Je bent niet altijd zo volgzaam, maar nu weet je niet wat je zou kunnen tegenwerpen. Het speelt ook wel mee dat je je schuldig voelt over vanmiddag. Paul beent naar de slaapkamer en je hebt moeite hem bij te houden. Eenmaal door de deur loopt hij naar het bed en stapelt drie kussens op elkaar in het midden van het bed. Daarna haalt hij zijn brede leren riem door de lussen van zijn broek. Bij het kenmerkende geluid loopt er een rilling over je lijf. Dan draait hij zich naar je toe. “En waarom heb jij je broek nog aan?” “Je had nog niet gezegd dat ik hem uit moest doen,” werp je tegen, net te hard. Paul zegt niets, maar kijkt alleen heel duister. Snel besluit je dat het verstandig is om nu je onderkleding maar uit te doen. “Liggen, over die kussens,” beveelt Paul en je klimt op het bed.

“Je hoeft me niet te slaan, ik krijg al een boete!” probeer je nog. “Zo werkt het niet meisje, wij hebben een afspraak dat als jij domme keuzes maakt, waardoor je jezelf in gevaar brengt of schade toebrengt, je van mij straf krijgt. Veel dommer dan een tas proberen te stelen gaat het niet worden!” Om je verdere commentaar voor te zijn laat hij zijn riem voor de eerste keer neersuizen. Het is bijna of je de kleur voelt, een donkerrode streep dwars over je billen. Snel volgt er nog een klap en nog een. Paul heeft het tempo er goed in en je begint met je heupen over de kussens te bewegen om nog een beetje aan het straftuig te ontsnappen. “Liggen blijven,” klinkt het kortaf. Je grijpt de kussens in een poging meer grip te krijgen en je begraaft je tenen in de rand tussen het bed en het matras. Ineens schieten je voeten toch weer hard omhoog wanneer de riem een heel stuk lager op je onbeschermde dijbenen landt. “Ik zei liggen blijven,” zegt Paul geïrriteerd terwijl hij elk woord accentueert met een harde klap op het blanke vlees onder je zitvlak. “Au, dat probeer ik!” roep je op een toon die het midden houdt tussen recalcitrant en wanhopig. Met enige moeite weet je je tenen weer terug te stoppen en zo je lichaam gestrekt te houden. Met enkele uitgemeten klappen, precies op die plek waar je straks weer op moet kunnen zitten, sluit Paul zijn straf af. Althans, dit gedeelte.

“Blijven liggen, ik ga de cane pakken,” kondigt Paul nu aan. “Nee, alsjeblieft, het doet al zeer genoeg,” werp je nog tegen, maar hij wil er van niets weten. “Je meldt je ziek voor het werk om vervolgens een tas te stelen en je denkt dat je er zo makkelijk van afkomt? Dat lijkt me niet dame.” Nee, dat klonk in je hoofd ook al niet zo realistisch. Waarom heb je dit ook gedaan, zo stom! Terwijl je daar ligt, met je brandende billen hoog over de kussens, denk je steeds meer dat je die cane misschien wel verdiend hebt. Dan voel je de stok zachtjes tikken en je knijpt je ogen dicht. Een seconde later voel je een dunne streep van felle pijn en je zuigt je adem naar binnen. Au, wat doet dat rotding een pijn. Je knijpt in de kussens en vangt zo de tweede tik op, die nog net iets meer pijn doet. Bij elke volgende slag wordt het moeilijker de pijn op te vangen. Je ademhaling wordt dieper en de kreten bij elk hard contact harder. Dan slaat hij twee keer snel na elkaar op dezelfde plek. Hier had je geen rekening mee gehouden en je weerstand is weg. Je hoofd zakt in het matras en je begint te snikken. Hoewel de pijn van de laatste slagen minstens zo erg is, registreer je niet alle klappen meer helemaal en duurt het ook even voor je weet dat je straf voorbij is. Wanneer je weer omhoog kijkt, met sporen van tranen nog op je wangen, zie je Paul voor je staan. “Je gaat in het vervolg betere keuzes maken, beloofd?” Hij klinkt streng, maar kijkt liefdevol. “Ja Paul, ik beloof het.” Hij rolt je voorzichtig op je zij en neemt je in een flinke knuffel. Op het eind duwt hij je op je rug en je ogen knijpen even dicht van de pijn. Wanneer je ze weer opent, zie je Paul met een kleine twinkeling in zijn ogen naar je kijken. “Ja meisje, wie haar billen brandt, moet op de blaren zitten!”

