Toegevoegd op by admin

Ervoor uitkomen

By patty © 2001

‘Dit voelt als een stomp in de maag’, was alles wat Annemarie kon denken. Haar geest maakte overuren doen ze de verspreking van haar vriendin en collega door zich heen liet gaan. Het was niet zomaar moeilijk te geloven wat ze net hoorde, het leek totaal onmogelijk! En de weken die er op volgden waren helemaal surrealistisch.

Het had zich tijdens de lunch afgespeeld. Als collega’s bezochten ze vaak tussen de middag de lunchroom om de hoek. Tijdens een gesprek over alledaagse dingen en over een conflict dat ze met Johan had gehad. Annemarie had verteld hoe ze met hem aan het bekvechten was geslagen. De dingen die ze allemaal had gezegd hadden hem helemaal sprakeloos gemaakt. Voor haarzelf betekende het niet eens zoveel, ze kon zich haar precieze woorden niet eens herinneren. De woorden van haar vriendin hadden eigenlijk heel vanzelfsprekend geklonken, maar ze waren ingeslagen als een bom.


’Zoiets zou ik nooit tegen Arnold kunnen zeggen zonder dat het gevolgen zou hebben’, had Bea geantwoord, terwijl ze met haar vork een slablaadje uit de schaal prikte.

‘Hoe zo niet? Wat zou hij dan doen?’, vroeg Annemarie. Ze had eigenlijk geen idee, welk antwoord ze zou moeten verwachten. In ieder geval niet datgene wat ze te horen zou krijgen.

‘Hij zou me een pak op mijn blote bips geven’, antwoordde Bea, en terwijl ze dat zei, viel haar mond open en werd haat gezicht vuurrood. Annemarie wist dat ze de waarheid sprak. Bovendien werd ze zich nog ergens van bewust. Ze begon hierdoor zelf ook te blozen. Iets diep in haar lijf begon te kriebelen.

‘Wat zeg je? Ga toch weg!’, zei ze. Het had als een opdracht geklonken, maar het was als vraag bedoeld.

Bea scheen niet erg op haar gemak, maar ze antwoordde, ‘Ja, dat zou hij doen, maar het is niet wat je denkt, hoor!’ Weer voelde Annemarie haar maag samenknijpen. Diep in haar hart was ze geobsedeerd en wou graag alle details horen. Ze hield zich echter in.

‘Meen je dat nou? Zou hij dat echt doen?’, vroeg Annemarie. In haar stem liet ze bezorgdheid doorklinken.

‘Annemarie! Houd op! Het is niet wat je denkt. Ik voel me er wel bij’, Bea sloeg haar ogen neer, en Annemarie voelde dat ze er niet langer over wilde praten.

Ze begonnen over iets anders, maar het bleef Annemarie bezighouden. Haar vriendin was een behoorlijk zelfstandige vrouw, die wist wat ze wilde. Annemarie wist dat Bea nooit in een relatie zou blijven zitten waarin ze mishandeld werd, ze moest er dus wel uitgaan dat ze dat pak op haar billen vrijwillig onderging. Ze had er ook wel gehoord dat billenkoek een spelletje was dat volwassenen soms speelden. Soms vonden Johan en zij het spannend om het te spelen als ze seks hadden.

Bea’s verspreking had de verborgen fantasie van Annemarie helemaal tot leven gebracht. Een fantasie die ze zorgvuldig verborgen had gehouden. Hoe leg je aan de man waar je van houdt uit dat je erover fantaseert dat hij je voor straf een pak op je bips geeft en deze gedachte je opwindt.


Annemarie en Johan kenden Bea en Arnold inmiddels al een jaar of negen. Af en toe trokken ze er een weekendje met zijn vieren op uit. Annemarie vond het andere stel gezellig en onderhoudend. Deze nieuwe wending had er voor gezorgd dat Annemarie veel had teruggedacht aan de momenten waarop ze samen waren geweest. Sommige interacties tussen Bea en Arnold hadden plotseling een hele nieuwe dimensie gekregen. Tijdens een uitje of een etentje was het haar al een paar keer opgevallen dat Arnold haar even apart genomen had. Als ze dan uitgesproken waren dan was Bea een stuk ingetogener.

Annemarie had Bea gezegd dat ze vond dat Arnold af en toe een ‘vervaarlijke’ blik in zijn ogen had. Soms had Arnold met diezelfde blik naar haar gekeken als Johan en zij aan het bekvechten waren. Telkens als ze Bea hiernaar gevraagd had, dan had deze gelachen en toegegeven dat Arnold inderdaad streng kon zijn. Nu ze wist wat hier allemaal achter zit, gaf het haar de kriebels. Annemarie schaamde zich een beetje toen ze zich probeerde voor te stellen hoe Arnold Bea een pak op haar billen gaf.

Toen ze volgende dag samen gingen lunchen had Annemarie de onbedwingbare behoefte het onderwerp aan te snijden.

‘Geeft Arnold je echt op je blote billen?’, vroeg ze.

Bea keek haar wat terughoudend aan. Het duurde even voor er een antwoord kwam. ‘Ja, Annemarie, dat klopt’.

‘En jij vindt dat goed?’ Annemarie wilde dat Bea een beetje zou ontspannen en er vrijuit over zou praten, maar wist niet hoe ze dit moest bewerkstelligen.

‘Geloof het of niet, ja, dat is zo. Het is geen mishandeling. Ik kan me er prima in vinden. Het werkt goed voor ons’.  Annemarie hoorde de afweer in de stem van haar vriendin. Ze begreep dat ook wel. Annemarie was actief in de vrouwenbeweging. Ze werkte als vrijwilligster in een ‘blijf van mijn lijf’ huis. Het laatste wat haar vriendin wou, is dat zij zou denken dat ze mishandeld werd. Annemarie zou haar graag op haar gemak willen stellen, maar dan moest ze haar eigen fantasieën toegeven en dat kon ze nog niet opbrengen.

‘Ik vind het dus prima. Waarom begin je hier weer over, Annemarie?’, vroeg Bea. De terughoudende blik in haar ogen werd nog sterker.

‘Ik heb er zo’n moeite mee om me voor te stellen dat Arnold en jij zulke dingen doen’, loog Annemarie.

Bea begon te blozen. ‘Probeer dat ook maar niet, het is niet iets waarvan ik zou willen dat je je daar een voorstelling van maakt’.

Beide vrouwen moesten lachen.

‘Doet het zeer?’, wou Annemarie weten.

‘Annemarie! Wat is dat nou weer voor vraag!?’, Bea gaf geen antwoord.

‘Het spijt me. Het is niet mijn bedoeling al te persoonlijk te worden’, zei Annemarie. Ze voelde zich teleurgesteld.

Ze veranderden van onderwerp.

************

Annemarie bleef in de weken daarna gepreoccupeerd op het geheim van haar vriendin. Thuis, bij Johan, begon ze zich verveeld te voelen. Hij liet volledig over zich heen lopen. Ze voelde af en toe een afstand tussen hen. Gedeeltelijk kwam dit omdat hij niet inging op haar af en toe onaardige opmerkingen. Af en toe baalde ze verschrikkelijk van de dingen die ze hem allemaal voor zijn voeten gooide. Aan de andere kant kon ze het vaak niet laten het disrespect wat ze voor hem voelde, eruit te gooien. Waar kwam dat disrespect toch vandaan?

Een paar keer in de week haalde Arnold zijn vrouw op van het werk om te gaan lunchen. Annemarie had het stel in de lunchroom uitgebreid geobserveerd. Het leed geen twijfel dat die twee stapelgek op elkaar waren. En nu Annemarie hun geheim wist, begonnen haar hele nieuwe dingen op te vallen in hun interacties. Tijdens één van de lunches viel het gedrag van Bea in bijzonder opzicht op. Er was verontrusting op haar gezicht te lezen en vastberadenheid op die van Arnold. Bea leek te berusten in iets dat Arnold haar vertelde. Annemarie werkte een scenario in haar hoofd uit waar die twee het over zouden hebben en hoe dit later zou uitmonden in een pak op haar billen.

Annemarie wist inmiddels ook zeker dat ook zij op haar billen wilde hebben. En ze wilde dat Johan dit zou doen. Haar verstand zat haar gevoel echter nog in de weg. Wat zou hij wel niet denken als ze het hem zou vertellen? Ze voelde schaamte opkomen als ze hier aan dacht. En nu kende ze een andere vrouw, die dit allemaal wel had. Het hoefde dus niet perse een fantasie te zijn. Het kon echt voorkomen. Een vrouw van vlees en bloed, niet zomaar een fantasiepersoon, kreeg in werkelijkheid van haar echtgenoot op haar blote billen. Maar hoe vaak? Hoe hard? En om welke redenen?

Voor Annemarie begonnen de innerlijke strijd en de preoccupatie vervelende vormen aan te nemen. Na een paar weken had ze Bea gevraagd of een openhartig gesprek met haar kon hebben. Bea had hiermee ingestemd. Ze spraken tussen de middag af in de lunchroom. Annemarie was erg nerveus geweest, maar had wel het voortouw genomen.

‘Bea, ik wil het graag met je hebben over Arnold en jou en de billenkoek’, zei Annemarie.

De gezichtsuitdrukking van Bea maakte duidelijk dat ze geen zin had in dit onderwerp, tenzij ze ter zake zou komen.

Bea was behoorlijk terughoudend. Was dit nu het ‘belangrijke’ onderwerp dat Annemarie met haar onder vier ogen wilde bespreken? Bea kon alleen maar bedenken dat Annemarie nog steeds aan mishandeling dacht. Bea dacht dat ze misschien met een ‘reddingsplan’ zou komen om haar uit de klauwen van haar wrede echtgenoot te redden.

Maar in plaats daarvan ging Annemarie heel open het gesprek in en legde direct haar kaarten open op tafel.

‘Bea, alsjeblieft, laat me uitpraten’, zei ze. Ze keek haar vriendin in de ogen. Bea ontspande nog niet echt. Ze wachtte tot Annemarie ging vertellen wat ze te zeggen had.

‘Zou je me er meer over willen vertellen?’, vroeg Annemarie. Ze wist dat haar vraag nadere uitleg zou behoeven, maar hoopte dat haar vriendin de oprechtheid in haar stem zou horen.

‘Annemarie!’, de eerste reactie van Bea had bijna klagend geklonken. Dit was nu niet echt haar favoriete gespreksonderwerp. Zeker niet in de lunchpauze. En al helemaal niet met een blijf-van-mijn-huis vrijwilligster.

‘Asjeblieft!? Ik veroordeel het niet. Ik ben… Ik ben heel geïnteresseerd….’ Het geheim van Annemarie werd heel voorzichtig zichtbaar.

Bea had verbaasd gekeken, maar niet zo verbaasd als Annemarie gedacht had. ‘Ik dacht al zoiets’, zei ze met een glimlach.

‘Ja?’, vroeg Annemarie. Ze hoopte dat Bea antwoord zou geven.

‘Annemarie, ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Het is nu niet echt een gemakkelijk onderwerp om over te praten’, legde Bea uit.

‘OK. Zal ik dan de vragen stellen en jij proberen ze te beantwoorden?’, stelde Annemarie voor.

‘Ik zal het proberen’, stemde Bea in.

Ze spraken ruim een half uur. Toen was het tijd om terug te moeten gaan naar het werk. Annemarie was teleurgesteld dat ze hun gesprek af moesten breken. Ze was nu nog meer gefixeerd op het leven van haar vriendin en haar eigen verlangens.  Een groot dilemma tekende zich af. Ze zou open kaart met Johan moeten spelen of accepteren dat het niet voor haar was weggelegd en de zaak vergeten.

Bea had daar echter andere ideeën over. Ze had Arnold verteld wat Annemarie haar allemaal verteld had. Ze vroeg hem of hij het niet eens bij Johan ter sprake kon brengen, maar ze vroeg wel om niets te laten merken over het gesprek van Annemarie en zij hadden gehad. Als Johan van zijn vriend zou horen dat een pak op de bips van zijn vrouw wonderen verrichtte, dan zou het misschien in overweging nemen. Bea had wel een idee hoe Arnold erover zou beginnen. Hij zou zeggen dat hij wel wist hoe hij zou reageren als zijn vrouw zich zo opstelde als Annemarie. Hij zou een gesprek worden van ‘man tot man’, hoe je het beste met brutale en bijdehante vrouwen om zou moeten gaan. Vervolgens zou het de beurt zijn aan Annemarie om eens een open gesprek met haar partner te hebben.

Een week ging voorbij en Annemarie worstelde nog steeds of, en zo ja hoe ze met haar verhaal voor de draad moest komen. De twee stellen hadden afgesproken dat ze met zijn tweeën uit eten zouden gaan en na afloop zouden gaan dansen. Annemarie had hier veel zin in en was tegelijkertijd nerveus.
Er heerste een soort spanning tussen Arnold en Bea toen ze in de dansgelegenheid arriveerden. Bea had plezier en vermaakte zich met de andere gasten. Hetzelfde gold voor Arnold. Maar Annemarie nam ook andere dingen waar, de manier waarop ze tegen elkaar praatten en de blikken die ze uitwisselden. Tot twee keer toe, pakte Arnold zijn vrouw bij haar arm toen ze wat zaten te drinken en nam haar mee de dansvloer op. Beide keren zag Annemarie een donkere uitdrukking op zijn gezicht terwijl hij wat tegen haar zei. Beide keren had Bea moeten blozen en keek ze naar de punten van haar schoenen. En beide keren voelde Annemarie een schok door haar heen gaan toen ze zag hoe Arnolds hand naar beneden gleed en op de billen van Bea bleef rusten. De gezichtsuitdrukking van Bea vertelde haar dat dit allemaal nog een vervolg zou krijgen als de dansavond ten einde was. De spanning gierde door het lichaam van Annemarie.

Hoe verder de avond vorderde hoe meer Annemarie moeite kreeg om zichzelf onder controle te houden. Dit werd met name zichtbaar in haar gedrag. Ze was kortaf tegen Johan en haar sarcastische commentaar zorgde voor een sluimerende ruzie. Beiden hielden zich netjes in de plooi omdat ze in gezelschap verkeerden, maar Johan pikte de stemming en alles wat ze zei perfect op. Annemarie voelde de irritatie bij Johan oplopen en ze voelde hoe de anderen er ongemakkelijk onder werden. Ze wilde zichzelf wel een halt toeroepen, maar slaagde hier niet in.

Het was uiteindelijk Arnold die de spanning doorbrak.

‘Johan, beste vriend. Volgens mij heb jij straks nog wat te bespreken met je vrouw!’ Annemarie zag dat beide mannen een blik van verstandhouding uitwisselden en voelde een siddering door haar lijf gaan.

Toen pakte Arnold de hand van Bea en ging staan. Ze zeiden goedenavond en vertrokken. Annemarie had een vermoeden wat er straks zou gaan gebeuren als ze thuis waren. Toen keek ze naar Johan en was verrast door zijn kalme en vriendelijke gezichtsuitdrukking. Hij praatte met de andere gasten. Ja, het was tijd dat Annemarie en hij ook naar huis gingen. Annemarie volgde hem naar de uitgang, ondertussen afscheid nemend van andere kennissen.

In de auto nam Johan het woord, ‘Annemarie, we moeten eens ophouden met dat gebekvecht. Op deze manier gaat onze relatie eraan kapot’. Hij keek haar aan. Annemarie knikte, maar was het liefst gaan huilen.

‘Je bent voortdurend de grenzen aan het overschrijden’, zei hij kalm, maar er klonk ergernis door in zijn stem. ‘Er zijn momenten dat ik je het liefst in elkaar zou willen rammen’.

Annemarie voelde een brok in haar keel. Ze wist dat hij kwaad was, maar dat het zo sterk zou zijn?

‘Weet je hoe Arnold met Bea omgaat als ze zich op die manier gedraagt?’, vroeg Johan. Hij keek haar indringend aan. Annemarie voelde dat ze over haar hele lichaam begon te trillen. Ze voelde haar hart bonzen van haar keel tot diep in haar maag. Ze slikte met moeite.

‘Ja’, antwoordde ze en wendde haar blik af.

‘Vind je dat ik hetzelfde zou moeten doen?, vroeg Johan. Zijn stem was veranderd en klonk nu zacht en onzeker. Hij pakte haar gezicht en dwong haar om hem aan te kijken.

Annemarie voelde haar hart overslaan. Ze was zowel opgewonden als bang. ‘Johan, ik….’. Ze kreeg het er niet uit.

‘Annemarie? Ik wil antwoord van je’. Johan verstevigde de greep op haar kin. Annemarie deed haar ogen dicht, probeerde te slikken, en knikte uiteindelijk.

Johan liet haar los. Hij startte de auto en reed naar huis zonder verder nog iets te zeggen. Annemarie trilde, haar gedachten stormden door haar hoofd. Zou het werkelijk gaan gebeuren? Zou ze nog van gedachten veranderen? Zou ze zich verzetten als het moment daar was? Zou ze het wel aankunnen? Zou het op een teleurstelling uitdraaien?

Ze hoefde niet lang meer te wachten, of al deze vragen zouden beantwoord worden.

Eenmaal binnen pakte Johan haar jas aan. Hij zei haar naar de slaapkamer te gaan en daar op hem te wachten. Annemarie zag hoe hij naar de keuken liep. Hij opende de koelkast en schonk zichzelf een glas jus d’orange in. Zij liep naar de slaapkamer.

Ze hoefde niet lang te wachten. Johan kwam binnen. In zijn hand hield hij het kaasplankje. Een houten plankje met een dito handvat. In haar achterhoofd moest ze grinniken. Dat wat Johan ermee wilde doen, was precies dat wat zei had gedacht toen ze het ding gekocht had.

’Je weet dat er geen weg meer terug is als we hier eenmaal aan beginnen?’ Johan keek Annemarie indringend aan. Ze was verbaasd met over het gemak waarmee hij dat zei. Annemarie knikte.

‘Kom maar hier, dan zal ik je laten voelen hoe ik over je gedrag van vanavond denk’. Johan ging op de rand van het bed zitten.

Annemarie bleef als bevroren staan. Angst, spanning en opwinding hadden zich van haar meester gemaakt. ‘Ik kan dit niet’, dacht ze. Ze huiverde. Johan fronste zijn wenkbrauwen en pakte haar bij haar arm.

‘Te laat! Nu is er geen weg meer terug! Het gaat nu gebeuren’. Annemarie bewoog nog steeds niet. Hij trok haar naar het bed en legde haar over zijn knie. Hij deed haar rok omhoog en haakte zijn vingers achter haar panty en onderbroek.

Annemarie voelde de aandrang om zich hevig te gaan verzetten. Haar echtgenoot deed haar broek naar beneden alsof hij dit al honderden keren eerder gedaan had. De tijd die zat tussen en voelen van de koele lucht en het eerste brandende contact van zijn hand met haar blote bips, was een paar seconden. Voor Annemarie leek het bijna een eeuwigheid te duren.

De eerste klap bracht haar ruw in de realiteit. Het deed zeer! Annemarie had geen tijd om de consequenties van dit besef tot zich door te laten dringen, Johans hand bleef met grote regelmaat op haar bips neerdalen. Ze begon te schoppen en tegen te stribbelen. Johan verstevigde zijn greep om te voorkomen dat ze van zijn schoot zou glijden en hij bleef flink doorslaan. Na enkele minuten lag Annemarie hard te gillen en flink met haar benen te schoppen. Dit was echt een serieus pak billenkoek.

Johan stopte. Annemarie probeerde overeind te komen, maar werd op haar plaats gehouden. ‘Nog niet’, zei hij. ‘Dit was voor je brutaliteit en je gedrag jegens mij. En dit is voor het bederven van de avond van de anderen aan tafel. Hij liet het kaasplankje hard neerkomen.

Annemarie verstarde. ‘Niet meer!’, riep ze uit. Maar Johan ging onverstoorbaar verder. Het kaasplankje was hard en brandde verschrikkelijk. En Annemarie kon tegenstribbelen wat ze wilde, ze kon geen kant op. Johan bleef doorslaan tot het gestribbel begon af te nemen. Op dat moment lag ze al te huilen en met lange uithalen te snikken. Toe Johan klaar was, trok hij zijn vrouw omhoog en zette liet zich met haar achterover op het bed vallen. Hij drukte haar dicht tegen zich aan tot wachtte tot haar snikken langzaam weggestorven waren.

‘Er is geen weg meer terug, schatje’, fluisterde hij zacht tegen haar. Annemarie tilde haar gezicht op en ze kusten. Voorzichtig deed hij haar kleren uit. Annemarie liet hem zijn gang gaan. Een kalm gevoel had zich van haar meester gemaakt, ze kon het niet meer met hem eens zijn. Hij kleedde zich ook uit en ging bij haar op het bed liggen. Annemarie grimassende toen hij haar op haar rug draaide. Ze deed haar benen uit elkaar. De seks die ze hadden was al even intens als de pijn van het eerste pak op haar billen.

‘Geen weg terug’, Annemarie glimlachte tevreden en dacht terug hoe het allemaal zo gekomen was. De verspreking van haar vriendin had als een katalysator haar eigen geheim naar de oppervlakte gebracht en een dansavondje was geëindigd met een nieuwe start in hun leven.

Toegevoegd op by admin

Gedeelde straf is geen halve straf

© Susan Thomas

Ik was even bij Susan langs gelopen omdat ze, toen Brian en ik haar de avond tevoren tegenkwamen, veel te veel gedronken had. Ze liep zich vreselijk aan te stellen en had me zelfs een klap met een klerenhanger gegeven omdat ik zogenaamd bijdehand had gedaan. Ik wist dat ze een verschrikkelijke kater moest hebben. Ik stapte de keuken binnen en had meteen door dat ik stoorde. Ken was bij haar. Ken komt oorspronkelijk uit Amerika. Ze keken heel ernstig, nee dat klopt niet helemaal, Ken keek ernstig. Susan keek… wat zal ik zeggen, ik geloof dat ‘beschaamd’ het juiste woord is. ‘Oh, neem me niet kwalijk’, zei ik, ‘stoor ik?’

Susan stelde ons haastig aan elkaar voor. ‘Ik woon op nummer 8, zei ik met een armgebaar in de richting van ons huis. ‘Oh, om de hoek, dat witte huisje’, zei hij.

‘Ik kom alleen maar even kijken hoe het met je is. Je was behoorlijk ver heen, gisteravond’, legde ik uit, ‘maar als is stoor…’ Susan trok een pruillip en zei dat ze het juist hadden over het gebeuren van gisteravond. Ik snapte niet helemaal wat Ken hier mee te maken had. Dat moet me goed van mijn gezicht af te lezen geweest zijn, want Susan begon me tot mijn verbazing een en ander uit de doeken te doen. Normaal is ze helemaal niet zo, is ze juist erg gesloten van aard. Ik merkte dat Ken nog probeerde haar er zwijgen toe te laten doen, maar Susan was niet meer te stoppen. ‘Weet je, Clare’, begon ze, ‘Ken is mijn begeleider en ik heb met hem een aantal doelstellingen afgesproken die ik graag wil halen. Eén daarvan is om niet teveel te drinken, iets wat de laatste tijd toch twee keer is voorgekomen.’

Ik keek van haar naar Ken en begon me te realiseren dat hun relatie veel verder gaat dan ik altijd gedacht had. Als ik Susan niet beter kende, zou ik denken dat ze een oogje op deze man had. ‘Tja’, vroeg ik, ‘je hebt dus te veel gedronken. En nu?’

‘Ik ga een pak op mijn blote billen krijgen’, liet Susan me rustig weten. ‘Ik zou net te horen krijgen hoe mijn straf er precies uit gaat zien’.

Ik sta normaal gesproken niet zo snel met mijn mond vol tanden en zowel Brian (mijn echtgenoot als Susan noemen me ‘stuiterbal’, omdat ik nogal stuiter en altijd voor het nodige rumoer zorg. Maar nu wist ik geen woord uit te brengen. Toen ik mijn stem hervonden had, begon ik een hele verhandeling dat het belachelijk was dat Ken haar een pak slaag ging geven. We leefden per slot van rekening in de 21ste eeuw. Susan legde echter rustig uit dat ze dit zelf wilde en dat Ken haar juist hielp, ze hadden samen een afspraak en het zou niet goed zijn om af te haken nu het onaangenaam werd. Ken voelde zich duidelijk ongemakkelijk bij de openheid van Susan en maakte zich zorgen dat ik het verder zou vertellen. Ik verzekerde hem echter dat hun geheim veilig bij me zou zijn. Susan is een goede vriendin van me, ik beschouw haar als mijn oudere zus.

