De leeshoek

“Verdomme Paul, dat doet pijn! Ik wil gewoon eens iets nieuws proberen!” Oeps, dat kwam er iets feller uit dan de bedoeling was en als je achterom kijkt, zie je dat Paul even perplex is. “Ah, wat nieuws proberen hè, nou ik weet wel wat er nodig is.” Heel even weet je niet wat je moet denken, is het nu gelukt? Maar hoe heeft hij dan afgeleid wat je bedoelt? Plots voel je hoe je stevig aan je arm omhoog wordt getrokken. “Vooruit, naar de badkamer!” zegt Paul streng? “Hè, wat?” zeg je verward maar een stevige tik op je linkerbil zorgt dat je in beweging komt en de combinatie van aan je arm getrokken worden en vervolgtikken zorgen dat je ook blijft lopen. “Handen op je rug,” beveelt Paul wanneer je in de badkamer bent aangekomen. Je weet nog steeds niet waarom je hier naartoe bent gemarcheerd, tot hij een groot blok zeep uit het kastje haalt en dat met warm water begint te spoelen. “Nee, Paul, dat bedoel ik niet, ik …” “Ja, dat zal dat je dit niet wilde, maar nu is het te laat hè? Met zulk taalgebruik lijkt het met het beste om je mond eens goed uit te spoelen.” Ergens zegt een stemmetje dat je dit ook wel eens wil proberen en dat het misschien net zo leuk is, maar dat stemmetje krijgt weinig aandacht. Voor het grootste gedeelte voel je je vooral steeds kleiner en gehoorzamer worden. Wanneer er belletje verschijnen op het blok zeep, richt Paul zijn aandacht weer op jou. “Mondje open en tong uitsteken,” zegt hij kortaf en je reageert direct. Je proeft het direct wanneer hij met de zeep over je tong gaat, bah wat is dat vies zeg. Je probeert je hoofd terug te trekken, maar hij legt een hand onder je kin en gaat door, over je hele tong en je gehemelte. Alles smaakt naar zeep nu. Paul houdt de zeep weer onder de warme kraan en zegt dan opnieuw dat je je mond moet openen. Je gehoorzaamt en probeert de smaak en het gevoel in je mond te verdragen. Na de derde ronde beveelt hij je in de zeep te bijten. Je voelt hoe je tanden erin wegzinken, een onaangenaam gevoel, en hoe je hele mond gevuld is, waardoor je alleen snuivend door je neus kunt ademhalen. “Ga je nog eens vloeken?” vraagt Paul. Je schudt je hoofd. “Ik hoor je niet!” zegt hij gemeen. “Nee, Paul,” probeer je te zeggen, maar het komt er onverstaanbaar uit. “Weet je het zeker?” “Ja, Paul.” “Goed, dan mag je nu even twee minuutjes naar jezelf kijken in de spiegel en nadenken over je gedrag.” Met tegenzin kijk je in de spiegel en zie je jezelf, met een blik vol ellende, de zeep die uit je mond steekt en de kwijl die langs de hoeken van je mond naar beneden loopt. Je voelt je klein en vernederd, maar ergens ook wel verzorgd en op je plek gezet. Het was niet waar je op uit was, maar toch een nieuwe ervaring om over te fantaseren. Wanneer de twee minuten voorbij zijn, mag je eindelijk uitspugen. Paul klinkt lang niet zo streng meer en hij heeft wat cola meegebracht tegen de vieze smaak. “Wat een goed idee om dit eens te proberen,” zegt hij enthousiast en je besluit niet meer uit te leggen dat dit niet was wat je in gedachten had.

