Toegevoegd op by admin

Het schoolmuseum

Gegiebeld hadden we, in het schoolmuseum. Om de pechvogel, de strafregels, het bordje ‘ezel’. Had ik toen al iets door? Het kriebelde in mijn buik toen ze de roede pakte (kleiner dan die van Zwarte Piet?) en ermee door de lucht zwiepte. En ik slikte even toen ze even later haar mooie handen liefkozend over de plak liet glijden. Hout, hard hout, een soort massieve pollepel. Ik werd me even heel erg bewust van mijn billen.

Zij en ik zijn al jaren vriendinnen. Vaak te druk voor elkaar, vaak op reis, vaak met anderen in de weer. Maar ze is speciaal voor mij en ik voor haar. We delen iets. Onze hobby’s en interesse in het algemeen. En die ene in het bijzonder. Niet dat ik dat toen al wist, maar ik zou er vlug genoeg achter komen.

Het was een gezellige en ontspannen middag. We haalden herinneringen op aan onze eigen schooltijd en deelde onze verontwaardiging over het openlijke racisme en kolonialisme in sommige van de oudere schoolboekjes. Dronken koffie in het restaurantje en deelden er na beraad een taartje bij. Het bleek de zonde waard.
Laatste stop voor de toiletten was het souvenirwinkeltje. Een ansicht van de pechvogel en een zakje schoolkrijt-drop. Achteraan in de kast liggen als grapje replica’s van de beruchte plak. Op ware grootte, van net zulk hard hout. Er stond iets meligs op het kaartje naast de prijs, ‘om mee te koken, voor de echtgenoot onder de plak’ ofzo. Maar dat drong niet helemaal tot me door. Wel dat zij er met zorg eentje uitkoos en afrekende.
Met blozende wangen rekende ik mijn ansichten af. En een magneet met de pechvogel erop – hoe symbolisch wil je het hebben? Ingehaakt liepen we terug naar het station, ze deed of er niets gebeurd was, maar voor mij voelde alles ineens anders. In de trein bekeken we onze selfies en showde ik haar mijn aankopen.
“En jij?” vroeg ik quasi-nonchalant, “ook nog iets gekocht?”
Ze grinnikte.

Eind van de middag in haar gezellige huisje. Een grote pot thee op de salontafel tussen ons in. Ze haalt de houten plak uit haar tas en laat ‘m een paar keer in haar open hand neerkomen.
“Ik heb echt zin om je billenkoek te geven”, zegt ze ineens en ze lacht naar me met gesloten lippen.
Ik weet niet of ik geschrokken of verrast ben door haar directheid, maar besluit het spelletje mee te spelen. Een oog dicht, een oog open, mijn lippen getuit – ik hoop dat het er geamuseerd uitzag.
Ze klopt op haar bovenbeen, haar mond in een Mona Lisa achtige halve glimlach. Ik geef me over, loop naar haar toe en buig voorover. Handen even op haar schoot en door – op de grond, naast mijn haren. Daar lig ik dan, als een stout kind, over de knie, met mijn kont omhoog. Het voelt onwennig en toch ook vertrouwd. Haar hand op mijn rug, het harde hout even zacht tegen mijn rechterbil en dan pets – een ferme tik. Ik hap naar adem. Echt zeer deed het niet, maar ik voel het wel gloeien. De plak glijdt over mijn linkerbil en ook daar krijg ik een flinke pets. Ze verhoogt haar tempo en ook de kracht waarmee ze slaat. Ai, ik ben echt niet kleinzerig, maar dit begin ik nu wel echt te voelen.

Onwillekeurig beweeg ik, mijn benen spartelen, maar ik kan geen kant op. Ze klemt me vast met haar benen over de mijne en schuift mijn rok omhoog. In een reflex wil ik ‘m weer naar beneden trekken, maar die kans krijg ik niet. Ze pakt mijn polsen bij elkaar en gaat door, op mijn onderbroek en vooral op de gedeeltes van mijn billen die nu onbedekt zijn. Ik piep en kerm. Zij lacht hardop. De slagenregen gaat door. Ik zweet en adem zwaar. Er lijkt nu niets anders meer op de wereld te bestaan dan zij en ik en die ellendige plak. Crap, wat doet dit zeer. En wat vind ik het spannend…

Dan houdt ze even op en wrijft mijn rug en mijn hoofd, voordat haar vingers zich achter het elastiek van mijn onderbroek haken. Mijn adem stokt, ze zal toch niet… Alsof ze gedachten kan lezen geeft ze antwoord, stroopt mijn slipje af en zegt duidelijk “ja!”, gevolgd door een ferme pets.
“Jij krijgt..” – klets – “een flink pak voor je blote billen!” en ze benadrukt haar woorden met harde tikken.
Ik kijk kronkel en in mijn ooghoeken vang ik flarden op, de genadeloos op en neer gaande beweging van haar arm en in de spiegel ons tafereeltje. Ik, met een rood hoofd en nog veel rodere billen, over de schoot van mijn lachende vriendinnetje.