Ken legde uit dat Susan had beloofd niet teveel te drinken en dat ze ermee akkoord was gegaan dat wanneer dit wel zou gebeuren ze een pak slaag zou krijgen en dat ze het hier over hadden toen ik binnen kwam vallen. Ik weet dat ik een grote flapuit ben, maar ik verbaasde mezelf over de woorden die ik vervolgens sprak. ‘Susan en Ken, dit voelt niet goed. Ik ben er zelf ook debet aan dat Susan gister teveel gedronken heeft. Als ze echt een pak slaag gaat krijgen, is het niet meer als eerlijk dat ik de helft daarvan krijg’.  Ik had de woorden nog niet uitgesproken of ik vroeg me al af wat ik me nu weer op mijn hals haalde. Susan was het er echter helemaal niet mee eens. Je zou bijna zeggen dat ze het fijn vindt een pak op haar billen te krijgen! Maar Ken had er wel oren naar en na wat heen en weer gepraat, stelde Susan voor dat ik eerst maar eens moest aanhoren wat haar te wachten stond, voor ik zou besluiten de helft voor mijn rekening te nemen.

‘Dat is goed’, zei Ken, ‘we moeten wel weten waar we het over hebben. Ik heb besloten dat Susan eerst vier minuten met de hand op haar billen gaat krijgen. (Ter informatie van Clare, alle straf wordt uitgevoerd op de blote bips). Daarna twintig met de haarborstel op elke bil en tenslotte 20 met mijn broeksriem’.

Ik was overdonderd, want ik had aangenomen dat het pak slaag gewoon met de hand gegeven zou worden. Maar goed, ik ben niet een persoon die snel op mijn woorden terug komt (al vroeg ik me wel af waar ik in godsnaam mee bezig was). Maar goed, het was wel voor een deel mijn schuld dat Susan teveel gedronken had, moet je weten! Susan was het er nog steeds niet mee eens, maar Ken had een voorstel. Hij zou Susan om te beginnen de helft van de klappen met de hand geven en als ik er dan nog steeds mee door wilde gaan, prima. Hij vond dat ik wel gelijk had, dat het ook gedeeltelijk mijn schuld was. Susan ging er met tegenzin mee akkoord en ze maakten zich klaar om te beginnen.

Ik verbaasd dat Susan, die normaal gesproken best wel preuts was, zonder aarzelen haar spijkerbroek en onderbroekje uit deed. Ken trok een stoel onder de tafel vandaan en ging zitten. Zonder een woord te zeggen ging Susan over zijn schoot liggen. Hij ging methodisch te werk, hij sloeg er niet zomaar op los: hij sloeg haar eerst op haar linkerbil, toen op haar rechterbil en tenslotte op het midden van beide billen. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden, mijn mond werd droog en ik stond als aan de grond genageld. Susan was slank maar had een strak lichaam. Haar billen trilden als Ken erop sloeg. Ik zag hoe haar bips roze kleurde en uiteindelijk vuurrood kleurde. In het begin reageerde Susan helemaal niet toen de klappen op haar billen neerdaalden, maar na een poosje zag ik dat haar benen bij iedere klap begonnen te bewegen. Af en toe ging een van haar benen omhoog om even in die positie te blijven. Ook begon ze geluidjes te maken: ‘uh’, ‘ah’.

Toen hield Ken op. Het was mijn beurt.

Susan probeerde me nog tegen te houden, maar ik was eigenwijs en liep naar Ken toe om vervolgens stokstijf stil te blijven staan. ‘Je moet je broek en slipje wel naar beneden doen’, zei hij rustig. Ik knikte. Niet alleen had ik een droge mond, maar mijn hart ging als een bezetene tekeer, mijn maag trok samen en mijn handen trilden. Ik kon de gesp van mijn riem niet eens loskrijgen. ‘Moet ik je even helpen’, vroeg hij. Ik knikte. Hij maakte de gesp los en deed de rits omlaag.

Ik kreeg een kleur als vuur. Nog nooit had een ander dan Brian, mijn partner, dat gedaan. Hij deed mijn spijkerbroek tot halverwege mijn dijen omlaag. Toen zijn handen naar mijn onderbroek gingen, werd ik zo mogelijk nog roder, maar mijn handen trilden zo erg dat ik het niet zelf kon doen. Hij schoof mijn broekje omlaag en legde me zonder verdere omhaal over de knie. Ik bedacht me dat ik bijna dood ging van schaamte. Toen de eerste klap neerdaalde, gilde ik van schrik.

Er leek bijna geen pauze te zitten tussen de klappen. Het begon steeds zeerder te doen: al snel was er niks meer over van mijn bravoure en probeerde ik mijn billen onder zijn neerkomende hand weg te draaien. Hij greep me stevig om mijn middel (wat een vreemd, intiem gevoel is dat eigenlijk). Ik kon nu niet meer wegkomen en ik begon te huilen. Het eindigde allemaal al even onverwacht als het begonnen was.

Ik stond op en deed zo snel als mogelijk mijn broek omhoog. Vervolgens stond ik als een soort stripfiguurtje verwoed over mijn billen te wrijven. Susan liep naar me toe en gaf me een knuffel. ‘Dat was heel dapper van je’, fluisterde ze, ‘laat het hier nu alsjeblieft bij. Je hebt een beetje van me overgenomen. Laat mij de rest maar in ontvangst nemen’. Ik schudde mijn hoofd, ik wilde niet als een lafaard in de boeken staan. Ken kwam tussen beiden en deed het voorstel dat Susan de helft van de volgende portie zou krijgen en dat ik vervolgens kon kiezen of ik ermee door wilde gaan. Susan ging akkoord en liep naar Ken toe.

Ik zag dat de haarborstel veel zeerder deed dan zijn hand en nog voordat het goed en wel begonnen was, vroeg ik me af of ik hier wel mee door moest gaan. Het waren per slot van rekening de afspraken van Susan: ik had me van mijn goede kant laten zien en een deel voor haar in ontvangst genomen. Ik kon er nog steeds mee ophouden zonder dat ik me bezwaard zou hoeven te voelen.

Om eerlijk te zijn, stond ik al weer behoorlijk te trillen toen Ken haar op haar bips begon te slaan. Hij sloeg zo hard dat haar billen ervan trilden en het geluid klonk afschuwelijk. Susan had duidelijk moeite de klappen op te vangen en kronkelde behoorlijk. Maar Ken hield haar stevig in bedwang en liet de borstel vijf keer stevig op haar rechterbil neerkomen alvorens over te schakelen naar de linker. Ik zag verschrikt hoe het rood van haar rechterbil was veranderd in een mengeling van rood, spierwit en een donkerrode kleur. Susan jammerde en huilde terwijl haar linkerbil bewerkt werd. Toen Ken weer overschakelde naar de rechterbil en moest ik me bedwingen om niet uit te roepen dat hij op moest houden, maar werd overstemd door het gillen van Susan. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en trilde over mijn hele lichaam. Toen hij klaar was, haastte ik me naar Susan en hield haar in mijn armen. Ik was stomverbaasd toen ze door haar tranen heen smeekte, ‘Ik heb het verdiend, laat me alsjeblieft de rest ook in ontvangst nemen’.

Ik was van plan om haar wens te respecteren en ik heb geen idee wat er precies gebeurde, maar opeens stond ik voor Ken met een wat zelfs in mijn oren als een bibberig stemmetje klonk, ‘Wil je mijn knoop nog een keer losmaken’. Nadat hij mijn broek naar beneden gedaan had, legde hij zijn ene hand op mijn bips en zijn andere op mijn schouder en leidde me over zijn knie. Ik ben niet trots op het geluid wat ik vervolgens produceerde: de pijn op mijn toch al zere billen escaleerde tot ik langzaam wanhopig werd en dacht dat het nooit meer zou stoppen. Het ging de pijn voorbij en veranderde in een intens brandend gevoel waar de achterkant van de borstel bleef neerkomen.

Toen ik op mocht staan liep het snot uit mijn neus en de tranen over mijn wangen. Susan droogde en ik wist wat ze zou zeggen. Toen ik enigszins op adem was zei ik, ‘Niets zeggen, Susan’ en keerde me vervolgens naar Ken. ‘Alsjeblieft, alsjeblieft’, smeekte ik, ‘Geef me nu met de riem, voor ik niet meer durf. Als Susan weer eerst gaat, dan durf ik vast niet verder te gaan. En dat vergeef ik mezelf nooit’.

Ken leek me te begrijpen en negeerde de protesten van Susan. Hij stond van zijn stoel op, draaide zich om en vertelde me hoe ik over de stoel moest bukken. Tot mijn verrassing was ik zelf in staat om mijn knoop los te maken. ‘Misschien is het makkelijker als je hem helemaal uitdoet’, zei Ken. ‘Je moet het natuurlijk zelf weten, maak je geen zorgen, ik heb het allemaal al veel vaker gezien’. Ik was het stadium dat ik me daar druk over maakte allang voorbij en wilde alleen maar dat het snel voorbij zou zijn. Dus deed ik mijn broek en slipje helemaal uit. Het deed zeer toen mijn broek van mijn billen schoof. Susan pakte mijn broek aan en haar gezichtsuitdrukking vroeg me ermee te stoppen. Ik bukte over de stoel en zette mijn handen op de zitting zoals me opgedragen was. Ik had geen idee wat ik moest verwachten.

Ken nam de gesp van de riem in zijn hand en vouwde hem dubbel. Hij deed een stap terug en laat de riem met een angstaanjagende zwaai met uiterste precisie op zijn doel neerkomen. Ik kon dat niet zien, maar voelde een verschrikkelijk brandend gevoel op mijn bips. Ik gilde van pijn toen de pijn zich vermengde met het brandende gevoel wat toch al aanwezig was en stuwde de pijn tot ongekende hoogte op. Er leek geen einde aan te komen. Ik kwam overeind en mijn beide handen vlogen naar mijn billen. Ik herinner me dat ik huilde, ‘Nee! Nee! Dit kan ik niet! Dit kan ik echt niet!’ Zowel Ken als Susan probeerden me te troosten en me op mijn gemak te stellen. ‘Je doet het geweldig’, troostte Ken en liet zijn hand door mijn haar glijden, ‘zeker als je bedenkt dat je nog nooit eerder een pak slaag gekregen hebt. Je hebt al heel veel van de straf van Susan overgenomen. Laat het hierbij en laat de rest aan haar’. Susan was het roerend met Ken eens. Ik ging uiteindelijk akkoord.

Susan nam mijn plaats in en toen Ken haar met zijn riem begon te slaan, realiseerde ik me dat ik mijn broek niet eens aangetrokken had. Ik stond daar, met betraande ogen en voorzichtig over mijn bips wrijvend toe te kijken hoe Susan gestraft werd. Ik zag hoe Ken uitgebreid de tijd nam om haar de resterende negentien klappen met de riem de geven. Nadat hij haar een klap gegeven had, veranderde hij zijn positie een beetje zodat de riem niet weer op exact dezelfde plaats neerkwam. Er was niet veel nodig om te zien dat Susan de wanhoop nabij was. Ze maakte niet veel geluid, maar haar hele lichaam was als een veer gespannen, terwijl ze Ken haar billen bleef aanbieden. Omdat het moeilijk was netjes te blijven staan, zag ik hoe ze de zitting van de stoel in een ijzeren greep hield, terwijl de riem haar bips bleef bezoeken. Toen ze bij de dertiende klap aangekomen waren, ging het even fout en kwam de riem deels tussen haar benen terecht. Susan schoot overeind en schreeuwde, ‘Wel verdomme!’. Haar handen wreven vertwijfeld over haar billen en de tranen liepen over haar wangen.

Ik kon het niet langer aanzien en ging voor Ken staan. Ik was me er niet eens van bewust dat ik half naakt voor een man stond die ik nauwelijks kende, maar het kon me ook niet veel schelen. ‘Ken, het gaat wel weer, er zijn er nog maar zes te gaan, geef mij die maar’. Ik weet niet precies wat Ken op dat moment dacht, maar hij had niet verwacht dat dit zou gebeuren. Hij stuurde Susan aan de kant (ze scheen niet eens te merken wat er precies gebeurde) en liep naar de keukentafel. ‘Ik denk dat het makkelijker voor je is, als je over de tafel gebogen staat’, zei hij vriendelijk. ‘Susan, ga jij aan de andere kant van de tafel staan en houd haar handen vast’. Ik boog me over te tafel en Susan pakte mijn handen. Ik deed erg mijn best me in te houden, maar iedere klap zorgde voor een luide gil en heftig getrappel van mijn benen. Het was aan de grip van Susan te danken dat ik over de tafel bleef liggen. Haar gezicht kreeg net als de mijne een pijnlijke grimas terwijl de riem neerdaalde. Vanaf de vierde klap kon ik haar gezicht niet meer zien omdat ik verblind werd door de tranen. Het voornemen me inhouden had ik toen al laten varen. Ik was nog maar met een ding bezig, het deed zeer!

Toen ik de stem van Ken hoorde, realiseerde ik me dat het voorbij was. ‘Waarom, gaan jullie twee je niet een beetje opknappen terwijl ik thee ga zetten?’, vroeg hij. Ik was zover heen, dat het me niet veel meer kon schelen hoe ik erbij stond. Ik bukte me om mijn kleren van de grond op te rapen. Susan nam me mee naar boven en waste mijn gezicht met koud water, terwijl ze me op mijn gemak probeerde te stellen. Hoewel ik me schaamde over de hoeveelheid lawaai die ik geproduceerd had, bleef zij maar volhouden hoe dapper ik geweest was.

Toen we voldoende hersteld waren liepen we weer naar beneden. Ik liep heel voorzichtig.

Ken had thee en koekjes klaargezet en we gingen in de woonkamer zitten. Dat laatste deden Susan en ik heel behoedzaam.

‘Weet je Clare’, zei Ken, ‘je bent de eerste die toegeeft dat ze heel chaotisch is. De manier waarop je zonder erover na te denken dit avontuur aangegaan bent, was lief, dapper, maar ook erg impulsief’.

Ik knikte, ‘Brian, mijn man, noemt me altijd ‘stuiterbal’, omdat ik me altijd weer in de nesten weet te werken’.

‘Tja’, antwoordde Kent, ‘misschien moet je ook maar eens over billenkoek afspraken gaan nadenken’.

Ik was geschokt. ‘Jij zult mijn blote bips nooit weer te zien krijgen!’

Ken glimlachte. ‘Ik niet, je echtgenoot, Brian. Er bestaat een goede methode die jullie goed zouden kunnen gebruiken. Het heet ‘Het Spencer Spanking Plan‘, Susan kan je er van alles over vertellen’.

Susan stond op en zei dat ze wel een exemplaar voor me uit zou printen en niet voor het eerst die dag vroeg ik me af waar ik in godsnaam aan begonnen was.

Toegevoegd op by admin

Zijn dromen bedrog?

Ik wil jullie even voorstellen aan Patrick. Een forse man, ik schat dik 100 kg. Korte blonde haren en een veel te kleine bril op zijn neus.

Patrick is een collega leidinggevende in het ziekenhuis. Iedere 3 weken zitten we samen in een hoofdenvergadering. Verder werken 4 van mijn mensen op zijn afdeling.

Een tweetal maanden geleden kondigde hij op het team aan dat hij na 16 jaar huwelijk ging scheiden. Daar schrok ik wel van. Patrick was iemand die zijn zaakjes altijd goed onder controle  had. Altijd een plan klaar, heel gestructureerd en eigenwijs. Hij had zijn dienst perfect onder controle en zijn verpleegsters precies waar hij ze hebben wou.

Ik vroeg me toen even af of hij thuis ook zo met de plak zwaaide.  Misschien was dat wel de reden van de scheiding? Ik fantaseerde over hem als huisvader. Zou hij die directe, korte zinnen ook thuis hanteren? Zouden zijn kinderen ook bezwijken onder zijn eerste blik en iedere discussie achterwege laten? Tja, Patrick alleen. Ik bedacht dat het toch niet zo eenvoudig voor hem moest zijn om in een nieuwe relatie te stappen. Je moet hem goed kennen om te ontdekken dat hij ook zacht en meelevend kan zijn. Maar ik wenste hem natuurlijk het allerbeste toe!

Een tweetal weken geleden moesten we ’s avonds naar een bijscholing. Ons personeel krijgt binnenkort een groepsverzekering en wij werden geïnformeerd over alle wettelijke aspecten.

Oersaai! Ik hou er bovendien echt niet van om mijn vrije avonduren te spenderen in de aula.

Ik moest noodgedwongen ook nog eens op de eerste rij plaatsnemen. Ik had wel leuke buren. Kaat, hoofdverpleegkundige op een geriatrische afdeling en links van mij een knappe man. Altijd leuk als je het beste van de situatie kunt maken, toch?

Na wat getekend te hebben op mijn blad, een paar keer gegeeuwd en natuurlijk ook best wel wat inspanningen had geleverd om gewoon op te letten, begon ik rond te kijken. Kaat hield het ook voor bekeken en er kwam een grappige communicatie op gang : tekeningen en woorden die al snel hele zinnen werden.

Ik realiseerde me dat de lesgever ons viseerde. Ik begrijp echt wel dat die heren daar niet voor niets willen staan maar ik deelde nu eenmaal niet hun passie voor cijfers en prognoses.

Toen ons blad was volgeschreven begonnen we voorzichtig te fluisteren. Net 2 kleine kinderen…

Plots dook er een hoofd op tussen het onze :

‘Dames, jullie houden er NU mee op of ik grijp in!’

Kaat draaide zich om, het was strenge Patrick.

‘Ach joh, laat ons toch. Ingrijpen? Wat moet ik me daarbij voorstellen? Ga je ons uit de aula verwijderen? Graag’

We schoten in de lach. Patrick leunde opnieuw naar voren.

‘Een pak kletsen op jullie blote billen en het zal rap gedaan zijn’

Oeps. Kaat worp hem een geamuseerde en ongelovige blik toe. Bij mij kwam het aan.

Zie je wel? Ik wist het! Patrick is dominant!! Zijn lichaamstaal, zijn handgebaren, zijn korte heldere zinnen, zijn intonatie….

Het kriebelde in mijn buik. Ik keek strak voor me en heb geen woord meer gerept.

Na de voorstelling was er gelegenheid tot een glas in de  inkomhal. Patrick zag me staan en kwam naar me toe gestapt. Ik werd een beetje week maar kon moeilijk weglopen.

Ik produceerde een flauw lachje en wilde me excuseren.

‘Zo mevrouw Hofman, het doet me buitengewoon veel plezier om te weten wat bij jou werkt!! Mijn woorden hebben duidelijk indruk gemaakt. Ik heb jou altijd wel willen temmen en ik denk dat ik nu weet hoe dat kan’

Ik kon niet eens laconiek reageren.

Wat gebeurde er ? Had hij me als sub ontmaskert?? Herkennen dominante mannen subvrouwen? Lesbische vrouwen gaan er toch ook prat op dat ze elkaar steevast opmerken?

Jeetje, op mijn werk!!  Dit is te dichtbij, wat gaat hij hiermee doen?

Ik dronk mijn glas op, nam afscheid van mijn collega’s en ging naar huis. Ik voelde me vertwijfeld en ontmaskert…

Ik heb er lang over getobd. Ik overliep onze voorbije ontmoetingen. Had ik ooit al eerder iets gemerkt? Zou hij al eerder iets hebben vermoed?

We konden professioneel  best goed met mekaar opschieten. Ik heb wel eens raad gevraagd, mijn bewondering uitgesproken over zijn strenge maar rechtvaardige aanpak. Hij had toch ook moeilijk werknemers? Hoe kreeg hij ze zo mooi tussen de lijntjes?

Ik heb veel tips gekregen maar een pak op hun billen heeft hij nooit geopperd. Gelukkig maar, stel je voor.

Anderzijds kan ik me er wel wat bij voorstellen. Al zijn collega’s hebben hun bureeltje op de afdeling. Het zijne is op het einde van de gang, aan de liften.

Beetje afgelegen en een prima locatie voor een standje.

Ik zie het helemaal voor me : hij achter zijn bureautje,  zijn armen over zijn dikke buik geslagen, vingers in elkaar gestrengeld  en een afgestreken gezicht. Af en toe zijn brilletje omhoog duwend. Hoofd een beetje schuin en via directe vragen de ander tot bekentenissen afdwingen. Op en top Patrick.

Zou hij die meiden zo in bedwang houden?

In ieder geval, sinds het voorval in de aula ben ik niet meer spontaan bij hem langsgelopen.

Dat deed ik vroeger wel. Informeel een babbeltje slaan over mijn therapeuten.  Functioneren ze naar behoren? Gedragen ze zich netjes?   

Ik kan hem echter niet blijven ontlopen en wie weet speelt het zich allemaal alleen maar af in mijn hoofd ? Misschien maakte hij gewoon een grapje en vond hij het verrassend om te zien hoe ik gereageerde?

Hij had waarschijnlijk nog nooit over  subvrouwen gehoord.    

Ik besloot gisteren dan ook om heel ontspannen naar het hoofdenoverleg te gaan. Ik ging bewust 5 min te laat. Hij is steevast op tijd en dan kon ik zelf bepalen waar ik ging zitten.

Ik wilde nl. liever geen oogcontact.

Ik moest kiezen. Pal voor hem of naast hem. Ik koos het laatste.

Onze manager was zelf te laat dus er was nog even tijd voor een babbeltje.      

Hij sprak me gelijk aan over de teambuildings dag die ik pas gehad heb. We zijn met de therapeuten van zijn campus naar een pretpark geweest. Dat is helemaal mijn ding. Hoe gekker hoe liever!

De teambuilding met de hoofden, een paar weken eerder, was echter voor mij niet zo succesvol geweest!!  60 km fietsen in een heuvelachtig landschap.

Ik had Patrick toen uitgedaagd. Ik dacht, een zware man op een gammele damesfiets, die rij ik zonder moeite naar huis.

Feit was dat ik na 36 km geen pap meer kon zeggen, mijn benen verzuurd raakte en uitgerekend Patrick me de helling moest opduwen!!

Ik werd dan ook in de bezemwagen gezet terwijl de anderen de totale rit met gemak uitreden.

‘Ah, daar hebben we Heleen. Leuk geweest in het pretpark heb ik vernomen?? Naar verluid ging je iets vlotter de hoogte in dan op de fiets??’

Ik bloosde maar was niet van plan om onder de indruk te raken van zijn geplaag.

‘Ach Patrick, ik amuseer me nu eenmaal liever op een teambuilding dan dat ik moet afzien.

Het is al een heel jaar leiden en als we dan eens de kans krijgen om iets leuks te doen dan moet ik lijden!! Ik ben toch niet gek!! Wie kiest daar nu voor?’

Ik zag zijn ogen blinken.

‘Er zijn mensen die daarvoor kiezen Heleen, fysiek lijden leidt wel vaker tot mentale ontspanning. Al dan niet op de fiets’

Lap! Nu wilde ik het er vooral NIET over hebben en nu bracht ik het onbewust zelf ter sprake. Had hij het nu over de fietstocht of over wat anders?

Ik stond op om mezelf iets uit te schenken en bracht hem een koffie mee met een koekje.

Hij knikte goedkeurend. De vergadering was begonnen en ik haalde mijn blad naar boven om aantekeningen te maken. Hij trok het blad naar zich toe, schreef er wat op en schoof het onder mijn neus.

‘Flink opletten Heleen?’

Ik liep rood aan en mijn hart begon te bonzen. De verleiding was groot om nu maar eens uit te zoeken hoe het zat. Was het plagen of was het ernst? Wat wilde hij van me of eerder : wat ik wilde ik van hém?  

Het team ging aan me voorbij en ik begon te fantaseren…

Patrick merkte dat ik er met mijn gedachten niet bij was en porde me in mijn zij. Ik keek hem boos aan en wilde mijn tong naar hem uitsteken. Er waren echter nog 9 andere collega’s op het team en ik vond het al erg genoeg dat Patrick op mijn dak zat.

Ik tekende een boze smiley met een lange tong op mijn blad en schoof het opzij. Het duurde een hele tijd voor hij reageerde.   Hij antwoordde met rode letters : “ na het team zie ik jou op mijn bureel!!!’

‘Met of zonder taart??’

Geen antwoord meer. Nu kon ik 2 dingen doen. Of ik ging bewijzen dat ik helemaal niet onder de indruk was van hem zodat hij ging twijfelen aan mijn sub gevoelens (dat zou het beste zijn, geen onzin op het werk!) of ik gaf toe aan mijn subtiele verlangen om door hem aangepakt te worden.

Om 17 u was het team voorbij en iedereen pakte zijn spullen. Patrick keek me aan en ik knikte, schijnbaar heel ontspannen.

