biepjes. “Kom maar overeind als je daar klaar voor bent.”
Nog heel even bleef ze liggen, dan stond ze moeizaam recht, met stramme benen van het lang in dezelfde houding staan, en vleide ze zich tegen hem aan. Hij sloot zijn armen om haar heen in een warme knuffel. “Nu ben je weer een lief meisje,” zei hij. Ze knikte gretig, maar gaf geen antwoord. Ze drukte zich enkel nog wat steviger tegen hem aan. “Dank je wel,” fluisterde ze uiteindelijk.

Toegevoegd op by admin

Afspraak

“Hey schatje, hoe was je dag?” Ze loopt op hem toe en geeft hem een stevige knuffel, terwijl ze haar hoofd in zijn schouder nestelt.
“Vermoeiend. Ze wisten weer eens niet wat ze wilden, dus moest ik dat verslag vijf keer opnieuw schrijven en uiteindelijk moest het dan toch nog anders. Dus morgen kan ik opnieuw beginnen.”
“Pfff, ze moeten eens leren wat ze willen voor ze je aan het werk zetten!”
“Tja… Hoe was jouw dag?”
“Goed hoor, niet veel speciaals.”
“Heb je die afspraak bij de tandarts gemaakt?”
Ze doet alsof ze zijn laatste vraag niet gehoord heeft, terwijl ze snel naar de keuken probeert te ontsnappen.
“Wil je eerst nog wat soep voor ik aan het eten begin?” roept ze.
“Kom jij eens even terug.”
Ze schrikt van de toon waarop het gezegd wordt. Inwendig krimpt ze al ineen, maar uitwendig houdt ze zich nog groot. Ze steekt haar hoofd voorbij de deur. “Ja?”
“Kom hier,” wenkt hij, terwijl hij gaat zitten. Hij wijst naar de plek aan zijn voeten. Ze slikt, maar gaat toch gehoorzaam op haar knieën voor hem zitten. Haar plekje. Meestal voelt ze zich erg veilig als ze zo bij hem mag zitten, maar deze keer niet. Deze keer wil ze liefst gewoon opstaan en wegrennen, maar dat gaat alles alleen maar erger maken.
Hij neemt haar kin in zijn hand en dwingt haar ogen naar de zijne. Ze durft niet goed terugkijken, maar ze durft nog minder wegkijken. Ze doet een poging om haar ogen neer te slaan, maar onmiddellijk geeft hij een klein rukje aan haar kin, waardoor ze wel weer naar hem moet opkijken.
“Ik vroeg je daarnet wat,” zegt hij gevaarlijk rustig.
Onwillekeurig wil ze haar ogen opnieuw neerslaan, ontsnappen aan zijn doordringende blik, maar opnieuw krijgt ze daar geen kans toe.
“Heb jij die afspraak gemaakt bij de tandarts?”
Ze ziet geen mogelijkheid om te ontsnappen. Hij heeft nog steeds haar kin stevig in zijn ene hand vervat en dat houdt haar op haar plek. Verbazingwekkend, hoe zo’n klein gebaar haar aan de grond genageld kan houden.
Ze wil haar hoofd schudden, maar bedenkt dan dat dat niet gaat, dus ze moet de woorden wel uitspreken: “Nee,” klinkt het zacht.
“Ik hoop dat ik je verkeerd begrepen heb, wat was dat?”
“Nee, ik heb de afspraak niet gemaakt,” herhaalt ze iets luider.
Zijn hand bevindt zich nu niet meer onder haar kin, maar in haar haren.
“Auw,” klaagt ze, wat hij negeert.
