‘Ik zweer het je…die man heeft een affaire.’
Hem kan het niks schelen, dat weet ze. Maar hij luistert geduldig. Min of meer. Of hij doet alsof. Goed genoeg.
Hij zegt altijd dat Barbara een soort buurt stasi is.
Alsof dat zo erg is!
Ze wil gewoon graag weten wat er om haar heen gebeurt.
Alsof voor de computer hangen en doen alsof je een of ander raar groen monster bent zo nuttig is. Zij heeft tenminste een beetje
feeling met de buurt. Als er iets aan de hand is, dan weet ze dat. Kan ze helpen…en het misschien met de andere buren delen.
Zo wist ze als eerste dat Frits, de man van Denise, een dijk van een gokprobleem had.
Die hadden hier niet meer gewoond als zij het niet verteld had. En dat de dochter van de Uagoubi’s van nr 42 een kleptomaan was.
Dat is nog steeds niet helemaal bewezen, maar iedereen let nu beter op zijn of haar spullen en dat is maar goed ook.
En zo kan ze nog zeventienduizend voorbeelden geven van crisissen die ze heeft weten te voorkomen.
Nee, denken mensen aan het schrijverkwartier dan denken ze aan Barbara Huizer!
Maar nu is het dus die nieuwe man van nummer 67, het huis tegenover het hunne. Die heeft een affaire. Barbara weet het zeker. En
niet zomaar een, maar met een piepjong ding. Net legaal denkt ze. Ze komt elke week, met haar sletterige korte broekjes en strakke
topjes. En hij…
En het is alleen als z’n vrouw niet thuis is. En dan alle gordijnen dicht. Smerig, gewoonweg smerig.
Het is sowieso een raar stel. Pensionado’s. Best rijk. Ze schijnen een boot te hebben.
Maar vreemd, gewoon vreemd. Een soort van plakkerig warm. Als…Amerikanen. Of alsof ze zo uit een sekte zijn gestapt. Het voelt
gespeeld. Er zit iets onder.
Barbara heeft gehoord dat het swingers zijn en dat ze een SM kelder hebben… of heeft ze dat zelf de wereld in gebracht. Als dat zo
was dan zou ze daar vast een goede reden voor hebben gehad. Hoewel ze die nu zo snel even niet voor de geest kan halen.
En er gaan ook nog wat andere geruchten de buurt rond.
‘Bar ga nou weg bij dat raam. Die mensen worden langzamerhand wanhopig van je gegluur.’
Alsof, als Barbara niet gezien wil worden, wordt ze niet gezien. Hij zeurt, zegt dat hij het gênant vind, maar ze kan er niks aan doen.
Ze moet het gewoon weten. Hij zegt altijd dat als Barbara niet zo’n smetvrees had ze door het vuilnis zou wroeten op zoek naar
roddels. Alsof ze smetvrees heeft!
En dan gaat de bel en staat Aline voor de deur en gaan ze thee drinken en kan hij weer gewoon dat stomme spelletje spelen.
De volgende dagen houdt Barbara natuurlijk niet op. Slinkse blikken hier en daar, geruchten. En dan… een geschenk uit de hemel. Een
pakketje voor de mensen van 67. Verkeerd bezorgd.
Een excuus om langs te gaan en de situatie eens goed te polsen.
Vandaag zijn ze allebei thuis. Barbara twijfelt, zou ze hem moeten confronteren? Of zou ze er bij haar naar kunnen hinten?
Misschien een beter idee om het op z’n beloop te laten en te zien wat de situatie brengt.
Nog even een laatste make up check.
Haar? Fabulous
Klaar om te gaan.
De bel speelt für Elise. Goedkoop.
Een kreet van binnen.
‘De deur is open, kom maar binnen.’
De kans die ze wilde. Meteen geeft ze haar ogen de kost.
Eerlijk is eerlijk, ze zijn redelijk stijlvol. Maar een paar dingen in het interieur waar ze minpunten voor zou geven. Opeens staat de
vrouw voor haar. Ze lacht.
‘Barbara? Toch? Van de overkant? Kom verder. Wat brengt jou hier?’
Barbara gebaart naar het pakje.
‘Deze was bij ons bezorgd.’
De vrouw…Barbara moet even denken…hoe heet ze ook alweer?
‘Deborah,’ zegt ze alsof ze gedachte kan lezen. ‘We hebben nog niet echt de kans gehad om fatsoenlijk kennis te maken. Wil je een
kopje thee? Of heb je het druk?’
Maar Barbara kan wel even tijd maken. Deborah zet thee en ze zitten op de bank te keuvelen. Een beetje oppervlakkig maar op zich
wel gezellig. Over wat ze in het leven deden, het zwarte gat na het pensioen.
En dan komt de man binnen, Jacques.
Hij groet Barbara warm. En er wordt nog wat meer gekeuveld. Natuurlijk wil ze meer, ze wil de vieze, vuile, vunzige geheimen.
Maar die gaat ze natuurlijk niet krijgen. Dus dan maar een rondleiding. Maar als ze erom vraagt, krijgt ze een vreemd antwoord.
‘Waarom?’ Vraagt Jacques, ‘ben je benieuwd naar onze sekskelder?’
Even kijkt Barbara verbaasd en geschokt. Ze kan nauwelijks uit haar woorden komen.
Een serieuze blik van beide buren.
‘Barbara, we weten wat voor onzin je over ons hebt verspreid. Je kan je voorstellen dat we daar niet zo blij mee zijn.’ Jacques kijkt
haar met een strenge blik aan. Deborah springt bij, ‘Als nieuwelingen in de buurt is het al moeilijk om aansluiting te vinden en als
dan ook nog een van je buren allemaal geruchten over je verspreid…. waarom zou je zoiets doen?’