We namen samen de lift naar zijn 4° verdieping. We stonden tegenover elkaar in de kleine ruimte. Hij is zijn witte pak, ik in mijn vrije tijd kleren. Hier  stond ik dan, vlakbij een imposante man. Wat deed ik hier eigenlijk? Ik moest naar huis, naar Ben. Ik had niet eens verwittigd dat ik later thuis kwam. De zenuwen laaiden op.

De lift stopte en hij opende zijn bureel. Dit was duidelijk zijn domein.

Ik was er al zo vaak geweest maar deze keer keek ik extra goed rond.

Hij ging op zijn stoel zitten en keek me doordringend aan. Ik nam een andere stoel en zette me neer.

‘Ik denk dat jij beter blijft staan juffrouw!!’

Ik veerde meteen weer recht.

‘Wat doe ik hier Patrick? ik moet naar huis’

‘We zoeken hier samen uit waarom jij me steeds uitdaagt en wat we daaraan gaan doen!’

‘Ik daag je niet uit Patrick, het gebeurt gewoon’

Ik begon te snikken, deze situatie moest ophouden.

Ik zag hem smelten en ik mocht gaan zitten.

‘Kijk Heleen, we hebben alle twee duidelijk door wat hier speelt. Ik ben een dominant in hart en nieren en eigenlijk heb ik in jou al altijd een potentiële sub gezien. Bij de voorstelling in de aula gaf je me de kans om er achter te komen en werkelijk, je bent gelijk door de mand gevallen’

Ik keek verlegen naar de grond. Wat moest ik hier nu mee? Ik kon het moeilijk ontkennen.

‘Sindsdien ontloop je me, word je nerveus als ik in je buurt kom en krijg ik je met de minste moeite precies waar ik je hebben wil!’

‘Waar wil je me dan hebben Patrick?’

‘Over mijn knie natuurlijk. Je bent de meest speelse, losbollige leidinggevende die ik ken. Je bent bekwaam, daar twijfel ik niet aan maar ik zou je zo graag wat structuur en ernst bijbrengen!! Mijn handen jeuken vaak’

Dat raakte me. Wat hij daar noemde was eigenlijk wat ik zelf ook wilde.

De gepaste hardheid die Patrick van nature had, zijn kunst om mensen bij te sturen op het ogenblik dat er iets fout loopt : daar was ik jaloers op, dat wilde ik leren.

‘Ik begrijp wat je bedoelt. Als ik eerlijk ben dan wil ik veel van je leren. Ik zou veel steun hebben aan je begeleiding maar het kan gewoon niet! ‘

‘Waarom kan het niet meid?’

‘Ik ben getrouwd, jij bent gescheiden, ik heb thuis een dominante man, dat kan toch allemaal niet? Wat als we problemen krijgen? We zijn wel collega’s hé?!’

‘Precies, we zijn collega’s, niet meer dan dat. En ik ga je uit professioneel oogpunt wat discipline bijbrengen. Noem het team builden volgens het principe ‘lijden met een lange ij’om te komen tot beter ‘leiden met een korte ei’.

Hij stond op en kwam naar me toe

‘Er is geen weg meer terug Heleen. Ik ga je leren hoe jij je dient te gedragen op scholingen, teams en in een overleg. Ik geef je geregeld doelstellingen en ik ga controleren hoe jij die in de praktijk zult brengen in je eigen team. Ik ga je aanmoedigen en straffen als dat nodig is’

Ik moest even slikken. Wat kon ik dit alles goed gebruiken!! Maar hoe ging hij dat in de context van een ziekenhuis in hemelsnaam realiseren? Er is 24u op 24u personeel. Er zijn de patiënten; de mensen van de bewaking….

‘Patrick, ik durf het niet. Ik wil niet dat het uitkomt, stel dat de manager hier achter komt?

Er kan hier zo een verpleegster binnenlopen…’

‘Klopt. Maar het hoeft helemaal niet zo moeilijk en omslachtig te zijn als jij denkt! Kijk Heleen, de doelstelling is hier duidelijk, jij gaat leren je te gedragen wanneer dat van je verwacht word. Verder reik ik je tools aan en geef ik je concrete opdrachten om je leidinggevende functie ten volle uit te bouwen. Bedoeling is dat jij die hulp met 2 handen aanneemt en aan de slag gaat. Zo kan je groeien.

Ik ga er dus van uit dat jij je best gaat doen. Ik zie je één keer in de week waarin we doelstellingen bepalen en evalueren.

 Dat is begeleiden meisje. Als alles goed gaat dan hoeft daar verder geen straf aan te pas te komen.

Ik knikte. Hij had natuurlijk gelijk. Op deze manier kon ik er alleen maar sterker en beter van worden…

‘Dat lijkt me een goed plan Patrick. Begeleiding en geen straf’

Er verscheen een glimlach rond mijn mond. Iets te nadrukkelijk denk ik want hij greep me bij mijn arm, trok me mee naar buiten en sloot zijn bureel.

‘Mijn tas… ‘

‘Die kan je straks nog ophalen, ik moet je even wat laten zien’

We namen de lift naar de kelder en kwamen bij het fysio lokaal.

‘Je sleutel, vooruit, maak de deur open Heleen!’

Ik deed de deur open en we stapten de grote ruimte binnen. Donker en verlaten.

Hij nam me mee naar de locatie waar de rugschool plaatsvindt. Ik stak het licht aan. Allerlei ingewikkelde en imposante toestellen vulden de ruimte. Ik stond er een beetje hulpeloos bij, wist niet wat hiervan de bedoeling was. Wilde hij uitleg over de toestellen? Mij best.

‘Welk apparaat wil je uitproberen Patrick? Waar heb je last van?’

‘Ik heb last van overmoedige vrouwen die bij voorbaat denken dat ze overal mee weg komen.

Ik zou deze graag uit proberen’

We stonden bij de Bac trac. Een tractieapparaat voor de onderrug. Je moet ondersteboven hangen en door de zwaartekracht vergroot de ruimte tussen je wervels en verlicht de pijn.

Ik bedacht dat de zwaartekracht in het geval van Patrick wel erg groot zou zijn en ik vreesde voor het toestel.  

‘Sorry collega, dit lijkt me geen goed idee. Ik kan je er niet ophelpen, laat staan  weer eraf’

‘Kom, genoeg flauwe kul, doe je jeans uit en maak dat je aan dat ding hangt’

Hij keek me dreigend aan en mijn mond viel open van verbazing.

‘Opschieten, ik begin aardig mijn geduld te verliezen en dat speelt enkel in jouw nadeel’

Ik deed wat hij vroeg. Legde mijn jeans  neer en gleed op mijn buik op het toestel. Ik haakte mijn knieën vast en liet mijn hoofd naar beneden hangen.

Daar hing ik, mijn billen hoog in de lucht en geen kans meer om weg te komen zonder hulp.

Ik raakte even in paniek bij het idee dat de poetsploeg zou arriveren.

‘Schiet nou op Patrick, leg me uit wat ik hier doe! Je zou toch niet straffen? Wel?’

‘Kijk meisje, aan de lach om jouw mond kon ik merken  dat jij wel zin hebt in begeleiding  

maar voor ik daar mijn tijd en energie  insteek, wil ik even zeker weten dat jij gemotiveerd bent?’

‘Tuurlijk wel, wat had je gedacht?’

‘Ik denk zo dat ik je maar eens bij aanvang moet laten voelen wat er gebeurd als jij je niet aan de gemaakte afspraken houd!’

Hij liet me even hangen en liep door de zaal op zoek naar didactisch materiaal. Nou, keuze genoeg hoor!

Hij arriveerde met een leren fixatieband en een hele lange houten liniaal.

Hij schoof voorzichtig mijn slipje naar beneden. Ik voelde de schroom, logisch, hij was een collega, verder niks.

Hij nam een pas achteruit en mepte met het leer op mijn billen. Het klonk vreselijk hard door de grote zaal.     

‘Nu gaan we even wat afspraken maken juffrouw, je mag me herhalen : ‘

‘Ik beloof…’pets! ‘Ik beloof … auw’

‘dat ik ga luisteren naar de goede raad …’pets ‘dat ik zal luisteren …”

‘en dat ik bereid ben om de consequenties te dragen….’Pets

‘als ik me niet voldoende inspan….’Pets

‘of mijn doelstellingen niet haal…’pets

Ik herhaalde netjes wat hij me opdroeg.

Na nog 20 klappen met het liniaal en heel wat weerwerk, hielp hij me uit het marteltuig.

Ik deed mij jeans weer aan en zag hoe hij me gadesloeg.

‘Zo Heleen, weet dat ik erg mild geweest ben vandaag. Als jij je bewust misdraagt dan kan je dit beschouwen als een voorspel. ‘

We haalden samen onze spullen op.. We zouden elkaar iedere dinsdag middag treffen. Voor de gebruikelijke zaken en voor mijn doelstellingen.

We liepen samen naar de parking en hij was lief en aardig.

Dag Heleen, ik geloof in je meid! Ik maak van jou de sterkste en beste leidinggevende van het ziekenhuis. Maar er is werk aan de winkel.

Hij knipoogde en was weg.

Ik kreeg een por in mijn zij.

‘Heleen, hallo!, heb jij nog iets voor de rondvraag?’

‘Euh, neen, vandaag niets voor de rondvraag…’

Het team was bijna afgelopen. Ik griste mijn spullen bij elkaar en keek opzij.

‘Wat was je braaf en stil vandaag meisje. Bang voor een pak op je billen? ‘fluisterde Patrick.

‘Je moest eens weten…’

Toegevoegd op by admin

Zoë

Mijn naam is Zoë. Ik ben 24 jaar en ik werk als receptioniste bij de gemeente Utrecht. Daarnaast geniet ik volop van mijn leven als jonge vrouw. Ik ga graag uit en ik houd ervan om impulsieve dingen te doen.

Dit verhaal gaat over mijn leven toen ik Wesley ontmoette. Hij zette me letterlijk in vuur en vlam.

xx-XX-ooo-OOO-ooo-XX-xx


“Goedemorgen gemeente Utrecht, u spreekt met Zoë!”

Ik werk nu iets meer dan een jaar bij de gemeente Utrecht. Vier dagen in de week kom ik met de auto naar het werk. Ik ben een jonge, spontane vrouw met een knap uiterlijk. Donkerblond haar, maatje 36, een lief gezichtje en mooie ogen, al zeg ik het zelf.
Ik ben me er erg van bewust dat ik mijn uiterlijk mee heb. Mannen die aan de balie komen flirtten vaak met mij, maar daar ga ik niet op in. Dit is mijn werk en het moet wel professioneel blijven.
Ik ben nog vrijgezel en wil dat voorlopig ook blijven. Mijn vorige vriend heeft me bedrogen met een ander, daar heb ik veel verdriet van gehad. Sinds een jaar ben ik een nieuw leven begonnen, single, en met nieuw werk. Ik woon sinds kort op mezelf, in een leuk appartementje in de stad. Ja, ik ben gelukkig nu.

Alleen, er is dat ene onvervulde verlangen wat maar aan mij blijft knagen. Sinds ik een klein meisje ben, droom ik al van een man die me af en toe op mijn plek zet. Ik ben geen makkelijke om mee samen te leven, dat weet ik zelf ook wel. Misschien is mijn ex-vriend daarom vreemdgegaan, ik weet het niet. Ik zat hem wel vaak uit te dagen, dreef hem vaak tot waanzin. Ik had het liefst gezien dat hij eens in zou grijpen door me eens flink over de knie te leggen. Helaas heeft hij dit nooit opgepakt, wat ik erg jammer vind. Hij gaf alleen tijdens de seks een paar speelse tikken op mijn billen. Ik durfde niet uit te spreken wat mij daadwerkelijk dwars zat, wat ik echt wilde. Ik durf ook niet te hopen dat ik ooit nog iemand vind die aan deze verlangens wil voldoen.

Ik werk bij een instelling die hulp biedt aan slachtoffers van (huiselijk) geweld, diefstal, bedreiging, enzovoorts. In dit pand zit ook een speciale eenheid van de politie, die hennep kwekerijen oprolt. Er komen soms mensen binnen die erg boos zijn, omdat ze zijn afgesloten van stroom, of om andere redenen. Die reageren dat dan op mij af, met verbaal maar soms ook fysiek geweld. In het jaar dat ik hier werk, is het 2 keer voorgekomen dat ik de beveiliging moest waarschuwen, die hier het terrein en het pand bewaakt. Die hebben het gelukkig steeds goed op kunnen lossen.

De laatste keer dat ik de beveiliging moest waarschuwen was een paar maanden geleden. Ik begon mijn dag rustig met een kopje thee en een krant. Er kwam een man binnen, die woedend was op de politie. Ik zal niet in details treden maar het liep bijna uit de hand. Ik heb de beveiliging erbij moeten halen die hem uit het pand verwijderde.

Dat was het moment waarop ik Wesley ontmoette. Hij werkt bij de beveiliging, en toen hij aan kwam lopen maakte hij iets los in mij. Zijn zelfverzekerde houding, de manier waarop hij keek, alles eigenlijk. Ik was onder de indruk van hem, hij had een soort natuurlijke dominantie over zich. Mijn hart begon sneller te slaan en mijn hoofd werd rood. Ondanks dat de situatie er totaal niet naar was, keek ik alleen maar naar hem. Hij was een kop groter dan ik en had best brede schouders, maar niet te breed. Hij had een strakke kaaklijn, een mooie mond en vriendelijke ogen. Precies mijn type.

Is alles wel oke met je?” vroeg hij aan mij. Hij keek bezorgd. “Ja hoor, alles gaat prima!” antwoordde ik dapper. Ik zei nog dat ik best geschrokken was maar dat het nu weer beter ging. “Dat kan ik me voorstellen”, zei hij met een knipoog. “Ik ben Wesley, aangenaam” en hij gaf me een stevige hand. “Ik ben Z-z-oë”, zei ik beduusd. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat stond ik hier nou stom te doen?

Wesley lachte zijn rechte tanden bloot en vervolgde, “Oké, Zoë. Mooie naam. Ik heb je nog nooit gezien hier, werk je hier pas?”
We hebben even gepraat en het klikte bijzonder goed. Te goed naar mijn zin. Ik wilde koste wat kost niet verliefd worden, niet op hem. Maar het onvermijdelijke is wel gebeurd.

Ik werd verliefd op hem. Elke keer als ik hem zag, ging mijn hart sneller slaan en kreeg ik een soort oerdrift. Ik wilde hem, dat was mij wel duidelijk. Maar het was niet verstandig! En voelde hij ook hetzelfde voor mij?
Mijn vrouwelijke intuïtie zei me dat hij dit ook voor mij voelde. Hoe hij naar me keek, hoe hij naar me lachte. En vooral omdat hij telkens een praatje met me kwam maken, speciaal met mij. Het was een soort aantrekkingskracht die we naar elkaar toe voelden, een elektrische spanning in de lucht. Ik was er inmiddels achter dat hij 28 jaar was, hij 5 jaar in de beveiliging werkte en op zichzelf woonde. En vrijgezel was, net zoals ik. Wat hield me eigenlijk tegen?
Na anderhalve maand elkaar gezien te hebben op het werk, volgde een date, hij vroeg me om op vrijdagavond wat met hem te gaan eten in de stad. Natuurlijk heb ik ja gezegd. Ik wist dat het er ooit van zou komen. De spanning was om te snijden.

Op de bewuste avond, rond 19:00, stond ik thuis voor mijn spiegel rondjes te draaien. Het was juli, dus de tijd om een zwierig jurkje of rokje aan te trekken. Ik heb een mooi lichaam, en dat mag best gezien worden. Maar er moet ook nog iets te raden overblijven en er niet trashy uitzien. Nadat ik gedoucht had, pakte ik een zijden rood broekje uit de kast, dat voor de helft mijn billen bedekt en die je onder een jurkje niet ziet zitten. Voor het geval er iets spannends ging gebeuren deze avond.
Daarna pakte ik een rood zwierig jurkje uit de kast en trok het aan. Perfect.
Ik mompelde tegen mezelf, “In deze jurk kan hij me vast niet weerstaan..”
Ik keek hoe mijn billen eruit zagen in het jurkje. Ik heb mooie billen, zonder putjes en pukkeltjes, niet te groot maar ook zeker niet te klein. Ik doe daar ook wel wat voor, ik sport 2 keer in de week en smeer mijn lijf elke dag in met crème. Mijn ex-vriend zei dat mijn billen perfect in verhouding zijn, dit liet hij dan weten door me een speelse klets op mijn rondingen te geven.

Ik was klaar om te vertrekken. We hadden om 20:15 afgesproken in een restaurant in de stad. Ik had mijn haar los hangen en het danste speels op en neer. Ik voelde me prachtig en gewild, ik straalde helemaal. Ik had een natuurlijke rode blos op mijn wangen die je alleen krijgt als je verliefd bent. Toen ik de voordeur uitliep stonden er 2 mannen aan de overkant die bewonderend naar me floten. Ik stapte op mijn fiets, klaar om te gaan.

Onderweg moest ik stoppen voor een stoplicht. Ik was zo in de wolken dat ik niet merkte dat ik door rood reed. Gelukkig was er niks gebeurd, anders was het heel anders afgelopen voor mij, misschien wel in het ziekenhuis. Ik had pas door dat de politie naast me reed toen ze hun raampje opendraaiden.
Ik schrok enorm. Ik had nog nooit een boete gehad, dit zou de eerste keer zijn. Ze maanden me om te stoppen.
“Had je wel door dat je door rood reed?!”, zei de fronsende agent tegen me. “Je leek behoorlijk afwezig, maar je had veel beter op moeten letten. Het was levensgevaarlijk wat je daar deed!”
Ik voelde de tranen opwellen. Ik schaamde me ook behoorlijk. Waarom nu? Ik zou nu ook nog te laat komen op de afspraak met Wesley.
“Dat wordt dan 60 euro boete, meisje. De acceptgiro krijg je thuis gestuurd. Vul hier maar je naam en adres in. En zeg maar tegen je vriend, als je die hebt, dat hij je hier maar eens ernstig over moet onderhouden, want dit kan natuurlijk niet!” Hij keek me streng aan vanuit het opengedraaide raam. Ik kreeg een hoofd als een biet. De andere agent die erbij stond zag dat. Hij glimlachte en gaf me een knipoog.

Ik kon doorfietsen. Ondanks de boete voelde ik mijn goede humeur al snel weer terugkomen, ik had een afspraak met Wesley! Ik keek op mijn telefoon, ik was al een kwartier te laat…Ik maakte zo meteen wel mijn excuses als ik hem zag.

Toen ik het restaurant binnenliep, zag ik hem al zitten aan een tafeltje. Zijn gezicht klaarde op toen hij me zag en stond op om me te begroeten met drie zoenen. “Zoë, waar bleef je nou? Ik dacht al dat je niet meer zou komen. Ik heb wel vast een witte wijn voor je besteld, dat lust je wel denk ik? “
Ja, dacht ik, zeker na wat er net is gebeurd. Ik voelde de schaamte weer terugkomen. Ik zou hem straks wel vertellen waarom ik te laat was, nu even niet. “Wesley, ik ben blij om je te zien.” zei ik. “Het spijt me dat ik te laat ben. Zullen we eten gaan bestellen? Waar heb jij zin in?”

De avond verliep fantastisch, we raakten niet uitgepraat. We hadden een enorme klik met elkaar. Ik kwam die avond heel wat over hem te weten en we hebben ook heel wat af gelachen. Zo wist ik bijvoorbeeld dat hij graag lekker kookte en erg sportief was. We besloten om samen nog even de stad in te gaan om de avond af te sluiten met een drankje.
Rond middernacht vroeg Wesley aan me, “Zoë, heb je zin om nog mee naar mijn huis te gaan? Het is hier niet ver vandaan en ik kan je thuisbrengen. Ik vind je zo leuk, het klikt zo goed, ik wil deze avond nog niet laten eindigen. Wat jij?”
Normaal ben ik geen type die met jongens mee naar huis gaat. Nooit gedaan ook. Maar ik vertrouwde hem volledig, het voelde zo goed. Ik kon niet geloven dat hij verkeerde bedoelingen zou hebben. Hij laadde mijn fiets in zijn auto en we gingen naar zijn huis.
We stopten in een straat die ik vaag kende. Toen ik in de woonkamer stond, keek ik bewonderend rond. Wat een mooi interieur, en dat voor een man! dacht ik. Maar ja, hij houdt ook van koken. Dus dat zegt niets.
Hij dimde het licht en schonk mij nog een wijn in. Ik had inmiddels 5 wijntjes op en ik was al wat aangeschoten, maar absoluut nog niet dronken en ik wist goed waar ik mee bezig was. Van het een kwam het ander, we keken elkaar diep in de ogen en begonnen teder te zoenen. Ik voelde zijn hand door mijn haren gaan. Hmm, wat voelde dit goed, maar ergens ook weer niet. Ik legde mijn hand op zijn rug en gleed onder zijn shirt. Hij kreunde. “Zoë, ik denk niet dat we verder moeten gaan..dit is niet goed..”


Toegevoegd op by admin

Briefje

Toen ik er serieus mee bezig was om een weblog te starten, hoopte ik dat mijn ontdekkingstocht van fantasie naar werkelijkheid zich met hoge snelheid zou ontwikkelen. Ik had kunnen weten dat dit niet zou gebeuren! Ik was per slot van rekening met een spanko getrouwd die ik op internet ontmoet heb. We vullen elkaar dus van nature aan. Hoe kon ik nu weten dat hij zich tot een vanilla zou ontwikkelen? Het antwoord op onze huwelijksbelofte had moeten zijn, ‘dat deed ik wel, maar doe ik inmiddels niet meer!’ Ik vond een man die er geen probleem mee heeft (had, in feite) een vriend een pak slaag te geven, maar zich er niet toe kan zetten de vrouw waar hij van houdt, pijn te doen. Het idee mij te ‘straffen’ stond hem tegen. Dat was dus pech hebben. Ik gaf hem hinten, ik ging bratten, ik daagde hem uit, ik vroeg hem er zelfs rechtstreeks om! Dit is per slot van rekening geen aflevering van ‘Love Boat’, mijn naam is geen Julie en ik ben geen organisator van cruises! Na verloop van tijd gaf ik het dus op. Ik denk dat dit de reden was om een weblog te beginnen.

We hielden het bij de normale vormen van voorspel. Je hoort me niet klagen, begrijp me niet verkeerd – beter iets dan niets. Maar ik ben een van die mensen die een autoriteitsfiguur nodig heeft-  de grote en sterke man die me beschermt, vooral tegen mezelf. De man die je zonder omhaal een pak op je blote bips geeft wanneer je uit de bocht dreigt te vliegen. De man die zorgt dat je je veilig voelt en je het gevoel geeft dat hij om je geeft.

Na een poosje liet ik het varen en besloot er maar niets mee te doen. En dat heb ik de laatste jaren dus ook gedaan. Oh, ik heb hem wel eens zolang uitgedaagd tot hij me over de knie legde om me een rode bips te geven. Maar dit werd geen enkele keer door seks gevolgd  – Dus maar weer terug naar het voorspel. Nu ben ik niet zolang geleden lid geworden van een yahoo groep over billenkoek. In feite gaat het over vrouwen die een relatie met huiselijke discipline hebben. Hij weet dat ik lid ben geworden en leest af en toe met me mee.  Toen ben ik gaan denken (altijd gevaarlijk).


Ik had bedacht dat ik hem een brief zou schrijven. Nauwkeurig geformuleerd en bedoeld om hem voorzichtig in de richting te manoeuvreren in de richting die ik graag wilde, zonder hem af te schrikken. Op de een of andere manier kan ik mezelf het duidelijkst uitdrukken als ik het opschrijf. Ik schreef het volgende:

Dag Liefje,

Ik ben aan het denken geslagen en tot de conclusie gekomen dat ik niet in een groep over vrouwen in de HD relatie kan posten als ik er zelf niet eentje ben. Klinkt een beetje hypocriet, vind je niet? We hebben het er al dikwijls over gehad, maar ik heb besloten het deze keer maar eens van A tot Z voor je uit te spellen. Ik wil je een voorstel doen – ik zal voorlopig gaan ‘toppen from the bottom’. Klinkt goed?

