Slaapzaal zeven

Ik kijk naar mijn arm en zie het kippenvel. Het is aardig koud in slaapzaal 7. Ik lig niet onder de dikke wollen deken die je bij aankomst op de universiteit krijgt uitgedeeld, maar dat is niet de enige reden dat de haren recht overeind staan. Net als de andere jongedames op deze zaal sta ik namelijk voorover gebogen over het einde van het bed, ellebogen op het matras, benen recht en billen hoog in de lucht. Ontblote billen, wel te verstaan. Ik kan de anderen niet zien, maar ik weet dat ze er allemaal staan, net als ik, met hun ogen gericht op het houten bordje met “Ogen hier tijdens de straf” dat als een voortdurend geheugensteuntje van het tuchtregime boven het hoofdeind is geschroefd. We waren gewaarschuwd. Ik dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen, maar zoveel vertrouwen heb ik nu niet meer.

Het is niet de eerste keer dat ik gestraft word. Het universitaire jaar is nu drie maanden bezig en alleen de meest geconcentreerde studentes zijn er nog zonder “Leermoment”, zoals het hier heet, vanaf gekomen. Enkelen zijn ook al voor een serieuze correctie bij de slaapzaaloverste of de rector langs geweest, maar voor mij is het bij twee leermomenten gebleven. Even apart genomen worden voor een pak slaag hoort er, op de meest prestigieuze, maar ook strengste, universiteit van het land, wel een beetje bij. Die momenten zijn erg genoeg, maar staan in geen enkele verhouding tot wat me, wat ons, nu te wachten staat.

Dan hoor ik hoe de deur geopend wordt. Een rilling loopt over mijn lijf, maar ik durf niet te kijken. Eigenlijk hoeft dat ook niet, want ik weet wie daar staan. “Dames!” roept de overste met haar doordringende lage stem, “Goed om te zien dat jullie nu wel allemaal in de juiste zaal kunnen zijn! Dat wil ik ook zien tijdens jullie straf. Werk je niet goed mee, dan volgt morgen een bezoek aan de rector. Hebben jullie dat begrepen?” “Ja mevrouw!” zeg ik hard en duidelijk, zoals van me verwacht wordt. Mijn stem mengt zich met mijn zaalgenoten. De overste laat met een kort geluidje haar goedkeuring merken. “Omdat een pak slaag duidelijk nog niet genoeg afschrikt, heb ik nog een andere straf in petto. Blijkbaar waren jullie maar al te bereidwillig. Eens zien of dat straks nog zo is”. Daarna is het weer stil. Nou ja, niet helemaal. Van vlakbij de deur hoor ik nog wat geschuifel. “Ontspan!” beveelt de overste. Dan volgen er zware voetstappen in mijn richting. Ik weet dat de overste nu stilstaat bij het volgende bed. Wanneer ze even later weer dichterbij komt, hoor ik ook een ander geluid. Gekreun, eerst zacht en dan harder. Al snel is het ook niet meer één stem. Net als de voetstappen komen de kreunen ook naar me toe. Even kijk ik snel opzij, een seconde maar, zodat ik niet betrapt wordt. Ik zie hoe Lina al haar spieren aanspant en haar ogen dichtknijpt. Dan spert ze deze wijd open en slaakt ze een hoog, bijna dierlijk geluid. Ik weet dat ik nu de volgende ben.

Ik voel hoe een hand op mijn linkerbil gelegd wordt en hoe deze zachtzinnig, bijna teder naar buiten wordt geduwd. Dan voel ik wat kouds en nats in de zojuist gecreëerde ruimte tussen de beide billen. Een lichte druk op mijn anus en dan gaat het voorwerp naar binnen. De sensatie van de plug zelf is moeilijk te beschrijven. Het voelt gevuld, voor zover dat een gevoel is. Het voelt vooral ook heel beschamend. Dat is echter niet het ergste. Al direct ontstaat er ook een branderig gevoel dat blijft groeien en groeien. Als snel lijkt het alsof het niet meer te houden is, maar het wordt alleen maar erger. Wanneer de hand van de overste mijn bil loslaat, komt er in eens nog een golf van het gevoel vrij. Ik sluit mijn ogen en kreun, ook al wil ik dat niet. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen. In mijn gedachten zoek ik tevergeefs naar oude ontspanningsoefeningen die me kunnen helpen, maar het lukt me niet om me langer dan een seconde te concentreren.

Mijn heupen maken steeds wildere draaibewegingen. Vaag ben ik me ervan bewust hoe gênant dit eruit moet zien, maar op het moment kan ik niets anders dan kreunen en heen en weer wiebelen. Dit is echt verschrikkelijk! Hoe lang sta ik hier nu? Het kan niet langer dan een paar minuten zijn, al voelt het al langer dan een uur. Dan hoor ik uit de richting van de deur nieuwe geluiden. Een zwiep, een slag en dan luid gejammer en ge-au. Dat herhaalt zich, en nog eens en nog eens. Elke keer wordt het schreeuwen urgenter tot het na een lange kreun bij de tiende slag overgaat in gesnik. Er volgen nog twee slagen, waarna het huilen en kreunen heel langzaam minder wordt. Al snel volgen er nieuwe slagen, een stukje dichterbij nu. Het resultaat is bijna hetzelfde, ook al lijken er nu geen tranen te zijn. Wanneer de geluiden weer dichterbij komen, knijp ik onbewust mijn billen samen. Shit, dat had ik beter niet kunnen doen. Dat het nog zoveel erger kon! Snel ontspan ik en dat brengt wel wat verlichting. Ondanks het intense brandende gevoel probeer ik me te concentreren. Lina is de volgende en dan ben ik zelf aan de beurt. Ik moet de kracht vinden om de cane te ondergaan.

Keer op keer komt de cane neer en elke keer klinkt de schreeuw van Lina luider en wanhopiger. Ze hijgt steeds heviger, toch breekt ze niet. Dan tel ik de twaalfde slag en weet ik dat mijn beurt gekomen is. Ik wil dat het voorbij is, ik wil weg en toch blijf ik volslagen roerloos staan. Zachtjes voel ik de stok tegen mijn billen, tik-tik-tik. De stok zwiept omhoog en ik knijp mijn ogen dicht. Dan suist het ding naar beneden en komt pal op het midden van mijn billen terecht. Een klein moment registreren mijn hersenen niet wat er gebeurd is. Ik ben een stuk naar voren geduwd, met mijn heupen tegen het bed, en ik voel hoe mijn billen worden samengedrukt. Dan komt de pijn, als een golf, brandend en heftig. De lucht stoot uit mijn longen. Jezus, wat doet dit zeer! Een tweede tikje kondigt de volgende slag aan en ik maak de klassieke fout; ik span mijn billen aan om de klap op te vangen. Het gevoel van de gember zorgt direct voor een nieuwe reflex en op het moment dat mijn billen zich weer ontspannen om verlichting te geven, komt de tweede slag. Deze is net onder de eerste gemikt. Deze keer is mijn brein er beter op voorbereid. De pijn is zo mogelijk nog heftiger, maar ik knijp mijn vuisten samen en houd me stil.

Ik kijk naar mijn armen en zie ze zachtjes trillen door de spanning die ik op mijn lichaam zet. Het lukt me om de derde klap op te vangen zonder de spieren rondom de plug nog meer aan te spannen, maar de eerste twee klappen hebben hun sporen al nagelaten. De huid lijkt te trekken en te branden op de plek waar de cane al is neergekomen en daar is nu een nieuwe streep bijgekomen. Bij de vierde en de vijfde kan ik me niet langer stilhouden. Die laatste is ook echt gemeen, laag gemikt, net in de overgang tussen billen en benen. Ik weet zeker dat ik dat tijdens elke les zal blijven voelen, zeker op die hardhouten ondingen die ze hier voor schoolbanken laten doorgaan. Dan komt nummer zes, precies op dezelfde plek. Ik schreeuw het uit en kom half overheid, waardoor de gember zijn werk ook weer doet. “Blijven staan!” hoor ik scherp en ik word hardhandig in mijn rug geduwd. Snel grijp ik een stuk van het matras vast. Hopelijk helpt me dat te blijven staan. Wat ze van plan is wanneer ik mijn straf niet onderga hoef ik echt niet te weten.

Bijna plagerig tikt de overste met de stok tegen mijn billen, tot ze deze eindelijk weer snoeihard laat neerkomen. Ik schreeuw harder deze keer en ik voel ook een traan prikken in mijn linkerooghoek. De combinatie van de brand van binnen en van buiten word me langzaam teveel, maar ik heb geen keus anders dan vol te houden. Nummer acht overlapt weer een van de eerdere slagen. In mijn andere ooghoek springt nu ook een traan. Toch vind ik ergens extra kracht, want nummer negen en nummer tien weet ik bijna zonder geluid te ondergaan. Niet dat ze minder hard zijn, integendeel. Ergens voelt het als een overwinning, ook omdat ik er nu bijna ben. Dan komt nummer elf en al mijn zelfvertrouwen vliegt het raam uit. De overste wist dat ze mijn wil kon breken, moest breken, en wist ook precies hoe ze dat moest doen. Met een lage slag, gemikt op de bovenbenen en zeker vijf centimeter onder de billen, maak ze een einde aan mijn verzet. Ik gil het uit en mijn stem gaat nog een octaaf omhoog wanneer het gevoel helemaal binnenkomt. Deze ene streep lijkt meer pijn te doen dan de andere tien bij elkaar. De tranen beginnen te lopen en ik schok zachtjes met mijn schouders. Achter me hoor ik een woordeloos goedkeurend geluid. De laatste slag, weer op het midden van de billen, doet me kermen. Mijn spieren ontspannen en ik blijf slap over de spijlen van het bed liggen, zacht snikkend terwijl de volgende straf begint.

Wanneer de laatste straf geweest is, is de ergste pijn overgegaan in een wat dieper gevoel, een soort spierpijn langs de dunne lijnen van de stok. De gember lijkt ook uit te werken, toch voelt het als een enorme verlichting wanneer de plug langzaam naar buiten getrokken wordt. “Ik hoop dat jullie allemaal jullie les geleerd hebben!” klinkt het met luide stem uit de deuropening. “Ja mevrouw,” mompel ik. Ook de anderen klinken minder enthousiast, maar het wordt door de vingers gezien. “De lichten gaan uit, ik wil geen geluid meer horen. Welterusten dames.” De groet wordt beantwoord en de lichten gaan uit. Even zie ik de blik van Lina, geen blik van opluchting maar van pijn en schaamte. Waarschijnlijk zie ik er net zo uit. Woordeloos ga ik op bed liggen en kruip onder de deken. Ik trek mijn knieën op tot aan mijn borst. Met mijn hand wrijf ik over mijn billen en voel een voor een de strepen die wel een centimeter uit lijken te steken. Ik draai op mijn buik en duw voorzichtig de deken een stukje van mijn achterwerk af in een poging alles een beetje draaglijker te maken. Langzaam zak ik weg met nog maar een gedachte aan de rand van mijn bewustzijn: slapen op de eigen slaapzaal is toch een stuk verstandiger dan bij de jongens.

