Renate de Vries stond langzaam op nadat haar baas vanuit het aangrenzende kantoor had geroepen dat ze bij hem moest komen, ‘Nu’. Zijn stem klonk streng en luid. Ze voelde kriebels in haar buik toen ze op zijn deur klopte. Ze was 25 jaar oud en werkte iets langer dan een jaar bij de firma.

‘Binnen’, klonk de stem van Jeroen Boersma. Renate opende de deur en zag dat haar 45-jarige werkgever aan de telefoon was. Hij gebaarde haar de deur achter zich te sluiten en te gaan zitten. Jeroen zei, ‘Ja Ted, ik zal zorgen dat je die papieren vanmiddag nog hebt. Het spijt me van al die fouten. Ik zal erop toezien dat ze stuk voor stuk gecorrigeerd worden’. Terwijl hij met zijn verkoper sprak, leken zijn ogen Renate een standje te geven, tezamen met zijn fronsende wenkbrauwen. ‘Bedankt dat je dit onderschept hebt voordat het naar de klant is gegaan. Ik zal de situatie hier nauwgezet onderzoeken. Ok, nogmaals bedankt. Tot ziens’. Hij hing de telefoon op. Een langgerekte zucht ontsnapte aan zijn lippen.

Jeroen boog zich naar voren en zei, ‘Renate, ik had erop gevraagd dat je die pagina’s zou uittypen die we nodig hebben voor presentatie bij de nieuwe klant. Het resultaat zit echter vol met type en spelfouten, de informatie is niet compleet en de presentatie is waardeloos. Weet je hoe beschamend het was geweest als onze verkoper het niet van tevoren had ontdekt? Hij wou er nog wat aan toevoegen toen hij zag dat de presentatie ver beneden de maat was. Waar zat je met je gedachten’?

Renate zag dat haar werkgever boos was. Ze kon geen ander excuus bedenken dan dat ze gewoon niet bij de les was geweest en nadien haar werk niet meer gecontroleerd had. Ze was met haar gedachten bij het aankomende weekend geweest en niet bij haar werk. Ze zei, ‘Het spijt me meneer, ik ben bang dat ik de fouten over het hoofd gezien heb. Het zal niet weer gebeuren’. Jeroen leunde achterover en zei, ‘Renate, we hebben een groot probleem. Het is niet de eerste keer dat ik je moet vragen je werk over te doen omdat het er slecht uitziet. Verder is het voorgekomen dat ik erachter kwam dat klanten hadden gebeld en dat ik daarvan geen memo ontvangen heb. Zulke fouten kunnen we ons niet permitteren, zo raken we klanten kwijt. Als we ons materiaal zoals jij dat hebt gemaakt aan een klant presenteren, dan zetten we onszelf voor gek. Als we niet reageren op telefoontjes van klanten, dan raken ze gefrustreerd en bellen boos terug. Besef je wel dat je de firma in diskrediet brengt met dergelijke fouten?’

Renate frunnikte met haar vingers, ‘Het spijt me echt meneer Boersma. Ik zal er echt voor zorgen dat presentaties en offertes die in de toekomst de deur uitgaan er goed uitzien. En wat de telefoontjes betreft, ik zal ervoor zorgen dat u voortaan van allemaal een memo op uw bureau krijgt. Ik weet dat het belangrijk is en dat ik slecht werk geleverd heb’.

Jeroen vouwde zijn handen ineen en zei, ‘Ik hoop het, Renate. Maar als je doorgaat met het leveren van slecht werk, heb ik geen andere keuze dan je de laan uit te sturen’. Renate beet op haar onderlip, en zei, ‘Ja meneer. Ik begrijp het’. Jeroen zei, ‘Ik ben blij dat we het daarover eens zijn. Ga nu aan je werk en corrigeer je werk van gisteren en zorg dat het bij Ted terecht komt. Doe het nu direct en zorg dat er geen fouten meer in zitten’. Renate knikte en verliet zijn kantoor. Ze haastte zich naar haar kantoor en ging aan de slag met de gewraakte documenten. Renate dacht aan het standje terwijl ze het rapport opnieuw uittypte. Toen het af was, controleerde ze het nog een keer nauwkeurig. Het zag er perfect uit. Ze deed het in een envelop en bracht het persoonlijk naar Ted.