Ok, dit is wat ik voorstel. Om er voor te zorgen dat je er aan gaat wennen mij een pak op mijn billen te geven en mijn bips aan een pak slaag te wennen, wil ik deze week een spoedcursus organiseren. Met ingang vanavond wil ik dat je me iedere avond een flink pak op mijn blote bips geeft. Dat klinkt misschien veel, maar ik denk dat het vrij kort moet zijn, laten we zeggen maximaal vijf minuten, waarbij je begint me voorzichtig met je hand op te warmen om vervolgens kracht en snelheid langzaam op te voeren om op een gegeven moment over te stappen op een instrument naar jou keuze (hoewel op dit moment nog geen rietjes!). Tegen de tijd dat je klaar bent, wil ik dat ik behoorlijk pijnlijke billen heb. En denk erom, ‘stop’ betekent niet dat je moet stoppen. ‘Dit kun je niet doen’ betekent niet dat je het niet kunt doen. Als ik probeer weg te komen, betekent dat niet dat ik weg wil komen. Als ik mijn hand naar achter doe om mijn bips te beschermen, dan betekent dit niet dat je op moet houden. Het betekent dat je mijn hand op mijn rug moet houden zodat ik hem niet weer in de weg kan doen. We hebben een stopwoord en ik weet heus wel hoe ik deze moet gebruiken.

Verder wil ik ook dat je in mentaal opzicht controle over de situatie neemt. Praat met me, zeg me waar het op staat, confronteer me als ik me niet aan de afspraken gehouden heb, zeg me wat ik moet doen en vertel me wat jij gaat doen. Dit klinkt misschien wel als erg veel voor een beginsituatie, maar het zijn dingen waarover ik fantaseer en die ik in werkelijkheid mee wil maken. Als we deze week boodschappen gaan doen en ik stop allerlei dingen in het wagentje die we helemaal niet nodig hebben, dan wil ik dat je n mijn oor fluistert, ‘als je dat koopt, jongedame, dan geef ik je een pak slaag met de paddel als we thuiskomen’. En vervolgens wil ik in de auto op weg naar huis horen, ‘je bent je er toch van bewust dat je een pak op je blote bips gaat krijgen als we thuis zijn, of niet?’ En als we eenmaal thuis zijn, houd dan je poot stijf! Als je wilt dat ik voor of na mijn straf met mijn blote billen in de hoek ga staan, laat me dat dan weten. Een ander voorbeeld van de mentale controle, ik denk dat er van me verwacht mag worden dat ik netjes met twee woorden spreek als ik een pak slaag krijg. Voor het geval je het nog niet wist, ik val voor autoriteitsfiguren!

Het scenario dat ik voorstel, ziet er als volgt uit – ik wil dat je me iedere avond van de komende week een pak op mijn billen geeft. Misschien door me te zeggen dat het er weer tijd voor is of door me een bepaald instrument te laten halen. Dan zou ik willen dat je mijn bips bloot maakt en me de houding aan laat nemen die jij wenst – over je knie, over een stoel gebogen, enzovoort. Ik zal waarschijnlijk tot dit punt voorbeeldig met je meewerken – als het pak slaag begint, kan ik niets meer garanderen. Verzet is een onderdeel van de geest van de spankee, maar het mag niet al te veel voorstellen. Het kan in iedere gewenste kamer plaats vinden, maar voor het geval je de slaapkamer kiest, ik WIL NIET dat het een voorspel is, omdat het nu even niet over seks gaat. Dit gaat over het beleven van een aantal fantasieën en dienen ervoor te zorgen dat jij meer op je gemak bent als je je autoriteit laat gelden en je eraan te wennen om mij pijn te doen. Het gaat ook over het toevoegen van meer spontaniteit in ons HD-leven. Ik hoef je er toch niet aan te herinneren hoe we elkaar ontmoet hebben? Ik denk dat we de stap zo langzamerhand eens moeten zetten. We kunnen er een invulling aangeven die ons beiden gelukkig maakt en die ervoor zorgt dat we beide aan onze trekken komen.

Daar staat het dan. Je zegt altijd dat je me door dik en dun zult steunen. Ik hoop dat je me hierin zult steunen. Je moet maar denken dat je me kunt steunen zonder me gruwelijk te verwennen en ook voor onze bankrekening kan het wel eens voordelen hebben! Ik heb er genoeg van al die berichtjes te lezen over iets wat ik zelf wil beleven. Het internet is een slechte vervanger voor een paar zere billen. En laat alsjeblieft het idee varen dat je er een hekel aan hebt me te straffen – ik ben verre van perfect en kan er alleen maar beter van worden als ik af en toe eens op mijn nummer gezet wordt. En jij bent degene die ik dat privilege toevertrouw. Veel mannen zouden een moord plegen om het zo te krijgen, wist je dat? De bal ligt dus nu bij jou. Als je dit niet wilt, laat het dan maar rusten en ik zal er (waarschijnlijk) nooit weer over beginnen. Ik kan je namelijk niet dwingen tot dingen die je zelf niet ziet zitten.

Hou van jou!

Ik heb het briefje achtergelaten op de plek waar hij altijd zijn sleutels neerlegt als hij van zijn werk thuis komt. Dit was afgelopen maandag. Hij nam het mee naar de woonkamer om het te lezen, terwijl ik net deed of mijn neus bloedde. Ik had besloten dat ik er verder geen woorden aan vuil zou maken en dat ik niet overstuur zou raken als hij er niets mee zou doen – nou ja, ik zou proberen niet overstuur te raken!

Wat er gebeurde? Ik kan alleen maar zeggen – WAUW! Ik wil er voor waken al te enthousiast over te komen, maar de start is veelbelovend! Maandagavond ging ik zoals altijd de bedden opmaken die ik die dag gewassen had. Hij kwam aanlopen en ging in de deuropening staan wachten tot ik klaar was waar ik mee bezig was. Toen ik klaar was, blokkeerde hij de uitgang van de slaapkamer en even later lag ik over het voeteneind van het bed! Hij begon met zijn vlakke hand op mijn broek te slaan. Vervolgens werd mijn broek omlaag getrokken en volgde er meer op mijn onderbroek. Tenslotte verdween ook de onderbroek en kreeg ik een flink pak op mijn blote billen. Nadat ik goed opgewarmd was, verwisselde hij zijn hand voor de leren paddel. Hij bleef slaan tot mijn achterkant  gloeiend heet was en flink brandde, zonder daarbij in de buurt van mijn grenzen te komen. Dat is ook prima, dat verwacht ik in het begin ook helemaal niet. Tegen de tijd dat hij me op liet staan, omhelsde ik hem en bedankte hem. Ik wilde er eigenlijk helemaal niet zo veel over zeggen, maar toen we de trap afliepen, kon ik het niet laten iets te zeggen in de trant van dat er nu geen weg meer terug is! Ik weet het – eens een uitdagertje, altijd een uitdagertje!

Dinsdagavond – ik zit op de bank – bijt op mijn tong – ik ben vastbesloten niets te zeggen. Hij heeft me gedurende het avondeten en een paar televisieprogramma’s daarna in spanning gelaten. Uiteindelijk, om negen uur, pakt hij me bij mijn hand en trekt me van de bank. Tot mijn verrassing leidt hij me door de kamer tot ik voor het kleine bureautje sta, waar stapels studieboeken liggen die ik een flinke poos niet aangeraakt heb (ik volg een studie om nog eens van werk te kunnen veranderen). Ik hoorde een stem achter me, ‘En hoe lang is het geleden dat je die boeken in je handen hebt gehad, jongedame? Ik weet heel zeker dat ze in ieder geval al week niet van hun plaats geweest zijn!’

Ik was geschokt! Ik wist helemaal niet dat hem dat opgevallen was! Ik kon niet anders dan toegeven dat hij gelijk had en dat ik niet de aandacht aan mijn studie besteed had die noodzakelijk was. Voor ik het wist was hij op een krukje gaan zitten en lag ik voorover over zijn knie. Hij begon meteen met de paddel te slaan, eerst op mijn joggingbroek, daarna op mijn onderbroek en vervolgens op mijn blote bips. Deze keer liet ik me vanaf de eerste klap goed horen. Tijdens het pak slaag confronteerde hij me ermee dat ik beter wat minder tijd achter de computer (oeps) kon doorbrengen en wat meer tijd aan mijn studie kon besteden. Ingaande morgen! Ik had hele zere billen toen hij me eindelijk overeind liet!

Zo ging het dus in zijn werk! We hebben nu twee dagen achter de rug van de voorgenomen week lang billenkoek. Ik hoop van harte dat we het de hele week volhouden. En wie weet wat er daarna nog allemaal gebeurt? Misschien dat ik weer moet ‘toppen from the bottom’ en wederom een week vol billenkoek moet voorstellen, maar vooralsnog ben ik heel tevreden. Hij schijnt na twee avonden de smaak al goed te pakken te hebben, door dingen te zeggen als ‘zo gaat ie goed’, iedere keer als de paddel op mijn bips neerdaalde, me over de knie laten liggen toen het pak slaag al voorbij was, enz. Misschien is het een vorm van ‘wishfull thinking’, maar ik moet het daar eerst maar even mee doen. Eén ding is zeker – de rest van de week zullen de zenuwen me behoorlijk parten spelen! Maar het is een aangename soort nervositeit – ik ben benieuwd wat hij de vanavond voor me in petto heeft. Misschien dat ik de studieboeken nog maar even onaangeraakt laat…

Toegevoegd op by admin

Boswandeling

© 2009 Eslynne

Er klonken allemaal geluiden in het bos. Niet zoveel als ’s nachts wanneer de nachtdieren hun geluiden produceerden, maar je kon horen dat het bos druk bewoond werd. Sara maakte een klein luchtsprongetje toen een vogel het boven hun hoofd op een krijsen zette, maar ze was niet bang. Een snelle blik over haar schouder leerde dat alles was zoals het moest zijn – Steven volgde haar op de voet. Hij had gezien hoe ze schrok en gaf haar een knipoog en zij stak haar tong uit voor ze met een grijns op haar gezicht weer voor zich keek.

Ze liepen zwijgend, luisterend naar de onzichtbare wereld om zich heen, tot ze op een open plek kwamen, waar een grote zwerfkei, half in en half buiten de bosjes lag. Sara bleef staan en keek met ingehouden adem om zich heen, om wederom een luchtsprongetje te maken toen ze de grote hand van Steven op haar billen voelde. Ze ging tegen hem aanstaan en legde haar hoofd op zijn schouder, het zachte flanel van zijn overhemd tegen haar wang.

‘Ik geloof dat dit wel een goede plek is’, zei hij, terwijl hij zijn hand door haar haren liet glijden. Sara kromp een beetje ineen en voelde haar wangen gloeien. Een licht briesje blies door haar haren en ze kreunde tegen zijn schouder. Hij draaide haar om zodat ze hem aankeek, pakte haar gezicht en gaf haar een kusje. Toen gleden zijn handen langs haar lichaam naar haar spijkerbroek. Ze deed geen enkele poging hem tegen te houden toen hij haar broek open knoopte en hem langs haar heupen naar beneden schoof. Ze glimlachte toen ze zijn grijns opmerkte toen hij zag welk broekje ze aanhad – een zijden rood slipje die haar heupen omhulden en de onderste helft van haar billen bloot liet.

Hij draaide haar om en ging op zijn hurken zitten om de restanten van de straf van twee dagen geleden te bekijken. Sara’s handen gingen naar de zijne die haar volle billen masseerden. ‘Handen naar voren’, waren de enige woorden die hij kalm zei. Ze gehoorzaamde en vouwde haar handen voor zich ineen. Ze beet op haar lip. Hij keek op zodat hij haar gezicht kon zien toen ze zijn volgende vraag beantwoordde. ‘Doet het niet nog teveel zeer?’. Ze draaide haar hoofd naar hem toe.

‘Niet erg, maar ik voel het nog wel’. Hij stond op. ‘Mooi zo’. Hij liep om haar heen naar de zwerfkei, ging erop zitten, duwde zijn linkerknie naar voren en wenkte haar. Sara liep met kleine schuifelpasjes naar hem toe, gehinderd door haar spijkerbroek die rond haar knieën hing. Zonder dat ze hier opdracht toe kreeg ging ze tussen zijn benen staan en zocht met haar hand om steun. Hij legde haar over zijn linkerknie, haar heupen over zijn knie, zijn onderbeen over haar beide onderbenen. Ze zette haar handen in het gras en hoopte dat er geen mieren of spinnen of andere kleine kriebel beestjes in de buurt waren.

De eerste klets op haar billen verstoorde deze gedachte echter wreed. Hij kwam hard aan. Ze gilde. En nog een keer. En nog twee keer. Het brandde nu al verschrikkelijk. En dit was nog maar om haar op te warmen. Steven begon nu met het pak slaag, veel minder hard en snel dan de eerste vier. Hij begon aan de bovenkant van haar billen. Zijn hand ging van de linkerbil op de rechter en liet rode afdrukken achter op haar witte billen. Zijn hand daalde langzaam af tot hij de plaats bereikte waar haar billen overgingen in haar bovenbenen. Sara schreeuwde en trapte met haar benen telkens als zijn hand neerkwam. Ze herinnerde zich de laatste keer dat hij haar strafte, hoe hij zijn hand steeds op hetzelfde plekje neer had laten komen.

Maar hij was nog lang niet klaar. Steven liet zijn hand verder dalen over haar bovenbenen, totdat ze het uitgilde van pijn. Uiteindelijk hield hij op. Sara wist dat ze beter niet kon vragen of hij klaar was – dus concentreerde ze zich op haar ademhaling en kneep in de plukken gras die ze uit de grond getrokken had. Ze zette haar voeten op de grond. Ondanks haar verzet was ze er niet in geslaagd deze uit zijn greep te bevrijden. Hij legde zijn warme hand op haar nog warmere linkerbil en liet deze van haar dijen naar haar stuitbeentje glijden en vervolgens weer omlaag over haar rechterbil. Ze kreunde. Hij haakte twee vingers achter het elastiek van haar broekje en deed deze naar beneden. Hij voelde haar huiveren, maar ze protesteerde niet toen het broekje over haar rauwe huid gleed.

‘Een pak op je bips is goed voor je’, merkte hij op.

‘Dat is waar’, stemde Sara met hem in. Ze staarde naar de grond en kromp ineen toen ze aan de pijn dacht die een pak op haar billen voor straf deed.

‘Je weet toch dat dit niet voor straf is?’, vroeg hij toen hij zag hoe ze ineen kromp.

‘Ja, ik weet het’.

‘Weet je wat dit dan wel is?’ Ze knikte tegen de grond. ‘Vertel’, drong hij aan.

‘Een oefening in overgave’. Ze kon zich de glimlach op zijn gezicht voorstellen toen hij haar zachtjes op haar bips tikte.

‘Goed zo’, was alles wat hij zei. Meer woorden waren ook niet nodig. Ze lag stil toen hij haar weer op haar billen begon te slaan, hard en snel. Hij kleurde haar billen tot ze dezelfde kleur als haar broekje hadden, en haar billen compleet in brand stonden en de tranen over haar wangen liepen.

Deze keer liepen ze langzamer. Hij had haar op zijn schoot getrokken en haar tranen gedroogd, over haar rug gewreven tot ze was opgehouden met huilen. Toen het tijd was om verder te gaan had hij haar onderbroek en spijkerbroek omhoog gedaan. Ze had zachtjes gekreund, maar niet meer dan dat.

Ze liepen arm in arm, luisterend naar de ademhaling van de ander en naar de geluiden om zich heen. Het was niet de eerste keer geweest sinds ze getrouwd waren dat Sara een lesje kreeg in overgave en het zou ook vast niet de laatste keer zijn. Ze hield niet van de pijn, maar wel van het rustige gevoel, het geruststellende gevoel dat ze bij degene was die haar het meest waardeerde, die haar leidde en stimuleerde en wanneer het nodig was tot de orde riep en bestrafte. Ze hield er niet van dat de ruwe stof van haar spijkerbroek over haar brandende bips schuurde, maar ze hield wel van de tintelende herinnering dat ze van iemand was die van haar hield. Ze leunde tegen Steven aan en kreunde toen hij haar in haar bips kneep en kreunde opnieuw toen hij haar met een tik op haar billen in beweging zette.

Een uurtje later bereikten ze een drassig gebied met een beekje in het midden, wat zich door het bos kronkelde. Ze hielden stil en keken of ze vissen konden zien zwemmen in het heldere water. Langzamerhand raakte het doel van hun wandeling naar de achtergrond in de gedachte van Sara. Steven had dit eerder in de gaten dan zij zelf en stopte met praten. Toen ze in de gaten kreeg dat ze geen antwoord meer kreeg, hield ze zichzelf ook stil en bloosde.

‘Nog een keer?’, vroeg ze. Hij knikte glimlachend. Haar onderlip begon te trillen – het was bijna onvermijdelijk dat hij vond dat ze moest leren zich over te geven na een flink pak slaag. Misschien was het ook wel extra effectief wanneer ze de klappen in ontvangst moest nemen terwijl ze nog gevoelig was van de vorige keer. Ze boog berustend het hoofd en haar handen gingen naar de sluiting van haar spijkerbroek. Hij legde echter een hand op haar pols.

‘Nog niet’. Ze keek op, onzeker, en nam aarzelend het mes in ontvangst wat hij haar aanreikte. Haar lip begon weer te trillen. Het was geen speelgoed, dat zakmes. Steven was een fervent kampeerder. Het sneed met het grootste gemak door een twijg. Veel te gemakkelijk. Ze keek om zich heen of ze een geschikte boom zag staan. De twijg moest soepel en flexibel zijn, maar niet te fragiel. Hij hielp haar door naar een jonge boom vlak bij het water te wijzen. Ze liep er heen en bekeek het bladerdak. Er hingen veel twijgen onder handbereik. Ze rekte zich uit en maakte haar keus – hij gebruikte niet vaak een twijg maar had haar wel geleerd welke twijgen geschikt waren. Een relatief rechte twijg, sterk en zo dik als haar pink. Ze sneed hem af en begon hem zorgvuldig van zijn bladeren en kleine zijtakjes te ontdoen. Haar gezicht werd warmer bij iedere beweging van het mes. Toen ze hem zo glad mogelijk gemaakt had – waar ze alle tijd voor nam – draaide ze hem om en om in de hoop nog onregelmatigheden te ontdekken die tot uitstel zouden leiden. Toen ze opkeek naar Steven, zag ze zijn welbekende glimlach en liep haastig naar hem toe, om hem het dichtgeklapte zakmes en de verse twijg te overhandigen.

‘Dank je wel’, zei hij en trok haar tegen zich aan voor een knuffel. ‘Je doet het geweldig’, zei hij en Sara knikte een beetje bibberig. Hij trok haar mee naar een boom die ze eerder voorbijgelopen waren en die bij de laatste storm omgewaaid was. Hij kuste haar op iedere handpalm en legde ze vervolgens op de ruwe bast van de boomstam. ‘Houd ze daar’, liet hij haar weten. Ze slikte haar angst weg. Ze vertrouwde de man naast haar. Hij trok aan haar jeans waardoor haar benen wat verder uit elkaar kwamen te staan en de stof strakker om haar billen spande. Toen deed hij een stap terug en mat de afstand. Hij legde de twijg voorzichtig op haar billen. Sara kromp ineen. Hij glimlachte en bracht zijn arm naar achteren.

De twijg floot door de lucht en kwam met een luide klap op haar billen neer. Sara gilde en draaide maar haalde haar handen niet van de stam weg. Zonder enige tijd te laten verstrijken hief hij de twijg opnieuw en liet hem op haar broek neerkomen. En nogmaals, en nogmaals, en nogmaals, totdat de twijg een keer of tien, twaalf op haar spijkbroek was neer gestriemd. Haar hartverscheurende klaagzang was het enige wat gehoord kon worden.

‘Kom overeind’, zei hij. Ze begon te smeken. Hij had het allemaal al zo vaak gehoord. Hij wist dat wanneer hij nu zou stoppen, het beoogde effect niet bereikt zou worden. Het tegendeel zou juist bereikt worden als hij haar nu zou toestaan de regie over te nemen, in plaats van dat hij zou beslissen wanneer het genoeg geweest was.

‘Doe je broek naar beneden’. De kalme, zelfverzekerde intonatie zorgde voor tranen, maar ze gehoorzaamde, precies wat hij wilde. ‘Goed zo, meisje’, zei hij. Hij keek toe hoe ze haar broek tot haar enkels omlaag deed. Het zorgde ervoor dat ze haar voeten dichter bij elkaar moest zetten, maar ze moest zover omlaag richting stam reiken, dat het weinig verschil maakte. Onder het randje van haar onderbroek kon hij de striemen van de twijg zien lopen.

Hij was blij te zien hoe goed ze te zien waren tegen de achtergrond van het vervagende rood van het eerdere pak op haar billen. ‘Bukken’, zei hij. Ze zette haar handen op de bast. Tranen drupten op haar handen.

Nadat hij gecontroleerd had of de twijg geen schade opgelopen had, hief Steven deze weer omhoog. Deze keer klonk het fluiten scherper en het neerkomen harder. Sara sprong en wiegde haar heupen naar voor en naar achter terwijl ze op de bal van haar voeten stond. Ze gooide haar hoofd in haar nek van de pijn. Hij wachtte tot ze enigszins gekalmeerd was en liet de twijg nog een keer op het ontblote deel van haar bips neerstriemen. Iedere keer duurde het langer voor ze in staat was weer stil te staan, maar hij gaf haar de kans te proberen de pijn uit haar billen te schudden in de wetenschap dat dit toch niet echt zou lukken. Na twaalf slagen waren haar billen overdekt met striemen en had haar misère een dieptepunt bereikt. Steven deed een stap naar voren en wreef met zijn hand troostend over haar rug. Hij had de twijg op de grond gelegd. Zijn stem klonk echter nog even vastberaden als tevoren.

‘Sta op’. Sara schudde haar hoofd. Ze wist dat ze dat beter niet kon doen, maar ze kon er niets aan doen. Hij liet zijn vlakke hand op haar bips neerknallen, hard, twee keer. Ze schoot overeind en greep naar achteren naar haar billen. Hij hield haar tegen, pakte haar beide polsen in zijn grote hand en kalmeerde haar. ‘Dat zou je toch beter moeten weten, Sara’, zei hij. Ze liet haar hoofd hangen, maar ze kon het niet laten om haar gewicht van het ene been naar het andere te verplaatsen, haar heupen wiegend. Hij glimlachte en sloeg haar nogmaals op haar brandende bips, een keer op elke bil, voordat hij haar handen losliet. ‘Doe je onderbroek omlaag’. Sara snikte en gehoorzaamde en probeerde te voorkomen dat haar broekje over haar gestriemde billen schuurde. Haar onderbroek bedekte sowieso bijna niets, maar het hoorde bij het ritueel van het pak slaag.

‘Ga weer gebukt staan’. Haar vingers bewogen vlak langs haar billen, ze kon de warmte eraf voelen stralen. Hij keek toe hoe ze haar handen op de schors van de boomstam zette. Ze drukte haar rug omhoog in een poging haar bips zo klein mogelijk te maken. Haar billen knepen samen en ontspanden terwijl hij de twijg weer oppakte. Hij wreef over haar rug.

‘Maak je rug hol’, droeg hij haar op. Ze gehoorzaamde en bood hem haar sweet spot aan.

‘Ontspan. Het zit er bijna op. Geef jezelf over, Sara’, zei hij zachtjes. Ze begon harder te huilen, maar hij zag hoe ze haar spieren ontspande. Hij liet de twijg over haar gezwollen billen glijden en deed een stap terug. Hij mat de afstand. Zij spande haar spieren weer. Hij herinnerde haar eraan dat ze zich over moest geven.

Hij hief de twijg omhoog en liet hem neer komen op haar sweet spot. Sara gilde. Hard en snel liet hij de twijg een paar keer hoger neerkomen en vervolgens lager, van haar bovenbenen terug naar de sweet spot. Toen de twaalf erop zaten, deed hij een stap naar voren en pakte haar handen die ongewild en onwillekeurig naar achter schoten en duwde ze op haar rug. Nog zes keer liet hij de twijg neerkomen – minder hard deze keer, ze hoefden ook niet hard – op de bovenkant van haar dijen en de onderkant van haar bips. In haar gehuil weerklonk haar wanhoop.

Steven liet de twijg op de grond vallen, ging op de boomstam zitten en nam haar in zijn armen. Heel voorzichtig trok ze haar broek over haar knieën en knielde voor hem neer, haar billen waren veel te pijnlijk om op te zitten en drukte zich stevig tegen hem aan. Zijn overhemd werd nat van haar tranen. Hij troostte haar en prees haar gehoorzaamheid, hoe moeilijk het ook geweest was.

‘Ik wil wel gehoorzamen’, huilde ze, wreef met haar mouwen langs haar ogen en snoot haar neus in de zakdoek die hij haar aanreikte.