Hij trekt nog harder, tot ze over zijn knie belandt. Enkele seconden later is haar jurk omhoog geschoven en haar onderbroek naar beneden getrokken en landt zijn hand al op haar billen. Met elke slag lijkt hij een handafdruk te willen achterlaten. Ze snakt naar adem.
“Ik dacht dat wij hadden afgesproken dat jij vandaag een afspraak zou maken?” zei hij.
“Nee, dat had jij besloten, maar ik had er geen zin in,” antwoordt ze. Het is een opstandig antwoord, maar het is wel de waarheid.
Abrupt stopt hij met slaan en trekt hij haar van zijn knie.
“Zo, denk jij dat? Dat kan dan wel zijn, maar ik meen me te herinneren dat jij knikte toen ik het je gisteren opdroeg.”
Zich geen houding wetend te geven staart ze naar het punt tussen zijn schoenen.
“Jij gaat nu naar boven. Daar ga je in de hoek gaan staan, handen op je hoofd. Nu.”
Het laatste woord wordt luider uitgesproken dan de rest. Hij is behoorlijk kwaad. Met haar onderbroek nog rond haar knieën haast ze zich naar boven. Ze weet beter dan die weer aan of helemaal uit te doen, hoe ongemakkelijk dat ook loopt. Eenmaal boven gaat ze zoals opgedragen in de hoek gaan staan. Met een zucht vouwt ze haar handen boven haar hoofd. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor ze hem ook naar boven hoort komen. Onwillekeurig maakt ze zich wat kleiner. Ze weet wat hij ziet als hij de kamer binnenkomt: zij, in de hoek, haar blote billen tentoongesteld, haar onderbroek die tot rond haar enkels is gezakt. Haar kin zakt naar beneden. Liefst wil ze verdwijnen.
Gespannen luistert ze hoe hij in de kast begint te rommelen. Wat zou hij uithalen? In elk geval de paddle, maar wat nog? Ze schrikt op als ze zijn riem door de lussen van zijn broek hoort zoeven. Een angstige kriebel raast door haar buik.
Hij staat nu vlak achter haar. Dat voelt ze, ook al raakt hij haar niet aan. Hun aura’s zijn met elkaar verstrengeld. Ze houdt van zijn aanwezigheid, maar op dit moment is ze er ook een beetje bang voor. Intussen kan ze hooguit nog een paar centimeter groot zijn. Toch moet hij zich niet bukken om opnieuw haar haren te kunnen vastnemen in zijn vuist. Hij dwingt haar gezicht naar het zijne.
“Je weet waarom je gestraft wordt.” Hij geeft haar net genoeg speelruimte om te kunnen knikken. Ze slikt. Ze hoopt dat hij dat niet merkt, maar het klinkt erg luid, dus wellicht hoort hij het wel.
Hij trekt haar aan haar haren mee naar het bed en duwt haar er met haar bovenlichaam overheen. Naast haar liggen de paddle, de badborstel en de cane. Opnieuw slikt ze. Bevend knijpt ze in het dekbed en knijpt ze haar ogen dicht, terwijl hij de riem hoog boven haar billen optilt en vervolgens zoevend naar beneden laat komen. Ze weet nu al dat ze beter toch gewoon die afspraak had kunnen maken. Straks zal ze het alsnog doen, met haar pijnlijke billen op een kokosmatje gezeten, terwijl hij toekijkt. Het wordt een lange avond…