Toen ze terug was op haar kantoor liep ze bij werkgever binnen en zei, ‘meneer Boersma, ik heb daarnet de gecorrigeerde documenten bij Ted gebracht’. Jeroen antwoordde, “Mooi, bedankt Renate’. Na een korte pauze vervolge Renate, ‘Heeft u aan het einde van de dag even tijd? Er is iets wat ik met u wil bespreken’. Jeroen ging akkoord en zei haar dat ze even binnen kon lopen voordat ze naar huis ging.

Renate voelde een knoop in haar buik. Ze dacht dat ze niet goed bij haar hoofd was met wat ze van plan was haar baas te vertellen. Ze was zenuwachtig.

De middag wilde niet erg vlotten en Renate voelde zich met de minuut ongemakkelijker. Uiteindelijk werd het vijf uur en al haar collega’s vertrokken. Ze overdacht alles nog een keer en kwam tot de conclusie dat haar idee te gek was voor woorden. Om kwart over vijf pakte ze haar handtas. Ze was van plan de deur uit te lopen toen zijn deur open ging en Boersma zei, ‘Kom binnen Renate en vertel wat je me wilde zeggen’.  Zonder aarzeling zei ze, ‘Ja meneer’ en volgde Boersma zijn kantoor binnen. Hij zei, ‘Wil je de deur openhouden of heb je liever dat we die dicht doen?’ Renate antwoordde, ‘Liever dicht als dat kan’. Jeroen keek haar aan met een glimlach en zei. ‘Natuurlijk, dat is prima’. Hij deed de deur dicht en ging achter zijn bureau zitten, en zei, ‘Wat kan ik voor je doen, Renate?’

Renate friemelde wat met haar handen en voelde de schaamte in zich opkomen. Ze keek in zijn blauwe ogen en liet haar blik omlaag zakken en dacht koortsachtig hoe ze één en ander het beste zou kunnen zeggen. Ze hoopte dat hij niet zou gaan lachen of haar voor schut zou zetten. Renate besloot ze dat ze het beste het maar gewoon kon zeggen. Ze keek op en zei, ‘Hoe vindt u dat ik mijn werk over het algemeen doe?’Jeroen vouwde zijn handen en zei, ‘Tja Renate, ik ben over het algemeen heel tevreden over je werk. Maar soms maak je ook hele slordige fouten. Neem nu vandaag, als het werk dat je gemaakt had zo de deur uitgegaan was, had ons dat waarschijnlijk een klant gekost. Je moet ervoor zorgen dat je werk er netjes uitziet omdat we het belangrijk vinden onze goede reputatie, die we in de loop der jaren opgebouwd hebben, te behouden. Ik denk dat je een slimme meid bent met veel mogelijkheden. Het is dan ook verbazingwekkend dat je zulke fouten weet te maken. We hebben het er vandaag eerder over gehad over de telefoonboodschappen. Het moge duidelijk zijn dat ik wil dat ze allemaal netjes worden doorgegeven aan mij en aan de andere stafleden. Je hebt beloofd dat je je op zou scherpen en ik heb daar vertrouwen in’.

Renate haalde eens diep adem en zei, ‘Meneer Boersma, luister alsjeblieft naar wat ik nu ga zeggen, onderbreek me daar niet in en bewaar uw vragen tot ik uitverteld ben. Ik woon nog niet zolang zelfstandig. Ik ben een jaar geleden het ouderlijk huis uitgegaan’. Renate merkte hoe haar handen begonnen te zweten en Jeroen vroeg zich af waar haar verhaal naartoe zou gaan. Renate vervolgde, ‘Toen ik nog thuis woonde, was er veel structuur om me heen. Mijn ouders waren streng en ik moest me aan de regels van het huis houden. En als ik dit verzaakte zorgden zij dat ik weer op het rechte pad kwam. Ik heb me toen nooit gerealiseerd hoe goed me dit geholpen heeft om bij de les te blijven. Maar nu wonen ze tweehonderd kilometer verderop. Mag ik een beetje water?’ Jeroen knikte en zei, ‘Natuurlijk’. Hij liep naar de watermachine en vulde een beker met koud water. Hij zette de beker voor Renate neer en zei, ‘Alsjeblieft’.