Je besluit in elk geval maar te gaan koken. Een moeilijk gesprek is vast iets makkelijker wanneer Paul een volle maag heeft. Tijdens het koken probeer je vast de juiste woorden te vinden. Je denkt na over hoe vervelend je je voelt over wat er vandaag gebeurd is. Normaal gesproken zou je dolgelukkig zijn geweest om Paul na enkele dagen weer te zien, maar nu zie je ook op tegen het moment dat hij binnenkomt. Dan hoor je de sleutel in het slot. “Schatje, ik ben thuis!” De fijne gevoelens voeren plots de boventoon en je vliegt hem om de hals. “Ik ben ook blij jou te zien,” zegt hij met een lach.

Even later zitten jullie aan tafel. “Lekker liefje, waar heb ik dit aan te danken?” Je besluit dat er waarschijnlijk geen beter moment komt dan dit. “Paul, ik moet je wat vertellen.” Hij kijkt je verschrikt aan. “Niets ernstigs, hoop ik?” “Nou …” Je laat even een stilte vallen, maar de blik van verwarring bij Paul wordt steeds groter. Je springt in het diepe. “Ik had vandaag geen zin om te werken en heb me ziek gemeld.” Paul kijkt nu al geïrriteerd, maar je stopt hem voor hij je in de rede kan vallen. “Wacht even, het wordt erger, laat me uitpraten. Ik ben gaan winkelen en daarbij zag ik een mooie tas, die veel te duur was. Ik weet dat je het niet goed zou vinden wanneer ik m zou kopen en daarom … wilde ik hem stelen.” Je kunt de laatste woorden alleen maar mompelen. Paul springt overeind. “Je hebt WAT gedaan?” “Ik heb geprobeerd de tas te stelen,” zeg je nu net iets harder, “maar een van de beveiligers heeft me betrapt en …” Je zwijgt. Hoe moet je dit nu brengen? “En wat? Praten, meisje!” spoort Paul je aan. “En toen wilde hij me een pak slaag geven, maar in plaats daarvan heb ik me laten arresteren en moet ik binnenkort voorkomen.” Je stem wordt steeds zachter, zeker omdat je beseft hoe dom je eigenlijk geweest bent. Paul ontploft, “Laten arresteren? Meekomen, NU!”

Je bent niet altijd zo volgzaam, maar nu weet je niet wat je zou kunnen tegenwerpen. Het speelt ook wel mee dat je je schuldig voelt over vanmiddag. Paul beent naar de slaapkamer en je hebt moeite hem bij te houden. Eenmaal door de deur loopt hij naar het bed en stapelt drie kussens op elkaar in het midden van het bed. Daarna haalt hij zijn brede leren riem door de lussen van zijn broek. Bij het kenmerkende geluid loopt er een rilling over je lijf. Dan draait hij zich naar je toe. “En waarom heb jij je broek nog aan?” “Je had nog niet gezegd dat ik hem uit moest doen,” werp je tegen, net te hard. Paul zegt niets, maar kijkt alleen heel duister. Snel besluit je dat het verstandig is om nu je onderkleding maar uit te doen. “Liggen, over die kussens” beveelt Paul en je klimt op het bed.