Het recept

Met een hartslag van dik boven de honderd en een rode blos op mijn wangen loop ik de plaatselijke apotheek binnen. In mijn hand heb ik een recept, bestemd voor de apotheker. Tot zover niets geks. Wie weet hoeveel mensen elke dag een recept komen ophalen. Zelfs in deze kleine dorpsapotheek moeten het er toch wel enkele tientallen zijn. Daar zitten vast ook wel eens recepten bij die mensen liever voor zichzelf houden. Ik zou zelf ook niet willen dat iedereen kan zien dat ik een schimmelmiddel kom ophalen. Toch is dat niet de reden van mijn spanning. Deze apotheek, of beter, deze apotheker, is anders dan anderen. De apotheker, een norse, enigszins gezette man met stekelig grijs haar heeft een afspraak met de plaatselijke huisarts. Die is er namelijk achter gekomen dat de moderne geneeskunde niet altijd een antwoord heeft op diegenen die slecht voor zichzelf zorgen, hun medicijnen niet op tijd nemen of te lang blijven rondlopen met hun klachten, maar dat de apotheker daar nog wel een ouderwets middeltje voor heeft.

Langzaam loop ik door de paden richting de balie. Links zie ik de tandenstokers, rechts de pleisters, maar ik registreer het nauwelijks. Sowieso lijken mijn zintuigen nauwelijks iets te registreren. Even kijk ik op en zie ik de apotheker. Als we elkaar aankijken, recht hij zijn rug en slaat hij zijn armen om elkaar. Aan zijn blik te zien weet hij precies wat je komt doen. Nou ja, misschien is dat slechts mijn verbeelding. Terwijl ik mijn ogen neersla zie ik nog snel dat er niemand zit te wachten. Gelukkig, dat zou ik nu echt niet kunnen gebruiken! Steeds langzamer zet ik de laatste stappen richting de toonbank, tot ik niet meer verder kan. Ik staar naar mijn schoenen. “En, heb je soms wat voor me?” De lage stem is beleefd, maar er klinkt ook enige geamuseerdheid in door. Zonder iets te zeggen schuif ik het briefje over de toonbank naar hem toe. Ik hoor hoe hij het briefje oppakt. Hij bromt wat terwijl hij het leest. “Je weet wat er op dit briefje staat?” Ik vertrouw mijn stem niet, dus ik knik. “En je gaat er ook mee akkoord?” weer knik ik. De apotheker zucht diep. “Kom dan maar even mee.” Ik sta als bevroren, alsof ik geen controle meer heb over mijn eigen spieren, tot de betovering verbroken wordt door zijn hand die mijn kin omhoog duwt. Heel even kijk ik hem aan. “Kom, mee naar achter, ik wil de balie niet te lang onbemand laten.”

Op een halve stap volg ik de man naar het kantoortje achter de balie. “Ga daar maar staan,” zegt de apotheker en hij wijst naar een plek op de grond naast een eenvoudige houten stoel. Ik volg zijn aanwijzingen op terwijl de man gaat zitten op de stoel. “Moet u die deur niet dicht doen?” vraag ik hem met lichte paniek. Hij wuift mijn opmerking weg, “Die kan best open blijven staan, dan hoor ik of er nog klanten binnen komen. Nou, broek en ondergoed naar beneden en neem maar plaats.” Om zijn woorden kracht bij te zetten klopt hij op zijn bovenbeen. Zenuwachtig frunnik ik aan de knoop van mij broek en trek ik de sluiting van de rits naar beneden. Wanneer ik mijn vingers achter de band van mijn broek haak, kruis ik de blik van de apotheker en weer bevries ik. Hij kijkt me even strak aan en met een diepe zucht pakt hij de stof van mijn broek vast en trekt deze in een soepele beweging naar beneden. “Je hoeft je niet te schamen hoor, je bent niet de eerste die bij mij over de knie gaat en je zult ook niet de laatste zijn. Doe je de rest zelf?” Met trillende vingers trek ik mijn onderbroek omlaag. Daarna neem ik behoedzaam plaats over zijn schoot. Om mijn evenwicht te bewaren plaats ik mijn vingers op de vloer. In deze positie kan ik nog net met mijn tenen aan de grond. Dan verplaats ik mij van links naar rechts in een poging wat comfortabeler over zijn gespierde benen te liggen, maar een heel prettige positie vind ik niet.

De apotheker laat zijn beide handen op mijn onderrug rusten. “Zo, je bent een jaar of twintig, schat ik zo?” De vraag verrast me, maar ik antwoord dat ik eenentwintig ben. “Je bent dus een volwassen vrouw. Tenminste, volgens de wet, want een volwassene kan voor zichzelf zorgen. Maar voor jezelf zorgen betekent ook dat je netjes je voorgeschreven medicijnen neemt, of niet?” “Ja,” beaam ik schoorvoetend. “En als de huisarts drie keer moet constateren dat je je kuur niet afmaakt, is dat goed voor jezelf zorgen? Is dat volwassen gedrag?” “Nee,” zeg ik tweemaal. Mijn wangen voelen steeds warmer aan. De apotheker is het met me eens. “Dat is inderdaad geen volwassen gedrag. Daarom ga ik het vandaag anders aanpakken. Als jij je niet als een volwassene kunt gedragen, dan word je ook niet als zodanig behandeld. Dan word je behandeld als een klein meisje. Een klein meisje dat straf verdiend heeft en daarom bij mij over de knie gaat.” Het lukt me niet om nog iets uit te brengen. Liefst zou ik bij het horen van deze woorden dwars door de grond zakken.

Het beruchte recept

“Laten we maar beginnen,” kondigt de apotheker aan. Zonder op antwoord of bevestiging te wachten begint hij te slaan. De klappen zijn afgemeten, in een vast ritme: links, rechts, links, rechts. Ik voel hoe mijn billen veren onder zijn zware handen. Langzaam bouwt na elke klap een brandend gevoel op, eerst heel licht, maar al snel duidelijker aanwezig. Plots houdt hij op en laat hij zijn vlakke hand tegen mijn billen rusten, als wil hij de temperatuur meten. Hij bromt even zacht en begint weer te slaan, een stuk harder ditmaal. Na een felle tik op de linkerzijde moet ik de neiging mijn hand naar achter te halen onderdrukken. Tot mijn verbazing slaak ik daarna bij elke klap zachte keelgeluiden en ik schuur met de bovenkant van mijn linkervoet over de enkel van de rechter in een naïeve poging de pijn weg te duwen. Mijn bovenlichaam komt een stukje overeind, maar wordt zacht, maar kordaat, teruggeduwd door de vrije hand van de apotheker. “Liggen blijven,” zegt hij op vlakke toon. De klappen blijven komen en het tempo gaat langzaam omhoog. Ik hap naar adem. Dan hoor ik een geluid. Ondanks de pijn lukt het met te concentreren. Wat hoor ik nu precies? Dan weet ik het: het zijn voetstappen. Er is een klant binnengekomen!

Ik hoor de voetstappen dichterbij komen. De apotheker ziet geen reden tot stoppen en slaat nog steeds stevig door. Dan klinkt er een belletje net buiten het kamertje. “Ik kom er zo aan, even iets afmaken!” verkondigt de apotheker op luide toon. “Doe maar rustig aan hoor, ik wacht hier wel even,” wordt er teruggeroepen. Ik laat een zachte jammerkreet, deels van de pijn, maar vooral van schaamte. Gelukkig houdt hij nu net op met slaan. “Zo, kom maar overeind, je bent wel voldoende opgewarmd.” “Opgewarmd?!” zeg ik net iets te hard. De apotheker kijkt me strak aan. “Opgewarmd, ja. Je dacht toch niet dat we al klaar waren? Als ik nu zou stoppen, zou je nog niks geleerd hebben. Dan ben je hier volgende week weer. Daar heb ik geen tijd voor. Nee, ik wil altijd eerst weten wat voor vlees ik in de kuip heb en dan kan de echte straf beginnen.” Ik wrijf gespannen over mijn pijnlijke billen. Als dit nog maar opwarmen is, hoe erg wordt het dan nog? De apotheker loopt naar een wandkastje aan de andere kant van de muur. “Eens even zien,” zegt hij tegen zichzelf terwijl hij het kastje opent. Achter de deur hangen vijf borstels in oplopende grootte, netjes op een rij. Met zijn vinger loopt hij langs de rij, van klein naar groot. Dan wijst hij een aantal keer twijfelend naar de derde en vierde borstels. “Draai je eens om,” beveelt hij. Door de toon van zijn stem heb ik me al omgedraaid voordat ik ga nadenken over het waarom. “Hmm, nog niet heel rood,” hoor ik mompelen, “draai je maar weer om.” Als ik me weer omgedraaid heb, zie ik dat de vierde borstel niet meer aan het haakje hangt.

De apotheker gaat weer zitten op de stoel. Zachtjes tikt hij met de borstel tegen de palm van zijn linkerhand. Het ding ziet er angstaanjagend pijnlijk uit. Dan wuift hij met de borstel als aanwijzing dat ik weer over zijn schoot moet plaatsnemen. Ik slik even hard, verman me en ga weer liggen. Zodra ik mijn evenwicht weer gevonden heb, voel ik hoe het koude hout van de borstel tegen mijn warme billen geplaatst wordt. Het onding voelt nog groter dan ik verwacht had. “Dit gaat even pijn doen, meisje,” wordt er aangekondigd. Ik zet me schrap. Dan laat hij de borstel hard voor de eerste keer neerkomen. Er ontstaat kortsluiting in mijn hersens als die een withete plek op het midden van mijn rechterbil registreren. Ik slaak een oerkreet en mijn hand vliegt naar achter. Direct wordt deze vastgepakt en in een ijzeren greep op mijn rug vastgezet. “We zijn nog niet eens begonnen!” spreekt de apotheker me toe. In zijn stem klinkt teleurstelling. Het is gek, maar hierdoor voel ik me ook een beetje teleurgesteld in mezelf omdat het me niet lukt om de straf te ondergaan. “Het spijt me,” zeg ik met een klein stemmetje. “Hmm, vooruit. Dan gaan we weer verder.” Met die woorden laat hij de borstel weer neerkomen. Ik schreeuw het uit, maar mijn arm kan nergens heen. Mijn voeten echter wel en wat ik ook probeer, bij elke klap trap ik hard met mijn voet naar achter. “Kijk je een beetje uit!” zegt de apotheker geïrriteerd wanneer mijn voet rakelings langs zijn hoofd scheert. “Ik probeer het, maar ik kan het niet helpen!” zeg ik hulpeloos. Hij zucht en schuift me een stukje van zijn schoot, om vervolgens zijn rechterbeen in mijn knieholtes te plaatsen. Ik kan geen kant meer op.

Ik kerm, schreeuw, worstel zoveel ik kan (wat niet veel is), maar het pak slaag gaat onverminderd door. De pijn is onbeschrijfelijk. Alle vierkante centimeters biloppervlak worden gevonden en bewerkt tot ze diep branden. Vooral de onderkant van mijn billen heeft het zwaar te verduren. Dan houd ik het niet meer. Er springen tranen in mijn ogen en het geworstel wordt minder. De klappen blijven komen, de pijn blijft toenemen maar ik geef me over. Zacht snikkend lig ik over zijn schoot. Dan houdt hij eindelijk op. Ik voel hoe zijn vingers over mijn billen gaan, zachtjes, bijna teder. Langzaam kom ik tot rust en wordt het snikken minder. Het acute gevoel van pijn verdwijnt en wordt vervangen door een nieuw gevoel: het gevoel gestraft te zijn, maar ook vergeving, catharsis zelfs. “Goed gedaan, meis,” herhaalt de apotheker een aantal keer terwijl hij zachtjes over mijn achterwerk wrijft. Gek genoeg voelt het niet onaangenaam. Ik voel me eerder trots bij het horen van de woorden.