Renate pakte de beker en nam een grote slok. Toen vertelde ze verder, ‘Iedere keer als ik er met de pet naar gooide of de regels overtrad, kreeg ik een flink pak op mijn blote bips’. Ze keek op en zag dat de mond van Jeroen openviel. Ze voelde zich vernederd. Ze voelde de tranen opwellen. Maar ze vervolgde, ‘Misschien is dit een vergissing, meneer Boersma. Het spijt me, denk alstublieft nu niet slecht over me. Ik weet alleen dat als mijn ouders me een pak op mijn billen hadden gegeven, mijn werk er stuk beter uitzag, mijn houding verbeterde en ik me beter op mijn taken kon concentreren. Ik bedoel dat die structuur goed voor me was. Het spijt me, misschien was het niet goed hierover te beginnen’.

Renate maakte aanstalten om op te staan toen Jeroen zei, ‘Blijf zitten Renate. Laat me je wat vragen. Waarom vertel je me dit allemaal?’ Jeroen liet zich weer terug zakken in zijn stoel en vouwde zijn handen. Renate schoof even onrustig op haar stoel heen en weer en zei, ‘Tja, ik hoopte dat als mijn werk hier ver onder de maat zou blijven of ik erg domme fouten zou maken, u me een flink pak op mijn bips zou geven. Daar dacht ik aan tenminste. Ik begrijp zelf ook dat het een krankzinnig idee is. Zullen we het maar vergeten? Het spijt me geweldig dat ik erover begonnen ben’.

Jeroen leunde achterover en zei, ‘Nee Renate, we kunnen dit niet vergeten! Ik denk dat het een geweldig idee is, maar wel op twee voorwaarden. In de eerste plaats is dit puur voor straf. Er zal op geen enkele manier seksualiteit om de hoek komen kijken. In de tweede plaats zul je een verklaring op moeten stellen, waarin je om maatregelen vraagt, in het bijzonder een pak op je blote billen en waarin je verklaart dat je noch mij noch het bedrijf verantwoordelijk zult houden voor beschadigingen en belooft geen acties zult ondernemen naar aanleiding van een pak slaag. En ten derde moeten we het er wederzijds over eens zijn hoe een pak op je billen gegeven wordt. Ok?’

Renate kon haar oren niet geloven. Ze zei, ‘Ja meneer Boersma. Dank u wel. Jeroen vroeg, ‘Vertel me eens over hoe je thuis gestraft werd en hoe je van mij verwacht dat ik het doe als de situatie daarom vraagt’.

De volgende tien minuten vertelde Renate in detail over de straffen van haar vader en moeder. Haar moeder gebruikte een pollepel, een liniaal, een spatel en haar meest favoriete instrument de haarborstel. Als ze serieus de mist in gegaan was, was er de houten paddel die naast de keukendeur hing. Soms pakte haar moeder haar bij haar arm, soms bij haar oor en bij andere gelegenheden werd ze naar boven gestuurd om op haar kamer te wachten tot haar moeder bij haar zou komen. Voor een pak slaag moest ze bijna altijd over de knie komen liggen. Renate legde uit dat haar moeder op een no-nonsens wijze strafte en haar hulpmiddelen goed wist te gebruiken. Renate eindigde altijd in haar blote billen en was bijna altijd in tranen tegen de tijd dat haar moeder klaar met haar was. Vervolgens moest Renate in de hoek staan en na een poosje kreeg ze een knuffel ten teken dat haar straf erop zat en alles vergeven en vergeten was.

Op de één of andere manier voelde Renate zich op haar gemak toen de dit vertelde aan Jeroen. Ze voelde niet de neiging om details achterwege te laten. Toen ze uitgesproken was, leunde ze achterover en zei, ‘Ik functioneerde altijd prima op de wetenschap dat ik gestraft zou worden als ik er een potje van maakte’. Jeroen had geconcentreerd geluisterd naar het verhaal van Renate. Nu was het zijn beurt om wat te zeggen. Hij zei, ‘Ok, Renate. Ik ben bereid je een flink pak op je blote bips te geven als je de mist ingaat. En dan bedoel ik niet een klein foutje hier of daar, maar als je grote fouten maakt zoals eerder vandaag. Ik zal proberen je een zelfde soort straf te geven als je van huis uit gewend bent om je weer op het juiste spoor te brengen. Toch heb ik nog een kleine vraag. Heb je je straf het liefst op je blote bips of toch over je kleding?’ Renate antwoordde, ‘In het algemeen wordt een pak slaag op de blote billen gegeven, dat is ook het meest effectief. Zo heb ik het het liefst als het u hetzelfde is. Ik weet dat ik me ervoor zal schamen, maar waarschijnlijk is dat ook één van de elementen die ervoor zorgde dat ik weer een poosje op het goede spoor bleef.