“Ik zie dat je al goed onder handen bent genomen door die beveiliger,” zegt Paul bewonderend. “Ja precies, dus dit hoeft niet meer,” probeer je nog. “Nee dame, zo gemakkelijker kom je er niet vanaf. Je hebt je nog altijd zonder reden ziek gemeld en bovendien bepaal jij niet of het genoeg is geweest, dat doe ik. Volgens mij zou ja dat inmiddels toch moeten weten!” Om je verdere commentaar voor te zijn laat hij zijn riem voor de eerste keer neersuizen. De nog gevoelige huid komt direct tot leven en al snel begint je lichaam heen en weer te bewegen over de kussens. Bij nader inzien doet Paul voor de bewaker niets onder! “Au, Paul, genoeg, mijn billen zijn nog beurs!” probeer je nog en tot je verbazing gaat Paul erin mee. “Je hebt helemaal gelijk, liefje!” Nog voor je echt verbaasd kunt zijn voel je het al: hij heeft je weer eens verkeerd begrepen. “Au, niet op mijn benen, au au!” Je trommelt met je voeten op het bed, maar er wordt niet meer naar je geluisterd. Je knijpt je ogen dicht en verbijt de pijn en langzaam laat je een beetje los. “Toch nog een paar op je billen, zodat je dit nooit meer doet. Zet je schrap,” kondigt Paul aan. Afgemeten haalt hij 10 keer hard uit naar dezelfde plek onderaan je billen. Dan legt hij de riem op je rug en gaat voor je staan. “Nou Irene, beloof je me dat je nooit meer zult proberen te stelen?” Berouwvol kijk je hem aan, “Ja Paul, ik beloof het.”

Je besluit in elk geval maar te gaan koken. Een moeilijk gesprek is vast iets makkelijker wanneer Paul een volle maag heeft. Tijdens het koken probeer je vast de juiste woorden te vinden. Je denkt na over hoe vervelend je je voelt over wat er vandaag gebeurd is. Normaal gesproken zou je dolgelukkig zijn geweest om Paul na enkele dagen weer te zien, maar nu zie je ook op tegen het moment dat hij binnenkomt. Dan hoor je de sleutel in het slot. “Schatje, ik ben thuis!” De fijne gevoelens voeren plots de boventoon en je vliegt hem om de hals. “Ik ben ook blij jou te zien,” zegt hij met een lach.

Even later zitten jullie aan tafel. “Lekker liefje, waar heb ik dit aan te danken?” Je besluit dat er waarschijnlijk geen beter moment komt dan dit. “Paul, ik moet je wat vertellen.” Hij kijkt je verschrikt aan. “Niets ernstigs, hoop ik?” “Nou …” Je laat even een stilte vallen, maar de blik van verwarring bij Paul wordt steeds groter. Je springt in het diepe. “Ik had vandaag geen zin om te werken en heb me ziek gemeld.” Paul kijkt nu al geïrriteerd, maar je stopt hem voor hij je in de rede kan vallen. “Wacht even, het wordt erger, laat me uitpraten. Ik ben gaan winkelen en daarbij zag ik een mooie tas, die veel te duur was. Ik weet dat je het niet goed zou vinden wanneer ik hem zou kopen en daarom … wilde ik hem stelen.” Je kunt de laatste woorden alleen maar mompelen. Paul springt overeind. “Je hebt WAT gedaan?” “Ik heb geprobeerd de tas te stelen,” zeg je nu net iets harder, “maar een van de beveiligers heeft me betrapt en met de strap ervan langs gegeven. Je hoeft me dus niet meer te straffen!” Paul lijkt niet onder de indruk. “Dat beslis ik wel, meekomen!”