Heel zachtzinnig helpt hij me omhoog en ik wrijf de tranen uit mijn gezicht. Plots word ik me weer bewust van mijn naaktheid en ik trek snel mijn kleren weer aan, hoewel de stof van mijn broek best wat schuurt tegen mijn gezwollen billen. De apotheker kijkt me plots weer diep aan. “Zie ik je hier niet meer terug?” vraagt hij, minder streng dan het lijkt. “Nee, meneer,” antwoord ik. Waar die “meneer” ineens vandaan komt, weet ik ook niet, maar hij lijkt tevreden. “Goed zo. Dan gaan we weer terug de zaak in, er staat nog iemand te wachten.” Shit, dat was ik bijna vergeten. Ik loop voor de apotheker uit de zaak in en zie een jongeman staan. Hij kijkt me met een spottend lachje aan en het is overduidelijk dat hij precies weet wat er gebeurd is. “Dag, meis, tot ziens!” roept de apotheker me na, maar ik reageer niet meer. Ik kan alleen nog maar met een enorme boei zo snel mogelijk de zaak uitlopen.

Eenmaal buiten wrijf ik goed over mijn billen. Ik voel de diepe zwelling. Het is zeker dat ik dit nog wel dagen zal voelen. Er is echter nog een gevoel, een soort prettige leegte, alsof er voor weken, misschien wel maanden aan spanningen zijn losgekomen. Van tevoren twijfelde ik, maar nu weet ik zeker dat ik de juiste beslissing heb genomen door een doktersbriefje te vervalsen. Nu maar hopen dat de apotheker er niet achter zal komen. Of misschien juist wel …

Opnieuw beginnen

“Hoe ging dit ook weer?” grapt ze zenuwachtig. “Het is ook zo lang geleden.”

Meer dan vijftien jaar geleden stond ze hier ook. Drie maanden ervoor was ze begonnen aan haar studie en ze had nog niet één studiepunt gehaald. Het was om moedeloos van te worden. Daarom had ze hulp gezocht, een begeleider die haar zou helpen om te leren studeren en die haar een goed pak slaag zou geven als ze zich niet aan de gemaakte afspraken hield. Halverwege de eerste afspraak was de tijd gekomen om over de knie te gaan. Ineens had ze als verstijfd gestaan, maar zijn rustige, duidelijke stem had haar duidelijk gemaakt wat ze moest doen. Wat frunniken aan de knoop van haar broek, deze wiegend naar beneden schuiven en een ongemakkelijke duik over zijn schoot. Direct volgden de eerste klappen. Er was geen rustige opbouw geweest. Dit was straf, dat was volkomen duidelijk.

Wat had het verschrikkelijk zeer gedaan! Ze had er jaren over gefantaseerd, maar dat het zo erg zou zijn, had ze niet gedacht. Toch stond ze elke dag voor de spiegel om de plekken langzaam weg te zien trekken. Daarnaast was ze optimaal gemotiveerd geweest. Elke keer als ze ging verzitten, werd ze herinnerd aan haar eerste keer. Met het wegtrekken van de plekken gingen de prestaties ook achteruit, althans, zo voelde het. Het begon weer te kriebelen en enkele dagen later lag ze weer over zijn schoot, worstelend tegen de klappen en de pijn. Zo herhaalde het patroon zich gedurende de jaren erna. Ze leerde zichzelf ook steeds beter kennen. Ze had geen pak slaag nodig om te slagen, de discipline zat in haarzelf. Ze ging over de knie tegen de stress, omdat ze boos was op zichzelf of gewoon omdat ze ernaar verlangde. De band die ze met haar begeleider had, groeide uit tot vriendschap, een vriendschap waarbij ze elke keer met uiterst pijnlijke en blauwe billen weer naar huis vertrok.

Niets blijft altijd bij het oude. Ze kreeg een vriendje, dat moeite had met de band met haar begeleider. Hij werd ontslagen en voelde het even niet. Zo verdwenen de gezamenlijke sessies en het contact werd sporadischer. Af en toe werd er nog geappt. Dat voelde nog steeds goed, maar niet meer hetzelfde. Tot ze een maand geleden een appje stuurde. Het was een tijdje uit met haar vriendje en ze was aan een MBA begonnen. Of hij nog steeds studentes begeleidde. Dat bleek inderdaad zo te zijn en na een goed gesprek in een restaurant bleek ook de klik allesbehalve verdwenen. Zij plaagde, hij sprak streng toe. Ze maakten afspraken en bespraken consequenties. En na een week van matig studeren is het nu tijd geworden voor die consequenties.

Hij kijkt haar geamuseerd aan en geeft dan zijn duidelijke instructies: “Broek en ondergoed naar beneden en over de knie.” Ze frunnikt, wiegt en gaat nerveus liggen.

Het kerstcadeau

Annette legt haar dagboek weg en strijkt door haar korte, zwarte haren. Ze is weer een beetje spanning kwijt nu ze haar gedachten heeft kunnen uitschrijven. Natuurlijk is ze gelukkig met Johan en de kinderen, dat staat buiten kijf. Toch weet ze dat ze iets mist. Een verlangen dat ze haar hele leven onderdrukt heeft. Over de knie bij een sterke man, die haar leidt en geeft wat ze nodig heeft. Het ontkennen van dat gevoel, van haarzelf, wordt steeds moeilijker. Je kunt doen alsof het gevoel niet bestaat, je kunt doen alsof het niet belangrijk is, maar uiteindelijk consumeert het je. Ze heeft het nodig. Een lang pak slag dat pijn doet, brandt, haar tot tranen drijft, tot ze in een paar stevige armen genomen wordt. Maar ze zwijgt. Alleen het dagboek mag dit verlangen kennen.

“Mama, kijk, een nieuwe trein van de kerstman!” Enthousiast zwaait Sem met zijn lego. Annette lacht afwezig. “Prachtig lieverd, ontzettend lief van de kerstman.” Ze droomt weer weg. Voor haar geestesoog ligt ze nu zelfs bij die jolige oude man over de knie! Ze probeert de fantasie weg te schudden, maar het gaat bijna niet. Het wordt sowieso steeds lastiger. Eerst lag ze nog elke nacht over Johans schoot, nu was het soms Waldemar Torenstra, dan weer haar baas. Elke dag wordt het verlangen groter. Waarom verzwijgt ze dit toch? Ze had het Johan toch kunnen vertellen toen ze verkering kregen? Ze was zo verliefd geweest, een gevoel dat groeide toen hij haar de les had gelezen omdat ze op een koude avond zonder jas was gaan fietsen. Hij kon zo stoer zijn, zo mannelijk. Het was te laat. Ze kon haar geheim nooit meer opbiechten. Hij zou haar raar vinden, naar de psycholoog sturen. “Mijn vrouw wil dat ik haar pijn doe. Help haar dokter, ze is depressief!” Ze hield het voor zich, zoals ze haar hele leven al had gedaan.

“Mama, er is ook een cadeautje voor jou,” roept Lonne. Verbaasd neemt ze een sok van haar aan. Ze zouden dit jaar toch geen presentjes voor elkaar kopen? Ze haalt het pakketje met cadeaupapier tevoorschijn en scheurt het voorzichtig open. Ze staart even naar het voorwerp in haar handen. Een mooie, ovalen haarborstel van donker hout. Zo een als in haar fantasie. “Wat heb je gekregen?” vraagt Lonne. Ze laat de borstel zien en haalt deze een paar keer door haar haren. “Haha, wat een gek cadeau van de kerstman! Je hebt helemaal geen borstel nodig!” Ja, een beetje gek is het wel. Dan voelt ze twee handen op haar heupen en een hoofd in haar nek. “Dank je schatje, al denk ik niet dat ik met mijn coupe mijn haar hoef te borstelen.” Ze voelt zijn adem vlak bij haar oor. “Deze is niet voor je haren,” fluistert hij. Verbaasd draait ze zich om. Zijn lichte glimlach en doordringende blik zeggen alles. Blozend kijkt ze naar de grond. Het wordt een hele warme kerst dit jaar.

Welkom bij spankathon!

Naar aanleiding van een artikel over een nieuwe sport in Rusland sloeg mijn fantasie op hol en is onderstaande ontstaan.

Welkom bij spankathon! Deze spannende, aantrekkelijke en fysiek uitdagende kijkerssport is nog relatief nieuw. Daarom zullen we de spelregels even toelichten. De opbouw van de regels is soortgelijk aan die van het voetbal, de invulling is, zoals u kunt zien, volledig anders. Omdat de sport zijn oorsprong kent in Engelse kostscholen, zijn enkele termen in het Engels in de spelregels opgenomen. Na de term is een uitleg in het Nederlands toegevoegd.

Het speelveld

Het speelveld is betrekkelijk eenvoudig op te stellen. Het bestaat uit twee horizontale stokken of bars, geplaatst op 70 tot 120 centimeter hoogte, bij voorkeur afgestemd op de heuphoogte van de deelnemer. De breedte is tussen de 60 centimeter en 150 centimeter. Hieronder is een voorbeeld van een professionele bar te zien.

Een officiële bar voor wedstrijden

Deze bars worden drie meter uit elkaar geplaatst. De bars worden parallel opgesteld. Op 80 centimeter van de bar wordt op de vloer een streep getekend. Houd er rekening mee dat er aan beide kanten van de bar ongeveer anderhalve meter ruimte nodig is, zonder dat dit afgebakend hoeft te worden. Bij professionele wedstrijden wordt een vak van vijf bij vijf meter afgetekend om het publiek op afstand te houden. Alleen de deelnemers en de scheidsrechter mogen zich in dit vak bevinden. In het verlengde van de beide bars, precies halverwege, bevindt zich een vak van een meter bij een meter waarin de coaches van de deelnemers plaats kunnen nemen.

Bij officiële wedstrijden zijn er camera’s aanwezig voor de registratie. Daarnaast is er, ergens in het speelveld, een knop. Deze doet niets, maar er staat uitdrukkelijk op dat hier niet op gedrukt mag worden!

De spelers

Het spel wordt gespeeld door twee spelers. In eerste instantie is de sport alleen open voor spelers van het vrouwelijk geslacht. Onder publieke druk is de ISA (International Spankathon Association) in de weer met het openstellen van de sport voor alle geslachten. Hierbij wordt tevens gekeken naar een genderpositieve manier om de spelregels te formuleren.

Het slagveld

Het slagveld is de naam die binnen spankathon gebruikt wordt voor de billen van de deelnemers. Hierbij worden de volgende begrippen gehanteerd:

  • De billen, verdeeld in een linker- en rechterbil. De bovenkant wordt gemeten vanaf het einde van het stuitje, de onderkant vanaf de voelbare overgangslijn tussen dijbeen en zitvlees.
  • De bilspleet, de scheiding tussen beide billen.
  • De sit spots, de onderkant van de billen waarop de deelnemer zit.
  • De dijbenen, specifiek de achterkant van de dijbenen. Er mag geslagen worden tot vijf centimeter onder de overgang naar de billen. Echter, niet meer dan 25% van de klappen per ronde mogen hier geplaatst worden.
Het slagveld, met de billen in lichtroze, de toegestane vlakken van de dijbenen in donkerroze en de sit spots in rood.

Positie

Een deelnemer neemt plaats met de neus van de voeten tegen de streep. Met beide handen wordt de bar beetgepakt. De benen moeten hierbij in een hoek van 90 graden met de grond worden geplaatst. De noodzakelijke buiging om de bar vast te kunnen nemen zit in de heupen. De benen worden ongeveer vijftien centimeter uit elkaar geplaatst.

Kleding

Voor spankaton gelden specifieke kledingvoorschriften, met name voor de onderkleding. De bovenkleding is relatief vrij te kiezen. Er mogen geen handschoenen of juwelen aan de hand gedragen worden en de mouwen van de bovenkleding mogen niet voorbij de pols uitsteken. Tevens mag de onderkant van de bovenkleding niet tot onder het begin van de string uitkomen.

