Alba had een plannetje om wat extra geld te verdienen tijdens de zomermaanden. Het was een
beetje ingewikkeld en omslachtig, maar dat zijn haar beste plannen meestal.
Vanaf dat ze een klein meisje was, was ze al plannetjes aan het smeden. Soms om geld te krijgen,
soms gewoon om haar zin te krijgen. Of natuurlijk gewoon om anderen in de problemen te zien
komen.
Ze kreeg het idee toen ze een klein pad naar een privéstrand ontdekte. Ze wist dat het strand privé
was, ze had het hek en de borden gezien, maar deze plek was zó dicht bij de rand en ze dacht niet
dat iemand het zou merken. Het was zo mooi en rustig. Ze keek snel, maar er was niemand te
bekennen. Dus ze legde haar handdoek neer en trok alles uit behalve haar zonnebril.
Zo’n geweldige plek om aan je kleurtje te werken.
Ze lag op haar buik toen een boom van een man in uniform het strandje opstampte. Ze schreeuwde
en probeerde zich nog te bedekken, maar ze wisten allebei dat ze absoluut de pineut was.
Ze smeekte hem om de politie niet te bellen.
Ze zei dat ze hem zou pijpen, hoewel als ze eerlijk was geweest, had ze waarschijnlijk zijn lul eraf
afgebeten en zou er daarna als een waanzinnige vandoor zijn gegaan.
Ze zei dat ze alles zou doen.
Hij keek haar van top tot teen aan, een vunzige glimlach verspreidde zich over zijn gezicht. Hij zei
dat hij een idee had. En voor ze het wist lag ze over knie.
Helemaal naakt, zelfs haar zonnebril was afgevallen.
Ze had zich nog nooit zo klein gevoeld en ze was al niet de langste. Zijn kolenschop-achtige hand
bedekte haar hele achterwerk. Ze schreeuwde het uit.
Niemand hoorde het.
Ze sloeg machteloos met haar vuisten tegen zijn been.
Haar schattige kleine billen werden felrood en dat kwam niet door de zon.
Hij grinnikte terwijl hij met zijn gigantische hand keer op keer op haar kont sloeg en stopte pas toen
ze volledig buiten adem was en haar billen bijna letterlijk in brand stonden.
Terwijl ze over haar pijnlijke achterwerk wreef, lachte hij en zei dat ze het strand de hele dag kon
gebruiken als ze dat nog steeds wilde. Hij stelde zich voor als Vincenzo en nadat ze zich had
aangekleed, hadden ze eigenlijk best een leuk gesprek.
Dat had haar een idee gegeven.
Zelf was ze niet zo’n fan van het pak slaag dat ze net had gekregen. Maar haar huisgenote Giulia
had haar, toen ze erg dronken was, verteld dat ze het absoluut heerlijk vond om een flink pak voor
haar billen te krijgen en Alba beloofde hem dat ze haar zijn telefoonnummer zou geven.
Maar dat was niet het echte plan, dat kwam later toen ze een heel irritante, dronken Poolse vrouw
moest bedienen. Ze dacht dat het leuk zou zijn om te zien hoe dat kreng een flinke afranseling zou
krijgen. En ze was er zeker van dat er een publiek zou zijn dat bereid was ervoor te betalen.
Dus Alba ging aan de slag.
Dit was het plan:
Alba zou een toerist oppikken. Bij voorkeur een vrouwelijke soloreiziger, daar waren er eigenlijk
best veel van. Waarschijnlijk twintigers op reis tijdens een tussenjaar, of vrouwen van in de dertig
en veertig die zo’n hele Eat, Pray, Love-ding deden. Gokte ze, ze had die film niet gezien. Ze koos
haar slachtoffers terwijl ze tafels bediende in het restaurant waar ze werkte. Ze zou hen paaien door
ze een privétour over het eiland aanbieden, hen vleien met de belofte van een ongerept strand. Dat
was meestal de doorslag gevende factor en ze spraken de volgende dag af voor de tour. Ze was
opgegroeid op het eiland en kende alle beste plekken, de mooiste uitzichten en andere toeristische
onzin zoals dat. Ze maakte foto’s voor hun Instagram, of filmde ze terwijl ze een stom dansje deden
op een UNESCO-locatie. Ze zou hen de weg naar het strand wijzen en zou ‘opeens’ het briljante
idee krijgen om een picknick te houden. Ze kende toevallig een geweldige delicatessenwinkel in de
buurt. Ze zei dat haar slachtoffer naar het strand moest gaan en genieten, en dat zij heerlijk eten en

prosecco zou halen. Het slachtoffer ging naar het strand. En daar kwam Vincenzo in beeld. Hij
betrapte ze op privéterrein en gaf ze de keuze tussen de politie bellen en een pak slaag. Elk van hen
koos voor de pak slaag. En dan begon de show.
Een stukje verderop op een heuvel was een plek waar je een uitstekend uitzicht had op het strand en
ze had een kleine groep plaatselijke viezeriken verzameld die bereid waren een flink bedrag te
betalen om te kijken hoe de mooie toeristen over de knie lagen.