“Tijd voor nog wat meer billenkoek,” kondigt Paul aan. Nog voor je kunt tegenstribbelen, heeft hij je meegenomen naar de bank, je over de knie genomen en begint hij te slaan. Gelukkig merk je algauw dat hij niet hard slaat, maar ritmisch en gelijkmatig, wel prettig eigenlijk. Langzaam worden je billen warm en je zakt weg in een rozige gloed. Je maakt een geluid dat nog het meest op spinnen lijkt. “Goed zo, Irene, nu gedraag je je voorbeeldig.” “Hmm, ja Paul,” bevestig je. Je wil dat het nooit stopt, maar helaas komt aan alles een eind. Hij helpt je naar bed en haalt dan wat crème waarmee hij je billen goed insmeert. Op het einde ben je bijna in slaap. “Ga nog snel even tandenpoetsen en dan doe ik nog even wat meer” zegt Paul. Je kijkt hem verliefd aan. Het voelt zo fijn om zo verzorgd te worden. Niet veel later lig je weer in bed. De volgende dag weet je niet wanneer je precies in slaap bent gevallen.

Je besluit dat je het nog even kunt volhouden, ook al doet het zeer. Hopelijk begrijpt hij de hint nu snel, want je dijbenen branden! “Billen ontspannen!” zegt Paul nogmaals streng terwijl hij de strap weer laat neerkomen. “Au, het lukt niet, als je me meer slaat wordt het alleen erger, je moet wat nieuws proberen!” “Hmm iets nieuws, dan weet ik wel wat. Hier blijven liggen, dame!” He he, zou hij het nu eindelijk begrepen hebben? Je hoort hem rommelen in de keuken en je krijgt wat meer hoop, hoewel je ook begint te beseffen dat je straks niet meer terug kunt. Even later komt hij terug en gaat voor je staan. Hij laat gemberwortel zien, nu gesneden in de vorm van een plug. “Volgens mij gaat dit wel helpen he!” Je begraaft je gezicht in de bank en je kreunt van schaamte, maar je protesteert niet. Dat is voldoende aanmoediging voor Paul om door te zetten. Hij loopt naar de andere kant van de bank en zegt tegen je dat je moet ontspannen. Deze keer luister je wel. Je voelt hoe je billen een stukje uit elkaar geduwd worden en je sluit je ogen. De gemberwortel voelt koud en vochtig tegen je anus en wanneer de druk groter wordt, gaat deze langzaam naar binnen. Het begint direct te branden en iedere keer dat je hersenen je gerust proberen te stellen door te zeggen dat het onder controle is, dat je dit wel aankunt, wordt de brand groter. “Zo, nu gaan we eens zien of dit helpt,” zegt Paul. Je voelt hoe hij de strap op je billen neerlegt, aanhaalt en uithaalt. Eerst voel je alleen de pijn door de klap, daarna zorgt de trilling in je billen voor een extra brand tussen je billen. Je hapt naar adem en probeert jezelf onder de controle te krijgen, maar de gember geeft zo’n vreemd, overheersend gevoel dat dit maar met moeite lukt. Heel veel tijd om na te denken heb je ook niet, want daar komt de volgende klap al en weer word je overspoeld door het vuur van binnen. Je probeert je billen zo ontspannen mogelijk te houden, maar daardoor is het weer lastig om de klap goed op te vangen. Wrang besef je dus dat figging daadwerkelijk effectief is… Dan gaat het tempo omhoog en je kunt niet meer ontsnappen aan de pijn, tussen en in je billen. Je probeert je heupen nog heen en weer te wiebelen, maar het heeft geen nut, soms wordt het er alleen erger van. Je lichaam wordt slap en je kreunt en steunt terwijl je het pak slaag ondergaat. Even heb je door dat Paul gestopt is met slaan, dan schrik je ineens op met een hoge gil. Paul heeft je billen met beide hand beetgepakt en tegen elkaar geduwd en de gember heeft nog niet zo sterk brandend gevoeld. “Ja, dat voelt niet fijn als je je billen nu zo samenknijpt he,” lacht hij gemeen terwijl hij je billen masseert en de bovenkant van de plug beweegt om te zien wat voor reactie je geeft. “Volgens mij moeten we dit vaker doen, maar voor nu is het voorbij.” Je kreunt terwijl de wortel langzaam verwijderd wordt, maar dan gaat het langzaam beter.