De billen moeten volledig onbedekt zijn. Ter bescherming van de goede zeden dient een string gedragen te worden. Deze string mag niet meer dan het stuitje bedekken. In totaal mag niet meer dan 10% van het biloppervlak bedekt worden. De sit spots moeten volledig vrij zijn.

Voorbeeld van een string met maximale bedekking

De benen mogen bedekt worden, maar enkel tot een hoogte van maximaal tien centimeter onder het begin van de billen. Tot slot zijn stevige schoenen aangeraden, maar mag de schoenbasis niet breder zijn dan twee centimeter van de rand van de voet in elke richting, om een oneerlijk voordeel in stabiliteit te voorkomen.

De scheidsrechter

De taak van de scheidsrechter is het begeleiden van de wedstrijd. De taken van de scheidsrechter bestaan uit:

  • Het aankondigen van het begin en einde van elke ronde.
  • Het toekennen van de overwinning.
  • Het bijhouden van de tijd.
  • Het bijhouden, aankondigen en noteren van de score.
  • Het bepalen van de geluidssterkte van uitroepen.
  • Het controleren van de wedstrijdkleding.
  • Het controleren van de instrumenten.
  • Het controleren van de positie.
  • Het aanpassen van de wedstrijdkleding wanneer deze niet voldoet.
  • Het toekennen van straffen.
  • Het beoordelen van het safeword.

De scheidsrechter mag vrij rondlopen om de wedstrijd te beoordelen, maar beschikt ook over een houten stoel zonder armleuningen.

Overige officials

Tijdens amateurwedstrijden worden alle taken door de scheidsrechter zelf vervuld. Tijdens officiële wedstrijden en kampioenschappen worden enkele taken door aanvullende officials vervuld. Het gaat hierbij om:

  • Scoreteller: deze official houdt de score bij, zowel binnen de ronde als van de wedstrijd.
  • Geluidsmeter: deze official houdt het geluidsniveau bij. Bij toernooiwedstrijden mag dit niet op oor worden geschat, maar dient een decibelmeter gebruikt te worden.
  • Tijdhandshaver: deze official houdt bij of de deelnemers binnen de tijd in positie staan en een klap uitdelen.

De spelregelcommissie bestaat, begrijpelijk, uit oude, dominante mannen. Daar zij huiverig zijn voor de inzet van een videoscheidsrechter, is het nog niet mogelijk om gebruik te maken van instant replay.

Instrumenten

De populariteit van het voetbal is mede bepaald doordat het goedkoop is om te spelen. Om spankathon toegankelijk te houden, is ervoor gekozen de instrumenten simpel te houden. De volgende instrumenten worden gebruikt:

  • De hand van de deelnemer, zonder juwelen of bedekking.
  • Een haarborstel, van hout. Deze mag vierkant of ovaal zijn, afgevlakt of gerond. Het handvat mag ten hoogste tien centimeter in lengte zijn. De kop mag ten hoogste acht centimeter breed en twaalf centimeter hoog zijn. Er mag alleen met de kant zonder borstelharen geslagen worden.
  • Een riem, van leer, ten hoogste vijf centimeter breed, zeven millimeter dik en met een omtrek van 105 centimeter. De riem moet dubbelgevouwen worden, zodat het uiteinde en de gesp samengenomen worden en er met de gevormde lus geslagen kan worden.
  • Een cane, van rattan. Ten hoogste negen millimeter dik en ten hoogste 95 centimeter lang. De cane wordt vooraf gecontroleerd op onvolkomenheden.

Daarnaast hanteert de scheidsrechter nog twee instrumenten voor het uitdelen van straffen:

  • De leren paddle, een kleine, ovalen, leren paddle van ten hoogste vijftien centimeter hoog en tien centimeter breed.
  • Een badborstel, met een kop va maximaal tien centimeter breed en vijftien centimeter hoog, en een steel van maximaal 40, maar tenminste 20 centimeter.

Duur van de wedstrijd

De wedstrijd bestaat uit maximaal twaalf rondes van elk maximaal 20 klappen. Een deelnemer mag ten allen tijde opgeven. Hierbij mag een ronde worden opgegeven, of de hele wedstrijd, waarna de andere deelnemer tot winnaar zal worden uitgeroepen. Het opgeven van een ronde of wedstrijd kan door middel van het roepen van het safeword, waarna duidelijk kan worden gemaakt welke van de twee opties gekozen wordt. Het safeword is ‘xylofoon’, gekozen omdat de kans klein is dat dit per ongeluk tijdens het spel geuit wordt.

Een ronde wordt gespeeld door beide deelnemers, die elk om beurt een klap op de billen van de tegenstander uitdelen. Voor elke klap kunnen punten worden toegekend (later toegelicht). De deelnemer met de meeste punten aan het einde van een ronde wint de ronde. Wanneer er een gelijkstand is aan het einde van de ronde, volgt een sudden-death waarbij er per beurt een score wordt bepaald. Wanneer een van de deelnemers in de beurt hoger scoort dan de tegenstander, wint deze de wedstrijd.

Wanneer elk van de deelnemers zes rondes heeft gewonnen, volgt een sudden-death waarbij elk van de deelnemers een instrument naar keuze hanteert en er per beurt een score wordt bepaald. De score met de hand wordt met vier vermenigvuldigd, met de riem en de haarborstel elk met twee en die met de cane met één. Wanneer een van de deelnemers in de beurt hoger scoort dan de tegenstander, wint deze de wedstrijd.

Voor elke klap heeft een ontvangende deelnemer ten hoogste tien seconden om de juiste positie aan te nemen. De uitdelende deelnemer heeft daarna vijftien seconden voor het uitdelen van de klap. Wanneer de tijd wordt overtreden, wordt de maximale score voor de klap toegekend aan de tegenstander van de overtreder. Wel zal de klap nog worden uitgedeeld om te voorkomen dat expres de tijdsgrens wordt overschreden.

Rondes worden gespeeld met verschillende instrumenten. De indeling is als volgt:

  • Ronde 1-5: de hand.
  • Ronde 6-8: de riem
  • Ronde 9-11: de haarborstel
  • Ronde 12: de cane

Scoretelling

Per klap worden punten toegekend. De toegekende punten zijn als volgt bepaald:

  • Geen reactie: 0 punten.
  • Vocale reactie boven 30 maar onder 50 decibel: 1 punt.
  • Vocale reactie boven 50 maar onder 80 decibel: 2 punten.
  • Vocale reactie boven 80 decibel: 3 punten.
  • Loslaten bar: 1 punt per hand.
  • Aanraken billen: 2 punten per hand, toegekend bovenop de punten voor het loslaten.
  • Voeten van de grond: 1 punt per voet, plus een bonuspunt wanneer beide voeten gelijktijdig de grond verlaten.
  • Door de knieën buigen, kniehoek groter dan dertig graden: 1 punt.
  • Tranen: 10 punten, maximaal 1x per ronde toe te kennen. Deze punten tellen niet mee voor een specifieke beurt, tenzij dit in een sudden-death-ronde gebeurt.

Punten worden cumulatief gescoord. Laat een deelnemer de bar los met een hand en schreeuwt zij ‘auw!’ met 75 decibel, verdient de uitdelende deelnemer 1 + 2 = 3 punten. Stamt de deelnemer met een voet op de grond, om vervolgens door de knieën te buigen en met twee handen over de billen te wrijven, scoort de uitdelende deelnemer 1 + 1 + 2 (loslaten) + 4 (aanraken billen) = 8 punten.

Straffen

Wanneer een deelnemer een overtreding begaat, dient de scheidsrechter straffen uit te delen. De volgende straffen zijn mogelijk:

  • Minor: een pak slaag van 20 klappen met de leren paddle.
  • Major: een pak slaag van 50 klappen met de badborstel.
  • Diskwalificatie: het uitsluiten van een deelnemer.
  • Soaping: het uitzepen van de mond voor tenminste een minuut.

De fysieke straffen, minor en major, deelt de scheidsrechter zittend op de stoel uit. De overtredende deelnemer neemt plaats over zijn  schoot. Wanneer een deelnemer niet goed meewerkt, kan een straf worden uitgebreid naar discretie van de scheidsrechter, tot maximaal het dubbele aantal klappen. Wanneer de medewerking uitblijft, volgt diskwalificatie.

De volgende overtredingen worden door de scheidsrechter bestraft met een minor:

  • Doubling: een deelnemer slaat wanneer het niet haar beurt is.
  • Dawdling: een deelnemer overtreedt herhaaldelijk, of opzettelijk, de tijdsregels.
  • Flinching: een deelnemer verlaat de positie vlak voor een klap landt.
  • Thighing: een deelnemer laat meer dan 25% van de klappen op de bovenkant van de dijbenen landen.
  • Covering: de kleren van een deelnemer bedekken toch de billen, bijvoorbeeld wanneer een shirt dat te lang is en niet goed werd vastgezet, naar beneden valt.
  • Protecting: Een deelnemer gebruikt de handen om de billen te beschermen. Aangezien dit een combinatie is van flinching en covering, wordt dit bestraft met een double minor.
  • Arguing: een deelnemer protesteert te lang tegen een genomen beslissing.
  • Taunting: een deelnemer behandelt de tegenstander, de coaches of het publiek op ongepaste of respectloze wijze.
  • Bratting: overig plagerig gedrag van een deelnemer.

De volgende overtredingen worden bestraft met een major:

  • Upping: een deelnemer slaat boven de billen. De major wordt gevolgd door een diskwalificatie.
  • Wrapping: een deelnemer laat de riem of cane te ver op de billen landen, waardoor deze om de heupen slaat. Bij een tweede overtreding volgt diskwalificatie.
  • Kneeing: een deelnemer slaat te laag, onder de vijf centimeter toegestaan dij-oppervlak.
  • Disrespecting: een deelnemer benadert de officials op ongepaste of respectloze wijze.
  • Pushing: de deelnemer drukt op de knop, terwijl uitdrukkelijk is duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling is!
  • Uncooperating: een deelnemer weigert de straf te ondergaan. Wanneer zij tot de orde is geroepen en alsnog weigert haar staf te ondergaan, volgt diskwalificatie.

De volgende overtredingen worden bestraft met een soaping:

  • Cursing: herhaaldelijk en onbetamelijk vloeken.

Na het uitdelen van een straf heeft een deelnemer dertig seconden om de juiste positie aan te nemen of de klap uit te delen.

Tot slot

Op hoog niveau presteren in spankathon vereist veel training en discipline. Daarom zijn deelnemers altijd op zoek naar geschikte trainers voor het handhaven van de discipline en het stalen van de billen, en naar sparring partners om het slaan op te oefenen. Ben je geïnteresseerd? Neem dan contact op met de nationale bond. Dit is tevens het contactadres voor kaartjes voor de interlands. De eerstvolgende interland tegen het eliteteam uit de Verenigde Staten, de Paddled Bottoms, staat voor 11 maart gepland.

TechIT

Soms zit je tegen je plafond en heb je hulp nodig om verder te kunnen groeien. Daarbij kan het nodig zijn om een klein steuntje in de rug te krijgen. Op het kantoor van TechIT is het niet anders, al zal je de coaching die Stefan aan Lara geeft niet overal tegenkomen.

