Met een zucht loop je achter hem aan en enkele instructies later sta je, met je billen al bloot, met je neus tegen de witte spachtelputz in de hoek waar je al veel vaker gestaan hebt. Achter je wordt gerommeld. Wat Paul precies van plan is, blijft onduidelijk, maar het duurt in elk geval erg lang. Sowieso duurt dat hele in de hoek staan altijd wel te lang. “Zo, dame, draai je maar om.” Voor je op het bed liggen allerlei strafinstrumenten uitgestald. Bij elk instrument ligt een klein briefje. Het lijken wel prijskaartjes. Wat zou dit zijn? “Jij hebt besloten om 599 euro uit te geven uit een budget dat er eigenlijk niet is. Om het leereffect wat te vergroten, ga je nu je eigen straf budgetteren. Elk instrument heeft een prijskaartje gekregen. De prijs staat voor 1 klap met dat instrument. Jij gaat bepalen hoeveel klappen je van elk instrument krijgt. Voor het gemak rond ik af naar 600, dat rekent een stuk eenvoudiger.”

Wat een belachelijke opdracht weer! Je hebt er een hekel aan als Paul creatief gaat doen met zijn straffen. Kan het niet gewoon snel voorbij zijn? Hij staat echter kaarsrecht, met zijn armen over elkaar, en dat betekent over het algemeen dat er weinig onderhandelingsruimte is. Je zucht en bekijkt de instrumenten van dichtbij.

Bij een tekening van een hand ligt een bordje van 50 cent. Pff, dat schiet echt niet op. Aan de andere kant, het is wel een wat minder heftig begin misschien. Daarnaast, een kleine haarborstel, 2 euro. De leren paddle is dubbel zo veel waard, maar dat is best een gemeen ding. Een brede, leren riem is op 5 euro gewaardeerd. Dan een rubber paddle op 8 en een tawse en badborstel, beide met 10. Helemaal rechts liggen nog een grote, houten paddle met 15 en een cane met 20. Je rekent even snel door. Dat zouden 50 klappen met de paddle zijn, of 40 met de cane. Pff, heftig! Je twijfelt, je voelt aan de instrumenten, maar je maakt nog geen keuze. “Kom dame, we hebben niet de hele dag,” zegt Paul ongeduldig. Waar start je mee?

Aan het eind van de middag kom je van de bank om het avondmaal voor jou en Paul te maken. Dan hoor je de sleutel in het slot. “Schatje, ik ben thuis!” Enthousiast ren je naar hem toe en vlieg je hem om de hals. “Ik ben ook blij jou te zien,” zegt hij met een lach.

Even later zitten jullie aan tafel. “Lekker liefje, waar heb ik dit aan te danken?” “Gewoon, ik ben blij dat je er weer bent!” Je buigt over de tafel en geeft Paul een dikke zoen. Het is niet moeilijk om Paul de rest van de maaltijd over zijn zakenreis te laten praten en zo kun je voorkomen dat het gesprek over je eigen dag gaat. De wijn komt op tafel en jullie praten nog gezellig even door. Na het tweede glas ruimen jullie samen de tafel af. Je zet de laatste glazen in de afwasmachine terwijl Paul naast je op zijn telefoon bezig is. Plots kijkt hij op met een ernstige blik. “Irene, kun je me uitleggen wat dit is?” Hij houdt het scherm naar je toe. Het is de bankapp, maar wat wil hij nu precies laten zien? Dan zie je het: het is jouw rekening! En daar staat het afschrift, 599 euro. “Hoe, hoe kun je dit zien?” probeer je nog. Verkeerde keus, zijn gezicht betrekt meteen. “Nou, dame, wij hadden afgesproken dat ik je zou helpen bij je maandbudget. Daarom heb ik me wat inzicht verschaft. Waarvoor is deze rekening? De tandarts, waar je nog steeds naar toe zou gaan, mag ik hopen? Dat zal wel niet he, volgens mij heb je van dit merk in de beschrijving wel meer tassen.”