Toegevoegd op by admin

De cane

AAAAAAAAAUUUUUUUUUUUUUUW!!!
Ze schreeuwde het uit. Al haar waardigheid was verdwenen. Ze lag hier te janken als een klein kind, ze deed zelfs geen moeite meer om haar betraande gezicht te verbergen.
Het ergste was: ze wist dat ze het verdiend had. Ze had tegen hem gelogen. Ook al wist ze dat hij dat heel erg zou vinden. Maar ze deed het met zo’n goeie bedoelingen: ze wilde hem beschermen. Ze wilde niet laten merken dat ze het moeilijk had, dat ze hulp nodig had. Ze wilde sterk zijn. Dus had ze hem gezegd dat het ging, dat hij zich geen zorgen moest maken. Terwijl ze zich vanbinnen zat op te vreten. Iets knaagde in haar maag, ze voelde de bijtende pijn. Haar longen brandden door de ingehouden tranen. En toch zei ze dat het ging, dat er niets aan de hand was.
Natuurlijk had hij haar door, zo goed kent hij haar ook wel. Hij had haar even met rust gelaten. Hij voelde ook wel aan dat de muur te hoog en te breed was op dat moment. Hij zou even afwachten. Toen ze alleen was, had ze een paar tranen gelaten, het luchtte op. Maar het schuldgevoel over het liegen bleef wel. Ze had altijd haar dagboek… Maar dan moest ze de moed vinden om dat erin te schrijven… Ze twijfelde. Een paar keer deed ze het dagboek open, maar telkens sloot ze het meteen weer. Kon ze het niet beter gewoon niet zeggen? Als hij het niet wist, dan was het alsof het niet gebeurd was, toch?
De volgende dag was ze het al bijna vergeten, maar hij kwam er toch weer op terug. Heel plotseling, ze had geen tijd om haar verdediging op te bouwen. Hij viel meteen met de deur in huis. “Zo”, zei hij. “Ik wil het nog even met je over gisteren hebben. Je voelde je duidelijk niet zo goed, maar je zei dat alles ok was. Vertel nu eens wat er echt scheelde?”
Ze probeerde nog om zich te redden: “Niets, dat zei ik toch.” Ze voelde dat het ongemakkelijk klonk en dat het duidelijk was dat ze loog. “Ok, het ging misschien niet helemaal goed, maar dat maakt toch niet uit? Nu gaat het wel weer!”
“Zo werkt het niet,” zei hij. “Ik wil niet dat je tegen me liegt, dat weet je. Je weet dat je eerlijk met me moet zijn, ook over de minder leuke dingen.”
Dat deed pijn. Hij zei dat ze gelogen had. Het was waar, maar dat was niet haar bedoeling geweest.
“Het spijt me, het was niet mijn bedoeling om te liegen, ik wilde je gewoon beschermen.” Ze zei het zachtjes. Hij had duidelijk de overhand in dit gesprek. Ze voelde zich heel klein worden.
“Ik weet het, ik weet dat je dacht goed te doen, maar je zou al moeten weten dat ik er altijd voor je wil zijn, ook als het even minder goed gaat. Je bent van mij, altijd, vergeet dat niet.”
“Ja schat.” Ze was verslagen.
“Goed, dan ga ik je nog eens heel duidelijk laten voelen dat je altijd van mij bent. Haal de cane maar.”
Ze verstijfde. Niet de cane…
Hij zag haar blik. “Je hebt straf verdiend, dat weet je toch? Of vind jij van niet?”
“Ja schat…” mompelde ze.
“Wat zeg je? Luider graag: heb je straf verdiend?”
Ze slikte even, het was zo moeilijk om dit hardop te zeggen. “Ja schat, ik heb straf verdiend.” De krop in haar keel belemmerde haar om heel duidelijk te praten, maar het was goed genoeg. Ze vond ook echt dat ze straf had verdiend, alleen, tja, het is wel moeilijk om dat uit te spreken.
Ze liep naar de kamer om de cane te halen. Er zou vast niet zo heel veel straf volgen, anders zou hij het wel in de slaapkamer doen. Ze zou waarschijnlijk gewoon enkele slagen met de cane krijgen. Ze zuchtte opgelucht.