Inhoudsopgave

TechIT (3)

Na de laatste coachingsessie, waarin Lara er flink met de riem van langs had gekregen, heeft ze besloten die middag thuis te werken. Zittend op haar gezwollen en gehavende achterwerk is het moeilijk concentreren. Ze plant een nieuwe afspraak in met Stefan, neemt afscheid en loopt nog even naar het toilet om de ergste sporen van tranen uit te vegen. Daarna loopt ze snel de trap af, op weg naar haar auto. Bijna beneden aangekomen komt ze Janine tegen, die net naar boven loopt op de trap na een afspraak buiten de deur. De lange, blonde projectleider is altijd op de hoogte van de laatste roddels, weet Lara, en ze wendt haar gezicht af zodat Janine haar gezicht niet ziet. ‘Hey Lara, had jij geen afspraak met Stefan?’ vraag Janine, terwijl Lara voorbij stormt. ‘Ja, net, maar nu ga ik even thuiswerken’. Voor Janine een tweede vraag kan stellen, is Lara al door de deur. Het viel haar op, dat de haren van Lara flink door de war zaten, en dat haar blouseje er opvallend gekreukt uitzag. ‘Normaal is ze altijd zo verzorgd’ denkt Janine. Ze denkt even na. Was dit een normale afspraak, of ziet hier meer achter?

Ze loopt door naar de afdeling en besluit Stefan direct aan te spreken. ‘Hey Stefan, ik zag Lara net naar huis gaan, weet je of alles goed is?’ Stefan kijkt even op van zijn laptop. ‘Volgens mij wel hoor, ze wilde gewoon even thuiswerken om zich beter te kunnen concentreren’. Janine fronst even. ‘Was het een zware sessie? Jij ben haar coach, toch?’. Stefan kijkt weer naar zijn laptop en gaat verder waar hij gebleven was. ‘Janine, dat kan ik niet vertellen uiteraard. Zulke sessies zijn strikt vertrouwelijk. Vind je het erg als ik even verder ga?’. ‘O ja, natuurlijk’ zegt Janine bedrieglijk meegaand. ‘Ik vroeg me gewoon af of alles goed gegaan was tijdens de begeleiding’. Ze laat het laatste woord klinken alsof er aanhalingstekens omheen gaan. Stefan denkt terug aan het vorige uur en krijgt een blos op zijn gezicht. Hij hoopt dat Janine het niet ziet en probeert zich te concentreren. Janine heeft het echter wel gezien en wee het nu zeker; hier speelt iets tussen die twee!

Achter haar computer gaat ze op zoek naar bewijsmateriaal. Ze pakt de agenda’s van Lara en Stefan erbij. Elke paar weken ziet ze een gezamenlijke afspraak voor de coaching staan, maar alle afspraken zijn afgeschermd. Dan valt het haar op dat er twee verschillende ruimte gereserveerd staan. Nieuwsgierig opent ze het reserveringssysteem. De ruimte in de vergadergang, waar ze al wist dat Stefan daar afspreekt, heeft ze snel gevonden. Ze klikt door alle andere ruimtes heen, maar ze kan het niet vinden. Ze denkt even na. Als er inderdaad wat speelt, hebben ze een afgesloten ruimte nodig. Maar waar vind je nu echt een veilige ruimte in dit drukke gebouw. Plots gaat een lampje branden. Ze klikt de agenda van de kolfkamer aan en.. Bingo! De ruimte is elke week gereserveerd tijdens de coaching van Lara. ‘Dat ga ik eens haarfijn uitzoeken’, denkt Janine.

Drie weken later hebben Stefan en Lara een nieuwe coachingsessie. Stefan opent met een grapje. ‘Ik neem aan dat je, na de vorige keer, je opdrachten wel serieus gemaakt hebt?’. Lara glimlacht. ‘Alles af! Eigenlijk meteen die avond al. We hadden de dag erna wel door kunnen gaan’. ‘Ja ja, staand of zittend?’ spot Stefan. ‘Nou, staand, maar ik voelde t wel nog de volgende dag. En ik had nog dagen blauwe plekken!’. Ze pruilt een beetje. Stefan speelt het spel mee. ‘Tsja, dat hoort erbij dame, dat komt ervan als je ongehoorzaam bent!’. Lara schiet in de lach. ‘Ja dat is waar. Ik voelde me wel schuldig dat ik mijn opdrachten niet goed had gedaan, maar toen je met me klaar was, was dat gevoel helemaal voorbij’. ‘Dus je vond niet dat ik te ver gegaan was?’ vroeg Stefan? ‘Nee, het was goed zo’. Een gelukkig gevoel glijdt over Stefan heen, terwijl hij de stap maakt naar het hoofdgedeelte van de sessie.

Na een half uur hebben ze weer vorderingen gemaakt, en nieuw huiswerk bepaald voor de volgende keer. Stefan staat op. ‘Kom, dan gaan we nog even naar de kolfkamer’. ‘Wat, ik heb alles toch gemaakt!’ roept Lara uit, maar Stefan ziet dat t gespeeld is. ‘Geen gesputter dame, dit is preventief, zodat ik de volgende keer niet weer mijn riem nodig heb’. Lara trekt weer een pruillip. ‘Al goed, ik ga wel mee, naar je folterkamer’. Samen lopen ze naar de kolfkamer. Stefan gebiedt Lara haar billen bloot te maken, waarna ze over de knie gaat voor een goed pak slaag met de hand. Hij beseft dat niet alleen Lara dit nodig heeft, maar hij het ook gemist heeft. Misschien moet hij dat gevoel eens met haar bespreken.

Janine kan zich ondertussen nauwelijks nog concentreren. Drie weken heeft ze moeten wachten in haar jacht op de roddel van het jaar. Nadat Stefan en Lara een half uur vertrokken zijn, houdt ze het niet meer uit. Ze lockt haar computer, loopt met stevige pas naar het eind van de gang en versnelt als ze door de deur is. Met twee passen tegelijk loopt ze van de trap. Op de eerste verdieping gaat ze voorzichtiger te werk. Eerst loopt ze naar het zaaltje waar de coaching tussen Stefan en Lara plaats zou moeten vinden. Heel langzaam kruipt ze naar het raam. Ze kijkt naar binnen en ziet dat de zaal leeg is, precies zoals ze verwacht had. Achter haar hoort ze een deur opengaan. Twee mannen komen kletsend naar buiten. Snel pakt Janine de zoom van haar mouw tussen haar vingers en begint een fictief plekje op het glas schoon te maken. Ze kijkt met intense blik naar het glas. Wanneer de mannen door de deur van de gang zijn, loopt ze met kloppend door naar de kolfkamer.

Daar aangekomen staat ze voor de volgende uitdaging. De kamer is helemaal afgesloten, zonder ramen. Ze houdt haar oor tegen de deur, maar hoort niets. Wat moet ze nu doen? Misschien kan ze nog onder de deur doorkijken. Ze gaat op haar knieën zitten en legt haar wang plat op de grond. Er komt zelfs geen toch onder de deur door, en ze ziet geen licht. Ze staat weer op en klopt haar rok weer recht. Er zit maar een ding op, naast opgeven, en dat is de deur openen. Janine is te nieuwsgierig om nu weer te gaan. Ze raapt de moed bijeen en zucht een paar keer diep om zo haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Dan pakt ze de klink vast en duwt deze heel voorzichtig en langzaam naar beneden.

Tergend langzaam duwt ze de klink naar beneden. Dan duwt ze zachtjes tegen de deur aan. Een flinterdun streepje licht verschijnt tussen de deur en de deurpost. Ook de eerste geluiden komen Janine nu tegemoet. Ze hoort Lara zachtjes kreunen en een ritmisch getik, onmiskenbaar een geluid van vlees op vlees. Ze wist het! Die twee hebben seks! Dit is zeker de beste roddel van het jaar, misschien zelfs langer. Maar zijn t zeker Lara en Stefan? Om het zeker te weten duwt ze de deur nog iets verder open en kijkt ze door de kleine opening.
Ze ziet de rug van Stefan, die op een stoel zit, en.. de billen van Lara? Terwijl ze door Stefan geslagen wordt? Janine staat als verstijfd, terwijl ze probeert te begrijpen wat er voor haar gebeurt. Ze ziet de hand van Stefan steeds neerkomen op Lara’s rood geslagen achterste. Ze hoort de uitroepen en gesteun van Lara bij elke klap. Geen seks dus, maar, ja, waar kijkt ze eigenlijk naar? Moet ze ingrijpen? Plots houdt Stefan op met slaan. Ze ziet zijn hoofd richting de deur draaien. Bliksemsnel trekt ze zich terug. Haar hartslag loopt tegen de 200. ‘Al klaar?’ hoort ze Lara spottend zeggen. ‘Stil eens’ zegt Stefan nu, heel serieus, ‘Volgens mij hoorde ik iemand. En de deur staat ook op een kier’. ‘Shit, serieus? Ik lig hier halfnaakt! Niemand mag dit weten!’. Janine hoort gestommel. Ze draait zich om en begint naar het eind van de gang te rennen. Achter haar zwaait de deur open. Een paar meter voor de deur aan het eind van de gang hoort ze luid de stem van Stefan. ‘JANINE! Kom terug!’.

Janine pakt de klink van de deur vast, maar bedenkt zich dan. Ze draait zich terug naar het eind van de gang en begint met stevige pas terug te lopen naar Stefan, die in de deuropening van de kolfkamer met zijn handen in de zij staat te wachten. ‘Wat denk je dat je met dat meisje aan het doen bent?’ foetert ze met luide stem. Stefan blijft rustig. ‘Wat Lara en ik met elkaar afspreken gaat jou niets aan, Janine’. ‘Jij was dat meisje aan het mishandelen’ werpt Janine tegen. Dan mengt Lara zich in het gesprek. Ze heeft haar broek snel weer aangetrokken en steekt haar kop door de deuropening. ‘Ik werd helemaal niet mishandeld! Stefan helpt me hiermee juist. Ik heb hem hiervoor gevraagd’. ‘Tsk, wie vraagt er nou om geslagen te worden’. Lara wordt meteen fel: ‘Misschien zou jij eens geslagen moeten worden!’.

Een duivels plan borrelt op bij Stefan. Met de stem der redelijkheid komt hij tussenbeide. ‘Janine, je kunt niet zomaar oordelen over anderen. Lara en ik staan beide 100% achter deze vorm van coaching’. ‘Pff, coaching, laat me niet lachen’ spot Janine. Lara kijkt boos, bijna klaar om Janine aan te vliegen. Stefan blijft echter rustig. ‘Ik meen het. Deze coaching zorgt voor een gedragsverandering. Zo kan negatief gedrag voorkomen worden. Negatief gedrag, zoals ongevraagd een privévertrek binnensluipen, zoals anderen bespioneren, en al helemaal dat eeuwige geroddel’. ‘Ik ga me niet door jou laten slaan!’ roept Janine terug. De overtuiging lijkt er een beetje uit, en haar woordkeus doet Stefan vermoeden dat ze er ergens nu toch over nadenkt. Misschien voelt ze zich wel een beetje schuldig. Hij draait de duimschroeven verder aan. ‘Volgens mij is dat wel op zijn plaats. Ik zal het incident in elk geval moeten melden. Bezoeken aan de kolfkamer zijn volledig privé. Dat is iets wat HR zeker zal moeten weten’.

Een klein stukje angst flitst door de ogen van Janine. Zou haar nieuwsgierigheid haar carrière kunnen blokkeren? Stefan draait zich half om en knipoogt even naar Lara. Ze begrijpt de hint en begint op Janine in te praten. ‘Janine, dit is allemaal afgesproken met Stefan. Hij mishandelt me niet, hij helpt me. Dit helpt me. Natuurlijk doet het pijn, maar ik voel me daarna veel beter, niet meer zo schuldig over dingen die ik verkeerd heb gedaan. Anders blijf je er maar over nadenken en piekeren’. Er valt een lange stilte. Janine kijkt Stefan aan. ‘Stefan het spijt me dat ik naar binnen liep. Moet je dit echt melden?’. Stefan knikt gewichtig. ‘En als je.. als ik…’ stamelt Janine. ‘Dan is het voor mij afgehandeld. Voor jou ook Lara?’. Lara glimlacht. ‘Ja, voor mij ook’. ‘Dan moet het maar’ zucht Janine, en ze loopt naar binnen.