Nadat de brand tot een acceptabel niveau is weggezakt, neemt Paul je over de knie. Nog voor je kunt tegenstribbelen, begint hij te slaan. Gelukkig merk je algauw dat hij niet hard slaat, maar ritmisch en gelijkmatig, wel prettig eigenlijk. Langzaam mengt de pijn zich met de nagloed van de klappen met de strap en je zakt weg in een fijne roes. Je maakt een geluid dat nog het meest op spinnen lijkt. “Goed zo, Irene, dit moeten we ook zeker vaker doen.” “Hmm, ja Paul,” bevestig je. Je wil dat het nooit stopt, maar helaas komt aan alles een eind. Hij helpt je naar bed en haalt dan wat crème waarmee hij je billen goed insmeert, ook tussen je billen, tot je schaamte, want “daar brandt het ook en moet het dus ook afgekoeld worden”. Op het einde ben je bijna in slaap. “Ga nog snel even tandenpoetsen en dan doe ik nog even wat meer” zegt Paul. Je kijkt hem verliefd aan. Het voelt zo fijn om zo verzorgd te worden. Niet veel later lig je weer in bed. De volgende dag weet je niet wanneer je precies in slaap bent gevallen.

Omdat het te erg is om hardop te zeggen wat je wil, besluit je, met alle risico’s van dien, om ernaar te hinten. Eerst is het tijd om eens lekker te gaan koken. De gember houd je apart, of toch tenminste een stuk dat niet te groot is (je moet er niet aan denken) en er stevig uitziet. Goh, wat is dit erg om aan te denken eigenlijk, waarom wil je dit ook? Net als je midden in je overpeinzingen zit, komt Paul thuis. Je vliegt hem om de nek en algauw is hij zijn vermoeidheid van de lange dag vergeten en ben je gezellig aan het kletsen terwijl je samen het eten op tafel zet. Tijdens het eten vertelt hij over zijn reis en vertel jij dat je vandaag met Tessa en Naomi naar het pretpark bent geweest. Dat je op beschamende wijze op je plek gezet bent, laat je tactisch achterwege.