Jeroen leunde achterover, en zei, ‘Dat is dan afgesproken. Je zult gestraft worden als ik dat nodig vind en op een manier die ik nodig vind. Heb je dat begrepen?’ Renate huiverde bij het aanhoren van de strenge toon in zijn stem en antwoordde, ‘Ja meneer Boersma’.

Jeroen zei, ‘Ik wil dat je nu naar je bureau gaat en de overeenkomst uittypt. Als je klaar bent, breng je het naar me toe’. Renate stotterde, ‘Maar het is al bijna zes uur’. Jeroen keek haar aan en zei, ‘Heb je daar een probleem mee, mevrouw de Wit? Of kan ik je beter ‘jongedame’ noemen?’ Renate slikte en zei, ‘Nee meneer, ik zal het doen’. Renate ging achter haar bureau zitten en begon de overeenkomst uit te typen. Toen hij af was, bracht ze hem naar meneer Boersma, die hem aandachtig doorlas. Vervolgens zetten ze er beiden een handtekening onder. Renate bedankte hem en wenste hem een goed weekend toen Jeroen haar vroeg, ‘waar denk jij dat je naar toegaat? Ga zitten!’ Renate deed wat haar gevraagd werd.

Jeroen haalde diep adem en zei, ‘Een deel van je probleem is uitstelgedrag. Daar heb ik echter geen last van! Je krijgt nu het eerste pak op je bips. Sta op, jongedame!’ Renate’s ogen werden zo groot als schoteltjes en kleuren sloegen haar uit. Dit had ze niet verwacht. Ze zei, ‘Nu? Hier? Misschien zijn er nog mensen in het gebouw, u kunt niet………’ Jeroen stopte haar woordenvloed door zijn hand op te steken. Hij zei, ‘Gelukkig voor jou heeft iedereen het gebouw al verlaten. En als je het wilt weten, ja jongedame, hier en nu! Sta op en ga aan de zijkant van mijn bureau staan’ Renate ging staan zoals van haar gevraagd werd en liep naar de aangewezen plaats. Jeroen begon haar de mantel uit te vegen door te zeggen dat ze er de afgelopen dagen een potje van gemaakt had en zich onverantwoordelijk had gedragen en dat hij dat niet accepteerde. Hij zei dat ze heel geschikt was voor haar functie, maar dat ze fouten maakte omdat ze er met haar hoofd niet bij was.

Jeroen zat op een stoel zonder armleuningen achter zijn bureau. Renate stond scheef naast hem. Ze droeg een rok en een blouse en ze speelde nerveus met haar boordje terwijl ze zenuwachtig naar zijn woorden luisterde. Hij zei, ‘Kun je één goede reden noemen waarom je niet een pak op je bips zou moeten hebben voor de fouten die je vandaag gemaakt hebt?’ Renate slikte en schudde haar hoofd. Jeroen zei, ‘Nee, dat dacht ik ook. Ze zag dat hij de mouwen van zijn overhemd zorgvuldig begon op te rollen tot voorbij zijn ellebogen. Vervolgens deed hij zijn horloge af en legde het op zijn bureau.

Hij pakte Renate bij haar arm en trok haar naar zich toe met de woorden ‘Ga over de knie liggen, jongedame!’ Een fractie van een seconde lag ze met haar gezicht in de richting van de vloer over zijn knie. Hij trok haar rok omhoog tot op haar rug en pakte haar hand die onmiddellijk naar achteren schoot en fixeerde deze op haar onderrug. Toen ging zijn rechterhand omhoog om een fractie later met een KLETS op haar kantoenen onderbroekje neer te komen! Een pijnscheut trok door haar lichaam van de harde klap op haar rechterbil. Toen daalde een nieuwe KLETS neer. Renate gilde het uit, ‘Aauuuwww’. Zijn hand kwam beurtelings op haar rechter- en linkerbil neer KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Dit zal je leren slordig te zijn! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! De volgende vier kletsen kwamen neer op de plaats waar haar billen en benen samen kwamen. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Renate gilde en probeerde los te komen, maar Jeroen hield haar in een ijzeren greep. Hij ging gewoon verder. “Wanneer ik met je klaar ben, zul je een poosje niet kunnen zitten, meisje!’ KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Zijn hand danste van links naar rechts en van onder naar boven over haar bips. Hij hield zich niet in en sloeg hard.