Lara en Stefan lopen naar binnen en Stefan sluit de deur. Dan neemt hij de leiding. ‘Lara, jij kunt hier gaan zitten. Janine, jij kunt je broek en onderbroek vast uittrekken’. ‘Wat!’ schreeuwt Janine uit, ‘Ja denkt toch zeker niet dat ik gek ben? Ik ga hier niet in mijn nakie staan!’. Stefan blijft heel rustig. ‘Janine, dat is precies wat je gaat doen. Jij hebt aangegeven mee te werken aan deze voor jou op maat gemaakte coaching, en daar hoort bij dat je me gehoorzaamt. Is dat duidelijk?’. Nogmaals stribbelt Janine tegen. ‘Maar dit hoeft toch helemaal niet, je kunt toch ook..’. ‘Janine, dit begint me te vervelen. Jij zorgt nu dat je onderlijf bloot is, anders is deze afspraak voorbij en brengen Lara en ik een bezoek aan HR. Dit is de beste manier om het schuldgevoel te verdrijven, en bovendien ook het eerlijkst naar Lara. Je hebt haar tenslotte ook in haar blote kont gezien. Dus, gaan we nu luisteren’? ‘Jaja, al goed’ is de laconieke reactie van Janine. ‘Ja Stefan is het juiste antwoord. Niet alleen nu maar gedurende deze hele sessie spreek je me met twee woorden aan. Is dat duidelijk?’ Janine kijkt weer vol ongeloof, maar onder zijn strenge blik buigt ze toch. ‘Ja Stefan’.
Ze maakt de knoop van haar broek los en trekt deze vervolgens langzaam uit. Daarna trekt ze haar ondergoed naar beneden. Als ze weer rechtop gaat staan, houdt ze haar handen voor haar geslacht. Haar wangen zijn
pioenrood. ‘Omdraaien handen tegen de muur’ beveelt Stefan. Ze draait zich om en doet wat haar gevraagd is. ‘Twee stappen naar achter’ is het volgende commando. Janine luistert weer. Haar billen steken nu goed naar achter, een makkelijk doelwit voor Stefan, die inmiddels naast haar is gaan staan. ‘Janine, wat je vandaag gedaan hebt is onverantwoordelijk. Ik hoop dat dit je helpt om de volgende keer de privacy van anderen te respecteren’. Hij slaat hard op Janines rechterbil. Een rode afdruk met vingervormen blijft achter. Daarna doet hij hetzelfde met haar linkerbil. Dan verhoogt hij te tempo.

Na enkele klappen komt Janines been omhoog. Met de hak van de schoen komt ze bijna in de baan van Stefans hand. ‘Voeten op de grond!’ is het korte commando van Stefan, en Janine zet haar voeten weer terug. De klappen blijven komen en Janine probeert zich nu met haar handen te beschermen. ‘En de handen tegen de muur’ klinkt het kortaf. De billen van Janine worden roder en roder door de klappen die neer blijven regenen op haar uitgestoken achterwerk. In een poging om aan de klappen te ontsnappen, zonder ongehoorzaam te zijn tegen Stefan, danst ze op haar plaats. Stefan geniet van de aantrekkelijke bewegingen van haar billen, terwijl eerst de linkerkant, dan de rechterkant omhoog gaat door een kleine beweging in de knie. Hij merkt dat Janine muisstil blijft en besluit zijn troefkaart in te zetten. Twintig keer achter elkaar slaat hij hard op de onderkant van de billen, daar waar ze overgaan in de benen. Beide kanten wisselt hij af, waardoor de dansbeweging wordt versterkt. Bij de laatste klap heeft hij zijn doel bereikt. ‘Auwauw Stefan, genoeg, ik zal nooit meer binnenvallen!’.

Stefan neemt de proef op de som. ‘Heb je je les geleerd?’ ‘Ja Stefan, ik zal me niet meer zoveel met privé-zaken van anderen bemoeien’ sniffelt Janine. ‘Heel goed. Lara, geef jij haar kleren even aan?’. Lara brengt Janine haar kleren en legt even troostend haar hand op Janines schouder. Janine kleedt zich aan en draait zich om. Woordeloos geeft Lara haar een zakdoek aan. ‘Hoe voel je je?’ ‘Pijnlijk’ grimast Janine ‘maar blij dat t klaar is. Laten we t hier nooit meer over hebben’. Lara lacht. ‘Dat lijkt me verstandig, laten we Stefan geen aanleiding geven voor een nieuwe les!’

TechIT (2)

De daaropvolgende maanden ging de coaching van Stefan aan Lara gestaag verder. Soms kwam er geen straf aan te pas, maar vaker wel dan niet vindt Stefan een reden om Lara aan te moedigen beter haar best te doen, of vraagt Lara of hij weer als stok achter de deur kan optreden. Voor de zekerheid zorgt hij altijd voor een reservering in de geluidsdichte en afgeschermde kolfkamer. Stefan merkte bij de laatste sessie dat ondanks het zorgvuldig aangebrachte rode kleurtje het huiswerk toch met weinig aandacht was gedaan. Vandaag probeert hij het euvel te herstellen.

‘Lara, je hebt de test ingevuld, heel fijn. Het was aardig wat werk volgens mij’ opent Stefan de sessie, uiteraard nadat ze even bijgepraat hebben. ‘Zeker’ knikt Lara, ‘150 vragen vul je niet in 5 minuten in’. ‘Nee dat lijkt me ook niet. Er viel me wel wat op, wanneer ik naar de antwoorden kijk’. Stefan draait het scherm naar Lara toe. ‘Heel veel vragen lijken op elkaar, maar net anders geformuleerd. Je kunt deze vragen mooi analyseren’. Op het scherm staat een grafiek met punten, die steeds verder uit elkaar lopen. ‘Bij de eerste 40 vragen zijn de antwoorden van de vragen die op elkaar lijken ook gelijkend. Daarna lijkt er geen verband meer te zijn. Weet je hoe dat komt?’. Lara zwijgt en staart naar het scherm, terwijl Stefan doorgaat. ‘Ik zal je zeggen wat ik denk; je had er geen zin meer in en hebt maar wat aangeklikt. Ben ik warm?’. Lara staart hem even aan en barst dan uit. ‘Ja Jezus Stefan, 150 vragen, wat denk je zelf?’. Stefan kan een grijns niet onderdrukken. ‘Jammer dat je de discipline niet meer kon opbrengen. Tijd om die weer bij te brengen, volg mij maar even’.

‘Hoezo volgen, ik heb mijn huiswerk toch gedaan?!’ reageert Lara verontwaardigd. Stefan had deze reactie natuurlijk al verwacht. ‘Tijdens onze eerste sessies hebben we dit ook al behandeld, Lara. Het gaat niet om het invullen, het gaat om jou. Deze sessies zijn voor jou, niet om mij een plezier te doen’. Lara zwijgt weer even en Stefan ziet dat ze weet dat hij gelijk heeft. Toch geeft ze t nog niet op. ‘Goed, je hebt gelijk, ik zal m opnieuw maken. Je hoeft me niet over de knie te leggen’. Stefan kijkt geamuseerd. ‘O, waarom niet?’ vraagt hij schijnbaar vriendelijk. ‘Omdat ik mijn huiswerk wel gedaan heb, alleen t kan gewoon een stukje beter’. Stefan lacht even. ‘Ik zie dat net anders. Je hebt je huiswerk niet gemaakt, maar afgeraffeld. Je hebt tegen mij gelogen en doen voorkomen dat je het netjes had ingevuld en probeert nu met smoesjes onder je straf uit te komen. Dus nu; meekomen!’.

Lara pruilt, maar staat toch op en loopt achter Stefan aan naar de kolfkamer. Daar aangekomen komt Stefan meteen ter zake. ‘Broek uit, onderbroek uit’ zegt hij op een toon, die duidelijk maakt dat er geen tegenspraak verwacht wordt. Zwijgend doet Lara wat haar gezegd is. Hoewel halfnaakt voor Stefan staan altijd wel beschamend is, weet ze dat het onvermijdelijk is. Stefan plaatst intussen een stoel in het midden van de kamer. Geroutineerd gaat Lara aan de rechterkant van de stoel staan, maar Stefan gaat niet zitten. ‘Nee dame, deze keer niet’. Lara kijkt hem verbaasd aan. ‘Volgens mij werkt het lesje niet meer zo goed, dus gaan we het anders doen. Je mag achter de stoel gaan staan en voorover bukken met de handen op de zitting van de stoel’. Terwijl hij dit zegt haalt hij zijn zwartleren riem uit de lussen van zijn broek. ‘Stefan, dat kun je toch niet menen, je kunt me toch niet met je riem gaan slaan?’ sputtert ze vol ongeloof. ‘Zeker wel, en dat is precies wat er gaat gebeuren. Ik zou jouw stok achter de deur zijn, en als ik naar je huiswerk kijk is de stok niet meer dik genoeg. Daarom; voorover bukken en handen op de zitting’. Even houden ze elkaars blik gevangen, dan wendt Lara haar ogen af en buigt ze met een diepe zucht, een laatste protest, over de stoel.

Stefan vouwt zijn riem dubbel en gaat schuin achter Lara staan. ‘Ben je er klaar voor Lara?’ vraagt hij. ‘Ik denk ’t’ zegt Lara, enigszins brutaal. Een scherpe galm klinkt door het hok en even later zijn er duidelijk vijf lichtrode vingers zichtbaar op Lara’s rechterbil. ‘Ben je er klaar voor Lara?’ herhaalt Stefan, op exact dezelfde toon. Lara zucht, maar geeft zich gewonnen. ‘Ja Stefan’ zegt ze deze keer. Stefan haalt aan en laat de riem hard op beide billen neerkomen. Meteen schiet Lara overeind en begint met beide handen over haar achterste te wrijven. ‘Ah, holy fack Stefan, dat doet echt pijn’. Uit Stefans blik spreekt medeleven. ‘Dat begrijp ik, maar ik meende wat ik zei. Je hebt deze les nodig om weer de juiste aandacht aan de coaching te besteden. De coaching die wij samen doen, voor jou’. Lara laat de woorden even op haar inwerken, en bukt dan weer voorover. Stefan haalt voor de tweede keer uit, en deze keer blijft Lara in positie. Met een plof laat ze de lucht uit haar longen ontsnappen.

In een rustig tempo slaat Stefan door. Er ontstaan lange, rode banen op Lara’s billen. Waar ze elkaar overlappen ontstaan donkere strepen en kleine blauwe plekken. Lara haalt diep adem. Af en toe laat ze een uitroep van pijn ontsnappen. Een enkele keer gaat haar hand van de stoel, maar ze balt deze snel in een vuist voor ze haar billen probeert te beschermen. Lara’s billen worden steeds roder, en de uitroepen worden scherper. Stefan stopt even. ‘Lara, we zijn er bijna. Je krijg nog 10 klappen. Na elke klap tel je mee en zeg je “De coaching is voor mijzelf en daarom bereid ik mij goed voor”. Is dat duidelijk?’. ‘Ja Stefan’ antwoordt Lara, met een trilling in haar stem. ‘Goed zo. Komt de eerste’. Stefan haalt hard uit. ‘Één, de coaching is voor mijzelf en daarom bereid ik mij goed voor’. Onmiddellijk laat Stefan de tweede slag volgen. Weer telt Lara mee. Bij elke slag gaat haar stem meer trillen. ‘De laatste’ kondigt Stefan aan. ‘Tien, de coach, de coaching is voor mijzelf en daarom bereid ik mij goed voor’ snikt Lara. Stefan kijkt naar de billen voor hem, een prachtig schouwspel van rood, van licht tot heel donker, met nog donkerdere lijnen ertussen.