Toegevoegd op by admin · 1 Comment

Cane

De cane, een instrument dat tot de verbeelding spreekt en vaak eens is langsgekomen in verhalen die als kind met rode oortjes zijn gelezen. Canes zijn lange, relatief dunne stokken die meestal worden gemaakt uit rotan, dezelfde rietsoort als waar ook meubels en manden mee gemaakt worden. Gebruik zeker geen canes van bamboe. Bamboe versplintert namelijk erg snel en dit kan voor ongewenste schade zorgen aan de huid

Er bestaan veel verschillende canes, maar allemaal hebben ze een aantal dingen gemeenschappelijk:

  • Het zwiepende geluid als je ze door de lucht zwaait, waar elke spankee spontaan de rillingen van krijgt.
  • De kenmerkende dubbele lijn (“tramsporen”) die achterblijft op de huid. Deze kan, zeker bij een dikke cane, vaak lang zichtbaar blijven.
  • De diepe, stekende pijn die pas een paar seconden na de klap opkomt en die een tijdje erger en erger en erger wordt voor ze weer een beetje wegzakt. En als je pech hebt, komt net op dat moment de volgende slag op je billen neer …

Er bestaan gepelde en ongepelde canes. Bij gepelde canes werd de buitenkant van het riet eraf gepeld, zoals de naam zegt. Gepelde canes hebben daardoor minder oneffenheden dan ongepelde. Ze zijn ook soepeler. Ongepelde canes zijn een stuk stroever.

Tohiti punishment cane - Carved Kink

De dikte van de diameter varieert meestal van ongeveer 6 mm tot ongeveer 12 mm, al zullen er ook wel dikkere bestaan. Dunne canes branden vooral heel erg, ze veroorzaken een felle pijn. Dikkere canes maken bovenop dit branden een diepere impact en zorgen voor meer blauwe plekken.

Je zou kunnen argumenteren dat canes enkel dienen voor ouwe mannetjes om op te steunen terwijl ze lopen, maar daar hebben D’s geen boodschap aan. Al eeuwen geleden werden canes niet enkel gebruikt als primitief looprek, maar ook als berucht strafinstrument. Hartelijk bedankt aan de holbewoner die het eerst op dit idee gekomen is …

De cane wordt voornamelijk geassocieerd met het (Victoriaanse) Engeland. Oorspronkelijk verving deze de gebruikelijke straffen met een birch (een roe van berkentakken), omdat een cane ook zeer pijnlijk is over de kleren en de straf zo meer decent gegeven kon worden. Zeker gezien het schitterende resultaat raden we toch aan om de cane op de blote billen te geven.

Tot niet zo heel lang geleden (de late jaren 1980, ook al is dat voor sommigen onder ons dinosaurustijdperk, anderen heb dit nog meegemaakt) werd de cane op Engelse (kost)scholen gebruikt om lijfstraffen uit te delen. Gelukkig is dit nu eindelijk verboden. Wel passen sommige landen, zoals Singapore en Maleisië, canings nog toe als justiciële straf. Ook zijn helaas de canes nog niet wereldwijd uit scholen verdwenen.

Omdat de cane als typisch Engels wordt gezien, gebeurt het tellen van het aantal klappen vaak per 6 of per 12 en niet per 5 of per 10 zoals “gewone” mensen doen. Bij deze start aube een petitie om voortaan niet meer per 6 caneslagen te tellen, maar gewoon per 5 (want dat is er al 1 minder!). Een set van 6 slagen wordt “six of the best” genoemd en geldt als een ernstige straf, hoewel sommige spankees ook zeker meer verdienen.

Een cane levert vaak prachtige streepjes op!

Hoewel je zeker met een dunne cane ook een gematigd pak slaag kunt geven, staat de cane bekend als een zeer ernstig instrument, bedoeld voor zware straffen. Het is daarom ook niet bij uitstek bedoeld om mee te beginnen. Ook is er enige oefening nodig voor je met de cane kunt slaan. Dit kun je doen door ermee op een kussen te slaan. Eventueel kun je ook wat krijt op de cane aanbrengen, zodat je kunt zien waar je geslagen hebt.