Nou, dit is ineens goed misgegaan! En het wordt nog erger, want Paul denkt intussen ook na. “Hoe komt het dat je hier überhaupt tijd voor had? Je moest vandaag gewoon werken, toch?” Shit, shit, ook dat nog! Je twijfelt heel even, waarheid of een smoesje, maar aangezien je toch al in de problemen zit, lijkt het je niet verstandig om nu te liegen. Als hij daar doorheen prikt, dan houd je geen zitvlees meer over. Je kijkt naar de grond, ver van zijn ogen, “Ik heb me ziek gemeld vanmorgen.” Paul kijkt nu nog duisterder. “Daar gaan we het dan over hebben zodra we het gesprek over je recente aankoop hebben afgerond.” Even denk je nog dat hij waarschijnlijk een ander beeld heeft van een gesprek dan jij, maar voordat je echt afgeleid bent, bromt Paul al dat je hem moet volgen naar de slaapkamer.

Aan het eind van de middag kom je van de bank om het avondmaal voor jou en Paul te maken. Dan hoor je de sleutel in het slot. “Schatje, ik ben thuis!” Enthousiast ren je naar hem toe en vlieg je hem om de hals. “Ik ben ook blij jou te zien,” zegt hij met een lach.

Even later zitten jullie aan tafel. “Lekker liefje, waar heb ik dit aan te danken?” “Gewoon, ik ben blij dat je er weer bent!” Je buigt over de tafel en geeft Paul een dikke zoen. Het is niet moeilijk om Paul de rest van de maaltijd over zijn zakenreis te laten praten en zo kun je voorkomen dat het gesprek over je eigen dag gaat. De wijn komt op tafel en jullie praten nog gezellig even door. Na het tweede glas ruimen jullie samen de tafel af. Je zet de laatste glazen in de afwasmachine terwijl Paul naast je op zijn telefoon bezig is. Plots kijkt hij op met een ernstige blik. “Irene, kun je me uitleggen wat dit is?” Hij houdt het scherm naar je toe. Het is de bankapp, maar wat wil hij nu precies laten zien? Dan zie je het: het is jouw rekening! En daar staat het afschrift, 599 euro. “Hoe, hoe kun je dit zien?” probeer je nog. Verkeerde keus, zijn gezicht betrekt meteen. “Nou, dame, wij hadden afgesproken dat ik je zou helpen bij je maandbudget. Daarom heb ik me wat inzicht verschaft. Waarvoor is deze rekening? De tandarts, waar je nog steeds naar toe zou gaan, mag ik hopen? Dat zal wel niet he, volgens mij heb je van dit merk in de beschrijving wel meer tassen.”

Nou, dit is ineens goed misgegaan! En het wordt nog erger, want Paul denkt intussen ook na. “Hoe komt het dat je hier überhaupt tijd voor had? Je moest vandaag gewoon werken, toch?” Shit, shit, ook dat nog! Je twijfelt heel even, waarheid of een smoesje, maar aangezien je toch al in de problemen zit, lijkt het je niet verstandig om nu te liegen. Als hij daar doorheen prikt, dan houd je geen zitvlees meer over. Je kijkt naar de grond, ver van zijn ogen, “Ik heb me ziek gemeld vanmorgen. Maar daar ben ik eigenlijk al voor gestraft, hoor! Er kwam een bedrijfsarts langs en die had me in de gaten. Toen heeft hij mijn temperatuur opgenomen, in m’n … nou ja, je weet wel. Heel vernederend! Misschien moet je daar eens achteraan bellen, want dat kan echt niet hoor!” Even lijkt het te werken als ze opkijkt en Paul ziet fronsen. “Dat is inderdaad wel gek voor een arts, hij … Hey! Jij probeert mij af te leiden van je overtredingen.” Je kijkt hem met reeënogen aan, maar het gewenste effect blijft uit. “Jij, mee naar de slaapkamer, nu!”