‘Je mag overeind komen’ geeft Stefan aan. Lara komt overeind en draait zich om. Er lopen tranen over haar wangen. Stefan legt zijn riem op de grond en spreidt zijn armen. Lara loopt naar hem toe en begraaft haar hoofd tegen zijn schouder. Stefan slaat zijn armen om haar heen en houdt haar stevig vast. Ze snikt hevig en slaat haar armen ook op hem heen. Stefan fluistert zachtjes ‘Je hebt het goed gedaan Lara’. Lara knijpt even met haar armen. Langzaam komt ze tot rust. Nadat het huilen is gestopt blijft ze nog even staan. Dan laat ze los en kijkt Stefan aan. Met warme stem spreekt ze hem toe. ‘Dankjewel’.

TechIT (1)

Al jaren was Stefan aan het werk voor TechIT, een van de grootste en meest toonaangevende consultancybedrijven in ‘de cloud’, zoals dat anno nu heet. Onderaan de ladder begonnen als junior consultant, maar inmiddels uitgegroeid tot een zelfverzekerde ‘senior’ van begin 30. Hij voelde zich ook op zijn gemak in zijn baan. Zijn team was gezellig, met een goede sfeer op het kantoor, maar ook leuke uitjes daarbuiten. Ook voelde hij zich gewaardeerd. De jongere collega’s vroegen hem regelmatig om advies. De truc van Stefan was dan om niet de vragen te beantwoorden, maar juist nieuwe vragen te stellen. Zo werden collega’s geprikkeld om goed na te denken over de beste koers.
Stefan genoot van het helpen van zijn collega’s. Zelf was hij, net als ieder ander, ook niet zonder hulp gekomen tot waar hij was. Na de eerste paar jaar bij TechIT merkte hij dat nieuwe klanten zelden zijn naam of gezicht leken te onthouden. Tuurlijk, nadat hij een aantal keer werk voor ze had verricht, wisten ze maar al te goed wie hij was, en bleven ze hem terugvragen. Stefan was daar heel gelukkig mee; hij werd gewaardeerd op wat hij liet zien, niet op een façade. Toch wilde hij graag dat hij wat meer gezien werd. Daarom ging hij op zoek naar hulp.

Die hulp vond hij in Gerben. Gerben was een man van vooraan in de 50. Ook hij was een zeer gewaardeerde collega, niet alleen om zijn werk voor klanten, maar ook vanwege zijn passie voor het coachen van collega’s. Na een voorzichtige kennismaking werd Stefan al gauw openhartiger. Middels oefeningen leerde hij steeds beter over zichzelf na te denken, zichzelf te begrijpen. De manier waarop hij zich voorstelde bij nieuwe klanten was de reden dat hij niet opviel. Hij wilde niet opvallen, omdat hij zichzelf dat had aangeleerd. Oud gedrag zat hem dwars, en oud gedrag is te veranderen, als je zelf wil en je weet waar het gedrag vandaan komt.

Met die gedachte in het achterhoofd, komt Stefan vandaag op kantoor voor wat nieuws. Vandaag heeft hij een nieuwe coachingsessie, maar voor het eerst met hem in de rol van coach. Aan de andere kant van de tafel zit Lara, een ‘junior’ collega van 25, vorig jaar begonnen bij de buren van de kantoortuin aan de overkant van het gangpad. Ze zaten samen in hetzelfde loopgroepje en hadden elkaar zo leren kennen. De laatste maanden had Stefan gemerkt dat ze niet meer zo lekker in haar vel zat. Ze zonderde zich steeds vaker af en tijdens gemeenschappelijke vergaderingen bleven de scherpe opmerkingen ook steeds vaker weg.

Tijdens een gezamenlijk etentje, vlak voor kerstavond, kwam alles er in een keer uit. Lara was in tranen uitgebarsten. De werklast was al weken te hoog, en ze voelde zich alsof ze vastzat in een eindeloze stroom vervelende taken. Samen met de andere collega’s had Stefan haar getroost. Bij het afrekenen stonden ze nog even samen, en bood hij haar aan te helpen. Hij zou haar coach worden, om zo samen te bedenken hoe ze haar werklast beter zou kunnen behandelen en hoe ze weer plezier in haar werk zou kunnen krijgen. Dankbaar had ze het aanbod aanvaard, en direct de volgende dag had Stefan een afspraak ingeschoten.

‘Kom je mee?’ Vroeg Stefan aan Lara, terwijl hij opstaat van zijn bureau. Met een vale glimlach staat ze op en volgt ze hem naar de linkervleugel op de eerste verdieping. Hoewel de ruimtes daar oorspronkelijk niet bedoeld waren als kantoorruimtes, stond de vleugel al tijden leeg, waardoor ze uiterst geschikt zijn voor het voeren van overleggen waarbij wat meer privacy gewenst is, zoals een jaargesprek. Ook de coachingsessies die Stefan met Gerben had gevoerd hadden in deze vleugel plaatsgevonden. Nadat ze beiden wat te drinken hebben gepakt, nemen ze plaats in een klein hokje achterin.

Na eerst de lopende zaken en wat koetjes en kalfjes te bespreken, komt Stefan ter zake. ‘Heb je nagedacht over de hoofdvraag die je wil stellen?’. Lara denkt even na. ‘Ik denk dat ik wil weten wat me plezier geeft in het werken’ is haar antwoord. ‘Nou, dat lijkt me een uitstekend begin’ geeft Stefan aan. ‘Daarvoor heb ik wel een oefening’. Samen beginnen ze aan de oefening om werkaspecten te benoemen en aan te geven hoeveel energie die haar geven. Steeds daagt Stefan Lara uit om over haar formuleringen na te denken en langzaam vormt zich een lijstje. ‘Dat lijkt me voldoende voor nu’ geeft Stefan aan. ‘Hoeveel tijd ben je nu bezig met zaken die je energie geven, en hoeveel met zaken die energie roven?’. Lara denkt even na. ‘Dat weet ik eigenlijk niet zo goed’ bekent ze. ‘Ik heb wel eens eerder geprobeerd dat in kaart te brengen, maar om dat elke dag te noteren, dat is echt zó saai. Dat vergeet ik iedere keer. Ik denk dat ik gewoon een stok achter de deur nodig heb!’.

Meteen zijn de hersenen van Stefan alert. Dit gebeurt vaker, al zo lang hij kan herinneren. Als er opmerkingen vallen als ‘stok achter de deur’ of een ‘helpende hand’, tamelijk onschuldige frases, klikt er direct wat in zijn hoofd. ‘Hoe bedoel je dat?’ vraag Stefan. ‘Nou, gewoon’, zegt Lara. Ze kijkt zenuwachtig naar beneden. ‘Dat iemand anders helpt dat ik eraan blijf denken, dat er ook consequenties zijn als je het niet doet’. ‘Consequenties?’ Vraagt Stefan. Zijn hartslag gaat omhoog. ‘Ja, dat we niet verder kunnen’. ‘Ah’, zegt Stefan. Hij verbergt zijn teleurstelling op haar reactie. Het gesprek gaat een andere richting in en na het maken van een vervolgafspraak gaan ze beide weer aan het werk.
’s Avonds in zijn bed kan Stefan de slaap niet vatten. Hij blijft denken aan de opmerking van Lara over consequenties. Wat bedoelde ze daar nu mee? Was het een onschuldige opmerking, zonder bijbedoelingen? Of wilde ze dat hij streng voor haar moest zijn, vooral als ze zich niet aan de afspraken hield? Hij schudt de gedachte van zich af. Ik hoor wat ik wil horen, concludeert hij. Het is beter om voorzichtig te zijn en niet te veel aan te nemen. Toch weet hij niet waar hij op moet hopen. Aan de ene kant kunnen ze alleen verder met de coaching als ze haar lijstje ook netjes maakt, maar als ze het niet doet, is er ruimte om nog wat dubbelzinnige opmerkingen te plaatsen. Een beetje voorzichtig prikken moet toch geen kwaad kunnen?

In zijn dromen herhaalt Stefan het gesprek met Lara keer op keer. Verschillende antwoorden komen voorbij. ‘Dat lijkt me duidelijk, toch?’ zegt ze met een ondeugende glimlach. ‘Ik denk dat je dat wel weet’ zegt ze, terwijl ze hem strak aan blijft kijken, zonder met haar ogen te knipperen. ‘Dat je me straf geeft als ik niet luister’ zegt ze, terwijl haar stem nog zachter wordt dan in het gesprek van de vorige dag. Slecht uitgerust wordt hij wakker. Hij denkt eigenlijk maar aan een ding en ook tijdens de rit naar het werk is hij nauwelijks bij de weg. Op kantoor aangekomen ziet hij Lara niet zitten. Hij kijkt in haar agenda en ziet dat ze een klantafspraak heeft. Kort daarna wordt hij gebeld door een van zijn klanten. Langzaam komt de aandacht weer terug bij het werk en verdwijnt het gesprek van de dag ervoor naar de achtergrond.

Vier weken later staat het volgende gesprek op de agenda. In de laatste dagen voor het gesprek komen steeds weer nieuwe gedachten bij Stefan naar boven. Hij stopt ze echter weg, overtuigd dat alles wat hij bedenkt zich uitsluitend in zijn hoofd afspeelt. Vlak voor het gesprek staat Lara ineens aan zijn bureau. ‘Eum, Stefan’, begint ze, ‘ik ben niet toegekomen aan het invullen van de uren’. Stefan kijkt op en kijkt haar aan. ‘Niet aan toegekomen, of geen zin gehad?’ Hij laat zich streng klinken, maar van binnen voelt hij het plezier. Zo kan hij toch een stukje van zijn fantasie beleven. ‘Geen zin..’ zegt Lara, terwijl haar stem tot een gefluister wegzakt. ‘Nou, dan kunnen we de coaching beter uitstellen, denk ik’. Lara geeft geen antwoord. ‘Laten we zeggen, over twee weken. Ik plan een nieuwe afspraak voor ons in’. Stefan kan het niet laten om nog toe voegen ‘en als je het nu weer nalaat je uren bij te houden, zullen er stevigere consequenties zijn’. Lara kijkt verschrikt op, maar herpakt zich. ‘Ja Stefan’, zegt ze, en zonder verdere vragen loopt ze terug naar haar bureau.
Er verstrijken weer twee weken, waarin Stefan regelmatig terugdenkt aan het gesprek met Lara en fantaseert hoe het verder had kunnen lopen. Hoe langer hij er over nadenkt, hoe meer hij zeker weet dat het ook niet meer dan fantasieën zijn, en dat hij uitspraken van Lara niet moet overinterpreteren. Het is leuk om over na te denken, niets meer. Zo verstrijken de dagen tot de volgende sessie. Wanneer Stefan ’s ochtends aankomt, ziet hij Lara al staan bij de waterkoker. ‘Ha Lara, kijk je uit naar ons gesprek’. Lara groet terug. ‘Ja natuurlijk’, zegt ze vrolijk. ‘Dus deze keer heb je beter voorbereid?’ zegt Stefan gespeeld streng. ‘Ja natuurlijk’, zegt Lara weer, maar het klinkt wat minder zeker. ‘Mooi, dan zie ik je om twee uur bij de vergaderzalen’. Stefan pakt zijn koffie en loopt naar zijn bureau. Misschien was ze het weer vergeten. Vervelend voor de coaching, maar wel leuk voor een gesprek.