Na het toetje zet je voor Paul een kopje koffie en zelf neem je een kopje warm water, een mesje en een klein stukje gember mee. “Wist je dat je met gember nog veel meer leuke dingen kunt doen?” begin je, maar Paul let niet helemaal op. “Ja, je kunt er ook mee koken,” zegt hij afwezig. Misschien was dit het moment waarop je had moeten zeggen wat je eigenlijk bedoelt, maar je durft niet en het moment gaat voorbij. Je besluit om het over een andere boeg te gooien. Als je als straf krijgt, dan kun je ervoor zorgen dat hij de gember erbij betrekt. Je gaat de kamer uit en haalt uit de kast in de slaapkamer waar jullie de instrumenten bewaren een strap die, hoewel uiteraard pijnlijk, niet heel onprettig is. Je legt deze op tafel en je hebt direct de aandacht. “Weet je, tijdens het uitje vanmiddag heb ik me ook een beetje misdragen. Misschien heb ik straf verdiend,” zeg je terwijl je op je lip bijt. Je vertelt over je aanvaring met de parkmedewerker en Paul barst in lachen uit. Als hij zijn gezicht weer in de plooi heeft, kijkt hij je streng aan. “Nou, dat kan natuurlijk helemaal niet, jij hebt inderdaad straf verdiend. Kom maar eens hier!” Hij schuift de stoel aan de kant en klopt op zijn schoot. Je gaat eroverheen liggen en na een korte preek begint het pak slaag, rustig opgebouwd want het is misschien wel straf, maar geen straf-straf. “Dit is veel te veel bescherming,” zegt Paul en hij helpt je overeind om je knoop los te maken en je broek naar beneden te trekken. Je voelt het nu wat beter, maar je raakt ook steeds beter opgewarmd. Niet veel later zijn je billen helemaal bloot. “Zo, nu is het tijd voor je echte straf,” kondigt Paul aan. “Kom maar mee naar de bank.” Hij legt een extra kussen op het lage eind van de bank en je gaat eroverheen liggen, met je billen hoog in de lucht. Al snel begint hij weer met slaan. Je zuigt de lucht naar binnen wanneer de klappen langzaam en methodisch op je billen neerkomen. Nu is het tijd voor je tweede plan. Je knijpt je billen samen wanneer je wacht op een nieuwe klap met de strap. Je weet dat Paul dat niet wil, omdat het niet past bij het accepteren van je straf of gewoon omdat hij een rechtlijnige dominant is die wil dat het gaat zoals het hoort. Hoe dan ook, je krijgt direct reactie. “Ontspan je billen, Irene,” zegt Paul streng. “Maar het lukt niet, het doet zeer!” zeur je. “Daar weet ik wel wat op.” He he, zou hij de hint nu begrepen hebben? Dan voel je plots de pijn in je dijbenen. Fuck, wat gemeen! “Ik ga weer op je billen slaan als je ze ontspant.” Je voelt hoe je koppig wordt. Dit is toch niet te geloven, nadat je al eerder die gember hebt laten zien? Hoe kan hij het nu nog niet begrijpen? Je houdt je billen stevig samengeknepen, maar Paul gaat het mentale gevecht aan en laat zijn strap steeds gemeen op je dijbenen neerkomen. Ga je dit volhouden?

Je besluit dat het verstandigste, en uiteindelijk ook het leukste, is om gewoon tegen Paul te zeggen wat je wil. Eerst is het tijd om eens lekker te gaan koken. De gember houd je apart, of toch tenminste een stuk dat niet te groot is (je moet er niet aan denken) en er stevig uitziet. Goh, wat is dit erg om aan te denken eigenlijk, waarom wil je dit ook? Net als je midden in je overpeinzingen zit, komt Paul thuis. Je vliegt hem om de nek en algauw is hij zijn vermoeidheid van de lange dag vergeten en ben je gezellig aan het kletsen terwijl je samen het eten op tafel zet. Tijdens het eten vertelt hij over zijn reis en vertel jij dat je vandaag met Tessa en Naomi naar het pretpark bent geweest. Dat je op beschamende wijze op je plek gezet bent, laat je tactisch achterwege.

Eenmaal bij het toetje en de wijn aangekomen besluit je je stoute schoenen aan te trekken. Dat valt niet mee … “Paul, ik was straks in de winkel en toen zag ik bij de groenteafdeling gember liggen. Weet je nog dat we altijd een keer figging wilde proberen? Misschien moeten we dat straks maar doen.” Je schaamt je zo dat je hem nauwelijks aan kunt kijken, maar de grote glimlach op zijn gezicht maakt veel goed. “Dat lijkt me leuk om eens te proberen, ja! Had je nog iets specifieks in gedachten?” Je hebt hier gelukkig al even over nagedacht. “Het is eigenlijk al te erg om hierom te vragen, dus wil je zelf me straks een beetje overvallen met een scenario? Me laten voelen alsof ik geen kant meer op kan? Dan lukt ’t wel.” Paul knikt. “Tuurlijk schatje, zullen we eerst wat thee drinken?”