Toen ze terugkwam met de cane in haar hand, schrok ze echter even. Hij had de tafel leeg geruimd en enkele touwen klaar gelegd.
“Buig maar over de tafel,” zei hij nadat ze hem de cane had overhandigd.
Ze aarzelde een halve seconde, maar besloot dan dat het verstandiger was om te doen wat hij zei. Bovendien had ze het verdiend, ze had tegen hem gelogen…
De tafel voelde koud aan, maar dat zou vast niet lang meer duren. Hij bond haar voeten gespreid aan de tafelpoten vast. Daarna bond hij haar handen samen en trok hij daarna het touw tot over de tafel, zodat ze helemaal uitgestrekt over tafel lag, met haar billen als doelwit. Hij schoof ook nog een kussen tussen haar heupen en het tafelblad. Nu zou de tafelrand niet in haar vlees snijden, maar ze lag nu echt helemaal opgespannen en kon geen centimeter meer bewegen.
Gespannen wachtte ze af. Ze kon niet veel zien, ze kon haar hoofd enkel naar links of naar rechts draaien, en hij stond achter haar. Hij liet de cane een paar keer door de lucht zwiepen. Als de bewegingsvrijheid had gehad, was ze ineengekrompen door het geluid.
“Klaar?” vroeg hij.
Ze slikte even. “Ja schat,” mompelde ze.
De eerste slag landde meteen hard op haar onopgewarmde billen. Ze deed haar best om haar schreeuw binnen te houden, ze wilde zich niet meteen laten kennen. De tweede volgde al vlug, en de derde…
De strepen brandden op haar billen.
“Je bent van mij,” zei hij. “Vergeet dat nooit.
“Ja schat”, kermde ze.
De volgende slagen regenden op haar billen. Ze raakte al vlug de tel kwijt. Het brandde vreselijk. En hij bleef maar slaan. Ze voelde de tranen in haar ooghoeken prikken, maar ze wilde niet huilen. Was dit niet de hele reden waardoor dit begonnen was? Dat ze niet wilde huilen? Zich niet klein wilde tonen? Die gedachte zorgde ervoor dat er enkele tranen naar beneden rolden.
“Goed zo,” zei hij. Intussen bleef hij doorslaan, niet zacht, maar ook niet met volle kracht. Gewoon heel regelmatig, elke 3 of 4 seconden een slag. Haar billen stonden in brand en de tranen rolden nu vrijuit over haar wangen.
“Zul je het in het vervolg eerlijk zeggen als er iets scheelt?”
“Ja schat!” riep ze uit. “Echt waar!”
“Goed zo.” Hij stopte even met slaan. Zij stopte niet met huilen, dat ging niet. Het deed zo vreselijk veel pijn, en ze vond ook best wel dat ze het verdiend had.
“Je krijgt er nog 6 of the best.”
Ze schrok, maar knikte dapper. Door het besef dat ze nog even door moest bijten, stopte ze met huilen.
De eerste slag kwam bijna meteen. Hij was héél hard. Ze schreeuwde het uit. Hoe moest ze ooit 6 zo’n slagen opvangen?
De tweede slag kwam zo’n 30 seconden later, net op het hoogtepunt van de pijn. Ze begon weer te huilen. Dit was niet te verdragen, dit deed zo vreselijk veel pijn.
“Alsjeblieft…” smeekte ze, maar toen landde de derde slag al. De vierde slag kwam terecht waar de eerste slag ook terecht was gekomen. Daarna de vijfde. Ze schreeuwde bij elke slag.
Toen wachtte hij even. “De laatste nog. Die is het hardst.”
Ze registreerde zijn woorden nauwelijks meer, wist niet meer wat het betekende. Ze was helemaal verzwolgen door de brandende pijn in haar billen.
Toen landde de laatste slag. Heel hard. Vreselijk hard. Hij overtrof alle vorige slagen.
Ze hing slap in de touwen en huilde. Hij kwam naast haar staan. Wreef over haar haar. Kuste haar natte wangen. En zei: “ik ben trots op je, mijn meisje, helemaal van mij”.
Behalve haar gloeiende billen, gloeide er ook iets van binnen. Trots dat ze van hem was. Zijn meisje. Helemaal. Altijd.