Renate voelde haar zere billen. Dit voelde net zo aan als de slaag die ze vroeger kreeg. Het was pijnlijk. Ze kreunde van pijn en grimasseerde bij iedere klap. Ze vroeg hem er alsjeblieft mee op te houden. ‘Ik zal beter mijn best doen voortaan’. Maar Jeroen vond het nog lang niet genoeg. Ze hoorde hoe hij de la van zijn bureau openschoof. Hij haalde een liniaal tevoorschijn en hield haar die voor terwijl hij zei, ‘Laten we eens kijken of deze ervoor kan zorgen dat je in de toekomst een beetje zorgvuldiger bent. Hij hief hem omhoog en liet hem vervolgens op haar bips neerknallen, KLETS! Renate gilde het uit. ‘Aaauuuuwwww, alsjeblieft, niet meer. Het doet zo’n pijn . Niet meer’. Jeroen antwoordde, ‘Houd je mond, jongedame!’ KLETS! KLETS! KLETS! Kwam de liniaal driekeer achtereen op haar billen neer. Hij wist dat het erg pijn deed. Hij voelde haar lichaam op zijn schoot schokkende bewegingen maken. Ze smeekte hem op te houden en ze schreeuwde het iedere keer uit als de liniaal in contact met haar bips kwam. Hij zag dat ze haar billen telkens samenkneep in afwachting van de volgende klap. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! Hij liet de liniaal beurtelings op linker- en rechterbil neerkomen en zag de rode gloed door haar onderbroekje heen schijnen. KLETS! KLETS! KLETS!

Jeroen stopte en legde de liniaal op zijn bureau. Godzijdank dacht Renate. Maar toen voelde ze hoe zijn vingers achter het elastiek van haar onderbroek haakten en deze naar beneden trokken. Ze protesteerde en probeerde zich los te worstelen en schreeuwde, “nee, alsjeblieft, niet doen. Dat is vernederend. Alsjeblieft, niet doen!’ Jeroen antwoordde ‘daar moet je aan denken voor je zulke fouten maakt, jongedame!’ Hij stroopte haar broekje af tot halverwege haar dijen en maakte zo haar bips bloot. Jeroen pakte de liniaal weer op en wreef ermee over haar billen. Hij zei, ‘Ik tolereer dat slordige gedrag van jou niet langer en zal je flink onder handen nemen als ik het weer merk.’ Toen hij uitgesproken was liet hij de liniaal ritmisch neerdalen op haar blote bips. KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS! KLETS!

De afdruk van de liniaal begon zich op haar beide billen af te tekenen. Renate schopte met haar benen en worstelde om los te komen. Jeroen zette zijn rechterbeen over haar beide benen om dit te voorkomen. Hij ging gewoon door. KLETS! KLETS! KLETS! Renate smeekte Jeroen zonder resultaat om ermee op te houden. Ze kon het niet langer uithouden en de pijn was verschrikkelijk. Maar Jeroen gaf niet toe. KLETS! KLETS! KLETS! Toen begon Renate te huilen. De tranen stroomden over haar gezicht . Het pak slaag was ongenadig en de pijn verschrikkelijk. KLETS! KLETS! KLETS! Toen Jeroen haar tranen zag en de donkerrode kleur van haar bips vertraagde hij het neerkomen van de liniaal en gaf haar nog een paar laatste klappen. KLETS! KLETS! KLETS!