Nadat je een tijdje knus op de bank gezeten hebt, staat Paul op om naar de keuken te gaan. Even later komt hij terug met een snijplank, een mesje, een bankje voor de schillen en … de gemberwortel, die groter en angstaanjagender lijkt dan hij vanmiddag was. “Euhm, waar is dit voor, we hebben toch al thee gedronken?” zeg je, deels om niet te veel na te denken, deels om aan te geven dat je nog steeds graag wil. “Nou, de laatste paar keren dat je over de knie ging, lag je niet echt goed stil.” Je wil protesteren, maar Paul snoert je de mond en door zijn toon voel je je direct al een stukje kleiner. “Wat ik dus zeg, is dat jij moet leren om je straf beter te accepteren. Ik denk dat dit stukje gember jou een heleboel kan leren over zelfbeheersing en het proberen te onderdrukken van een ongemakkelijk gevoel.” “Nee Paul, dat is echt niet nodig! Je slaat gewoon te hard, daar kan ik ook niets aan doen!” Hij glimlacht. “Dat kun je wel, dat ga je zo wel merken. Broek en onderbroek uit, netjes opvouwen en hier met je handen op je rug wachten.” Hij kijkt je doordringend aan. Je zucht en begint je uit te kleden. Intussen is Paul begonnen de wortel te schillen. De kamer vult zich met de geur van gember en langzaam krijgt de gember zijn vorm, met een inkeping rondom om gênante ongelukken te voorkomen. Wanneer hij klaar is, steekt hij zijn hand naar je uit. Het is een zacht gebaar: aan de ene kant heel dwingend, aan de andere kant niet, en dat past bij hoe je je voelt. Aan de ene kant wil je graag proberen, aan de andere kant wil je gedwongen worden. Je laat je over de knie helpen. Paul legt zijn hand op je onderrug, de andere op je bovenbeen. “Ik ga de gember nu naar binnen brengen en dan ga je netjes blijven liggen, zonder te wiebelen en te wurmen, heb je dat begrepen?” “Ja Paul,” piep je met een klein stemmetje. Je voelt hoe je billen een stukje uit elkaar geduwd worden en je sluit je ogen. De gemberwortel voelt koud en vochtig tegen je anus en wanneer de druk groter wordt, gaat deze langzaam naar binnen. Het begint direct te branden en iedere keer dat je hersenen je gerust proberen te stellen door te zeggen dat het onder controle is, dat je dit wel aankunt, wordt de brand groter. “Hoe voelt het?” vraagt Paul nieuwsgierig. “Het brandt,” stoot je uit tussen twee pogingen om je adem onder controle te krijgen. “Goed zo, dat is ook de bedoeling. Stil blijven liggen, he.” Hij tikt een paar keer zacht maar snel tegen je billen en de schokgolf verspreidt zich van het zitvlees naar binnen, waar het nog een beetje extra begint te branden. Je kreunt. Duidelijk aangemoedigd door dit resultaat begint Paul je billen te kneden, ze tegen elkaar te drukken en het vuur van binnen wordt groter en groter. Je kreunt en schudt met je heupen, maar het helpt niets. “Ga je de volgende keer netjes blijven liggen?” Je belooft het, maar nu zou je alles beloven als dit maar afgelopen is. “Goed zo meisje.” Ineens word je verrast door een arm die je optilt en je op zijn schoot zet. Daarna geeft hij je een dikke knuffel en aait zachtjes over je rug. De ellende van het gevoel tussen je billen en de combinatie met de zachte aaitjes is op een bepaalde manier erg fijn. Op een andere manier is het ook gewoon afzien. Dan voel je hoe Paul de gember beetpakt. Je kreunt terwijl de wortel langzaam verwijderd wordt, maar dan gaat het langzaam beter.