Toegevoegd op by admin

Boswandeling

Ze voelde de frisse wind onder haar rok waaien en vleide zich wat dichter tegen hem aan. Het was mooi weer en ze waren vol goeie moed vertrokken voor een boswandeling. Eerst kwamen ze regelmatig nog andere mensen tegen, maar nu al een hele tijd niet meer. Ze waren alleen in het bos. Ze huiverde van plezier. Wat zou hij met haar doen?
Een windvlaag blies haar rok wat omhoog. Ook al was er niemand in de buurt, toch duwde ze de stof vlug weer naar beneden. Ze had geen ondergoed aan. Ook geen beha. Alles wat ze droeg, was dit stukje stof dat tot jurk was gemaakt. Gelukkig zaten er wat frutsels op, zodat het niet al te hard opviel dat haar tepels recht overeind stonden. Het hielp ook niet dat hij er regelmatig eens zogenaamd per ongeluk langs streeks. De grijns op zijn gezicht gaf aan dat het eigenlijk helemaal niet per ongeluk was.
En nu waren ze dus alleen in het bos. Plots voelde ze hoe zijn hand onder haar rok kroop en haar billen begon te aaien en erin te knijpen.
“Niet doen, wat als iemand ons ziet?” zei ze. Maar er was niemand en dat wist ze zelf ook. Toch bleef het spannend. Stel je voor…
Zijn andere hand verdween nu in haar décolletté en ze voelde zijn vingers naar haar tepel zoeken.
“Komaan, wat voor zicht moet dit zijn…” zei ze.
“Je hebt gelijk.” Abrupt haalde hij zijn handen van haar lichaam. Zo had ze het nu ook weer niet bedoeld… Vragend keek ze hem aan.
“Trek je jurk maar uit, dat zal veel gemakkelijker gaan.”
Dit had ze helemaal niet bedoeld. Er was wel niemand, maar toch… De tinteling in haar buik wees haar erop dat ze dit stiekem wel heel leuk vond. Naakt in het bos. Ze keek om zich heen. Niemand te zien. Vooruit dan maar. Schuchter deed ze haar jurk uit, terwijl ze de grond onder haar voeten nauwlettend in het oog hield. Nu voelde ze de wind over heel haar lichaam, ze kreeg er kippenvel van, op een aangename, spannende manier.
Hij nam haar bij de hand. “Zo, kom maar mee.”
Huh? Wat? Gaan we gewoon verder wandelen? Blijkbaar wel… Nu liep ze naakt door het bos. Ze hoopte maar dat er echt niemand was. Hoe ver zou hij haar zo laten lopen? Na een minuut of twee kreeg ze in de gaten dat hij een bepaalde boom op het oog had, waar hij haar heen leidde. Daar aangekomen begon hij in de rugzak te rommelen en haalde hij er een stuk touw uit. Hij zette haar met haar voorkant tegen de boom aan en bond haar handen rond de boom vast. Even later voelde ze een tweede touw rond haar voeten. Nu kon ze niet veel meer bewegen, maar dat deed ze ook liever niet, want de boomschors schuurde op haar huid.
Hij aaide over haar rug en billen en kneep nog even in haar tepels. Toen haalde hij zijn handen van haar lichaam. Even later hoorde ze een zwiepend geluid. Hij had een tak gevonden. Met een rustige regelmaat begon hij haar billen ermee te bewerken. Algauw probeerde ze de slagen te ontwijken en haar billen zo te positioneren dat ze wat beter neerkwamen, maar dat moest haar voorkant, en dan vooral haar borsten, die tegen de boom aan schuurden, bekopen. De brandende pijn van de tak verspreidde zich over haar billen terwijl haar borsten begonnen te schrijnen door het schuren langs de boomschors.
Na een hele tijd stopte hij met slaan en gooide hij de tak op de grond. Hij streek met zijn hand over haar billen en aaide haar rug. “Zo…” zei hij, “nu ben je weer gemerkt. Je bent van mij.” Vol overgave knikte ze.
Hij maakte haar los en gaf haar haar jurk terug. Ze trok die aan en grimlachte bij het gevoel dat de stof over haar geschuurde borsten veroorzaakte. Dat werd een leuke wandeling terug naar huis!