‘Shh’, troostte hij. ‘Ik weet het Sara. Ik weet het. Je bent mijn lieve meisje’, zei hij. Sara kalmeerde langzaam en hij nam haar in zijn armen. ‘Je hebt het hartstikke goed gedaan. Ik ben trots op je’. Ze lachte door haar tranen heen en deed haar hoofd omhoog voor een kus. Met zijn hand onder haar kin kwam hij hieraan tegemoet.

Toegevoegd op by admin

Annie

© by Reesa

Annie streek een haarlok van haar voorhoofd toen ze de inhoud van de laatste kast in ogenschouw nam. Gesorteerde stapels spullen lagen, ogenschijnlijk zonder enig systeem, op het tweepersoonsbed. Een zweetdruppel liep vanuit haar slaap naar beneden, ze veegde hem met de mouw van haar shirt weg. Ze was bijna klaar met de schoonmaakklus die ze zichzelf opgelegd had. Nu jaar jongste dochter het huis uit gegaan was om te studeren, vond Annie dat ze hoogtijd was om alle troep die ze in de laatste twintig jaar verzameld had, te schiften. Ze was in de logeerkamer begonnen, die vroeger van haar oudste zoon geweest was. Ze had zich af en toe verbaasd over de dingen die ze tegen gekomen was, uiteenlopend van zijn middelbare schoolspullen, tot zijn badge van de padvinderij die op de vloerbedekking in de hoek van de kast lag. Nadat ze nog vier kasten doorgeworsteld had, had ze het idee dat de afgelopen twee dagen haar hele leven door haar handen gehad had. Alles, op de inhoud van het bed na, had ze netjes in plastic kratten gedaan en alles voorzien van etiketten met de inhoud.

Annie zuchtte, ze pakte een doek en een emmer sop en begon de wanden en de planken van de kast af te nemen. Ze stond op haar tenen en liet de doek over de bovenste plank heen en weer gaan. Ze voelde dat ze tegen iets hards en plats aan stootte… Ze legde haar hand erop en liet haar vingers over een oppervlak van kleine rubberen nopjes glijden. Ze voelde onmiddellijk een kriebel in haar buik, toen de herinneringen in haar opkwamen. Ze haalde het tevoorschijn en staarde naar het kleine pingpongbatje in haar hand. Hoelang was het wel niet geleden dat haar man Sander haar dit batje had laten halen? Annie glimlachte in zichzelf. Ze wist nog precies hoe het voelde, als ze naar hem toeliep om het hem te brengen. Ze had getreuzeld om zoveel mogelijk tijd te winnen. Sander had haar nooit gevraagd of ze het wel met hem eens was, hij voerde gewoon uit waarvan hij dacht dat het noodzakelijk was. Dit deed hij al voordat ze getrouwd waren. Het was zelfs zo dat ze tijdens hun eerste afspraakje al op een harde manier ontdekt had wat voor man hij eigenlijk was. Annie ging op de vloer zitten, terwijl ze aan die avond terug dacht…

Zij zat in het tweede jaar van haar rechtenstudie en hij zat in het examenjaar. Daarnaast volgden ze Samen één keer in de week een Spaanse conversatiecursus en hadden na de les Samen nog wat met hun uitspraak en woordenschat geoefend. Ze was onder de indruk van hem geraakt. Verder zat hij op voetballen en speelde zij met een paar vriendinnen in een muziekclubje. Deze vriendinnen hadden haar al weken geplaagd over hoe knap en sterk Sander wel niet was en hoe goed hij kon voetballen. Zij bezochten alle wedstrijden om hem aan te moedigen. Maar Annie had het idee dat hij helemaal niet in haar geïnteresseerd was tot die ene dag. Ze kon het bijna niet geloven dat hij haar mee uit gevraagd had! Ze was niet een populair meisje, ze ging niet volgens de laatste mode gekleed en droeg niet veel make-up. Ze voelde zich die avond heel speciaal en wilde er op haar best uitzien.

Ze zat wel een uur in bad, en borstelde daarna minutenlang haar bruine golvende haar tot hij glom als zijde. Ze trok een nieuw leren minirokje aan dat ze speciaal voor de gelegenheid gekocht had. Haar huisgenoot, Femke, had gezegd dat ze hem niet tijdens hun eerste afspraakje al te alledaags onder ogen moest komen. Ze maakte zich op, een zachte donkerrode lippenstift en heel veel mascara. Het duurde allemaal wat langer dan ze gedacht had voor ze eindelijk klaar was. Gehaast nam ze de bus naar het centrum en keek op haar horloge toen de bus bij de gewenste halte stopte. Ze was een kwartier te laat! Ze stapte uit de bus en haastte zich naar de dubbele deuren van het restaurant op het moment dat Sander net naar buiten stapte. Ze stopten beiden en staarden elkaar aan. Annie zag de frons op zijn gezicht en haar hart klopte wild terwijl ze haar excuus stamelde.

‘Hoi! Het spijt me dat ik te laat ben!’ Ze zag zijn blik van haar ogen omlaag glijden, langs haar zwarte laag uitgesneden shirt, via haar korte rokje, langs haar lange benen naar haar pumps en weer omhoog. Zijn frons werd nog zwaarder.

‘Annie. Ik herkende je bijna niet’. De frons was er nog steeds en Annie wist niet goed wat ze moest zeggen. Ze zou waarschijnlijk voor eeuwig zo blijven staan terwijl de mensen hen links en rechts passeerden, als hij haar niet bij haar arm gepakt had en haar vastbesloten meegetrokken had naar zijn auto. Ze vond het vervelend dat ze te laat gekomen was, maar snapte niet waarom hij daar zo geïrriteerd over was.

Bij zijn auto aangekomen, draaide hij haar om. ‘Niemand kan ons horen. Ik wil je graag onder vier ogen spreken voordat we gaan eten. Zullen we een ritje maken? Hij hield de passagiersdeur van het Lelijk Eendje open, zonder haar antwoord af te wachten.

‘OK!’ Ze probeerde opgewekt te klinken en glimlachte tegen hem terwijl hij om de auto heen liep naar de bestuurdersplaats, maar het scheen hem niet op te vallen. Ze reden zwijgend naar het dichtbijgelegen stadspark, waar hij de auto op een stil plekje parkeerde. Duizenden gedachten schoten door Annie’s hoofd terwijl hij de motor uitzette en uit het raam staarde. Zou ze zich nog een keer verontschuldigen voor het te laat komen? Vond hij haar nieuwe kleren niet mooi? Had hij een slechte dag gehad op de universiteit? Was er soms een sterfgeval in zijn familie? Hij was duidelijk niet de vrolijke jongen die hij anders altijd was. Uiteindelijk draaide hij zich naar haar toe en keek haar met gefronste wenkbrauwen aan.

‘Annie, ik was erg boos op je en begin nu pas wat te kalmeren’. Zijn stem was koel en streng. Annie voelde haar hart in haar borstkas kloppenen staarde naar zijn prachtige bruine ogen.

‘Goh, Sander, ik was maar een paar minuutjes te laat! Ik heb geen idee waarom je zo boos bent!’ Ze lachte een beetje zenuwachtig naar hem en deed een poging van onderwerp te veranderen. ‘Vind je van mijn nieuwe kleren mooi?’

‘Nee’ De frons werd dieper. ‘Ik vind ze helemaal niet mooi. Ik vond dat je je altijd mooi kleedde, een mooi jurkje of gewoon een spijkerbroek met een T-shirt’. Annie bloosde en staarde naar haar benen. Ze voelde zich opeens erg naakt. ‘ik vind je kleren helemaal niet mooi, het laat alles zien wat je hebt! Als ik met een slet uit had willen gaan, dan had ik die lang geleden al uitgezocht’.

Annie was geschokt en boos. ‘Vind…vind je dat ik er hierin uit zie als een slet? Femke vond juist dat het me goed stond! Heel veel meisjes dragen een minirokje en dat zijn ook geen sletten!’ Ze deed haar armen over elkaar en keek hem boos aan.

Ooo000==000oooO

‘Nou ja, ik vind er niks aan. Ik vind het overigens wel lief van je dat je je best gedaan hebt om er voor mij goed uit te zien’. Annie kalmeerde enigszins en haalde een flauwe glimlach tevoorschijn. ‘Maar waar ik echt boos over ben, Annie, is de manier waarop je de weg over rende toen je uit de bus stapte. Steek je altijd over zonder uit te kijken?’

‘Hoezo? Nu was het de beurt aan Annie om te fronsen. ‘Waar maak jij je nu weer druk over?’

‘Omdat het gevaarlijk is om zo over te steken. Je had wel overreden kunnen worden. Ik dacht echt dat je over meer verstand zou beschikken’.

Annie begon zich nu echt op te winden. ‘Ik kan anders verdomd goed op mezelf passen, ik steek al meer dan vijftien jaar straten over en er is me nog nooit iets overkomen. En ja, ik had haast, ik was te laat en wilde niet dat je op me zat te wachten. Maar inmiddels heb ik er spijt van dat ik überhaupt met je afgesproken heb’. Ze zag hoe zijn ogen van boosheid begonnen te schitteren, maar ging gewoon door, ‘En het kan me helemaal niets schelen wat je van mijn kleren vindt of van mijn oversteken. Breng me maar gewoon naar de bushalte!’

‘Oh, natuurlijk breng ik je naar de bushalte. Maar eerst zal ik je een lesje leren in veilig oversteken’. Sander schoof de voorbank achteruit en schoof een eindje naar haar toe – en zij taste naar de deurklink. Maar hij boog zich naar haar toe en greep haar handen terwijl hij nog verder naar haar toeschoof en tegen haar bleef praten. ‘Ook al zien we elkaar misschien nooit weer, toch zul je je de volgende keer wel twee keer bedenken voor je zo een straat oversteekt!’

Sander begon haar over zich heen te trekken. Annie vond het maar raar, wilde hij dat ze over hem heen klom en achter het stuur ging zitten? Ze probeerde op handen en voeten overeind te komen, maar hij duwde haar stevig op haar onderrug, waardoor ze plat over zijn schoot kwam te liggen. Ze probeerde zich met haar ellebogen omhoog te drukken toen ze in de gaten kreeg wat hij van plan was.

‘Zo komt dit korte rokje toch nog van pas’, merkte Sander op toen hij het in één beweging tot boven haar billen omhoog schoof.

Annie probeerde zich om te draaien en sloeg hem hard op zijn handen. ‘Wie denk jij verdomme wel niet dat je bent? Laat me met rust!’ Maar Sander drukte haar omlaag en hief zijn rechterhand, terwijl Annie gilde, ‘Heb het lef eens!’

KLETS! Ze voelde een felle pijn in haar rechterbil, en worstelde om overeind te komen. KLETS! KLETS! KLETS! Ze had van haar leven nog nooit eerder een pak op haar bips gekregen en de pijn was niet te geloven. ‘STOP!’, gilde ze en hield haar beide handen voor haar billen. Hij pakte haar polsen en dwong deze op haar rug. KLETS! KLETS! KLETS!

Annie probeerde van zijn schoot af te kronkelen, maar hij was veel sterker dan haar, ze had niet meer dan een paar centimeter bewegingsruimte. Boosheid en pijn schoten door haar hersenen. Ze gilde, ‘Houd daar mee op, KLOOTZAK! LAAT ME LOS!’ Dit zorgde ervoor dat de kletsen nog harder op haar arme bips neerkwamen en ze duwde met haar voeten hard tegen de passagiersstoel, maar hij schoof een eindje naar rechts waardoor ze met haar hoofd onder het stuur kwam te liggen.

Nu kon ze echt geen kant meer op, ze kon alleen nog maar schreeuwen en gillen en wat stribbelen zonder dat het echt zoden aan de dijk zette,terwijl Sander hard op haar billen bleef slaan. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! ‘Oh, alsjeblieft! Ophouden, alsjeblieft…’ Ze voelde hoe hete tranen over haar gezicht liepen. Ze realiseerde zich dat ze niet aan deze afschuwelijke pijn kon ontsnappen. Haar blote dijen schuurden langs de stof van zijn spijkerbroek. KLETS! KLETS! KLETS! Hij sloeg nu een paar keer op dezelfde plaats. ‘Sander! Het spijt me! Alsjeblieft!’ Hier was ze helemaal niet op voorbereid. ‘Ik kan niet meer! Alsjeblieft, houd op!’, snikte ze en hij vertraagde het tempo om haar de gelegenheid te geven haar gedachten te ordenen.

‘Ik hoop dat dit een beetje indruk maakt!’ KLETS! KLETS!

‘JA, ja, ja…’ KLETS! KLETS!

‘Ik hoop dat je nooit weer zo een straat oversteekt!’ KLETS! KLETS!

‘Ohhhh! Dat zal ik niet weer doen! Houd alsjeblieft op!’ KLETS! KLETS!

‘Ik ben nog niet met je klaar’. KLETS! ‘Je hebt je lesje nog niet geleerd’. KLETS!

‘Ja, dat heb ik wel!’ KLETS! KLETS! Annie gaf uiteindelijk haar verzet op en bleef stil over zijn schoot liggen KLETS! KLETS! KLETS! ‘Het spijt me, Sander’, snikte ze. Eindelijk hield hij ermee op en liet zijn hand losjes op haar bips rustten.

‘Heb je er echt spijt van, Annie?’

‘Ja!’, snikte ze, terwijl ze voelde hoe de pijn een beetje wegtrok. ‘Het spijt me echt, Sander… laat me omhoog, alsjeblieft!’ Sander wreef over haar brandende billen en zij voelde hoe ze hoe ze op een heel ander plekje warm begon te worden toen het brandende gevoel langzaam verdween.

‘OK’. Sander schoof een beetje naar rechts en hielp haar overeind, maar ze liet zich op haar knieën op de vloer voor de voorbank glijden. Ze liet haar hoofd hangen en hield haar handen voor haar gezicht, in de wetenschap dat het rood en vlekkerig was van het huilen. Sander trok haar in zijn armen en reikte achter haar om haar rokje weer omlaag te trekken. Annie voelde haar heel lichaam tintelen, en ze voelde zich op een vreemde manier geliefd en beschermd terwijl hij haar zachtjes over haar rug wreef.

‘Het is goed, Annie’, zei hij troostend toen haar snikken minder warden. ‘Je zult me wel een beest vinden omdat ik je een pak slaag gegeven heb, maar ik was echt geschrokken toe ik je zo gevaarlijk bezig zag. Ik wil dat je dat nooit weer doet’. Hij gaf haar zijn zakdoek en zij droogde haar tranen. Hij rook naar een mix van zeep en aftershave en ze haalde diep adem.

‘Annie, als je me ooit nog wilt zien, het maakt niet zoveel uit of je af en toe een beetje te laat bent. En je mag dragen wat je wilt zolang het maar fatsoenlijk is’. Annie dacht diep na. Zou ze nog eens iets met hem af willen spreken? De pijn in haar billen was afgenomen tot een mild brandend gevoel en het gevoel van zijn armen om haar heen gaven haar een veilig gevoel. ‘Maar ik kan er niet mee leven met schelden en vloeken en het doen van gevaarlijke dingen. Als je dat doet krijg je weer billenkoek’.

Annie voelde hoe ze bloosde iedere keer als hij het woord uitsprak. ‘Billenkoek’. Ze had net geleden een flink pak op haar bips gehad en ze voelde zich geweldig. Ze reikte haar hem en deed haar armen om zijn nek. Hij was zo groot en warm, ze wilde nog heel lang zo blijven zitten. ‘OK’, fluisterde ze, en drukte haar zo stevig tegen zich aan dat ze bijna geen adem meer kon krijgen.

Ze bleven nog heel lang in de auto zitten praten tot hij uiteindelijk de motor startte om haar naar huis te brengen. Bij haar huis aangekomen gaven ze elkaar een afscheidskus en smolten in elkaars armen, totdat Femke uit het open raam riep dat ze op moesten schieten omdat Annie haar corvee nog moest doen…

Annie zuchtte en stond op. Ze had nog veel te veel te doen om hier maar wat te kunnen gaan zitten dromen. Ze ging naar de keuken om een glas thee te maken en ging vervolgens aan de keukentafel naar buiten zitten staren. Even zitten, dan zou de kast wel afmaken. Ze dacht terug aan al die keren dat ze van haar verkering en later verloofde en pas getrouwde echtgenoot een pak op haar billen had gehad. Maar ze leerde snel. Ze was nooit weer zonder te kijken een straat over gerend. Iedere keer dat ze van Sander een pak op haar billen had gehad, had ze haar lesje geleerd. De enige keer dat ze tegen hem gelogen had, had hij haar een week lang iedere avond een pak op haar bips gegeven met de HEMA paddle – en na deze ervaring kreeg ze iedere keer als ze maar overwoog om een leugen te vertellen een kleur als vuur. Ze was altijd netjes uitgekomen met het huishoudgeld. Ze vloekte nooit, was nooit brutaal tegen hem en had iedere ochtend zijn koffie klaar staan. Ze zorgde goed voor zichzelf, ging drie keer in de week naar de sportschool en ging vier keer in de week hardlopen. Ze had een strak lichaam voor een 42 jarige. Ze rookte en dronk niet, en ze kookte iedere dag gezond. Was ze nu echt zo perfect? Ze realiseerde zich dat ze acht jaar geleden voor het laatst door Sander over de knie gelegd was. Had hij de perfecte vrouw van haar gemaakt?

Ze hadden nog steeds twee of drie keer in de week seks, meestal in de missionarissenhouding. Sander begon met het voorspel en het leidde altijd tot wederzijdse bevrediging. Maar wat was er gebeurd met het plezier en de opwinding die er altijd geweest was? Opeens voelde Annie zich alleen en verdrietig. Ze realiseerde zich dat ze last had van het ‘lege nest syndroom’, maar dit leek veel verder te gaan. Het was net of haar man ook het huis was uit gegaan. Hij werkte tot ’s avonds laat, omdat er veel geld nodig was op de studies van de kinderen en een vervroegde pensionering te kunnen betalen. Iedere avond als hij thuis kwam liet hij zich op de bank neer ploffen, terwijl zij hem een bakje koffie voor het eten bracht. Dan aten ze Samen en vertelden ze elkaar wat ze die dag gedaan hadden, maar meer deden ze niet meer Samen.

Geen billenkoek, geen wilde seks, geen overweldigende gevoelens van liefde en veiligheid meer. Ze had haar hobby’s: tuinieren, schilderen, handwerken en bespelen van verschillende instrumenten in een klein orkestje in het dorp. Ze had een paar goede vriendinnen waar ze af en toe tussen de middag mee ging lunchen. Maar opeens was het allemaal niet goed genoeg meer. Ze wilde het liefst de boel de boel laten en er vandoor gaan. Er was niemand meer die op haar zat te wachten, dus wat maakte het allemaal uit wat ze deed? Ze wilde eigenlijk heel graag een cruise maken, maar dat liet de financiële situatie niet toe. Een weekendje met de tent weg zou misschien wel leuk zijn. Annie sprong op, pakte de telefoon en belde het kantoor van Sander. Hij nam de telefoon op toen hij voor de tweede keer over ging.

‘Sander, ik wil eruit dit weekend’. Ze hoorde hoe hij aan het typen was.

‘Eruit?’

‘Ja, laten we een paar dagen gaan kamperen. Gewoon voor de lol, jij en ik. We zouden vanavond al weg kunnen gaan’.

‘Schatje, ik kan dit weekend onmogelijk weg. Ik moet morgen naar het werk om aan deze klus verder te werken. Het is bijna klaar. Misschien volgend weekend, OK?’

‘Ga je alweer op zaterdag werken?’, Annie probeerde haar teleurstelling niet te laten merken. Het was de laatste tijd steeds vaker voorgekomen dat hij de weekenden moest werken.

‘Sorry. Ik had je zo willen bellen om het je te vertellen. Waarom ga jij het aankomend weekend het tripje niet voorbereiden? Het zou mooi zijn als we wat concrete plannen hebben en wat gaan reserveren’.

‘OK, misschien doe ik dat wel. Hoe laat ben je vanavond thuis?’ Ze wachtte terwijl hij door ging met typen.

‘Eh…waarschijnlijk om een uur of acht’.

Annie zuchtte. ‘OK, zie ik je dan’

‘Dag liefje’.

Annie legde de telefoon neer en liep terug naar de slaapkamer. Ze keek naar de troep op het bed en ging met tegenzin aan de slag. Ze was moe en voelde zich leeg, alsof het allemaal geen zin meer had. Haar oog viel op een rood sjaaltje. Annie pakte het en liet het door haar vingers glijden en ze voelde een steek door haar hart gaan. Ze nam het mee haar de manhoge spiegel en deed het om haar nek, het voelde koel aan. Haar krullende bruine en grijze haar viel tot over haar schouders. Een beetje slordig zoals gewoonlijk. Ze had het kort laten knippen toen hun eerste kind geboren was en sindsdien had ze weelderige krullen gehad. Ze bekeek zichzelf eens kritisch. Er waren nog maar weinig rimpels te zien, ze was altijd heel voorzichtig geweest met de zon. Ze had al maanden geen make-up meer gedragen en had maar zelden een reden gehad om zich mooi te maken. Opeens gooide Annie het sjaaltje op het bed, pakte haar tasje en liep naar haar auto. Ze reed naar de dichtstbijzijnde drogist, kocht een paar dingen en reed terug naar huis.

Toen ze het huis binnenkwam, pakte ze de telefoon en belde haar beste vriendin, Petra en regelde dat ze haar om een uur of zes op zou pikken om Samen te gaan eten. Petra had verbaasd geklonken, toen haar gevraagd werd zich netjes te kleden, maar was ermee akkoord gegaan. Ze moet zich waarschijnlijk al net zo vervelen als ik, dacht Annie. Ze ging naar de badkamer en begon zich klaar te maken voor een avondje uit. Sander zou haar zeker niet missen. Ze zou verdomme zelfs weer eerder thuis zijn, dan hij.

Twee uur later, bestudeerde ze zichzelf opnieuw in de Spiegel. Het grijze haar was helemaal verdwenen en in plaats daarvan zag ze nu amandelbruine lokken, die er voor een investering van tien euro verrassend natuurlijk uitzagen. Haar make-up was donker en exotisch en haar ogen glommen van opwinding. Haar korte zwarte jurkje was een schitterende contrasterende achtergrond voor het rode sjaaltje. Ze vond dat ze er weer uitzag alsof ze dertig was. Ze glimlachte tegen haar spiegelbeeld, pakte haar tasje en verliet de slaapkamer, de rotzooi die ze achterliet negerend. Ze krabbelde een briefje voor Sander, dat hij zelf maar iets te eten moest maken wanneer zij eerder thuis zou zijn dan haar. Ze had Sander niet nodig om zich te kunnen vermaken. Dat kon ze ook heel goed zonder hem.

Annie liep het huis uit, stapte in haar grijze autootje, als een meisje met een missie. Ze stopte op de oprit van Petra’s huis en drukte op de claxon. Petra verscheen in de deuropening en staarde naar de bekende auto waar een vreemdeling achter het stuur zat. Annie deed het portier open en stapte uit’. ‘Ja, ik ben het. Kom, laten we gaan!’

Petra trok de deur achter zich dicht en liep haastig naar de auto. Ze opende de deur en stapte in en staarde Annie een poosje aan. ‘Annie, wat is er met je gebeurd?’

‘Ik had gewoon zin om uit te gaan en een leuke avond te hebben, meer niet’. Annie grijnsde haar aan.

‘Je ziet er tien jaar jonger uit! Wat heb je gedaan?’

‘Mijn haar geverfd en make-up opgedaan. Verbazingwekkend hè?”

‘Dat kun je wel zeggen. Waar geen we naar toe?

‘Maakt me niet uit, maar ik ben aan een borrel toe. Een echte borrel, dit keer geen thee of een spaatje’.

‘Ga je aan de alcohol? Maar je drinkt nooit!’

‘Tja, maar ik heb er zo langzamerhand de leeftijd wel voor. Ik wil het eens proberen’.

‘Hmmmmm. Misschien neem ik er ook wel eentje’.

En zo kon het gebeuren dat twee uurtjes later, twee prachtig uitgedoste dames aan de bar van de plaatselijke kroeg een derde rondje bestelden. De barkeeper, Willem, had hen wat zitten plagen met hun beperkte kennis van de verschillende drankjes. Ze giechelden en maakten grapjes met hem en met elkaar.

‘Annie, wat zie je er prachtig uit. Wat zal Sander er van zeggen?’, vroeg Petra.

Annie haar gezichtsuitdrukking verstrakte bij de gedachte. ‘Ik heb geen idee. Ik weet niet eens of het hem wat kan schelen. Hij is een workaholic geworden. Hij gaat vroeg de deur uit en komt laat weer thuis, We zien elkaar nauwelijks meer.