Nadat de brand tot een acceptabel niveau is weggezakt, neemt Paul je weer over de knie. “Zo, nu gaan we eens kijken of je inderdaad stil kunt blijven liggen.” Nog voor je kunt tegenstribbelen begint hij te slaan. Gelukkig merk je algauw dat hij niet hard slaat, maar ritmisch en gelijkmatig, wel prettig eigenlijk. Langzaam worden je billen warm en je zakt weg in een rozige gloed. Je maakt een geluid dat nog het meest op spinnen lijkt. “Goed zo, Irene, nu lig je goed stil. Zie je wel dat het helpt? Misschien moeten we dit vaker doen.” “Hmm, ja Paul,” bevestig je. Je wil dat het nooit stopt, maar helaas komt aan alles een eind. Hij helpt je naar bed en haalt dan wat crème waarmee hij je billen goed insmeert, ook tussen je billen, tot je schaamte, want “daar brandt het ook en moet het dus ook afgekoeld worden”. Op het einde ben je bijna in slaap. “Ga nog snel even tandenpoetsen en dan doe ik nog even wat meer” zegt Paul. Je kijkt hem verliefd aan. Het voelt zo fijn om zo verzorgd te worden. Niet veel later lig je weer in bed. De volgende dag weet je niet wanneer je precies in slaap bent gevallen.

Je besluit dat figging ook best een andere keer kan en je appt Paul of hij naar Naomi en George wil komen voor een avondje gezellig samen, met Tessa en Michiel er ook bij. Hij reageert enthousiast en zegt dat hij, zodra hij zijn spullen thuis heeft afgezet en is omgekleed, die kant op komt. Dan loop je richting de kassa en je ziet dat Tessa en Naomi ook net klaar zijn. Samen rekenen jullie af en ga je naar Naomi’s huis. Daar kook je samen met George en drinken jullie een glas wijn terwijl jullie vertellen over de dag. Dat jullie op beschamende wijze op je plek gezet zijn, laten jullie tactisch achterwege. Vlak voordat het eten klaar is, komen Michiel en Paul bijna gelijktijdig aan. “Prachtige timing, heren, we gaan eten!” kondigt George aan. Tijdens het eten is het gezellig en hoe meer wijn er op tafel komt, hoe meer er geplaagd wordt. De dreigende blikken van de mannen zijn niet van de lucht. Je kijkt Naomi en Tessa aan. Zo te zien hebben ze ook wel zin om nog een stapje verder te gaan. Je wil zelf ook wel, al ga je dit natuurlijk niet zomaar toegeven. Hoe ga je dat voor elkaar krijgen?

Je loopt naar je vriendinnen, die inmiddels bij de kassa staan. “Ik kreeg net een appje van Paul dat hij graag romantisch met me wil eten als hij vanavond terug is, dus ik denk dat ik moet afzeggen.” “Ah, wat lief!” roept Tessa uit. “Nou, da’s goed hoor, Irene. Dan nemen wij je boodschappen wel mee en dan zien we je een andere avond wel.” Je geeft de boodschappen aan, neemt afscheid en loopt dan gauw terug om nog wat in te slaan voor vanavond en vooral ook om nog wat gember in je mandje te doen.

Eenmaal thuis aangekomen is Paul er nog niet, dus je hebt wat tijd om je voor te bereiden. Over die gember beginnen is wel heel erg, dus hoe ga je ’t aanpakken? Je kunt natuurlijk stoer zijn en zeggen wat je wil. Je kent Paul, die weet daar wel raad mee, dus als je eenmaal door de zure appel heen bent, zal hij wel een plan maken. Je kunt ook hinten, met het risico dat hij het niet snapt, maar ja, dan hoef je niet hardop te zeggen wat je wil…

Eenmaal in de winkel verdelen jullie de rollen. Naomi gaat wat te drinken halen, Tessa haalt het vlees en jij gaat langs de groenteafdeling. Terwijl je de paprika en de uien in je mandje laadt, zie je ook een groot stuk gember liggen. Je kunt er je ogen niet van afhouden. Het heeft je altijd geïnteresseerd om daarmee te spelen en je weet dat Paul dat ook wel weet. Je bent er alleen nog nooit aan toegekomen. Je hebt hem ook wel gemist, misschien is het net fijner om een avondje met z’n tweeën door te brengen. Aan de andere kant heb je nu ook afgesproken met Naomi en Tessa, dat kun je niet zomaar afzeggen, toch?