Je loopt naar de deur en doet open. “Goedemiddag, mevrouw, bedrijfsarts Peters. U heeft zich  vanochtend ziek gemeld en ik ben hier vanwege een routinecontrole. Het spijt me het u te moeten melden, maar we hebben de laatste tijd veel last gehad van medewerkers die zich ziek melden zonder dat ze daadwerkelijk ziek zijn. We moeten een beetje op de kleintjes letten en het uitdelen van gratis vakantiedagen hoort daar niet bij. Mag ik even binnenkomen?” Zonder op het antwoord te wachten stapt de man langs je af naar binnen en hangt ook direct zijn hoed en jas aan de kapstok. “Eum, ja, kom binnen,” stamel je, een beetje overdonderd. “Volgt u mij maar naar de woonkamer.” Met een goedkeurend knikje loopt de bedrijfsarts achter je aan.

“Laten we beginnen met wat basistesten. Mag ik uw hartslag even opnemen?” vraagt de arts terwijl hij zijn stethoscoop vast uit zijn tas haalt en het membraan ontsmet. “Natuurlijk,” antwoord je en even later luister hij aan je borst. “Vertelt u eens, wat zijn de klachten precies?” Je twijfelt even, wat heb je vanmorgen ook weer verteld? “Euhm, ja, beetje hoofdpijn, vermoeidheid, dat soort dingen.” De arts kijkt even op. “Geen koorts? Ik had doorgekregen dat je ook koorts had?” Shit, das is waar ook! “Ja, ook wel een beetje, maar volgens mij valt dat nu wel mee.” Ineens kijkt hij je recht in je ogen aan. Vreemd, zijn blik doet je een beetje denken aan Paul wanneer hij teleurgesteld is omdat je weer eens wat uitgevreten hebt of wanneer er een leugentje uitkomt. Het zal wel projectie zijn. “Juist, ja.” Meer zegt de arts niet. Hij begint weer te rommelen in zijn tas. “Laten we voor de zekerheid de temperatuur nog even opmeten. We moeten toch iets ernstigs uitsluiten, nietwaar?” Je knikt even en opent je mond. “Ach nee,” lacht hij nu. “Ik ben wat ouderwets met deze dingen. Misschien wat onaangenaam, maar er is maar één goede manier om de temperatuur te meten. Als u uw broek en ondergoed even uit doet, is dit zo gepiept.”

“Wat!” roep je uit. “Dat … dat kan toch niet, dat is ongepast!” De arts wuift het weg. “Mevrouw, het is even erg, maar volkomen routine voor mij. Ik heb dit al honderden, wat zeg ik, duizenden keren gedaan.” Nee, dit kan hij niet maken toch? “Ik kan toch niet in mijn nakie voor u gaan staan?” sputter je tegen. “Dat hoeft ook niet hoor,” lacht hij fijntjes, maar voor je opgelucht kunt ademhalen voegt hij toe: “Alleen de billen even ontbloten is voldoende, dan kan ik mijn instrument anaal inbrengen.” Je bloost bij de woorden die hij uitspreekt, terwijl hij je nog steeds recht in de ogen aankijkt. “Sorry, maar dit is echt niet nodig. Zoals ik zei, ik heb geen koorts.” Ineens vertrekken de spieren in zijn gezicht en kijkt hij een stuk strenger en vastberadener. “Mevrouw, ik denk dat het tijd wordt om mee te gaan werken. Wanneer u mijn aanwijzingen niet opvolgt, zal ik een negatief rapport moeten uitbrengen. Ziek of niet, in dat geval wordt vandaag als ongeoorloofd verzuim genoteerd. Dat zal gevolgen hebben voor uw loopbaan.”