‘Wat? Ik dacht dat jullie twee nog smoorverliefd op elkaar waren?’

‘Tja, tijden veranderen en alles staat me momenteel ongelofelijk tegen’. Annie trok een grimas naar haar  cocktail. Toen klaarde ze op. ‘Maar dit is wel HEEL erg leuk. Misschien dat ik maar een alcoholiste word! Ik weet niet waarom ik dit niet eerder geprobeerd heb’. Annie boog zich naar de man die een paar krukken verderop zat. ‘Meneer, zou ik misschien een sigaret van u mogen hebben?’

Hij glimlachte en hield haar het pakje voor en gaf haar een vuurtje. Ze zoog hard aan het filter en hij grijnsde toen ze moest hoesten en toch een nieuw trekje nam. Al snel had ze de smaak te pakken, en rookte zonder te inhaleren, terwijl Petra haar aan bleef staren alsof ze water zag branden.

‘Annie, dit is niet goed, schatje’, Petra wapperde met haar handen om de rook uit haar gezicht te houden.

‘Ik ben 42. Ik ben oud genoeg om een sigaretje te roken’.

‘Annie, het stinkt! Doe uit!’

‘Nee’. Annie duwde haar onderlip naar voren en leek daardoor zo op een verongelijkt kind, dat Petra in lachen uitbarstte. Willem zette nog twee drankjes voor hen neer.

‘Deze drankjes zijn van de heren die aan het tafeltje in de hoek zitten’. Hij knipoogde naar Annie. Beide vrouwen draaiden zich om en staarden naar de slecht verlichte hoek’.

‘Laten we naar ze toe gaan’. Annie drukte haar sigaret uit, door deze herhaaldelijk in de asbak te duwen, waardoor hij uiteindelijk in tweeën brak.

‘Annie, we zijn beide getrouwd! We kunnen daar niet naar toe gaan!’

‘Waarom niet? We hoeven geen seks met ze te hebben, we gaan alleen maar een praatje maken. Kom mee’.

‘Annie’, protesteerde Petra,  maar Annie was al opgestaan en onderweg naar de donkere hoek. Petra volgde met tegenzin en was er van overtuigd dat Annie vandaag haar verstand volledig kwijt was geraakt.

Toen Annie bij het tafeltje in de hoek arriveerde, zag ze dat beide mannen een net pak droegen. Ze zagen eruit alsof ze begin dertig waren. De één was blond, de ander was donker en had een snor. Ze waren beiden knap, althans in haar ogen. Annie ging zitten en zette haar drankje op de tafel. ‘Bedankt voor de drankjes’, zei ze vrolijk.

Petra ging naast haar zitten. ‘Ja, heel erg bedankt. Maar we kunnen niet lang blijven, we moeten zo terug naar huis naar onze echtgenoten’.

Annie wierp haar een blik toen maar draaide zich om en glimlachte toen de mannen zichzelf voorstelden als Bob en Max. Ze kwamen hier af en toe na het werk om wat te drinken, en waren beiden ook getrouwd. ‘Zie je nu wel, Petra, ze zijn totaal ongevaarlijk’.

‘Waar zijn hun vrouwen dan?’, Petra praatte tegen Annie alsof Max en Bob er helemaal niet bij zaten.

‘Ze zijn naar een Bingo’, zei Bob, de blonde. ‘We hebben een afspraak. We gaan vrijdags naar de kroeg en de meiden gaan naar de Bingo. Onze vrouwen vinden het leuk om nummertjes te krassen, wij drinken liever een biertje’. Ze bleven over uiteenlopende onderwerpen praten en de sfeer ontspande. Max bestelde nog een rondje.

‘Je hebt prachtige ogen’, zei hij tegen Annie, die bloosde en haar ogen neersloeg. Ze wist dat ze waarschijnlijk teveel gedronken had, anders zou ze zich allang bezwaard gevoeld hebben dat ze hier met vreemde mannen in een bar zaten en zich lieten fêteren met complimentjes en gratis drankjes. Maar toen de drankjes arriveerden, stond Petra erop dat zij ze zou betalen. Bob en zij kregen bijna ruzie toen ze de serveerster probeerden over te halen de twintig euro van hen aan te pakken. De serveerster pakte uiteindelijk beide bankbiljetten en vertrok, Petra en Bob met open mond achterlatend. Annie moest er om lachen.

‘Ik heb voor vanavond nog nooit gedronken’, biechtte Annie op en boog zich een beetje naar Max toe.

‘Echt waar? Dat wist ik helemaal niet’. Zijn geveinsd verbaasde blik lag er wel erg dicht bovenop. Bob en Petra gingen weer zitten.

‘Ja, echt waar!’

‘En wij hebben voor vanavond nog nooit een drankje gekocht voor andere vrouwen’.

‘Echt waar?’, vroeg Annie, die duidelijk onder de indruk was.

‘Ach, kom nou, ik durf te wedden dat jullie heel vaak vrouwen proberen te versieren’, bleef Petra in haar sceptische rol.

Bob keek Petra met een onschuldige blik aan. ‘Nee, dit is de eerste keer dat we het doen. En dat is omdat Max boos is op zijn vrouw, omdat ze veel te veel geld in de uitverkoop heeft uitgegeven’. Annie moest erom lachen toen ze er aan dacht wat Sander gedaan had toen ze de laatste keer teveel geld uitgegeven had.

‘Passief-agressief’, mompelde Petra en gaf Annie een schop onder de tafel. ‘AUW!’

Max merkte de verandering op en besloot toe te geven. ‘Ja, het is de waarheid. Ik kan er niet tegen als ze dat doet en dus besloot ik wraak op haar te nemen’.

‘Kun je niet veel beter proberen het met haar te bespreken?’, vroeg Petra alsof dat een oplossing voor alles was.

‘Geloof me, dat heb ik al verschillende keren geprobeerd. Zonder resultaat’. Max pakte een sigaret en stak deze op en blies een grote rookwolk uit. ‘Oh… sorry…’, bracht hij uit toen hij Petra’s geïrriteerde blik zag.

‘Hm, maar waarom geef je haar dan niet een flink pak op haar blote billen?’Het ontschoot Annie voor ze er zelf erg in had. Niemand aan tafel zei een woord, zelfs Petra niet. Annie nam een slokje van haar drinken en glimlachte naar Max.

‘Eh…zei je een pak op haar blote billen?’, verbrak Bob uiteindelijk de stilte en leunde voorover om haar beter te kunnen verstaan.

‘Ja’. Annie glimlachte naar Max. ‘Leg haar over de knie, doe haar broek naar beneden en geef haar een pak op haar bips tot ze moet huilen en laat haar vervolgens weten dat er GEEN geld meer verspild wordt. Zo simpel is het’. Er klonk nerveus gegrinnik om haar heen en ze besloot meteen maar helemaal open kaart te spelen. ‘Bij mij werkte het prima’.

‘Heb jij je echtgenoot een pak slaag gegeven dan’, vroeg Bob knullig.

‘Nee, domoor. Hij legt mij over de knie. Dat wil zeggen, dat deed hij. Uiteindelijk was ik de perfecte vrouw en was het niet meer nodig’. De toon in haar stem had overtuigend geklonken.

Petra staarde Annie verbluft aan’. Voor deze ene keer wist ze niet wat ze moest zeggen.

Max grijnsde naar haar. ‘Als je dan werkelijk zo perfect bent, waarom zit je dan in de kroeg te hijsen, in plaats van bij je man thuis te zijn?’

Annie glimlachte zelfvergenoegd. ‘Ik heb vanmiddag besloten dat ik er schoon genoeg van heb, de perfecte vrouw te zijn. Ik wil niet langer een heilig boontje zijn. Ik wilde eruit en lol maken. En dus ben ik hier, en maak plezier!’ Ze nam een grote slok van haar drankje en gunde Max een brede glimlach.

‘Goed dan Annie. Laten we eens aannemen dat ik mijn vrouw een pak op haar blote billen zou geven. Wat als ze vervolgens de politie belt? Is dat dan geen huiselijk geweld?’

‘Ik heb de politie nooit gebeld. Maar bij ons is het twintig jaar geleden al begonnen. Ik neem aan dat dingen tegenwoordig wat anders liggen’. Annie haalde haar schouders op. ‘Misschien moet je haar eerst om toestemming vragen’.

Bob moest daar hard om lachen en zei tegen Max, ‘Ha!, net alsof Kim toe zal staan dat je haar over de knie legt’.

‘Zeg haar gewoon dat ze een pak op haar bips verdiend heeft vanwege haar kinderachtige gedrag van geldverspilling. Als ze daar niet mee akkoord gaan, laat haar dan weten dat er geen seks meer is, tot ze wel akkoord gaat.

Bob moest daar nog harder om lachen en Petra kon zich niet langer stil houden. ‘Wat? Ben je helemaal gek geworden?’

Max keek Annie goedkeurend aan. ‘Weet je, hoe gek het ook klinkt, ik denk dat ik het maar eens in overweging neem’. Petra en Bob staarden Max aan, terwijl Annie nog een slok van haar drankje nam.

De mobiele telefoon in Petra’s tasje ging over. Ze begon verwoed in haar tasje te rommelen en slaagde erin de telefoon de derde keer dat hij over ging te pakken te krijgen. ‘Hallo…ja, Annie en ik zitten te eten…oh, waarschijnlijk over een half uurtje of zo….OK…houd van je…doeg. Annie, we moeten nu gaan’.

‘Hoe komen jullie thuis?’, vroeg Bob.

‘Mijn auto staat buiten’, zei Annie.

‘Je hebt echt nog nooit eerder gedronken, is het wel?’ Bob keek haar vreemd aan.

‘Nee, ik zei toch dat dit de eerste keer was. Oh! Dat ben ik helemaal vergeten’, bekende Annie ontsteld. ‘Ik kan niet geloven dat ik daarnet nog dacht dat ik nog auto zou kunnen rijden.

‘Annie, ik zou je echt niet meer hebben laten rijden hoor´, zei Petra.’

‘Jeetje, van drank ga je wel hele domme dingen denken’, lachte Annie en nam nog een slok.

‘We moeten nu echt gaan’, drong Petra aan. ‘Ik zal Karel bellen en vragen of hij ons op komt halen’. Ze viste haar mobieltje uit haar tasje en begon het nummer in te toetsen, maar Annie pakte haar bij haar arm.

‘Petra! Je kunt Karel niet vragen ons op te komen halen! Hij zal Sander vertellen dat we hebben zitten drinken!’.

‘Nou en? Zei je daarnet niet dat je geen zin meer had altijd perfect te zijn? Wat is er aan de hand, ben je bang dat je een pak op je bips gaat krijgen?’ Petra begon te giechelen en ook Bob barstte in lachen uit, maar bij Max verscheen er slechts een flauwe glimlach. Hij leek diep in gedachten verzonken te zijn.

‘Niet echt. Dat is al in acht jaar niet voorgekomen’. Annie zuchtte en zette haar kin op haar handen. ‘Eerlijk gezegd mis ik het’.

‘Je mist een pak op je billen?’, grinnikte Bob, ‘kinky, of niet?’

‘Nee, ik hield helemaal niet van dat pak op mijn bips. Dat deed zeer. Maar ik hield wel van de troost achteraf’. Ze keek Max strak aan. ‘En vervolgens hadden we altijd geweldige seks!’

Max grinnikte, Bob lachte en Petra zette grote ogen op terwijl ze opnieuw een nummer drukte. ‘Hallo Karel…kun je ons op komen halen?…nee, er is niets met de auto…we hebben beiden wat gedronken en kunnen beter niet meer in een auto stappen…ja alcohol, natuurlijk!…omdat we dat gewoon wilden…tja, misschien moet je me dan maar een pak op mijn billen geven….ja natuurlijk maak ik maar een grapje…nou ja, hoe dan ook, we zitten in de kroeg op de hoek van de Haarlemmerdijk….OK, ik zie je straks….dankjewel…doeg!’ Ze keek de tafel rond. ‘Jezus! Je zou bijna denken dat we een bank beroofd hebben, zo’n drama maakte hij ervan’.

‘Ik zal Karel zeggen dat je echt een pak op je billen nodig hebt’. Annie gooide het laatste beetje van haar drankje naar binnen. Bob bleef het kennelijk een grappig onderwerp vinden, want hij kon maar niet ophouden met lachen.

‘Ja, ach, je doet maar…’, zei Petra en deed haar tasje dicht. Ze was klaar om te gaan. ‘Dank jullie wel voor de gezellige avond’, zei ze tegen de mannen en stond op. ‘We kunnen maar beter apart gaan zitten, voor Karel hier binnenkomt. Neem ons niet kwalijk’.

‘Je kunt beter Annie bedanken voor de gezellige avond’, zei Bob, die nog steeds lachte. Annie glimlachte en stond tegelijkertijd met Petra op.

‘Tot ziens. Het was leuk jullie te ontmoeten’. Ze namen afscheid en de dames liepen terug naar de bar om daar te wachten. Het duurde niet lang voor Karel binnenstapte, en Samen gingen ze weg. Annie keek nog even uit haar ooghoeken naar het tafeltje in de hoek waar Bob en Max druk in gesprek waren. Ze wilde nog even zwaaien, maar wilde het risico niet lopen dat Petra dan aan Karel zou vertellen hoe het zat. Ze stapten met zijn allen in de auto van Karel en de rit naar huis verliep in stilte. Hij zette Annie af bij haar huis en ze waaide nog even voor ze naar binnen stapte.

‘Annie?’ ze hoorde Sander roepen vanuit de keuken.

‘Ja, ik ben het’. Ze liep direct door naar de WC, verbaasd over hoe snel een blaas kon vollopen. Toen ze naar buiten kwam, stond Sander in de deuropening van de slaapkamer. Hij keek haar aan alsof hij haar nog nooit eerder gezien had.

‘Lieve help!’ Annie glimlachte tevreden terwijl hij haar verbaasd aan keek. ‘OK, wat is er aan de hand met het bed, je haar, de make-up, dat korte jurkje en de alcohol?’

Annie begon te lachen. Zo ver had ze niet vooruit gedacht. ‘Ik verveelde me’, Ze vond zijn verbijsterde gezichtsuitdrukking zo grappig, dat ze niet op kon houden met giechelen. ‘Petra en ik zijn op stap geweest. En hoe kom je erbij dat we alcohol gedronken hebben? Hahaha’.

‘Je ruikt ernaar Annie, houd op met dat stomme lachen en vertel me hoe je hier bij gekomen bent’. Sander deed zijn armen over elkaar en keek haar streng aan, maar Annie deed net of ze dat niet zag.

‘OK’, zei ze, maar ze bleef maar lachen terwijl ze de stapeltjes van het bed oppakte en ze in een plastic krat deed wat op de kaptafel stond. Ik had genoeg van dat grijze haar. Ik had er genoeg van dat ik nooit eens lol had. Ik had er genoeg van dat ik de hele tijd alleen thuis was. En dus verfde ik mijn haar, kleedde me mooi aan, belde Petra en ging uit om lol te maken!’ Ze maakte haar rode sjaaltje los en draaide er mee in de rondte. Lol trappen, Sander!’ Ze deed hem in een doos bij de andere sjaaltjes en ging door met het opruimen van de troep. Sander bleef geduldig wachten tot het bed weer vrij was. Hij keek toe hoe ze de kratten op de planken van de kast zette. Haar jurkje was omhoog gekropen en de rondingen van haar billen werden zichtbaar als ze zich uitrekte om bij de bovenste plank te kunnen. Uiteindelijk stopte ze en keek hem aan. ‘Zo! Klaar! Met een slok op is het veel leuker om te doen’, grinnikte ze.

Sander bleef haar vanuit de deuropening aanstaren. Ze lachte en gleed langs hem heen de badkamer in om zich te verkleden. Ze ritste haar jurkje open en gooide hem door de deur naar buiten, zich er niet om bekommerend of ze hem nu raakte of niet. Ze begon verwoed haar tanden te poetsen om vervolgens onder de douche te stappen. Vijf minuten stond ze onder de weldadige, hete waterstraal die een ontspannende uitwerking had en giechelde in zichzelf. Hoeveel kon Sander nog hebben? Ze had nog nooit eerder geprobeerd om hem over de rooie te krijgen en ze was er kennelijk niet zo heel goed in. Dat was het, of hij was helemaal vergeten hoe hij haar een pak op haar bips moest geven. Ze poetste haar make-up eraf, terwijl ze ervoor zorgde dat haar haren niet nat werden. Tegen de tijd dat ze haar witte katoenen nachthemdje aan getrokken had, voelde ze zich weer enigszins ontnuchterd. Ze had zich vanavond prima vermaakt, maar was er eigenlijk alleen maar op uit om de aandacht van Sander op zich te vestigen. Ze wilde zijn liefde en zijn dominante aard terug. Ze voelde zich helemaal niet tot Max of tot Bob aangetrokken. Sander was haar eerste en enige liefde en hij was nog steeds een knappe en sterke kerel! In de hoop dat ze zijn aandacht getrokken had, liep ze de dampende badkamer uit op weg naar de keuken. Sander zat aan de tafel en slurpte van een beker koffie. Annie schonk zichzelf een mok in en ging tegenover hem zitten. Ze glimlachte naar hem en hij glimlachte terug.

‘Annie, ik weet heel goed waar je mee bezig bent’. Zijn expressieve wenkbrauwen verraden geen boosheid. ‘En het spijt me dat ik zoveel aan het werk ben geweest de laatste tijd’.

Annie begon zich te irriteren aan zijn begrijpende houding. ‘Nou, dat mag ook wel’. Ze wierp hem een arrogante blik toe, maar Sander leek daar geen erg in te hebben. Wat stond haar nu te doen? Hem met een koekenpan op zijn hoofd slaan?

Sander bleef kalm doorpraten. ‘Na morgen zal ik meer tijd voor je hebben’.

‘Mooi! En wat gaan we dan doen? Kaarten?’ Ze hoopte dat ze in staat was het nodige sarcasme in haar stem te laten doorklinken.

‘Misschien. Maar volgend weekend gaan we kamperen. Ook al moet je dan op een kussen zitten’.

‘Wat? Annie kon een grijns niet langer onderdrukken toen hij begon te happen.

‘Hij grinnikte. Ja, nu lach je nog, maar over niet al te lange tijd zul je flink spijt hebben’. Hij haalde zijn hand onder de tafel vandaan en liet het rode tafeltennisbatje zien. Annie voelde hoe haar billen begonnen te tintelen. ‘Ik heb al lang besloten dat ik je een flink pak op je blote bips ga geven. Ik heb je jaren geleden al eens laten weten, dat als je ooit zou gaan drinken, je daar de prijs voor zou moeten betalen’.

Annie bloosde en hield op met lachen. Ze staarde in haar koffiebeker en keek hem vervolgens door haar wimpers aan. ‘Ja, Sander’.

‘En ik wil ook nooit weer zo’n grote puinhoop in onze slaapkamer aantreffen’.

‘Nee, Sander. Het zal niet weer gebeuren’.

‘En als je nog meer van die bijdehante opmerkingen voor me hebt, dan maak ik je billen gelijk bloot’.

‘Ja Sander’.

‘Maar vanavond gaan we naar de slaapkamer. Net zoals we vroeger altijd deden’.

‘Ja Sander’. Annie zette haar beker neer en stond op.

‘Trouwens, ik vind de kleur van je haar mooi. Hij knipoogde naar haar en ze glimlachte gelukkig naar hem. Sander stond op, pakte haar bij haar hand en nam haar mee naar de slaapkamer. Hij ging op het bed zitten en legde haar over zijn knie. Hij gaf haar een kussen, waar ze haar gezicht in drukte terwijl hij haar nachthemd omhoog schoof. Annie voelde de koele lucht langs haar bips strijken vlak voor de eerste klets op haar linkerbil neerkwam. Hij zou haar niet teleurstellen. Hij sloeg haar met zijn hand tot haar bips vuurrood was en hevig brandde. Toen begon hij haar de mantel uit te vegen over hoe slecht drinken wel niet was, over de rommel in de slaapkamer, over het dragen van te korte jurkjes en over het maken van bijdehante opmerkingen. Tegen de tijd dat hij het batje pakte, huilde Annie al hete tranen van blijdschap en voelde ze zich weer veilig en geliefd. Ze stribbelde en kronkelde toen het batje steeds opnieuw op haar billen neerdaalde en de pijn haar in bezit nam. Uiteindelijk stopte hij en trok haar overeind om haar stevig tegen zich aan te drukken. Terwijl hij zachtjes over haar rug wreef, huilde ze alle onlustgevoelens eruit.

Later, lag Annie opgekruld op bed, haar nog steeds erg gevoelige bips tegen de buik van Sander gedrukt. Ze hadden uren achtereen de liefde bedreven en nieuwe standjes en technieken uitgeprobeerd. Ze voelde zich weer geliefd, veilig en gelukkig. Toen ze langzaam in haar slaap wegzeilde, dacht ze dat ze zich morgen als Sander aan het werk was, maar eens moest opgeven voor een cursus deltavliegen.

Toegevoegd op by admin

Slaagsleutels (24)

“Ik kan dit niet,” roept Joke meteen als Matthias zijn telefoon opneemt. Hij krijgt niet eens de tijd om zijn naam volledig uit te spreken.
“Ik weet wat je gezegd hebt over doorzetten en goed bezig en al die andere onzin, maar ik kan dit gewoon echt niet. Het is te veel, het is te moeilijk, het is… te,” besluit ze. De woorden tuimelen uit haar mond. “En ik weet dat je me gaat straffen als ik niet slaag, maar dat wil ik niet, want ik kàn hier niet voor slagen, dat lukt echt niet, daarvoor is het veel te moeilijk en…” Ze hapt naar adem, waardoor er even een stilte valt. Net als ze haar mond opendoet om verder te razen, houdt Matthias’ stem haar tegen.
“Dag Joke,” zegt hij kalm. “Je lijkt een beetje in paniek.”
“Nee maar, wat een opmerkingsgave,” sneert ze.
“Rustig meisje…” klinkt het waarschuwend aan de andere kant van de lijn. Ze slikt haar volgende opmerking in.
“Ik ben hier nog pakweg een halfuurtje bezig,” hoort ze Matthias dan zeggen. “Kom daarna maar naar hier. En neem je cursus mee. Dan bekijken we het samen wel even.”
Ze knikt en bedenkt dan dat hij dat natuurlijk niet kan zien.
“Ok,” zegt ze daarom.
“Tot straks meisje.”
De verbinding valt weg.
Zuchtend gooit Joke zich op haar buik op het bed, haar hoofd begraaft ze in de dekens. Dat examen wordt een flop. Het is overmorgen al! Nee, dat lukt haar nooit…

Een halfuur later staat ze bij Matthias voor de deur. De deur van zijn bureau is dicht, dus loopt ze naar de wachtkamer. Wat voelt het lang geleden dat ze hier de eerste keer zat! Toen had ze er geen idee van wat haar te wachten stond… Hoe hard hij zou slaan. Dat hij haar überhaupt zou slaan. En al de rest… Een kriebel trekt door haar buik. Maar nu komt ze daar niet voor. Nu wil ze voor een deel haar studiebegeleider, die haar wat op weg helpt, maar vooral haar vriendje, die zijn armen om haar heen slaat, haar troost en haar zegt dat het allemaal wel goed komt.
Onwillekeurig grinnikt ze. Wie maakt ze wat wijs? En toch… een meisje kan maar hopen!