Wanneer je een slag aanlegt (even een paar tikjes op de bilen doen het vaak goed uit psychologisch oogpunt), mik dan niet te ver; even voorbij de bilspleet is voldoende. De kracht van de zwaai zal de cane mooi over beide billen heen laten komen. Zorg dat je de cane parallel aan de billen laat neerkomen, zodat de punt zich niet in de huid kan boren, en zorg dat het uiteinde zich niet om de heupen heen kan wikkelen of “wrappen”. Dit is zeer pijnlijk en de markeringen blijven vaak weken zichtbaar. De cane is ook geschikt voor de achterkant van de bovenbenen, maar voelt daar nog wel iets pijnlijker. Ook versterkt de pijn van twee overlappende caneslagen sterk. Hierbij kan het gebeuren dat de huid opengaat. Houd hier dan rekening mee en bespreek liefst vooraf hoe je hiermee wil omgaan, bijvoorbeeld door te stoppen of een pleister te plakken.

De cane is, kortom, een veelzijdig instrument dat zowel lichamelijk als mentaal afschrikwekkend is. Om dit effect nog te versterken zie je hieronder een weergave van een pasgestrafte jongedame. Wees gewaarschuwd!

Toegevoegd op by admin

Straf (1)

Peinzend liet hij zijn ogen over alle verschillende opties glijden. Allerlei mogelijkheden, netjes gecategoriseerd. Het oogde overzichtelijk en liet weinig ruimte over tot eigen interpretatie. Het vergrijp was ernstig. Maar zou ze daarvoor drie dagen niet makkelijk moeten zitten, of zou de boodschap na dag twee al duidelijk zijn. Deze straf was bedoeld om indruk te maken. Twijfelend zweefde zijn vulpen boven de hokjes en uiteindelijk kruisde hij vastberaden ‘4 dagen’ aan onder de vraag: ‘hoe lang wilt u dat uw kandidaat niet fijn kan zitten na het straf moment?’
Kort daarvoor had hij bij ‘slaginstrumenten’ de paddle en cane al aangekruist, en bij met/zonder opwarming was ‘met’ al doorgehaald. Die keuze was eenvoudig geweest. Zijn eigen grote houten paddle deed haar altijd huiveren maar de verdeling van de impact maakte wel dat ze zich er altijd redelijk staande onder hield. Door daar mee te beginnen hoopte hij dat ze een klein beetje houvast zou voelen. De cane joeg haar serieuze angst aan en stond na wat voorzichtige experimenten in het begin nu toch alweer heel lang eenzaam in de paraplu-bak. Ze vond de pijn te snijdend en onberekenend en dat ging haar niet goed af. Maar nu zou het nodig zijn.

Hij was steeds meer van haar gaan houden: zijn vrolijke en ondeugende dondersteen en dat maakte het echte straffen soms toch wat lastiger. Voor ze er samen erg in hadden was het niet alleen de kink die verbond maar ook twee mooie mensen die nieuwsgierig waren naar elkaar. Ernstige redenen om slaag uit te delen waren er zelden en dat vond hij niet zo erg. Met haar ontdekte hij dat straf hand in hand kon gaan met een grote mate van speelsheid en intimiteit.

Maar deze keer had ze het echt te bond gemaakt. Zo bond dat hij besloten had er echt werk van te maken en haar naar een onafhankelijke organisatie te sturen waar ze, met zijn strikte instructies, haar flink onder handen zouden nemen. De recenties die hij eerder had gelezen klonken veelbelovend en hij wist dat het een organisatie was die zelfs het hoogste keurmerk op zak had als het ging om streng en efficiënt straffen zonder blijvende schade. Want hij was dol op haar mooie zachte billen en zou niet willen dat daar blijvende schade zou ontstaan na een flink pak slaag. Maar de boodschap mocht binnenkomen dit keer. Hard en meedogenloos. Pas na afloop zou hij er weer voor haar zijn en haar overladen met kusjes en knuffels en trotste en troostende woorden. Troost zou ze waarschijnlijk meer dan anders nodig hebben. Hij zag nu al uit naar het moment dat hij haar in zijn armen kon trekken na afloop. Hoe ze na zou schokken en snikken. Hoe ze haarzelf vast zou klampen aan hem en in zijn hals zou snotteren. Hoe bevrijd ze haarzelf zou voelen en de trots waarmee ze de kleuringen op haar billen uiteindelijk dagenlang zou dragen.

Hij glimlachte even. Hij was ook benieuwd hoe lang ze haarzelf voor haar doen gedeinsd zou houden wanneer haar billen nog zo pijnlijk waren. Doorgaans koos ze dan toch eieren voor haar geld omdat de kans op nieuwe slaag op versgeslagen billen haar serieus bang maakte. Maar het zou vast niet lang duren. Hoe lief en knuffelig en aanhankelijk ze soms ook een paar dagen kon zijn, hij kon de klok er op gelijk zetten dat zich vanzelf het moment aan zou dienen dat ze toch weer voorzichtig brutaal naar hem zou kijken. Hij wreef even in zijn handen.