Je besluit in elk geval maar te koken. Een moeilijk gesprek vermijden is vast iets makkelijker wanneer Paul een volle maag heeft. Tijdens het koken probeer je op een rijtje te krijgen wat je precies wil vertellen. Misschien is het maar het slimste dat je niet te veel details geeft en vertelt dat je vandaag een saai dagje op het werk hebt gehad. Hoe je dan de consequenties van je poging tot diefstal verbergt, zie je later wel weer. Je gedachten worden verstoord door de sleutel in het slot. “Schatje, ik ben thuis!” Je zet je beste glimlach op en vliegt hem om de hals. “Ik ben ook blij jou te zien,” zegt hij met een lach.

Even later zitten jullie aan tafel. “Lekker liefje, waar heb ik dit aan te danken?” “Gewoon, ik ben blij dat je er weer bent!” Je buigt over de tafel en geeft Paul een dikke zoen. Het is niet moeilijk om Paul de rest van de maaltijd over zijn zakenreis te laten praten en zo kun je voorkomen dat het gesprek over je eigen dag gaat. De wijn komt op tafel en jullie praten nog gezellig even door. Na het tweede glas ruimen jullie samen de tafel af. Je denkt bijna niet meer aan wat vandaag gebeurd is, bijna … Het zou echt heel erg zijn als hij er nu achter zou komen. Misschien kun je het best even gaan ontspannen, zodat het minder opvalt. Aan de andere kant kun je ook samen tv gaan kijken en even lekker tegen hem aan gaan hangen. Wat doe je?

“Zoveel keus heb ik niet, een strafblad zou ik echt niet willen. Het pak slaag dan maar.” De bewaker glimlacht flauwtjes. “Heel verstandig. Leuk wordt het niet, maar dat is ook niet het doel. Sta maar op en ga aan het hoofd van de tafel staan.” Woordeloos sta je op en neem je je plaats in. “Goed, broek naar beneden en voorover buigen,” is het volgende commando. “Wat, dat is toch niet nodig?! Je kunt me toch ook zo wel slaan?” Ineens staat de bewaker heel dichtbij en je deinst een stukje terug. “Luister, dame, ik weet niet waar bij jou de verwarring vandaan komt, maar dit is geen situatie waarin jij kunt bepalen wat er gebeurt. Jij gaat precies doen wat ik zeg, anders bel ik de politie alsnog en heb jij een strafblad. Dus, broek naar beneden en voorover buigen, nu!”

Heel even kun je zijn blik nog weerstaan. Dan kijk je naar de grond en begin je te frunniken aan je broeksknoop. Langzaam wurm je broek over je billen naar beneden en buig je voorover.

Tevreden kijkt de bewaker naar je nu je zijn aanwijzingen opvolgt. Dan loopt hij naar een kast in de hoek van de ruimte. Na wat rommelen loopt hij terug met een grote, zwartleren strap. “Onderbroek ook naar beneden,” geeft de bewaker aan. Licht grommend reik je met je handen naar achter en schuif je je ondergoed tot vlak onder je billen. De bewaker grinnikt even. “Hier, ik help je wel” en hij trekt de stof tot halverwege je benen. “Houd je vast aan de tafel,” is de laatste aanwijzing voor je het leer tegen je billen voelt tikken. Je knijpt je billen samen in afwachting op de eerste klap. De strap suist en met een hard geluid landt deze op je achterste. Direct daarna voel je het brandende gevoel in een brede streep over je huid. Meteen volgt een volgende klap en nog een. De bewaker slaat in een hoog tempo door en je hebt moeite om de tafel vast te houden. Je hapt naar adem en maakt daarbij enkele gekke geluidjes, die je maar niet onder controle krijgt. Wat slaat hij hard! Blijkbaar heeft hij dit vaker gedaan en al dat trainen in de sportschool zal ook wel bijdragen.