En inderdaad, als Matthias even later in de deuropening verschijnt, terwijl achter hem de voordeur dichtvalt nadat zijn vorige “klant” erdoorheen is verdwenen, slaat hij meteen zijn armen om hem heen. Genietend drukt ze zich tegen hem aan, terwijl ze onwillekeurig diep inademt om zijn geur op te snuiven.
“Ik heb je gemist,” fluistert ze.
Het is al meer dan een week geleden dat ze zijn verjaardag vierden en sindsdien hebben ze enkel telefonisch en via mail contact gehad. Joke moet elke avond laten weten hoeveel ze gestudeerd heeft en hoe het vordert. Die stok achter de deur helpt wel om gemotiveerd te blijven. Maar het examen van overmorgen ziet ze gewoon écht niet zitten. Ze geraakt niet door de leerstof heen.
Na een tijdje – veel te kort volgens Joke, maar dat zal ze wellicht altijd vinden – laat hij haar los. Een vinger onder haar kin tilt haar hoofd op, waarna hij haar zacht op de lippen kust.
“Dag meisje,” zegt hij.
“Mmm,” is het enige antwoord van Joke. Haar knieën zijn week geworden.
“Kom maar even mee binnen.” Matthias gaat haar voor naar zijn kantoor. Zoals steeds neemt hij achter het bureau plaats in zijn gemakkelijke stoel, terwijl Joke op een van de houten stoelen mag plaatsnemen.
“Vertel het eens,” zegt hij.
Even stoort Joke zich eraan dat hij nu de studiebegeleider gaat uithangen. Ze wil hem veel liever knuffelen. Toch haalt ze diep adem en steekt dan van wal.
“Ik ben dus bezig aan die cursus familierecht en het lukt gewoon echt niet. Maar echt niet. Het examen is overmorgen al, maar ik weet niet hoe ik dat moet halen. Alles zit zo ingewikkeld in elkaar en die cursus is zo slecht geschreven en…”
Matthias laat haar even uitrazen. Uiteindelijk valt ze stil.
“Beter?” vraagt hij.
Blozend knikt ze. Ja, dit lucht best op.
“Ok, haal dan nu maar die cursus boven, dan kijk ik even mee.”
Hij loopt om het bureau heen en gaat naast haar zitten.
“Die cursus is inderdaad heel slecht geschreven,” zucht Matthias enkele minuten later. “Wat een puinhoop heeft die prof ervan gemaakt. Ik zou hem nog wel een en ander kunnen leren.”
“Haar,” verbetert Joke hem. “De professor is een vrouw.”
“Nog beter,” grijnst Matthias met een veelbetekenende blik. “Ik wil haar gerust een snelcursus cursussen schrijven geven.”
Joke grijnst terug en stompt tegen zijn bovenarm. Wanneer Matthias haar waarschuwend aankijkt, is ze echter alweer geconcentreerd naar het boek voor hen aan het staren.
“Ik weet gewoon echt niet wat ik hiermee moet aanvangen,” zucht ze.
“Ik begrijp je, maar je mag de moed niet opgeven. Je bent naar alle lessen geweest, toch?”
Joke knikt. “Wel dan, haal er je notities even bij. Hopelijk werken die verhelderend.”

Gelukkig blijkt dat inderdaad het geval. Ze raken nog steeds geen wijs uit het handboek, maar met haar notities komt ze een heel eind.
“Kijk, dan kun je voor dit hoofdstuk best gewoon het handboek even negeren en je enkel op je notities concentreren. Gelukkig ben je naar de lessen geweest,” knipoogt Matthias.
“Niet dat je me veel keuze liet,” glimlacht Joke.
“En nu niet meer zo panikeren hoor,” maant hij haar aan. “Je kunt het wel, ik supporter voor je!”
“Ja… Ik weet het. Sorry, ik flipte even.”
“Je bent er bijna. Nog even volhouden. Dit is het laatste examen, overmorgen deze tijd ben je klaar.”
“Nog twee dagen…” Het klinkt weinig, maar het voelt alsof het nog twee jaar gaat duren. Plots staan de tranen in haar ogen. Ze wendt haar blik af, maar het is te laat: Matthias heeft het al gezien.
“He, kom even hier,” zegt hij, terwijl hij haar tegen zich aan trekt. “Het zit je hoog he?”
Zonder hem aan te kijken, maar met haar hoofd tegen zijn borstkas gedrukt, knikt ze van ja.
“Daar weet ik wel wat op.”
Ze protesteert niet als hij gaat zitten en haar over zijn knie heen trekt. Ze had niet de moeite genomen om zich mooi aan te kleden, aangezien ze toch een hele dag zou studeren, dus had ze enkel een trainingsbroek en een simpele t-shirt en trui aan. En daarnet was ze te veel in paniek geweest om eraan te denken iets eleganters aan te trekken voor ze naar buiten zou gaan. Nu pas beseft ze hoe slonzig ze erbij loopt. Maar dat duurt niet lang meer, want bijna meteen trekt Matthias haar trainingsbroek naar beneden. Eronder schuilt een grote oma-onderbroek. Helemaal niet sexy, maar wel comfortabel als je een hele dag op je stoel aan je bureau zit te studeren. Ook die gaat naar beneden.
De lucht op haar blote billen voelt onwennig. Het is al even geleden dat ze hier lag, zo over zijn knie. Ze is een beetje bang – gaat het veel pijn doen? – maar tegelijk voelt het vertrouwd en veilig. Onbewust ontsnapt er een diepe zucht uit haar longen, terwijl Matthias met beide handen haar billen kneedt. Dit voelt goed…
Dan begint hij het kneden af te wisselen met een paar klappen. Hij slaat niet echt hard, maar het is ook geen aaien. Het brandt eigenlijk wel lekker, moet Joke toegeven. Dat, in combinatie met het kneden tussen de klappen door, zorgt ervoor dat ze al snel nat wordt tussen haar benen. Shit, als zij dit voelt, moet Matthias het ook opmerken. Even overweegt ze om iets te ondernemen waardoor hij zou stoppen, maar ze kan niets bedenken en ze ligt gewoon te lekker.
Geleidelijk merkt ze dat het kneden minder wordt en dat Matthias steeds sneller en harder begint te slaan. Af en toe spant ze haar bilspieren op als er een slag iets venijniger aankwam dan ze voorzien had, maar over het algemeen ligt ze er nog steeds ontspannen bij, ook al slaat hij intussen aan het redelijk hoog tempo door en gloeien haar billen behoorlijk.
Dan vermindert het tempo tot de klappen uiteindelijk ophouden en zijn rechterhand bewegingloos op haar billen blijft liggen.
Even blijft het stil. Dan zegt Matthias zacht: “Als je er klaar voor bent, mag je recht staan.”
“Mmm,” antwoordt Joke. Ze merkt dat ze haar ogen gesloten heeft. Langzaam opent ze die en staart het diepe rood van het vloerkleed haar aan. Vreemd genoeg vindt ze de kleur geruststellend. Ze sluit haar ogen weer, maar enkele seconden later opent ze ze opnieuw. Voorzichtig laat ze zich van Matthias’ knie glijden. Net zoals er geen elegante manier bestaat om over de knie te gaan liggen, heeft ze ook nog geen goede manier gevonden om na het pak slaag gracieus recht te staan. Ze valt altijd eerst wat onbeholpen op haar knieën op de grond. Deze keer vindt ze dat echter niet erg. In plaats van zo snel mogelijk overeind te krabbelen, blijft ze zo voor hem zitten. Het voelt goed. Klein. Veilig.
Zijn hand onder haar kin dwingt Jokes blik omhoog.
“Voelt dat beter, meisje?” vraagt Matthias, terwijl hij haar vertederd aankijkt.
Ze wil knikken, maar herinnert zich dan de hand onder haar kin.
“Ja,” zucht ze.
“Ja wie?” Ineens klinkt hij streng.
Ze schrikt. “Ja Matthias,” corrigeert ze snel.
“Goed zo.”
Hij kust haar op haar lippen. Gretig opent ze haar mond om zijn tong te ontvangen. Zijn hand ligt nog steeds onder haar kin. Hij bepaalt wanneer deze kus eindigt. Naar haar gevoel is dat veel te snel.
“Dan ga jij je nu aankleden. Je pakt je cursus in en je gaat thuis nog wat verder gaan studeren.”
Hij laat haar los. Teleurgesteld blijft Joke nog even zitten. Ze wil meer. Meer van dit. Meer van hém.
“Niet beginnen mokken nu hoor,” waarschuwt Matthias haar.
“Ik ben de examens gewoon zo beu!” roept ze klagerig uit.
“Ik weet het, maar je bent er bijna. En ik heb je net goede motivatie gegeven denk ik.”
“Misschien moet ik het straks maar weer niet snappen,” stelt Joke ondeugend voor.
Matthias zegt niets, maar draait zich om en opent de kast die achter hem staat. Even later ligt zijn cane op het bureau tussen hen in.
Joke slikt en wendt haar blik af.
“Al goed, ik ga al,” zegt ze, terwijl ze haar trainingsbroek weer omhoog trekt.
“Als je extra motivatie nodig hebt, dan wil ik je die wel geven hoor,” antwoordt Matthias. Hij glimlacht erbij, maar Joke weet dat hij het meent. Onwillekeurig voelt ze met haar handen aan haar gloeiende achterwerk.
“Nee, het zal zo ook wel gaan.”
“Dat dacht ik al,” zegt Matthias tevreden.
Dan slaat hij zijn armen om haar heen voor een laatste knuffel. “Je kunt het meisje, ik geloof in je. Bel me gerust op als er wat is.”
Dan laat hij haar los. Met tegenzin trekt ook Joke haar armen terug. Ze zucht diep. Was het maar al overmorgen!

Toegevoegd op by admin

Slaagsleutels (23)

“Pfoeh, wat was dat?” roept Joke uit als ze samen met Marie het examenlokaal verlaat.
“Een straf in wording,” vrees ik, is Marie het met haar eens dat het examen onredelijk moeilijk was.
“Hopelijk kan ik hem omkopen met een leuk verjaardagscadeau,” grommelt Joke.
“Juist, Matthias is morgen jarig! Door al die examens was ik dat helemaal uit het oog verloren!” roept Marie uit.
“Vanmiddag ga ik een cadeautje voor hem zoeken, daar heb ik nog geen tijd voor gehad. En vanavond vieren we het. Zodat ik morgen weer verder kan studeren.” Joke zucht. “Ik mag al blij zijn dat ik vanavond vrij heb gekregen. En de middag na een examen, hoeven we niet te studeren als er meer dan drie dagen tussen het volgende examen zitten, tenminste. Is dat bij jou ook zo?”
Marie knikt. “Het volgende examen heb ik pas over een week, en jij?”
“Over vijf dagen. Statistiek. Bleargh. Maar zeg, als jij ook vrij hebt vanmiddag, waarom kom je niet met mee om een goed cadeau voor hem uit te zoeken? Lekker gezellig met ons twee, even echt ontspannen, de examens vergeten.”
“Goed idee! Weet je zeker dat je dat niet erg vindt?”
“Natuurlijk niet,” lacht Joke. “Ik stel het toch zelf voor? En het lijkt me ook gezelliger met ons twee. In m’n eentje een cadeau kopen, daar ben ik niet goed in. Dan koop ik gegarandeerd het verkeerde. En jij kent ‘m ook.”
“Ok, dan ga ik mee,” beslist Marie. “Gaan we nu meteen? Dan kunnen we eerst nog een hapje eten. Na zo’n examen verdienen we wel een extraatje.”
“We kunnen best een broodje halen,” is Joke het met haar eens.

Even later wandelen de twee meiden met gevulde magen over het Ladeuzeplein in de richting van de Diestsestraat, de winkelstraat bij uitstek in Leuven.
“Laten we ook even binnengaan bij Dille en Kamille,” stelt Marie voor. “Dat vind ik zo’n leuke winkel en je weet maar nooit dat er iets voor Matthias bij zit.”
“Dat is goed,” knikt Joke.
Al meteen aan de ingang zien ze een emmer met grote mattenkloppers staan. “Wie koopt er dat nu nog?” vraagt Joke zich hardop af. “De stofzuiger is toch al lang uitgevonden…”
Marie kijkt haar veelbetekenend aan. Als Joke blanco terugkijkt, fluistert ze: “Je kunt ook op andere dingen slaan dan enkel tapijten.”
“Nee!” roept Joke uit.
“Tuurlijk wel,” lacht Marie.
“Ik geloof zelfs niet dat Matthias er een heeft. Hij heeft er bij mij in elk geval nog nooit een gebruikt. En gezien jouw onwetendheid neem ik aan bij jou ook niet.”
Met grote ogen schudt Joke haar hoofd.
“Zie je,” vervolgt Marie, “dit zou dus best een goed cadeau voor hem kunnen zijn.” Ze grijnst.
Vol afgrijzen kijkt Joke naar de mattenklopper. “Maar… Dat oppervlak is zo groot… Dat moet toch ongelofelijk pijn doen?”
“Tja, je moet wat overhebben voor zijn verjaardag, toch?”
“Hij zal dit vast niet enkel op zijn verjaardag gebruiken,” antwoordt Joke zuur. “En wellicht ook niet enkel op mijn billen.” Nu is het haar beurt om te grijnzen, terwijl de lach van Marie van haar gezicht verdwijnt.
“Moving on,” zegt ze, terwijl ze snel verder loopt. “Geen slagmateriaal dus.”
“Ze hebben hier nochtans genoeg keuze,” merkt Joke op, als een muur vol houten planken en lepels, van hele grote tot hele kleine, zichtbaar wordt.
“Wat is dit voor winkel??”
“Gerund door mensen als jij en ik en Matthias, dat kan niet anders,” lacht Marie.
“Je zou haast gaan denken van wel! Help me onthouden dat ik hier nooit, maar dan ook nooit, met Matthias kom… Die mag hier liefst gewoon niet binnen. Zou ik hem op een of andere manier op de zwarte lijst kunnen zetten?” denkt Joke hardop.
“Als hij daar achter komt, kun je er zeker van zijn dat er wat anders zwart zal zijn dan enkel die lijst…”
“Pfff…”
“O kijk, wat een schattige kleine lepel!” roept Marie plots uit. Ze wijst naar een houten lepeltje van nog geen tien centimeter lang en twee centimeter breed. “Dit moet je hem cadeau geven!” roept Marie uit. “Hiervan vind ik het niet erg als hij het ook op mij gebruikt.”
Joke schiet in de lach. “Het kost maar een euro…” Breed grijnzend kijken ze elkaar aan.

“Nu nog een écht cadeau vinden ook,” zegt Joke als ze Dille en Kamille uit lopen. “Maar wat geef je aan iemand die 34 wordt? Straks wordt hij weer kinds!”
“Een vals gebit? Een looprek?” suggereert Marie.
“Een wandelstok,” antwoordt Joke zuur. “Niet dat die zal gebruikt worden om mee te wandelen…”
“Nee, daarom zei ik ook een looprek, dat slaat minder makkelijk.”
“Was het nu een goed idee of niet om jou te laten meekomen? Je probeert ervoor te zorgen dat ik morgen sowieso niet zal kunnen zitten, wat moet ik daarvan denken?”
“Dat je het zelf ook grappig vindt,” antwoordt Marie gevat.
“Ja, dat wel,” moet Joke toegeven. “Alleen breng je me in de verleiding om het ook echt te doen.”
“Ja!” juicht Marie. “Doen! Alsjeblieft, doe dat! En film zijn reactie!” voegt ze eraan toe.
“Misschien lukt dat nog wel ook, dat filmen bedoel ik,” zegt Joke bedachtzaam. Het is een beetje raar om het te willen filmen als hij zijn verjaardagscadeautje openmaakt, maar dat gebeurt wel nog, toch? Ik kan zeggen dat dat bij ons in de familie de gewoonte is of zo. Dan laat hij het me vast wel filmen.”
“Doen, doen, doen!” Marie springt uitgelaten om haar heen.
“Maar ik kan hem toch geen looprek geven?” lacht Joke.
“We vinden wel iets, kom op!” En Marie trekt haar mee richting de Diestsestraat.
“Misschien focussen we ons te veel op de lichamelijke aftakeling,” zegt Joke plots. “Wat als we hem nu iets geven waar hij nog plezier van heeft als hij weer kinds wordt? Een gezelschapsspel bijvoorbeeld.”
Marie schiet luidop in de lach. Enkele voorbijgangers staren haar aan, maar ze negeert hen. “Jij bent geniaal,” zegt ze.
“Maar ik meen het wel,” antwoordt Joke. “Hij speelt graag gezelschapsspelen, dat weet ik. Dus dat zou ook echt een goed cadeau zijn.”
“Dat doen we dus! Eerst een kaartje voor erbij!” Enthousiast sleep Marie Joke mee naar een boekenwinkeltje waar ze ook verjaardagskaarten verkopen.
“Deze!” roept Marie uit. Ze wijst naar een groene kaart met een aap met een bril erop. De tekst zegt: “Slecht nieuws: je zicht wordt minder naarmate je ouder wordt. Maar het goede nieuws is dat je dus ook niet ziet wat er met je lichaam gebeurt.”
Joke giert het uit van het lachen. “Nee, doe maar niet. Dan kan ik morgen echt niet meer zitten. Die koop ik niet hoor.”
“Maar ik wel,” beslist Marie. Onder protest van Joke, die tevergeefs probeert haar aan haar arm terug te trekken, loopt ze met het kaartje naar de kassa.
“Ik geef het hem niet, hoor je?” zegt ze als Marie met het kaartje de winkel uitloopt.
“Is goed hoor,” antwoordt die onverstoord.
“Je hebt net anderhalve euro uitgegeven voor niets.”
“Sja…”
Joke zucht. Als haar vriendin zich iets in het hoofd gehaald heeft… Maar dit kaartje zal niet van haar komen. Matthias moet Marie er maar voor slaan, zij is tenslotte degene die hem dit kaartje wil geven.

Met de twee cadeautjes, maar zonder kaartje, staat ze een paar uur later bij Matthias voor de deur.
“Gelukkige verjaardag!” roept ze meteen als de deur opengaat.
“Het is morgen pas he,” lacht Matthias bij het zien van haar enthousiasme.
“Maar we vieren het vandaag!”
Ze duwt hem de twee cadeaus in handen en haalt een feesttoeter uit haar zak, die ze meteen aan haar mond zet. “TOOOEEEET!”
Matthias legt zijn handen op zijn oren.
“Straks word ik doof!” lacht hij.
“Tja, dat hoort er nu eenmaal bij, op jouw leeftijd,” kan Joke het niet laten om op te merken. Meteen heeft ze een harde klap op haar billen te pakken.
“Ik word 34, dat is niet oud!” zegt Matthias gespeeld verontwaardigd.
“Meningen verschillen,” grijnst Joke, terwijl ze ervoor zorgt dat ze buiten handbereik gaat staan. “Maak je je cadeaus niet open?”
“Rustig aan, je bent net binnen,” lacht Matthias. “Laten we eerst maar even naar de woonkamer gaan.”
Terwijl Joke ongeduldig op de bank gaat zitten, loopt Matthias naar de keuken om hen iets te drinken in te schenken.
“Ga je je cadeautjes niet uitpakken?” herhaalt ze ongeduldig, terwijl ze een glas cola van hem overneemt. Geen alcohol tijdens de examens, zelfs niet na een examen, zelfs niet omwille van een feestelijke gelegenheid zoals zijn verjaardag, het is één van zijn regels.
“Jaja,” zegt hij met een knipoog. Als zij dat zou zeggen, zou hij gegarandeerd slaan, dat weet ze zeker. Maar hij mag dat blijkbaar. Ook goed, het is zijn verjaardag.
Ze zit op het puntje van de bank toe te kijken hoe hij voorzichtig het plakband van het kleinste cadeautje lospeutert. Zijzelf had het papier al lang losgescheurd, maar Matthias weet zijn nieuwsgierigheid duidelijk beter te bedwingen dan zij.
Eindelijk komt het kleine houten lepeltje tevoorschijn. Een grote grijns verschijnt op Matthias’ gezicht. “Geniaal. Die kunnen we straks wel even uittesten tijdens de birthdayspanking. Als je maar niet denkt dat je daardoor ontsnapt aan de rest. Dit komt er gewoon bij.”
“Maak nu je volgende cadeau maar open,” negeert Joke het dreigement dat uitgaat van zijn woorden.
Opnieuw maakt hij tergend langzaam eerst elk stukje plakband los om daarna rustig het pakpapier open te vouwen. Joke zit op het puntje van haar stoel, net alsof ze niet weet wat erin zit. Dan slaat hij het laatste stukje papier weg en wordt er eindelijk zichtbaar wat er in het pakje zit. Joke snakt naar adem. Hoe heeft Marie dat gedaan? Ze moet het kaartje achter Jokes rug om aan de verkoopster hebben gegeven zodat ze het bij het spel kon inpakken. En nu ligt het daar, recht in Matthias’ zicht, die het oppakt en leest om haar daarna met een donkere blik aan te kijken. De twinkeling in zijn ogen en de glimlach die aan zijn mondhoeken trekt, verraden dat hij het best een goede grap vindt.
“Zozo,” zegt hij, terwijl hij het kaartje ophoudt.
“Het was Marie!” roept Joke uit. “Ik wilde het je niet geven, maar zij stond erop, ze moet het op een of andere manier erin gesmokkeld hebben!”
“Zozo,” herhaalt Matthias. “Dan zal ik daar ook met haar even een gesprekje over moeten hebben. Maar jij vond het vast ook grappig, of niet?”
Joke weet niet of ze durft lachen of niet. Zijn woorden zijn speels, maar hij kijkt zo streng. Dan knikt ze. “Ja, het is wel grappig. 34 is gewoon zo… oud!”
“Je zult wel merken hoe oud tijdens de birthday spanking. 34 klappen een selectie van mijn instrumenten, plus telkens 1 extra voor goed geluk.” Hij wijst naar de tafel, waar een houten paddle, een tawse en een cane klaar liggen.
“Met allemaal?” vraagt Joke bang. “En mijn riem,” knikt Matthias, naar zijn broek wijzend. Ook met de cane?” Onwillekeurig zoekt ze naar vluchtwegen, maar Matthias zit tussen haar en de deur in en door het raam springen van de tweede verdieping naar beneden lijkt haar nu ook niet zo’n goed idee.
“Maak je maar geen zorgen,” stelt Matthias haar gerust. “Dit is geen straf, dit is fun. Ik ben niet van plan om je tot moes te slaan, ik zal rustig aan doen. Als jij je gedraagt en me niet meer uitmaakt voor bejaard tenminste,” knipoogt hij.
“Ik zou niet durven,” antwoordt Joke. Ze is niet helemaal gerustgesteld. 35 klappen met al die instrumenten! Morgen zal ze vast liggend op het bed studeren. Of staand. In elk geval niet zittend.
“Maar bedankt voor het spel! Kolonisten van Catan, die vind ik inderdaad leuk, maar ik had ‘m nog niet zelf.”
“Die is wel helemaal van mij,” glimlacht Joke.
“Een goede keus,” oordeelt Matthias. “En nu mijn belangrijkste cadeau nog uitpakken.”
Niet-begrijpend kijkt Joke hem aan.
“Jou,” verduidelijkt hij. “Sta maar even recht en draai je om, zodat je met je rug naar me toe staat.”
Blozend doet Joke wat haar gezegd wordt. Het voelt best kwetsbaar om niet te kunnen zien wat hij doet. Tegelijk windt het haar mateloos op, te weten dat hij achter haar staat, naar haar kijkt en dat zij niet terug mag kijken. Even gebeurt er niets, kijkt hij inderdaad alleen. Dan gaan zijn handen naar de rits van haar jurk die over haar hele rug naar beneden loopt tot vlak boven haar billen. Langzaam opent hij die en schuift hij de rits naar beneden. Dan legt hij zijn handen op haar schouders, onder de bandjes van haar jurk, die hij langzaam langs haar armen naar beneden schuift, tot de jurk op een hoopje op de grond valt. Daarna maakt hij de sluiting van haar beha los en herhaalt hij het trucje met de bandjes. Als laatst haakt hij zijn duimen achter haar slip en schuift hij die langs haar benen naar beneden.
“Stap er maar uit en kijk me aan,” verbreekt hij de stilte.
Verlegen draait ze zich om. Het is niet de eerste keer dat hij haar naakt ziet, maar op deze manier… voelt ze zich tentoongesteld. Bekeken. Het windt haar op, maar ze schaamt er zich ook voor.
“Kijk me aan,” herhaalt hij.
Voorzichtig heft ze haar hoofd op tot haar ogen de zijne ontmoeten. Meteen slaat ze ze weer neer. Een hand onder haar kind dwingt haar ogen terug naar de zijne, heel even, voor hij zijn lippen op de hare drukt.
“Dit is pas een verjaardagscadeau,” mompelt hij dan. “Even kijken. Leg je handen in je nek, ellebogen wijd, voeten onder je schouders.” Opnieuw gaat haar blik richting de grond terwijl ze zijn opdracht uitvoert. Nu voelt ze zich pas echt bekeken, gekeurd bijna.
Matthias loopt rond haar. Ze wil haar hoofd draaien om te zien wat hij doet, maar hij houdt haar tegen: “Voor je kijken, meisje.” Enkel hij mag kijken blijkbaar. Opnieuw die kriebel door haar buik terwijl hij haar aandachtig in zich opneemt, terwijl ze zo tentoongesteld staat. Dan voelt ze een hand bovenaan haar rug, net onder haar nek. Traag gaat de hand zachtjes over haar ruggengraat naar beneden, tot aan haar stuitje. Vlak boven haar billen verdwijnt hij weer. Twee handen worden vlak onder haar oksels geplaatst en glijden zachtjes over haar zijen, langs de welving van haar borsten, naar beneden.
Dan loopt hij weer naar voren. Hij legt zijn rechterhand op haar borst, vlak onder haar hals. Eén centimeter hoger en hij zou haar luchttoevoer kunnen afknijpen. Het beneemt haar nu al de adem. Tergend langzaam verplaatst hij zijn hand naar beneden, tot aan de welving van haar borsten. In anticipatie gaat ze sneller ademen, maar in plaats van een kant te kiezen, links of rechts, gaat de hand midden tussen haar borsten door, over het borstbeen heen en glijdt hij zo naar beneden, tot aan haar navel, nog lager, tot aan haar venusheuvel. Even lijkt hij te aarzelen, blijft de hand hangen, dan verdwijnt hij weer. Om weer tevoorschijn te komen aan de binnenkant van haar dijbeen. Daar glijdt hij naar beneden tot aan haar knie, waarna de andere kant aan de beurt is.
Ze merkt dat ze hijgt. Dit is zo ongelofelijk opwindend. Matthias lijkt het ook te hebben opgemerkt: “Vindt mijn cadeautje het zelf ook leuk?” vraagt hij ondeugend.
Ze knikt.
“Even controleren.” Snel, bijna geroutineerd haalt hij twee vingers tussen haar schaamlippen door. Als ze weer tevoorschijn komen, glinsteren ze en hangt er zelfs een sliertje vocht van naar beneden.
“Duidelijk wel, ja,” constateert hij.
Joke wordt vuurrood en staart naar de grond, naar de muur,… Alles om maar niet naar Matthias te moeten kijken.
“Wat een nattigheid,” zegt die en hij veegt zijn vingers af aan de zijkanten van haar borsten.
Joke kan wel door de grond zakken, maar lang krijgt ze niet de tijd om daarbij stil te staan, want Matthias’ hand is opnieuw tussen haar benen verdwenen. Deze keer duwt hij enkel zijn duim op haar clitoris. Verder doet hij niets. Geen beweging, geen extra stimulatie, gewoon die duim die op haar clitoris duwt.
Ze kreunt en duwt haar heupen naar voren. Ze wil meer.
“Geduld, meisje, geduld.”
De duim verdwijnt. Even is ze gedesoriënteerd, dan komt de schaamte terug.
“Tijd voor mijn birthdayspanking,” beslist Matthias. Hij neemt haar beide tepels vast en trekt haar zo met zich mee, tot ze over zijn knie ligt. De lucht die haar hoog opgestoken billen streelt en haar naar beneden bungelende borsten maken dat ze zich erg bewust is van haar naaktheid. Het voelt vertrouwd, comfortabel bijna, en toch zo kwetsbaar en eng. Wat gek dat iets zo dubbel kan zijn.
Dan begint Matthias te slaan. Hij slaat niet zacht, maar dit is duidelijk geen straf. Na 35 slagen, een voor elk jaar plus een extra, is er een aardige gloed over haar billen gekomen.
“En, kan deze oude man er nog wat van?” vraagt hij, terwijl hij haar in positie houdt.
Joke lacht. “Ja hoor, voor jouw leeftijd doe je het best aardig.”
Nu lacht Matthias ook. “Erg verstandig van je om zo’n opmerking te maken terwijl je in deze positie ligt.”
Daar had ze inderdaad beter wat langer over nagedacht, maar nu is het te laat.
“Laten we maar eens beginnen met dat mini-lepeltje van je.”
Hij reikt naar de tafel naast zich en neemt het lepeltje vast. De eerste pets landt op haar rechterbil. Het steekt een beetje, maar echt pijn doet het niet. Pets pets pets.
35 klappen later besluiten ze allebei dat hier toch niet heel veel aan is.
“Deze doet het vast beter,” kondigt Matthias aan, terwijl hij haar de paddle toont.
“Ow, ja, dat denk ik ook,” zegt Joke zuur.
Weer volgen er 35 klappen. Deze zijn een stuk moeilijker te verteren. Haar billen branden als ze mag rechtstaan om zich over de tafel te buigen.
Matthias trekt zijn riem uit zijn boek en houdt het koele leer even tegen haar billen.
“Ben je er klaar voor?” vraagt hij.
Ze knikt.
Dan volgt de eerste slag. Oef… Hij slaat opnieuw niet voluit door, maar dit is zeker geen aaien. De tweede slag volgt er net onder. Zo gaat hij verder, terwijl hij de slagen over haar billen en bovenbenen verspreidt. Als hij klaar is met de riem, haalt hij zijn hand er even overheen. Alles zit mooi rood.
Ook met de tawse past hij dezelfde strategie toe. Af en toe slaakt Joke een gilletje of vliegt haar been even in de lucht of richt ze zich half op, maar steeds herstelt ze zich en neemt ze de positie weer aan.
“Je doet het heel goed, ik ben trots op je,” fluistert Matthias in haar oor. “Nu de cane nog, je kunt dit.”
Hij haalt de cane van tafel en laat die even door de lucht zwiepen. Joke lijkt wat in elkaar te krimpen, maar ze blijft haar billen in de lucht houden. Dan landt de eerste slag op haar billen. Niet hard. Het steekt wat, maar het is niet de onbeschrijfelijke pijn van een harde caning als straf. Toch zakt ze even door haar knieën als de volgende slag de overgang tussen bil en been raakt. Geconcentreerd werkt hij zich daarna van boven naar beneden.
“Dit is de laatste,” kondigt hij uiteindelijk aan. “Je weet hoe het werkt, de laatste is de hardste.”
Joke zet zich schrap. De laatste is inderdaad de hardste. Deze geeft Matthias wel voluit, schuin over alle andere canestrepen heen. Ze moet op haar tong bijten om het niet uit te schreeuwen en zakt wat door haar knieën in een poging de nog steeds opbouwende pijn op te vangen. Matthias staat al naast haar en neemt haar in zijn armen.
“Ow, die laatste deed echt pijn,” klaagt ze.
“Je hebt het heel goed gedaan,” zegt Matthias nogmaals, terwijl hij een kus op haar lippen drukt. “Tijd om mijn cadeautje helemaal te gebruiken,” lacht hij. Dan trekt hij haar mee naar de slaapkamer, waar hij ook zijn kleren uittrekt voor hij bovenop haar op het bed duikt.