Hoe heeft dit ineens zo uit de hand kunnen lopen? Het was maar een dagje ziek, maar nu is het ineens een halszaak geworden. Alleen, je kunt het risico niet lopen. Je schaamt je rot, maar zonder wat te zeggen knoop je je broek los en schuif je deze en je ondergoed tot vlak onder je billen naar beneden. Dan ga je op je zij op de bank liggen, met je gezicht naar de zitting zodat je zeker niet naar de arts hoeft te kijken. Je voelt hoe zijn vingers je billen een stukje uit elkaar duwen en even later glijdt iets kouds en metaligs bij je naar binnen. Je denkt niet dat je wangen ooit warmer hebben gevoeld dan nu. Na wat wel een eeuwigheid lijkt te duren, begint de thermometer te piepen en haalt de arts deze eruit. “Ziezo, weer gepiept. Nou, geen koorts hoor!” “Dat zei ik al,” mompel je terwijl je je heupen een stukje optilt om je onderkleding weer aan te trekken voor je overeind komt. “Dan is mijn rapport compleet. Mocht u morgen nog ziek zijn, neem ik voor de zekerheid mijn analoge thermometer mee. Die voelt misschien nog een beetje ongemakkelijker, maar met een klein beetje glijmiddel is dat wel op te lossen en de metingen zijn veel nauwkeuriger.” Weer voel je een grote golf van schaamte. “Dat hoeft echt niet hoor, ik ben morgen vast weer beter.” “Dat zou heel fijn zijn,” zegt de arts met een zuinig glimlachje. “Nou, dan laat ik mezelf weer uit hoor. Goedemiddag!” Je groet hem nog terug en ploft op de bank. Wat was dat erg! Dat echt nooit meer! De volgende keer neem je wel een vakantiedag op. De rest van de middag eet je snacks en kijk je Netflix. Zolang je maar niet weer aan die vieze dokter hoeft te denken!

Je snuffelt wat door de voorraadkast en zodra je een beetje een beeld hebt wat voor lekkers er in huis is, pak je de kookboeken erbij. Na wat zoeken heb je een goed recept en na een kwartiertje hard werken, heb je een lekkere lunch klaargemaakt. Je gaat op de bank zitten en zet wat lunch-tv op. Wat zou je vanmiddag eens gaan doen? Net als je je lunch opgegeten hebt, wordt je denkproces gestoord door de deurbel.

Net als je je omdraait, merk je ineens dat Paul wakker wordt. “Schatje, wat is er toch allemaal, je bent zo druk?” Even ben je stil. Moet je het nu zeggen? Ja, zeggen de verstandige stemmetjes in je hoofd, dat moet, anders blijf je ermee zitten. En Paul heeft je toch wel door. “Eum, ik moet wat bekennen,” zeg je met een klein stemmetje. Hij knipt het licht aan en lijkt ineens klaarwakker. “Ik ben vandaag niet naar het werk geweest, ik heb me ziek gemeld,” beken je. Paul kijkt je vol ongeloof aan. Hij heeft zichtbaar even moeite dit te verwerken. “Dus, je bent schoolziek en je liegt tegen mij over waar je geweest bent. Toch heb ik het idee dat je daar niet direct wakker van zou liggen.” Wat kent hij je goed … “Nou … ik … Ik ben wezen winkelen en daar zag ik een heel mooie tas. Ik wist dat je ‘m te duur zou vinden, dus heb ik geprobeerd ‘m te jatten.” Paul zijn ogen puilen uit zijn kassen. “Ik moet binnenkort voorkomen, maar ik krijg waarschijnlijk geen aantekening op mijn strafblad, denk ik,” probeer je snel. Het is doodstil. “Ik … ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. ‘Waarschijnlijk geen strafblad’, alsof ‘t niets voorstelt. Heb je enig idee hoe onverantwoordelijk dit is?” Nu is het jouw beurt om te zwijgen. Hoe kun je zo’n vraag nu ook beantwoorden? Je staart naar het bed, verzwolgen door alle gedachten die je hebt, en ineens begin je onbedaarlijk te snikken.