Je denkt er hetzelfde over als vanmorgen, zomaar over het hekje heen springen kan niet. Je zoekt nog een keer en vindt eindelijk je kaart. Gauw ga je door het hekje richting het perron. Je rent naar de trein, maar je ziet dat de deuren al dicht zijn. “Irene, hier!” hoor je naast je roepen. Je kijkt opzij en ziet Tessa en Naomi wuiven bij een deur die nog open is. Zo snel als je kunt, ren je ernaartoe, met je koek en je smoothie in je hand, en spring je in de trein. “Haha, zooo, dat was krap, zeg,” zegt Tessa lachend. Je lacht, maar je kunt nog nauwelijks antwoorden. Dan zie je plots een conducteur langskomen. Hij glimlacht naar je en dan herken je hem. “Had ik jou vanmorgen niet ook al gezien?” Je schiet in de lach, wat een toeval! “Haha ja, nog niet veel geleerd he!” “Nee, maar je hebt ’t weer gered. Kies gauw een plekje uit.”

Jullie gaan rustig ergens zitten en je hebt eindelijk tijd voor je versnaperingen. De rest van de reis gebeurt er niet veel spannends en zitten jullie gezellig te kletsen. Wanneer de reis voorbij is, stelt Naomi voor om samen te gaan eten. “Dan kunnen we eerst nog even boodschappen doen, snel wat koken en nog een gezellige avond hebben met Paul, Michiel en George.” Dat klinkt wel als een goed idee!

Vanochtend heb je gezocht, maar je weet niet zeker of je dat nu gaat redden. Je zet de smoothie op het tussenschot van het poortje, legt de koek ernaast en springt met een soepele beweging over het poortje. Snel pak je je eten en drinken. Je rent naar de trein, maar je ziet dat de deuren al dicht zijn. “Irene, hier!” hoor je naast je roepen. Je kijkt opzij en ziet Tessa en Naomi wuiven bij een deur die nog open is. Zo snel als je kunt, ren je ernaartoe, met je koek en je smoothie in je hand, en spring je in de trein. “Haha, zooo, dat was krap, zeg,” zegt Tessa lachend. Je lacht, maar je kunt nog nauwelijks antwoorden. Dan zie je plots een conducteur langskomen. Hij kijkt boos naar je en dan herken je hem. “Had ik jou vanmorgen niet ook al gezien?” Shit, wat een toeval! “Eeum, ja, denk het wel,” mompel je. Hij kijkt nog iets serieuzer. “Vanochtend kreeg je nog complimenten van me, maar nu nam je de regels wat minder serieus, zag ik.” Je kijkt even beschaamd naar de grond. “Voor deze keer kun je nog bij mij inchecken, maar laat dit nooit meer gebeuren.” “Nee, meneer,” zeg je terwijl je je wangen voelt gloeien. “Kies maar gauw een plekje uit.” Snel ga je ervandoor. Eenmaal in de coupé zie je Tessa met een hele brede glimlach. Je slaat haar hard op haar arm. “Au, waar is dat goed voor?” zegt ze, nog steeds lachend. “Je zit me gewoon uit te lachen!” “Tsja, jij was stout geweest en je krijgt een standje van de conducteur. Je mag blij zijn dat hij je niet in de hoek heeft gezet,” zegt Naomi met een uitgestreken gezicht. Je kijkt haar vuil aan.

Jullie gaan rustig ergens zitten en je hebt eindelijk tijd voor je versnaperingen. De rest van de reis gebeurt er niet veel spannends en zitten jullie gezellig te kletsen. Wanneer de reis voorbij is, stelt Naomi voor om samen te gaan eten. “Dan kunnen we eerst nog even boodschappen doen, snel wat koken en nog een gezellige avond hebben met Paul, Michiel en George.” Dat klinkt wel als een goed idee!