Ze zou achteraf opdagen met het eten en de prosecco, die Vincenzo eigenlijk voor haar had
achtergelaten. De mensen voor wie hij werkte waren erg vrijgevig. Zij en Vincenzo deden alsof ze
ruzie hadden en dan gingen ze weg. Haar slachtoffers waren meestal erg beschaamd en wilden terug
naar het hotel.
Lijkt ingewikkeld? Dat was het ook.
Zou het uiteindelijk en fiasco worden waar ze zelf het slachtoffer van zou worden?
Laten we het erop houden dat het een geweldig plan was. Tot het niet meer zo was.
Ze had misschien een half dozijn vrouwen in verschillende talen horen schreeuwen. Vincenzo
beleefde zijn beste zomer ooit. Ze verdiende veel geld en vond het niet erg om die toeristen
billenkoek te zien krijgen.
Het was een geweldige zomer.
Tot Britta.
Ze vond Britta prachtig, Scandinavisch. Spreekt bijna voor zichzelf? Een beetje afstandelijk,
misschien zelfs een beetje koud. Maar Alba hield van een uitdaging. En het werkte.
Ze brachten de dag samen door met een rondrit over het eiland. Alba had misschien net iets te veel
foto’s gemaakt voor de vrouw haar Instagram. Maar wie kon haar dat kwalijk nemen, dacht ze.
Die ogen…
Die billen…
Alba was niet zo van de meisjes, maar ze begon visioenen te krijgen van hen samen met hun drie
geadopteerde katten.
Maar uiteindelijk kwam het moment van de waarheid. Britta stond op het punt een pak slaag te
krijgen. Niet de beste manier om een levenslange relatie te beginnen (alsof daar een kans op was),
maar eerlijk gezegd kon Alba niet wachten om het te zien. Ze had besloten het risico te nemen om
iets dichter bij de actie te komen. Er was een plek in de struiken waar ze zich kon verstoppen zonder
gezien te worden. Ze zou misschien zelfs een foto kunnen maken, gewoon voor zichzelf.
En zo begon het hele toneelstuk. Britta alleen op het strand. Zij ging de picknickmand halen en
verstopte zich in de struiken. Ze zou de rest van haar leven naar dit beeld kunnen blijven staren. Ze
hoorde Vincenzo voordat ze hem zag.
De personificatie van gespierd deed zijn hele act, bel de politie of krijg klappen. Natuurlijk koos ze
voor de pak slaag.
Alba’s hart maakte een sprongetje toen ze de statige schoonheid zich over de knie van het
menselijke vleespakket zag buigen. Ze pakte haar telefoon en maakte een paar foto’s van Britta’s
stuiterende billen.
Oké, misschien was het een video.
De liefde van haar leven schreeuwde haar longen uit in… Zwitserland?… (Alba had bij
aardrijkskunde helemaal niet opgelet). Haar billen waren al heel snel gloeiend rood en de vrouw
trapte machteloos om het paddle achtige hand te weren dat haar achterwerk sloeg. Alba voelde zich
bijna gehypnotiseerd.
En toen sloeg het noodlot toe.
Haar telefoon ging. Ze vergat het uit te zetten.
Ze zag Britta omkijken en door haar tranen heen maakten ze oogcontact.
Daar bestond geen twijfel over.
Ze was betrapt.
Fuck dit.
Alba stond op en rende weg, sprong in de auto en reed weg.

Het was drie dagen later. Ze was te verlegen geweest om Vincenzo te bellen. Ze hoopte dat hij geen
problemen zou krijgen op zijn werk. Hij was een goede kerel en tussen hem en Giulia werd het echt
serieus. Ze ging naar haar werk in het restaurant en hoopte dat ze Britta nooit meer onder ogen
hoefde te komen.
Maar zoals te verwachten viel, liep het niet zoals Alba wilde.
Na haar dienst in het restaurant liep ze naar huis toen ze plotseling een bekende stem hoorde.
‘Daar is ze!’
Ze begon instinctief te rennen, maar een grote hand greep haar schouder vast.
Vincenzo?
Maar toen ze zich omdraaide, keek ze in de helderblauwe ogen van een man die ze nog nooit eerder
had gezien. Ze opende haar mond om hem te bijten, toen ze hen zag. Die doordringende blauwe
ogen.
‘Dat is haar Daniel, dat is ze.’
En zonder pardon voelde ze hoe ze over de schouder van de man werd getild. Ze schreeuwde moord
en brand, sloeg hem op zijn rug, probeerde in zijn schouder te bijten. Hij reageerde helemaal niet.
Maar daar waren die ogen weer. Hoewel haar ogen helderblauw waren, vlamden ze van woede.
‘Houd je mond!’ Het was niet hard, ze schreeuwde niet. Het was kort en fel.
‘Je krijgt wat je verdient.’ Die ogen deden haar zwijgen. Ze bleven haar aanstaren tot ze in de
hotelkamer waren.
Het was niet ver en niemand lette echt op hen. Eenmaal binnen zette de man haar neer en Britta
deed de deur op slot.
‘Kleren uit.’
Alba keek hen onzeker aan. Haar gedachten schoten alle kanten op om een manier te bedenken om
zich uit deze situatie te praten.