Paul neemt je in zijn armen en fluistert je troostende woorden in. Hij klinkt lang niet zo boos als je had verwacht, maar misschien komt dat ook omdat je het zo moeilijk hebt met jezelf. Het is ontzettend fijn om zo vastgehouden te worden en je voelt dat je niet meer zo vast zit in je eigen gedachten. Toch weet je dat dit niet voldoende gaat zijn … Je raapt al je moed bij elkaar. “Paul, ik weet dat het heel laat is, maar zou je me alsjeblieft nu straf willen geven?” Tegen het einde valt je stem bijna weg, maar je weet door te zetten omdat dit er echt nu uit moet. “Weet je het zeker? We kunnen dit ook morgen doen?” Je schudt je hoofd. “Nee, ik denk dat ik anders niet kan slapen, alsjeblieft?” Paul knikt. “Oké, ik ga even naar het toilet en dan zullen we dit afhandelen.” Nadat hij de kamer uitloopt, loop je naar de kast met de instrumenten en haalt daar een grote, zware strap uit tevoorschijn. Normaal gesproken bemoei je je niet met waarmee je geslagen wordt, zeker niet als het echt straf is, maar je voelt dat je deze strap, zwaar en diep doordringend, nu echt even nodig hebt. Je legt de strap op de rand van het bed en legt er vervolgens twee gestapelde hoofdkussens naast. Dan ontbloot je je billen en ga je over de kussens liggen. Normaal gesproken zou dit beschamend zijn, maar nu voel je alleen dat je hoofd alweer een stukje leger wordt met de wetenschap dat er geen weg terug is. Dan komt Paul terug, hij stelt geen sarcastische vragen over wie er de baas is, omdat hij ook weet dat in controle zijn en er zijn als partner soms best op een andere manier kunnen samengaan. “Irene, volgens mij weet je best dat wat je gedaan hebt, totaal onverantwoord was. Morgen gaan we samen kijken hoe we dit kunnen oplossen, maar nu heb je straf verdiend. Een les waarmee je zult onthouden om dit nooit meer te doen, heb je dat begrepen?” “Ja Paul,” piep je terug. Je voelt hoe de strap op je achterste gelegd wordt. Je knijpt je ogen dicht en hoort het suizen van het leer voordat het hard neerknalt. O, wat doet het toch verschrikkelijk veel pijn. Je kermt en hapt naar adem terwijl je de tijd krijgt om jezelf te herstellen. Dan komt de volgende klap en je billen lijken wel in brand te staan. Zo blijft de strap neerdalen, met flinke tussenpozen. Het duurt niet lang voor je zachtjes begint te snikken, maar je blijft zo stil mogelijk liggen. Tenminste, dat probeer je, maar je uitroepen na elke klap worden steeds een beetje harder en je begint te trillen in je armen en je benen. “Zo is het genoeg,” zegt Paul zacht. Je draait je om en kijkt hem met grote ogen aan. “Alsjeblieft?” Je ziet in zijn ogen dat hij toegeeft en je kijkt weer voor je. Je grijpt een stuk deken in allebei je vuisten en knijpt zo hard als je kunt. Dan komt de strap weer neer, net zo hard maar sneller, steeds sneller. Je hoofd is leeg, je kunt alleen nog denken aan de pijn, de verschroeiende, allesoverheersende pijn. Dan begin je te huilen, geen snikken meer, maar diep en schokkend door je hele lichaam. Je merkt nauwelijks dat de klappen gestopt zijn, alleen dat Paul je overeind tilt en je op zijn schoot neemt. Langzaam laat je jezelf troosten, met zachte woorden, een hand over je haar, je schouders, je rug, je billen en je voelt hoe je rustig wordt. Je billen doen zeer, maar je voelt je zo moe. Zonder woorden tilt Paul je op en legt je in bed. Je draait je op je buik zodat je niet zoveel druk legt op je pijnlijke billen. Paul drukt nog een kus op je achterhoofd en stopt je in onder het deken. Eindelijk zak je weg in slaap.

Inmiddels is het alweer een uur later en ben je nog steeds niet in slaap. Je voelt je zo schuldig dat je niets verteld hebt! Maar ja, je kunt nu Paul echt niet meer wakker maken, toch? Het is midden in de nacht … Wat moet je nu?