Hij slaat maar door en door en door. Je benen dansen op de grond en je probeert je aan de kant te draaien, maar door de tafelrand lukt dat niet. Je kunt een “Au!” niet meer onderdrukken als een gevoelig plekje onderaan de rechterkant weer geraakt wordt. Voor de bewaker is het een signaal om verder te gaan met zijn preek. “Het is goed dat je dit voelt. Misschien leer je ervan dat het on-ac-cep-ta-bel is om tassen te stelen.” Elke lettergreep van onacceptabel wordt geaccentueerd door een harde, laag gemikte klap. De pijn, de schaamte en je gedachten aan een mogelijk strafblad worden te veel en er lopen tranen in je ooghoeken. Je schouders zakken naar beneden wanneer je weerstand afneemt. Gelukkig heeft de bewaker het ook in de gaten. Het tempo neemt af. “Je krijgt nog tien klappen, dan zijn we klaar.” Of je dankbaar moet zijn of niet, weet je niet, al voelt het niet direct zo. Zacht snikkend vang je de laatste klappen op. Als het klaar is, blijf je even liggen om te herstellen, ook nadat je gezegd is dat je overeind mag komen. Na een minuut ben je er klaar voor. Je komt stijfjes overeind en trekt je kleren weer aan. Waarom heb je vanochtend geen ruimzittend rokje gekozen? “Zien we je hier nog een keer?” vraagt de bewaker. Met de tranen nog in je ogen schudt je van nee. “Mooi, dan nog een prettige dag. Hier, laat me je helpen.” De bewaker opent de nooduitgang, zodat je niet door de zaak hoeft. Even later sta je weer buiten, je heel bewust van je gloeiende achterwerk. Het dagje winkelen is wel voorbij. Dit is meer een middag geworden om op de bank te liggen.

Thuis op de bank kijk je op je buik naar Netflix. Je krijgt steeds minder mee van wat er zich op het scherm afspeelt, want je kunt alleen maar denken aan het moment waarop Paul thuiskomt. Moet je vertellen wat er gebeurd is of moet je erover zwijgen? Je bent altijd eerlijk, maar je weet ook vrij zeker dat hij de straf van vanmiddag nog eens dunnetjes over gaat doen en het doet al zo’n zeer! Je kijkt naar de klok. Bijna vijf uur, Paul komt over een uur thuis. Wat ga je doen?

Naar een pretpark, daar heb je nu echt zin in! Je appt je vriendinnen Tessa en Naomi of ze toevallig ook tijd hebben vandaag en je hebt geluk, dat hebben ze! Jullie besluiten om met de trein te gaan, aangezien het eindstation vlakbij het park ligt en dit je een hoop parkeerkosten bespaart. Ook herinner je je nog dat het niet zo goed ging de laatste keer dat je met de meiden met de auto op pad ging en dat Paul niet super gelukkig was met je rijgedrag. Even wrijf je over de fantoompijn in je billen.

Natuurlijk is het belangrijk om nog even alles goed in te pakken: drinken, snacks voor onderweg en nog even insta bekijken is ook gewoon noodzakelijk om te weten hoe de wereld ervoor staat, maar daardoor ben je inmiddels wel al aardig aan de late kant en Naomi en Tessa zitten al in de trein. Je haast je richting het station en je ziet dat de trein op het punt van wegrijden staat. Waar heb je nu toch je OV-kaart gelaten? Shit, hier heb je geen tijd voor!

Je zucht nog een keer. Een tas stelen kan echt niet, stel dat je toch gepakt wordt? Misschien houd je er wel een strafblad aan over, om nog maar te zwijgen over het pak slaag dat je van Paul zou krijgen als hij erachter komt. Dat laatste is ook wel een risico als je de tas koopt, maar misschien lukt het nog om hem te overtuigen dat dit echt, écht de laatste tas dit jaar is. Je loopt naar de kassa en rekent af. Het doet wel een beetje pijn als je de pincode intoetst, maar het is dan ook wel echt een hele mooie tas!

Het geld om te winkelen is nu wel zo’n beetje op, maar het is nog vroeg. Wat doe je?