Haar aanmelden was eenvoudig geweest en nu zat hij dus met de vragenlijst voor zijn neus die hij weloverwogen in zou vullen zodat het geheel volgens zijn wensen zou verlopen. Hij koos voor een lange smalle bank waar ze op haar buik gelegd zou worden met brede riemen om haar middel, boven- en onderbenen om haar op de plaats te houden. Haar handen netjes bijeen gebonden en hij kruisde ‘2 kussens’ aan voor onder de heupen. De aanblik zou geweldig zijn. Haar billen die aanvankelijk blank en ongeschonden de lucht in zouden steken en de hulpeloosheid waarmee ze overgeleverd zou zijn aan de man die de straf uit ging delen. Heel even een moment van twijfel. Zou hij niet liever zelf…. nee, het was goed zo, en hij boog zich over de volgende vraag.

Toegevoegd op by admin

Subdrop

Als een spanking je verdrietig maakt

Vaak na een goed pak slaag, voelen subs zich een beetje high. Een pak slaag, zelfs voor straf, kan de meeste spankees in een goed humeur brengen. Een paar goede knuffels, fijne aftercare, en de spanking zit erop. 

Maar voor sommige spankees is dit toch niet het eind van de spanking. Voor mijzelf bijvoorbeeld, ik merk dat ik na een dag of twee een flinke dip in energie en gemoedstoestand heb. Emoties gaan alle kanten op en alles lijkt zwaar. Ook kunnen mensen zich eenzaam of schuldig voelen. Dit is, ook binnen de rest van BDSM, een niet vreemd fenomeen: het wordt ook wel ‘subdrop’ genoemd.

Kort lesje biologie: je lichaam maakt tijdens de spanking (of ander BDSM spel) veel ‘vrolijke hormonen’ aan (die dempen de pijn een beetje). In de dagen daarna, terwijl je lichaam bezig is met weer in balans te komen, maakt het ook andere minder-vrolijke hormonen aan zodat je niet overladen wordt met de vrolijke hormonen. Ondertussen verbruikt je lichaam de vrolijke hormonen, zodat je op een gegeven moment even met een teveel van minder-vrolijke hormonen zit. Bron (en meer informatie): https://medium.com/through-the-eye-of-the-prism/experiencing-sub-drop-53c6c8d3c6dc

Het is dus vooral een onbalans van hormonen in je lichaam. Voeg daar eventuele andere hormonale schommelingen aan toe (rond een menstruatie bijvoorbeeld), en je chemische cocktail is klaar om je rot te voelen.

Wat te doen bij subdrop?

Wat mij het meeste helpt, is herkennen dat mijn subdrop een subdrop is, en niet het eind van de wereld of het begin van een depressie. De meeste drop-dipjes gaan na een dag weer over.  

Die dag is wel vaak zwaar om door te komen. Dus, zelf doe ik:

  • Goede aftercare regelen. Zeker na een straf: dan moet je zeker weten dat je nu vergeven bent, en je jezelf kan vergeven voor waar je straf voor hebt gehad. 
  • Met mijn partner praten. Laat de spanker/dom in kwestie weten dat je je rot voelt, en controleer ook bij deze of die zich goed voelt. Domdrop is ook echt een ding(!), al heb ik daar geen persoonlijke ervaring mee. Als het kan: knuffel met de partner in kwestie!
  • Sporten (maar niet te zwaar)
  • Up-beat muziek luisteren (pluspunten als het combineert met sporten)
  • Lief zijn voor mezelf. Een lekkere kop warme thee, een lange douche met een goed geurtje, niet te streng zijn als het op werk/studie niet lukt. 
  • Een gezonde maaltijd koken. Sommige mensen zweren bij chocolade eten, maar voor mij is dat een tien-minuten-oplossing; daarna komt een suikerdip (en meer trek in chocolade). 
  • Aan hobby’s werken, creatief bezig zijn, schrijven, muziek maken. 

Alles overziend, is het belangrijk door te hebben wat er speelt, en te onthouden dat een drop weer overgaat. Je hoeft je nergens voor te schamen als je er eens last van hebt gehad.

Vele groeten,

Juliette Stark 

Toegevoegd op by admin

Nieuw verhaal – Veel werk achter de schermen

Het is al een tijdje geleden dat we nog nieuwe content gepost hebben, maar vandaag verschijnt het vijfde deel van Faiths verhaal “Jason en Faith” online. Lezen maar!

Daarnaast zitten we achter de schermen zeker niet stil. We werken aan meerdere langetermijnprojecten, waaronder een reeks over de verschillende instrumenten, een gigantisch volledig interactief verhaal en een straffengenerator voor zij die even geen D ter beschikking hebben, maar wel straf hebben verdiend. Kom dus zeker regelmatig een kijkje nemen. We houden jullie op de hoogte!