Met je nieuwe tas als trots bezit naast je op de bijrijdersstoel rijd je naar huis. Eenmaal binnen haal je het kaartje eraf en gooi je het bij het oud papier. Bij nader inzien haal je het kaartje terug en scheur je het in hele kleine stukjes, die je vervolgens in een oude koffiefilter vouwt en weggooit. De tas zet je nog even achterin je kleerkast. Het is wat lastig om uit te leggen hoe je daar vandaag aan gekomen bent. Als je hem zaterdag showt, is het wat makkelijker te verklaren. Daarna zoek je wat te eten bij elkaar. Je ploft op de bank met je bord op schoot en terwijl je wat rondzapt, eet je je lunch op. Niet lang nadat je je bord weer hebt weggezet, wordt er aangebeld.

Je vindt een leuk restaurant waar ze wat op de kaart hebben staan dat je al een tijdje niet meer gehad hebt. Daar heb je nu echt zin in! Met veel smaak eet je je lunch terwijl je afwezig wat met je telefoon bezig bent. Het is erg lekker, maar je mist Paul wel. Gelukkig komt hij vanavond terug. Je kunt bijna niet wachten.

Na de lunch neem je nog een kopje koffie en daarna ga je naar huis. De rest van de middag lig je lekker onder een dekentje op de bank en wissel je af tussen het lezen van een ebook en series kijken op Netflix. Al met al heel erg ontspannend. Dit had je echt eens nodig!

Je denkt er nog even goed over na, maar bij de gedachte aan een vreemde man die je een pak slaag geeft, gaan de rillingen over je lijf. En dan wil hij je zeker ook nog naakt zien! Nee, dat is te beschamend. Je besluit op de coulance van de politie te gokken. “Je wil zeker met je handen aan mij zitten he!” zeg je zo uitdagend als je durft. “Bel de politie maar!” De beveiliger schudt zijn hoofd. “Volgens mij maak je een grote fout, maar goed, je zou de eerste niet zijn.” Hij toets de cijfers in en voert een kort gesprek terwijl je zwijgend aan tafel zit. Enkele minuten wordt er geklopt en laat de beveiliger twee agenten binnen. Ze maken proces verbaal op en voeren je dan mee richting hun auto. Op de achterbank slaan de twijfels toe. Was het niet beter geweest om akkoord te gaan met het pak slaag? Er is in elk geval geen weg meer terug.

Op het bureau doe je je verhaal. Behalve wat standaardvragen en wat zuchten bij het aanhoren van het verhaal wordt er weinig gezegd. Na het verhoor gaan de agenten naar buiten om enige minuten later terug te komen. “Zo, jongedame, we gaan je zo weer loslaten, wanneer je ons belooft dat je ons niet weer met allemaal papierwerk opzadelt. Weet je hoe het nu verder gaat?” Je schudt je hoofd. “Poging tot diefstal is een misdrijf. Je zult moeten voorkomen. Je kunt tot maximaal 4 jaar celstraf krijgen.” Je hart maakt een sprongetje. “Celstraf?” “Dat zal waarschijnlijk niet gebeuren, aangezien er geen geweld is gebruikt en dit de eerste keer is,” stelt de agent je gerust. “Toch moeten we hier niet te licht over doen. Zoals ik zei, het gaat hier om een misdrijf. De rechter zal een boete of een taakstraf opleggen. Daarnaast krijg je uiteraard een aantekening op je strafblad.” Bij die woorden krijg je een hele droge keel. “Wat betekent dat precies?” vraag je de agent. “Dat kun je terugvinden op de site van de rijksoverheid. Wanneer je dit formulier ondertekent, kun je gaan. Dan kunnen wij weer verder met ons werk.” Je gedachten racen alle kanten op wanneer je het formulier ondertekent. Wat gaat dit betekenen voor je baan? Wat zal Paul zeggen? Ga je het überhaupt vertellen? Hij zal wel heel boos zijn! Terecht misschien, maar dat maakt het krijgen van het pak slaag van de eeuw niet direct makkelijker. Je maalt op deze vraag wanneer je naar huis fiets en thuis op de bank kun je aan niets anders denken terwijl de klok steeds meer naar zes uur tikt, het tijdstip waarop Paul thuis gaat komen. Wat ga je doen?