Om twee uur stipt loopt Stefan de vergaderruimte binnen. Lara zit al achter het bureau. Eerst bespreken ze de dagelijkse gang van zaken en de lopende projecten. Na enkele minuten besluit Stefan ter zake te komen. ‘Hoe is t gegaan met t invullen van de uren’ vraagt hij. ‘Goed hoor’, zegt Lara. Ze rommelt in haar spullen, vindt haar papieren en geeft die aan Stefan. Hij kijkt door de papieren en ziet dat ze elke dag wat heeft bijgehouden. Ineens valt hem wat op; op de 20e staan allemaal werkactiviteiten, maar dat was een zaterdag. ‘Lara, heb je nog zo hard gewerkt van het weekend? Ik dacht dat je een familiedag had?’. Lara loopt rood aan. ‘Ik vroeg me al af waarom je wat onzeker klonk vanmorgen. Heb je de uren elke dag ingevuld, of heb je t vanochtend snel gedaan?’. Lara blijft even stil. ‘Vanochtend, nou ja behalve de eerste twee dagen dan. Die had ik netjes ingevuld. Maar na twee dagen vergat ik t weer. Het is ook zo saai!’.

Stefan ziet de lol er wel van in. Het is ook saai. Aan de andere kant, wiens coaching is het eigenlijk? ‘Lara, voor wie zitten we hier, voor mij of voor jou?’. Lara wordt weer rood. ‘Voor mij..’ mompelt ze. ‘Precies! Je zie dat je een stok achter de deur wilde, dat er consequenties moesten zijn. Blijkbaar is het niet doorgaan van een gesprek niet voldoende, of dat ik teleurgesteld in je ben. Wat moeten we dan doen?’ Lara blijft stil. ‘Moeten we stoppen?’ vraagt Stefan? ‘Nee..’ mompelt Lara. ‘Wat dan, moet ik je over de knie nemen?’
Shit, denkt Stefan, waarom zei ik dat nou. Hij probeert een beetje te lachen, zodat ze het als een grap op zal vatten. Van binnen ziet hij het ergste al gebeuren. Dat wordt zeker een enkele reis richting HR. Zulk gedrag wordt niet geaccepteerd, niet in deze tijd en zeker niet in een coachingrelatie. Verschrikt kijkt Lara Stefan aan. Ze kijkt hem recht in de ogen aan, klaar om het zwaard over zijn carrière bij TechIT te laten vallen. Dan volgen haar woorden, waarschijnlijk de laatste die hij van haar hoort. ‘Misschien helpt dat wel’.
‘Misschien helpt dat wel?’ reageert Stefan, voor hij er erg in heeft. Lara knikt ernstig. De gedachten razen door Stefans hoofd. ‘Ik moet iets zeggen!’. ‘Dat lijkt mij ook, dame!’, brengt hij min of meer geloofwaardig uit. Wat nu te doen? Stefan pakt zijn laptop erbij en opent de kalender. Verderop in de gang is een kolfkamer. Een afgesloten ruimte, geluidsdicht en niemand komt je er storen. Tot zijn geluk staat er nog geen reservering voor het komende uur. Snel grijpt Stefan zijn kans. ‘Laten we maar meteen ter zake komen’ zegt hij snel. Lara kijkt wat angstig. ‘Niet hier, ik weet dat t rustig is maar er kan zomaar..’. ‘Nee, niet hier’ onderbreekt Stefan haar. ‘Ik heb de kolfkamer gereserveerd, dus we zullen niet gestoord worden. Dus hop, in de benen en lopen!’.

Lara staat op, kijkt naar Stefan, die met zijn armen over elkaar naar haar kijkt, en begint te lopen. Stefan klapt zijn laptop dicht, sluit de deur weer en loopt achter haar aan. Met alle adrenaline in zijn lijf is het moeilijk geconcentreerd te blijven. Flarden van fantasieën, die nu eindelijk uit gaan komen, schieten zo snel door zijn gedachten dat ze geen geheel meer vormen. In een poging zich te herpakken, fixeert hij zijn blik op Lara, de lange donkerblonde haren die over haar schouders vallen. Langzaam zakt zijn blik over haar rug naar beneden, naar haar in strakke jeans verpakte billen. Zachtjes wiegen ze heen en weer, op weg naar het kamertje. Zwijgend en starend komt er weer een klein beetje rust in zijn hoofd.

Aangekomen in de kolfkamer ziet Stefan, tot zijn geluk, een stoel zonder armsteunen. Hij zet de stoel met een grote armzwaai in het midden van de kamer en neemt plaats. Met zijn rechterhand tikt hij tweemaal op zijn dij. ‘Moet ik..?’ Vraagt Lara. ‘Over de knie’ is Stefans korte antwoord. Enigszins onwennig buigt Lara naar voren, steunt even met haar hand op Stefans linkerbeen en gaat dan liggen. Haar billen liggen nu pontificaal op Stefans schoot. Gelukkig bedenkt hij dat hij niet te lang kan blijven kijken. De voorbereiding in zijn dromen werpt nu de vruchten af. ‘Lara, je weet waarom je hier ligt. Je hebt mij teleurgesteld door je opdracht niet serieus te nemen, en je hebt jezelf teleurgesteld’. ‘Dit gaat je helpen volgende keer de juiste keuzes te maken. Ben je er klaar voor?’ Lara knikt. ‘Ik kan je niet horen’ zegt Stefan. ‘Ja’ zegt Lara zachtjes. Hij laat zijn rechterhand een aantal seconden op haar onderrug rusten. ‘Ik wacht even tot je je zin afmaakt. Lara zucht. ‘Ja Stefan, Ik ben er klaar voor’.

Stefan heeft zijn rechterhand en laat deze hard op Lara’s linkerbil neerkomen. Er volgt geen reactie. Meteen volgt een tik op de rechterbil, en nog een, net wat lager. Lara reageert niet, maar Stefan heeft snel een goed ritme gevonden. Hij wisselt de richting van de slagen af; soms van bil naar bil, dan weer een aantal op dezelfde flank, van boven naar beneden. Na een minuutje begint Lara op de klappen te reageren door soms haar voet op te tillen of te steunen, zeker als een aantal keer kort achter elkaar dezelfde plek wordt geraakt.
Stefans handen zijn echter niet gestaald door ervaring en na enkele minuten begint hij het zelf ook te voelen. Natuurlijk zou het zonder spijkerbroek makkelijker gaan. Aangemoedigd door zijn succes tot zover besluit hij de volgende stap te nemen. ‘Je bent nu wel voldoende opgewarmd, kom maar even overeind ‘ commandeert hij. Lara steunt even op zijn knie en staat dan op. ‘Die broek biedt veel te veel bescherming. Knoop losmaken en tot je knieën naar beneden, daarna mag je weer gaan liggen.’ Lara kijkt hem even aan, en doet vervolgens wat haar gezegd is.

De onderbroek die haar billen nog omspant biedt duidelijk minder bescherming dan de jeans die inmiddels om haar onderbenen bungelen. De kreetjes en uitroepen komen vaker en worden luider, steeds vaker en verder tilt ze onwillekeurig haar voeten op. Net onder haar onderbroek is een duidelijk kleurverschil zichtbaar tussen de lichtroze dijen en de lichtrode billen. Stefan brandt van nieuwsgierigheid om de rest ook te zien en grijpt zijn kans. ‘Zoals je weet wordt echte billenkoek op de blote billen gegeven’ zegt hij, terwijl hij met beide handen de zijkanten van haar ondergoed pakt en dit tot halverwege haar dijen naar beneden schuift. Lara kreunt van schaamte, maar protesteert niet.
Met hernieuwde inzet gaat Stefan aan de slag. In hetzelfde tempo als hiervoor bewerkt hij het bevallige achterwerk van Lara. Ook Lara reageert op dezelfde manier. Na een minuutje probeert ze met haar linkerhand haar billen te beschermen, maar Stefan ziet het op tijd en pint deze op haar onderrug. ‘O nee, daar komt niets van in’ zegt hij met een lach. Het gekerm van Lara neemt verder toe, en ze tilt haar billen af en toe op van Stefans schoot, alsof ze zijn hand tegemoet wil komen. Stefan besluit dat het zo bijna voldoende is, alleen nog even afronden. Hij laat haar hand los, gebruikt deze om de huid van haar rechterbil wat omhoog te trekken en strak te spannen. Met zijn andere hand slaat hij tien keer hard op de onderkant van haar bil, waar deze samenkomt met haar bovenbeen. Daarna herhaalt hij de procedure aan de andere kant en laat dan beide handen op haar rug liggen. Even laat hij een stilte vallen, terwijl Lara slap over zijn schoot ligt.

Na een lange pauze verbreekt Stefan de stilte. ‘Ik hoop dat je je les geleerd hebt’ zegt hij, maar hij klinkt niet meer zo streng. Hij aait zachtjes in cirkels over haar billen. Lara zegt niets. Na nog een tijdje in stilte zo door te zijn gegaan, geeft Stefan aan dat ze overeind kan komen. Terwijl ze opstaat, draait ze zich even om en ziet Stefan tranen in haar ogen staan. Ze wrijft even over haar billen en trekt dan haar onderbroek en jeans weer aan. Langzaam weet ze zich weer te herpakken. ‘Dat deed goed zeer!’ zegt ze, terwijl ze een klein lachje tevoorschijn tovert. ‘Zo hoort t ook natuurlijk. T moet je helpen om je opdrachten uit te voeren’ antwoordt Stefan. ‘Nou, ik weet zeker dat ik dit wel even onthoud’. ‘Mooi’ zegt Stefan. ‘We hebben nog wel wat tijd over, maar ik kan misschien beter vast naar beneden. Dan heb jij even de tijd om je make-up bij te werken’. Lara knikt. ‘O Stefan?’ hoort hij in de deuropening. Hij draait zich om. ‘Bedankt!’ zegt Lara oprecht. Stefan krijg een grote grijns. ‘Graag gedaan’.

De dagen erna spreken Lara en Stefan elkaar enkele keren, maar beide beginnen ze niet over het pak slaag van de vorige coachingsessie. Bij de volgende sessie heeft Lara, diep van binnen tot lichte teleurstelling van Stefan, zich prima voorbereid. Toch is het fijn om eindelijk stappen in het proces te kunnen maken en hij ziet dat het denkproces dat volgt hen beide goed doet. Aan het eind van de sessie kan hij het toch niet laten nog een opmerking te plaatsen over de vorige keer. ‘Leuke sessie Lara, ik merkte dat je je veel beter hebt voorbereid. Goed, dat je tot dat besef bent gekomen’. Lara bloost. ‘Ja, en helemaal uit mezelf he!’. Ze lacht, en Stefan lacht mee. Dan blijft ze even stil. ‘Ik had t echt nodig, nogmaals bedankt’. Stefan kijkt enigszins beduusd. ‘Het was niets hoor’. ‘Neem je compliment in ontvangst, zoals je geleerd hebt’ verwijst Lara naar de theorie van de coaching. Weer blijft t even stil. ‘Wat ik wil vragen is, of je het vaker zou willen doen, als het nodig is natuurlijk’. Stefan denkt niet lang na. ‘Natuurlijk wil ik je daarbij helpen’. ‘Dat is mooi’ zegt Lara. ‘Je hebt me weer huiswerk gegeven, en ik wil zeker weten dat ik het ook op tijd maak. Ik zag in je agenda, dat je nog wel een half uurtje hebt. Onze kamer is al geboekt’.