Barbara is flabbergasted, voor het eerst in haar leven weet ze niet wat ze moet zeggen. En dan roept ze het maar gewoon.
‘Je man heeft een affaire!’
Gelach.
Niet de reactie die ze had verwacht.
‘Echt met zo’n jong sletterig ding, ze komt hier elke dinsdag als je er niet bent.’
Het gelach van haar beide buren klinkt nu bijna spottend.
‘Bedoel je Kimberly, ons nichtje? Die komt hier voor pianoles.’ Zegt Jacques door zijn lachen heen.
‘Ik ga altijd weg. Ze is niet erg goed.’ Voegt Deborah er faux fluisterend aan toe.
‘…m-maar de gordijnen?’
‘Dat kind is zo snel afgeleid, met de gordijnen open gaat haar aandacht dwalen. Dan wordt ze weer afgeleid door de overbuurvrouw

die opzichtig naar binnen staat te kijken.’
Het spottende gelach houdt abrupt op.
‘Gelukkig weten we goed hoe we daarmee om moeten gaan.’
Jacques pakt haar opeens bij haar arm en voor ze het weet ligt ze bij hem over zijn schoot. Ze sputtert wat, maar is eigenlijk te
verbouwereerd om echt te reageren.
‘Wat gebeurt er? Wat doe je?’
Een flinke klap op haar linker bil is het antwoord. En daarna haar rechter. Verontwaardigd probeert ze zich een weg uit zijn greep te
vechten, maar Jacques houdt haar moeiteloos tegen terwijl hij vrolijk door mept. Tussen haar boze kreuntjes en grommetjes hoort ze
Deborah op de achtergrond zachtjes giechelen.
‘Ik wist wel dat jullie viezeriken waren!’ Spuwt ze boos uit.
Spottend gelach.
Deborah staat op en loopt langzaam dichter bij. En dan met een ruk…Barbara’s broek omlaag. Barbara spuwt obsceniteiten waarvan
ze niet wist dat ze ze kende.
Deborah grijnst.
Barbara had het zo druk gehad met boos en verontwaardigd zijn , dat ze eigenlijk niet eens doorhad hoeveel pijn haar achterste doet,
maar nu ze even een kort moment van bezinning heeft voelt ze haar billen ineens branden.
Weer komt Jacques harde hand in een rap tempo met volle kracht neer. De kreet die ze dit keer uitslaat is er een van pijn.
Opeens zit Deborah voor haar en kijkt haar recht in de ogen.
‘Buurvrouw, ik weet dat het onbeleefd is om te vragen, maar ik doe het toch. Hoe oud ben je?’
Het moeilijk te concentreren op wat er gevraagd wordt, als een pensionado die zichzelf herontdekt heeft in de sportschool je een flink
pak billenkoek aan het geven is. Het antwoord laat dan ook op zich wachten.
‘Zo’n moeilijke vraag is het niet, toch?’
‘Vierenveertig,’ weet ze tussen de uitingen van pijn uit te brengen.
Deborah kijkt verbaasd.
‘Oh, echt? Ik had je jonger geschat. Toch Jacques? Ze ziet er niet uit als vierenveertig.’
Jacques geeft geen antwoord, maar op dit moment hecht Barbara niet heel veel waarde aan zijn mening. Het gevecht begint haar
langzaam te verlaten.
Even stopt hij en laat zijn hand op haar vuurrode achterste rusten.
‘Hoe voelt het nou om als een vrouw van vierenveertig met je billen bloot over de knie te liggen en billenkoek te krijgen als een klein
kind?’
Het antwoord komt langzaam en zachtjes.
‘Vernederend’
‘Inderdaad. Kan je je voorstellen dat het ook vernederend voelt als je ergens nieuw komt wonen en een wildvreemde buurvrouw
begint allemaal vreemde geruchten zonder enige kern van waarheid te verspreiden? Ik kan je vertellen dat dat vrij vernederend is.’
Deborah kijkt haar met ijzige ogen aan. Jacques zet zijn offensief op haar arme billen voort. Elke reactie is nu onvrijwillig, wat ze
uitkermt, hoe ze spartelt. Ze voelt zich hulpeloos. Ze voelt zich klein. En bovenal voelt ze zich schuldig. Alsof hij het aanvoelt, weet
Jacques zijn laatste klappen met wat extra joie de vivre te geven en Barbara gilt het uit.
Zijn ijzeren grip ontspant zich en Barbara springt op en grijpt naar haar geteisterde achterste. Ze schrikt ervan hoe warm het voelt.
‘Ik hoop dat we elkaar begrijpen?’ Deborah zet een vinger onder haar kin en dwingt Barbara haar in de ogen te kijken. Barbara knikt.
‘Goed, ik hoop geen andere vuile roddels over ons te horen, anders weten we je te vinden.’
Met haar broek nauwelijks opgetrokken stormt Barbara naar haar huis aan de overkant van de straat.
Ze slaat de deur achter zich dicht en fatsoeneert zichzelf. Nog even wrijft ze over haar achterste, ze wou dat ze niet zo’n strakke broek
aan had gedaan.
Manlief zit met een vreemde grijns in z’n speciale game stoel.
‘Hoe was het bij de buren?’
Haar hele gezicht vertrekt als ze gaat zitten, haar man grinnikt in zichzelf.
‘Wie de billen brand, moet op de blaren zitten. Het zag er wel spectaculair uit, vanaf je vaste plekje voor het raam.’
Geschrokken kijkt Barbara uit het raam, waar ze de buren vrolijk ziet zwaaien.