‘Nu.’ Haar stem was zacht, maar hard in toon.
‘Wat doen we hier? Wie is hij?’
Britta wierp een blik op de man, die qua postuur kon wedijveren met Vincenzo.
‘Dat is Daniel, mijn man. En we gaan met jou doen wat jij met mij hebt gedaan. Nu uitkleden.’
Het werd steeds moeilijker om niet te gehoorzamen.
‘Jouw grote vriend en ik hebben even gepraat nadat je me daar achterliet. Hij was aardig, hij legde
je plan uit. Hij heeft me teruggebracht naar de stad nadat je me had achtergelaten. Nu uitkleden, of
moeten we dat voor je doen?’
Ze knikte lichtjes naar Daniel, die zich begon te bewegen. Alba deed een paar stappen achteruit.
‘Nee, nee, oké. Ik doe het zelf wel.’
Ze begon langzaam haar shirt uit te trekken.
‘Dus je bent getrouwd? Ik dacht dat je alleen reisde, je zat alleen in het restaurant…’
‘Ik was ziek.’ Het was het eerste wat hij zei.
Haar shirt lag op de grond, ze begon haar broek los te maken.
‘Gaat het nu weer goed met je?’
Hij knikte.
Haar broek viel op de grond.
‘Dat is jammer.’
Ze deed haar sokken uit. Ze stond midden in de kamer in haar ondergoed, met twee paar ijzige
blauwe ogen die in haar ziel brandden.
‘Ondergoed ook. Ik wil dat je je vernederd voelt, net zoals jij mij vernederde. Uit!’
Ze wist zeker dat er geen manier was om zich hieruit te praten. Ze zuchtte en maakte haar bh los. Ze
liet hem op de grond vallen en deed toen haar onderbroek uit.
‘Op je buik op het bed.’ Toen ze niet meteen bewoog, greep Britta haar bij haar oor, sleepte haar
naar het bed en gooide haar neer. Ze klom bij haar op bed en hield haar schouders stevig vast.
Alba’s hartslag versnelde, ze wist wat er ging gebeuren en ze vond het helemaal niks. Ze schopte en
schreeuwde, maar Britta hield haar stevig vast, haar nagels groeven zich in haar schouders en rug.

Ze hoorde de doffe voetstappen van de stille echtgenoot achter zich aankomen. Ze wilde die
kolenschoppenhanden nergens in de buurt van haar hebben. Ze begon te schoppen en te
schreeuwen, waardoor ze Britta bijna van zich afgooide. Maar Britta bewoog snel en wist bovenop
haar te komen. En nu zat ze echt vast. Sommigen zouden deze positie benijd hebben.
Een Scandinavische godin bovenop haar
Een Scandinavische god achter haar.
Ze stootte een laatste, nutteloze schreeuw van protest uit. Maar het was te laat.
Dit was geen mannenhand, het was alsof ze met massief eikenhout werd geslagen. Steeds weer
bedekte zijn hand haar hele achterwerk. Na drie klappen voelde ze de tranen achter haar ogen
prikken. Ze wilde ze niet de voldoening geven van huilen, ze probeerde de tranen terug te duwen.
Maar nu fluisterde Britta in haar oor terwijl het geluid van huid op huid de kamer vulde.
‘Dit is karma. Dit is voor alle toeristen die je vernederd hebt, die je pijn hebt gedaan. En je komt er
makkelijk vanaf. Als het aan mij lag, kreeg je dit elke avond de rest van je leven. Dit is karma.’
Haar achterwerk bonkte. Dit was totaal anders dan het pak slaag dat Vincenzo haar had gegeven.
Hoewel dat ongelooflijk veel pijn had gedaan, was het vies, leuk en opwindend geweest.
Dit was…karma.
Dat begreep ze.
Terwijl de Finse Frankenstein haar brandende achterwerk steeds weer sloeg. Ze besefte het.
Dit is karma.
En toen begon ze te huilen.
‘Dat is wat we willen zien. Tranen. Heb je spijt? Wat zeg je? Weet je hun namen nog?’
Hoe kon ze in zo’n moment aan de namen denken van de vrouwen die ze had opgelicht?
‘Ik denk dat je je bij iedereen moet verontschuldigen.’
En zelfs in dit moment van angst, van extreme pijn en vernedering, was Alba nog steeds Alba. Ze
stamelde gewoon wat namen op. Willekeurige namen.
‘Het spijt me, Eloise.’
‘Het spijt me, Katarzyna.’
Enzovoort.
Ze wist niet zeker wanneer ze gestopt waren. Ze lag nu gewoon op bed. Britta was van haar
afgestapt, Daniel had de kamer verlaten.
Britta keek haar met niets dan minachting aan. Misschien was dat wat het meest pijn deed.
‘Ga weg!’
Ze stond op en zocht haastig naar haar kleren, maar die waren nergens te vinden.
‘Je verdient geen kleren. Wegwezen.’
Britta hield de deur open en Alba rende weg zoals ze altijd altijd als ze in de problemen zat. Maar
stiekem was ze toch alweer bezig met haar volgende plannetje.