Toegevoegd op by admin

Opdrachtje

Note to self: niet meer klagen dat je je verveelt, anders komt hij weer met stomme opdrachtjes af… Nu moet je een verhaaltje schrijven. Zucht. Wat als je het niet doet? Je speelt met het idee, een spanking krijg je toch, dan kan het even goed met reden zijn? Maar nee, je bent van hem en je wilt echt zo goed mogelijk doen wat hij je opdraagt. Zelfs al vind je de opdracht vreselijk stom.
Je denkt aan hoe streng zijn stem zou klinken als je toch geen verhaaltje zou schrijven. Hij zou niet echt boos zijn, eerder teleurgesteld. Als hij terug hier is, zou hij je bij je oor nemen en in de hoek zetten, billen bloot. Zo zou je te kijk staan terwijl je luisterde naar zijn gerommel in de lades. Dat belooft niet veel goeds…
Dan komt hij achter je staan. Je houdt zonder het te merken je adem in. Zijn aanwezigheid zorgt ervoor dat je je heel klein voelt. Uiteindelijk moet je toch uitademen, maar je durft nauwelijks. Heel voorzichtig laat je je adem ontsnappen. Hij zegt nog steeds niets. Na wat een eeuwigheid lijkt, hoor je eindelijk zijn stem: “Wel, waarom heb je geen verhaaltje geschreven zoals ik je had gezegd?” Wat moet je daar nu op antwoorden? “Omdat ik geen zin had. Omdat ik het een stomme opdracht vond. Omdat ik geen inspiratie had. Omdat ik straf wilde uitlokken.” Elk antwoord is verkeerd. Dus je zegt “Ik weet het niet”. Dat vindt hij duidelijk ook geen goed antwoord, want hij neemt je oor vast. Je slikt een “auw!” in. “Bedenk dan maar vlug iets,” zegt hij, terwijl hij harder en harder in je oor knijpt. Je wordt kwaad: weet hij nu nog niet dat je niet kunt denken als hij zo’n dingen aan het doen is? Toch weet je dat je maar beter vlug een antwoord kunt bedenken. “Ik had er geen zin in,” fluister je, wetend dat het geen goed antwoord is. “Had je wel zin in de straf die zal volgen dan?” “Nu in elk geval niet meer,” denk je.
Hij sleept je aan je oor mee naar het bed, waar hij je over zijn knie trekt. Je billen zijn al bloot, dus dat bespaart hem de moeite om ze nog te ontbloten. Hij begint meteen te slaan. Redelijk hard, maar niet te hard. Je voelt al meteen dat dit straf wordt: hij begint niet bepaald rustig, maar hij bouwt wel op. Dat betekent dat het een lange en harde spanking zal worden. Je slikt even, hopend dat hij het geluid niet zal horen, ook al klinkt het oorverdovend in je oren. Na de hand, neemt hij de borstel. Hij slaat tot je ligt te piepen en te spartelen en hij je goed moet inklemmen om je niet te laten ontsnappen. Plots stopt hij. Adempauze. Helaas niet voor lang. De badborstel wordt erbij gehaald. En later nog dat stomme plankje waar je in de ikea per se de aandacht op moest vestigen. Dat was echt niet slim van je.
Pas als je helemaal ligt te huilen en al je verzet hebt opgegeven, stopt hij. Hij laat je even uithuilen terwijl je nog steeds over zijn knie ligt, wrijvend over je pijnlijke billen. Dan mag je rechtstaan. Hij haalt pen en papier uit. “Zo,” zegt hij, “dan ga je nu een verslagje schrijven van deze spanking, neem plaats.” Met een grijs op zijn gezicht trekt hij de stoel achteruit waar hij eerder het kokosmatje op had klaar gelegd. Je voelt je helemaal wanhopig worden, maar je hebt geen keuze. Pijnlijk ga je zitten en begin je te schrijven. De conclusie van het verslag wordt dat je beter toch het verhaaltje had kunnen schrijven in de eerste plaats…