Na het ontbijt kijk je nog even wat series op Netflix tot het zonnetje buiten goed door is. Dan vertrek je naar de stad. Niets is zo lekker als onder een strakblauwe lucht door de stad te slenteren op zoek naar nieuwe kleren, schoenen of een tas. Na wat kleinere inkopen valt je oog op de mooiste tas die je ooit gezien hebt. Deze is werkelijk prachtig! Je loopt naar de tas en bekijkt hem goed. Eigenlijk vind je hem alleen maar leuker. Je voelt de bui al hangen als je het prijskaartje omdraait en dan nog valt het tegen. 599 euro! Dat is echt een hele smak geld. Je zou de tas kunnen kopen, maar aangezien je vorige maand nog hulp hebt gevraagd met budgetteren, zal Paul dat vast niet goed vinden. Je kijkt om je heen. Het is best druk en er lijkt maar weinig personeel te zijn. Op de tas zelf lijkt geen ingewikkelde beveiliging te zitten. Alleen, als je wel betrapt wordt, wordt de politie er waarschijnlijk bijgehaald. Wat te doen?

Je kijkt schichtig om je heen, rukt het kaartje van de tas en pakt hem van het rek. Met enkele diepe ademteugen probeer je je hartslag onder de 140 te krijgen. Nu ben je er klaar voor. Zodra je de eerste stap richting de uitgang zet, voel je een grote hand op je schouder. Je kijkt om en dan omhoog, recht in de staalblauwe ogen van een angstaanjagend brede beveiliger. “Mevrouw, komt u even met mij mee,” commandeert hij met lage stem. Zonder verder iets te zeggen loop je achter hem aan, je wangen rood van schaamte. Je staart naar de grond, maar als je af en toe iets opkijkt, zie je de andere bezoekers naar dit stille tafereel staren. Bijna opgelucht loop je achter de beveiliger aan de stafruimte binnen.

“Zitten,” beveelt hij kortaf. Je gehoorzaamt. De beveiliger gaat tegenover je zitten, aan de andere kant van een grote houten tafel. “Zo dame, dat was niet zo slim he?” Goh, of je dat zelf niet weet! Tenminste, dat denk je. In werkelijkheid kun je alleen maar knikken. “Ik had je al een tijdje zien staan en ik pak ze er altijd uit. Heel erg goed ben je niet, trouwens, dus ik vermoed dat dit de eerste keer is?” Weer knik je. “Dan gaan we ervoor zorgen dat het ook de laatste keer is. Voor de volledigheid kijken we nog even naar de camerabeelden, waar je prachtig op staat.” De beveiliger zet een schermpje aan en even later zie je jezelf in zwart-wit schichtig om je heen kijken. Je schaamt je dood! “Zoals je ziet, sta ik daar, in die nis. O, en ik zag dat je op zoek was naar beveiliging op de tas, die zit hier.” Hij ritst de tas open en haalt een grote plastic tag uit een van de zijvakjes. “In feite heb ik je dus nog gered van een gênante situatie op straat.” Hij slaat zijn armen over elkaar en gaat achterover zitten. “Ons beleid is om altijd te politie te bellen. Dat betekent dus een dikke boete en een strafblad.” Shit, waarom heb je hier niet over nagedacht! Dat kan je zelfs je baan kosten. “Is er geen andere oplossing?” vraag je zachtjes. De beveiliger zucht. “Uit ervaring weet ik dat de meeste dames die hier wat proberen te stelen dit voor de eerste en de laatste keer doen. Om daar zeker van te zijn, geef ik ze de keus tussen de politie bellen of een goed pak slaag van mij, hier en nu.”

Je oren beginnen te klapperen. “Een wát?” De beveiliger kijkt je streng aan. “Een pak slaag. Pijnlijk, beschamend en in mijn ogen een perfect middel om kleine dievegges hun streken af te leren.” Je valt stil terwijl je nadenkt over je keus. “Kom, beslissen, dame! Ik heb niet de hele dag de tijd! Dus zeg het maar, wat wordt het?”