Toegevoegd op by admin

Slaagsleutels (22)

Ze parkeert haar fiets in een van de fietsenstallingen bij de kinepolis en stopt het fietssleuteltje in haar handtas. Dan loopt ze de hal van de kinepolis binnen, waar Matthias haar al staat op te wachten. Hij staat met zijn rug naar haar toe, terwijl hij de affiches van de verschillende films bestudeert. Voorzichtig en op haar tenen, zodat het geluid van haar hakken haar niet zou verraden, sluipt ze naar hem toe. Net voor ze hem kan verrassen, draait hij zich echter al om. Teleurgesteld begint ze te lachen. “Bijna… Nog even en ik had je kunnen doen schrikken,” roept ze uit.
Matthias lacht mee. “Helaas…” zegt hij. Zijn ogen twinkelen geamuseerd. Dan legt hij zijn beide handen op de zijkant van haar hoofd, zorgt er op die manier voor dat ze hem recht aankijkt en drukt dan een kus op haar lippen. Haar knieën worden week. Ze was zelf ook van plan geweest om hem te kussen, maar op deze manier… Dat heeft toch iets extra. Hij bepaalt, dat is nu al duidelijk. En ze zijn nog maar een halve minuut samen. Een kriebel trekt door haar buik.
“Welke film wil je zien?” vraagt ze hem als haar lippen weer van haarzelf zijn.
Met een grote grijns wijst hij naar de affiche van een horrorfilm. Maanlicht door het duistere bos, een krakemikkig gebouw waar de ketchup vanaf druipt,…
Vol afschuw kijkt Joke hem aan. Nu is het Matthias’ beurt om te beginnen lachen.
“Grapje,” knipoogt hij.
Zonder nadenken stompt Joke hem op zijn arm. Meteen verandert zijn blik. Verschrikt begint ze zich te verontschuldigen: “Sorry, ik… eh…Het was niet de bedoeling…Ik dacht niet…” Hij laat haar even stamelen, neemt daarna haar kin vast. “Je dacht inderdaad niet na,” zegt hij. Zijn stem klinkt rustig. Niet boos, gewoon in controle. Zijn ogen boren zich in de hare. Ze slikt even. “Maar let goed op je tellen, meisje. Vanavond ben je van mij.”
Weer die kriebel in haar buik. Woordeloos knikt ze. Hij drukt een korte kus op haar lippen en laat dan haar kin los. Zijn vinger glijdt langs haar hals naar beneden. Dan verdwijnt hij. Matthias draait zich om. “Wat denk je van die film?” wijst hij. Het duurt iets meer dan een seconde voor Joke lichtjes gedesoriënteerd opkijkt. Zonder echt te zien welke film hij aanwijst, knikt ze. Zolang het niet die horrorfilm is, maakt het haar echt niet uit. Matthias koopt twee kaartjes voor wat een kruising tussen een komedie en een actiefilm blijkt te zijn. Ze merkt wel wat het wordt. Het gezelschap is vanavond belangrijker dan het scherm.
Beladen met popcorn en frisdrank lopen ze even later de filmzaal binnen. Joke volgt Matthias terwijl hij haar naar hun plaatsen leidt. Ze hebben twee zetels op de bovenste rij gekozen. Voorlopig zijn er niet veel andere mensen in de zaal. Een groepje tieners heeft de middelste rijen ingenomen en hier en daar zitten er nog stelletjes. De meeste zetels zijn leeg. Ook op de bovenste rij zit er nog niemand. Daarom leggen ze hun jassen en tassen op een derde stoel voor ze neerploffen in de voor hen gereserveerde plaatsen. Of ja, Matthias ploft neer, Joke gaat iets voorzichtiger zitten, tot groot vermaak van Matthias natuurlijk. “Liefje, wil je nog even opstaan en me mijn telefoon uit mijn jaszak aangeven?” vraagt hij met een brede grijns als ze eenmaal zit. Ze kijkt hem vuil aan, hij kijkt lachend terug. “Doe maar,” zegt hij. De lach staat nog steeds op zijn gezicht, maar zijn stem bevat een waarschuwing. Kreunend staat ze op en reikt ze hem zijn telefoon aan. Hij wacht tot ze weer zit – auw, haar billen -, lijkt iets te bekijken, ook al weet ze zeker dat hij maar doet alsof, en geeft haar dan de telefoon terug. “Zou je hem nog willen terug wegstoppen? Ik moest even zeker zin dat hij op stil staat. We kunnen niet hebben dat hij straks midden in de film zou afgaan, toch?”
Ze kan hem wel wat doen. Ze weet vrij zeker dat hij dat niet nu pas net bedacht heeft. En het is vast ook geen toeval dat de jassen, met zijn telefoon er zogezegd per ongeluk nog in, aan haar kant liggen, waardoor zij degene is die moet opstaan. Ze zou er in principe ook wel zittend bij kunnen, maar dan moet ze al haar gewicht op haar ene bil plaatsen en daar heeft ze ook geen zin in. Bovendien is dat niet de opdracht en heeft ze een nogal sterk vermoeden dat Matthias bezwaar zou maken. Zuchtend staat ze dus opnieuw recht en stopt ze zijn telefoon weer weg. Dan gaat ze voor de derde maal voorzichtig zitten, terwijl ze Matthias vuil aankijkt. Hij grijnst en knipoogt.
“Gelukkig zijn dit zachte zetels,” zegt ze.
“Precies, heb je helemaal geen reden om zo te klagen,” countert Matthias.
“Pfff, flauw hoor. Zal ik nu mogen blijven zitten?” vraagt ze.
“Als je je weet te gedragen, zal ik er eens over nadenken.”
“Ik gedraag me altijd!” Ze zet een pruillip op en Matthias schiet in de lach. “Ja, tuurlijk. Daarom ben je nu zo blij dat de zetel zacht is.”
Daar heeft Joke geen antwoord op, dus vleit ze zich maar gewoon dicht tegen hem aan.
Eindelijk worden de lichten wat gedimd en beginnen de reclames.
Joke propt een handvol popcorn in haar mond en wil het net doorspoelen met een slok cola als ze Matthias in haar oor hoort fluisteren: “Doe je beha maar uit.”
Geschrokken kijkt ze hem met een open mond vol popcorn aan? “Nu? Hier? Maar de lichten zijn nog niet eens helemaal uit!” fluistert ze terug. “Er komen nog steeds mensen de zaal binnen!”
Matthias haalt z’n schouders op. “Sja…” zegt hij, terwijl hij z’n hand uitsteekt om haar beha in ontvangst te nemen.
Joke is niet heel erg verrast. Ergens had ze wel verwacht dat een filmavondje met Matthias meer zou inhouden dan enkel film kijken. Toch blijft het spannend. Haar jurk heeft een hoge rug, dus ze kan niet anders dan het kledingstuk helemaal omhoog te stropen om met haar handen achter haar rug de sluiting van haar beha los te maken. De voorkant blijft gelukkig redelijk op z’n plaats, maar alles wordt toch zo omhoog getrokken dat ook aan de voorkant haar onderbroek net zichtbaar wordt. Zo snel mogelijk haakt ze de sluiting van haar beha los, waarna ze de stof van haar jurk weer beschermend over haar lichaam laat vallen. Nu kan ze simpelweg de bandjes over haar armen trekken, waarna ze haar beha via haar décoté naar buiten trekt. Zwijgend overhandigt ze het kledingstuk aan Matthias, die breed grijnzend had zitten toekijken hoe ze zich in allerlei bochten wrong om zo onopvallend mogelijk aan zijn opdracht te voldoen. Niet dat er iemand keek, maar toch, je weet maar nooit.
Hij stopt de beha in zijn rugzak en haalt er een klein doosje uit. Joke kijkt nieuwsgierig toe. “Wat is dat?” vraagt ze met gedempte stem. “Is dat voor mij?”
“Jazeker,” knikt Matthias, “maar je moet even wachten tot de film echt begint.”
Alsof het zo gepland was, gaan op dat moment de laatste lichten ook uit.
Joke vleit zich tegen hem aan en drukt een zachte kus op zijn lippen. “Mag ik het nu weten?” vraagt ze liefjes, ook al is het nog maar twee seconden geleden dat ze het de eerste keer vroeg.
Matthias schiet in de lach. “Soms ben jij echt ongelofelijk,” zegt hij, net iets te hard.
“Je zei dat ik het mocht weten als de film begon,” fluistert Joke terug. Ze wijst naar het scherm: “De film is net begonnen.”
“Technisch gezien is het nog de begingeneriek,” glimlacht Matthias. “Maar ok, je mag het weten. Doe maar open.” En hij overhandigt haar het doosje.
Nieuwsgierig maakt ze het voorzichtig open. Binnenin liggen twee blinkende…sieraden?
“Wat is het?” vraagt ze, terwijl op het grote scherm een man een juwelierswinkel binnenloopt.
“Laat me het even demonstreren,” antwoordt Matthias met een grote grijns. Hij neemt het doosje terug van haar over en haalt het eerste van de twee identieke voorwerpen eruit. Dan grijpt hij de bovenkant van haar jurk en trekt die naar beneden, zodat haar behaloze borsten eruit vallen.
“Wat doe je nu?” schrikt Joke, terwijl ze haar handen verwerend voor zich houdt.
“Sssst,” maant Matthias, ook al was ze helemaal niet zo luid.
Verschrikt kijkt ze om zich heen, haar handen voor haar blote borsten. Het is jammer dat het donker is, anders kon hij zien hoe haar kaken vuurrood kleuren.
“Handen naar beneden,” commandeert hij.
Even aarzelt ze, maar dan slaat ze haar ogen neer en brengt ze haar handen naar haar schoot. Hij neemt haar tepel tussen duim en wijsvinger en plaatst er het sieraad op. Scherp zuigt ze haar adem naar binnen.
“Het zijn tepelklemmen,” kondigt Matthias nogal overbodig aan, waarna hij ook de tweede uit het doosje haalt en op haar andere tepel plaatst. Daarna trekt hij haar jurk voorzichtig terug over haar borsten heen. De klemmen tekenen lichtjes af door de stof, maar in het donker valt dat helemaal niet op.
Op het scherm loopt de hoofdrolspeler intussen met een gouden verlovingsring de juwelierszaak uit.
“Let maar goed op de film,” waarschuwt Matthias haar. “Straks volgt er een overhoring.”
Joke lacht, maar Matthias gaat verder. “Dat is goede voorbereiding voor je examens straks. Zo leer je om dingen te absorberen en daarna te reproduceren. Een uitstekende oefening, al zeg ik het zelf.”
Onzeker kijkt Joke hem aan, maar ze kan zijn blik maar moeilijk peilen. Meent hij dat nu? De tepelklemmen trekken aan haar tepels, maar de pijn is niet onaangenaam. Afleidend, dat dan weer wel. Veel zal ze niet van de film meekrijgen, vermoedt ze zo. Laat staan dat ze er een overhoring over kan doorstaan. Ah, dat is een zorg voor later. Voor nu legt ze haar hoofd op Matthias’ schouder. Ze besluit om vooral te genieten van deze avond samen. Met tepelklemmen op haar behaloze borsten…
Enkele minuten kijken ze allebei naar de film. Dan gaat Matthias voorzichtig verzitten, zodat hij nog een doosje uit zijn rugzak kan halen. Wat zou dat nu weer zijn? Vanuit haar ooghoeken probeert ze onopvallend zijn bewegingen te volgen, maar hij heeft haar door. “Let maar goed op de film, dit stuk zou weleens in de overhoring kunnen zitten.”
Ze steekt haar tong naar hem uit, maar richt haar ogen toch weer gehoorzaam op het scherm. Meteen voelt ze echter twee vingers in haar oor knijpen.
“Ik heb je geloof ik al eens eerder gezegd dat ik niet wil dat jij je tong naar me uitsteekt.”
Joke slikt. Vergeten. “Sorry!” piept ze. “Het ging vanzelf, het was niet de bedoeling!” Matthias knijpt alleen maar harder. “Dan moet ik zorgen dat je het je voortaan wat beter herinnert,” merkt hij droog op.
“Auw! Het spijt me Matthias, ik zal het echt niet meer doen!” Ze moet moeite doen om haar stem gedempt te houden. Ze willen immers niet dat andere mensen hier ook maar iets van merken.
“Dit verhaal krijgt straks nog een staartje,” zegt hij, nadat hij eindelijk haar oor heeft losgelaten.
Joke brengt een hand omhoog om erover te wrijven in een poging de pijn wat te verzachten, maar hij houdt haar hand tegen. “Laat maar even nabranden,” zegt hij gemeen. Een kriebel trekt door haar buik. Zonder iets te zien kijkt ze naar het grote scherm waarop de film zich afspeelt. Ze is er met haar gedachten niet bij. Wat zou er in het tweede doosje zitten? De opwindende pijn in haar tepels leidt haar af. Ze heeft geen idee wat er in de film aan het gebeuren is of waarom. Ze hoopt maar dat dat van die overhoring een grapje was. Waarschijnlijk niet, maar dat is dan een probleem voor later. Nu wil ze weten wat hij nog voor haar in petto heeft. Want het is duidelijk dat hij zelf ook niet echt naar de film aan het kijken is.
Matthias’ hand ligt intussen op haar dij, net onder haar jurk. Langzaam kruipt zijn hand omhoog, waarbij hij de stof met zich mee naar boven trekt tot hij bij haar onderbroek aankomt. Zijn hand verdwijnt onder de stof. Gespannen houdt Joke zich stil terwijl zijn vingers tussen haar schaamlippen door glijden. Tsk tsk, doet Matthias’ tong als hij ontdekt hoe nat ze is. Het schaamrood stijgt haar naar de wangen. Gelukkig is het donker, zodat hij het – hopelijk – niet kan zien. Dan voelt ze iets hards. Zijn hand verdwijnt, maar het harde ding blijft achter in haar onderbroek. Van opzij kijkt ze hem aan, maar hij gebaart naar het scherm: daar moet ze haar aandacht heen richten.
“Let maar goed op,” fluistert hij, “dit deel komt zeker in de overhoring.”
Joke heeft al lang geen idee meer waar de film over gaat, maar ze besluit om toch nog een poging te wagen. Zo te zien is de hoofdrolspeler ergens in een hutje in de bergen aangekomen. Hij heeft net een geweer in de kast gevonden dat daar is achtergelaten door jagers. Maar dat weet hij niet, hij schiet in paniek, denkt dat hij een rovershol heeft gevonden, het hoofdkwartier van een moordenaarsbende.
En dan voelt ze hoe er tussen haar benen iets zachtjes begint te trillen. Meteen vergeet Joke de film en kijkt ze Matthias verschrikt aan. Een spottende glimlach veroorzaakt een twinkeling in zijn ogen. In zijn hand houdt hij een afstandsbediening. Hij kijkt haar recht aan, terwijl hij op de knop duwt, waarna de trilling intenser wordt.
“Leuk he,” glundert hij.
Hoe donker het ook is, ze weet zeker dat hij nu wel de donkerrode blos op haar wangen kan zien. Ze kan zijn grijns niet weerstaan en richt beschaamd haar blik op de grond. De vlinders in haar buik draaien overuren.
Plots ligt er een vinger onder haar kin en wordt haar blik weer naar de zijne getrokken. Twee paar lippen landen op elkaar. Joke kreunt van verlangen. Brutaal legt ze haar hand op zijn kruis. Moeilijk te lokaliseren is het niet: er zit een flinke bult in Matthias’ broek die zijn eigen staat van opwinding op geheel onsubtiele wijze verraadt.
“Ga voor me op je knieën zitten,” fluistert hij.
Meteen voldoet ze aan zijn verzoek. Ze is enorm opgewonden. Al deze prikkels: blauwe billen, de klemmen op haar tepels, zichtbaar door de stof van haar jurk heen, de trilling in haar onderbroek en nu dit. En dat terwijl er mensen op nog geen vijf meter van hen af zitten die er geen idee van hebben wat er op dit moment tussen hen aan het gebeuren is. Of dat hoopt ze toch. Snel kijkt ze nog even om zich heen, maar ieders aandacht lijkt nog steeds op het grote scherm gericht te zijn. Haar eigen aandacht ligt echter heel ergens anders. Intussen heeft Matthias zijn broek opengeritst en springt zijn geslacht haar tegemoet. Zijn hand in haar haar laat er geen twijfel over bestaan wat hij van haar verlangt. Even aarzelt ze. Dit kan toch niet zomaar?
“Vertrouw me, het is goed, niemand zal het zien,” fluistert Matthias. Ze hoopt maar dat hij gelijk heeft. Het idee is te spannend en even later is haar mond druk aan het werk. Zelf kan ze nu niet meer om zich heen kijken om zich ervan te verzekeren dat er inderdaad geen toeschouwers zijn die een leukere show dan de film ontdekt hebben. Ze moet erop vertrouwen dat Matthias dat wel nog doet.
Ook al weet ze dat het eraan zit te komen, toch wordt ze nog verrast door het sperma dat plots in haar keel spuit. Ze weet enkele kokhalsgeluiden binnen te houden, maar dat geldt niet voor het sperma zelf. Dat druipt over haar kin naar beneden tot tussen haar borsten. Ze hijgt van de inspanning, maar doet haar best om haar ademhaling terug onder controle te krijgen. Dat Matthias even later de vibrator uitschakelt helpt gelukkig ook. Stram door het knielen komt ze moeizaam overeind en laat zich weer in de zetel vallen. Haar gezicht vertrekt als ze opnieuw herinnerd wordt aan het pak slaag dat ze gisteren kreeg. Was dat pas gisteren? Het voelt al veel langer geleden.
“Ik ben zo trots op je,” fluistert Matthias, terwijl hij zijn hoofd tegen haar aan vleit. Joke zegt niets, maar leunt tegen hem aan, koestert zich in zijn nabijheid.
“Die overhoring, dat wordt niets hoor,” fluistert ze terug.
Even schiet Matthias luid in de lach, maar meteen probeert hij dit met een hoest te maskeren. Het lukt niet echt goed.
“Gelukkig voor jou heb ik zelf ook niet echt opgelet.” Even ziet ze een grote grijns voor hij zijn mond op de hare drukt en ze zich verliezen in een kus die misschien enkele seconden, misschien enkele minuten duurt.
Morgen zal Marie van dit verhaal smullen, bedenkt Joke plots. Bijna schiet ze ook in de lach, maar dan besluit ze om zich op het hier en nu te concentreren en kust ze intens terug. De film, en de overhoring die al dan niet zal plaatsvinden, kunnen haar gestolen worden!