Toen hield hij op en vroeg, ‘Heb je je lesje geleerd, Renate?’ Renate knikte met haar hoofd en bracht snikkend uit, ‘Ja meneer Boersma. Ik zal er in het vervolg om denken’. Jeroen legde de liniaal neer, wreef eens met de hand over haar bips en zei, ‘Ga daar in de verste hoek staan. Houd de achterkant van je rok omhoog en denk maar eens na wat er daarnet gebeurd is en waarom dat gebeurd is’. Renate knikte en haastte zich naar de hoek van de kamer. Jeroen gaf haar een papieren zakdoekje zodat ze haar tranen kon drogen. Ze stond met haar neus in de hoek. Haar broekje hing op haar knieën en haar blote en rode bips wees de kamer in. Jeroen keek tevreden naar het resultaat van zijn werk en bedacht zich dat hij dit uitzicht nog wel vaker zou hebben in de komende tijd. Het was allemaal op haar eigen verzoek en hij wist dat hij van tijd tot tijd maatregelen zou moeten nemen als ze er weer een potje van gemaakt had.

Een half uur verstreek terwijl Renate in de hoek stond haar gedrag en het harde pak slaag van daarnet overdacht. Ze bedacht zich dat ze dankbaar was dat haar baas bereid was haar een handje te helpen. Haar bips deed erg pijn en zou de komende dagen pijn blijven doen. Maar Renate voelde zich desalniettemin goed. Toen de tijd erop zate en Jeroen naar de hoek liep, zei hij haar zich om te draaien en gaf hij haar een dikke knuffel. Hij zei dat hij trots op haar was dat ze haar straf zo goed in ontvangst genomen had. Hij zei dat hij in de komende periode beter gedrag van haar verlangde. Renate was het hier mee eens. Vervolgens trok ze haar onderbroek omhoog over haar brandende en gloeiende billen en grimasseerde. Ze maakte de rest van haar kleding in orde en draaide zich om naar Jeroen. Ze bedankte hem en verliet met uiterst gevoelige billen zijn kantoor.

©2002 by patty

Barbara genoot van haar vakantie op het Schotse platteland. Er waren zoveel oude bezienswaardigheden en veel kastelen. Haar echtgenoot, Richard, zou zich over twee dagen bij haar voegen. Hoewel ze zijn aanwezigheid miste, had ze genoten van haar vrijheid van de afgelopen week. Ze kon opstaan wanneer ze dat wilde en door de straatjes van de dorpjes dolen wanneer ze daar zin in had. Ze kon zich zelfs lekker ongegeneerd laten gaan wanneer de één of andere dorpsgek haar plezier verstoorde of wanneer iets anders uitpakte dan ze bedacht had.

Die ochtend was een beetje moeizaam gestart, ze was later haar bed uitgekomen dan gepland en ze moest nog tijd inhalen op het reisschema die ze eerder verloren had. Ze had een kamer gereserveerd in een kasteeltje in het noorden. De eigenaar was erg halsstarrig geweest, ze moest voor zes uur ‘s avonds arriveren of hij kon haar geen kamer garanderen. De wegen ernaar toe zaten vol verrassingen. Ze waren smal en in na iedere bocht kon ze weer een kudde vee verwachten, wat ook vaak het geval was.

Ze had weliswaar een snelle auto, maar ze kon niet echt opschieten, het risico dat ze een koe zou raken of het stenen muurtje dat de weg omzoomde. Verscheidene keren moest ze uitwijken voor de honderden schapen, kippen en koeien die de openbare weg leken te prefereren boven de groene weiden.

Na lang overwegen had ze besloten de mooie witte Porsche mee te nemen, waarvan haar macho echtgenoot vond dat ie ‘teveel’ voor haar was. Hij zou hem waarschijnlijk van haar afnemen als hij zich bij haar gevoegd had, maar voorlopig genoot ze met volle teugen van haar reizen in deze auto. En als bonus, kon ze de rest van de vakantie als passagier meerijden in de wagen.

Het uitschrijven in het kasteeltje nabij Perth, waar ze de laatste dagen verbleven had, verliep niet erg soepel. De eigenaar scheen haar niet erg te mogen. Het verbaasde haar niet. Haar hele verblijf in het stadje was niet erg soepel verlopen. Ze had zich laten vertellen dat er vele ambachtelijke winkeltjes waren, waar handgemaakte zilverkunst, siersmeedwerk, maar ook glas en aardewerk werd verkocht. De eigenaar van het kasteeltje had haar routebeschrijvingen gegeven die niet klopten en de winkeltjes waren helemaal niet zo dichtbij als hij haar had laten geloven. Toen ze maar twee van de zes winkeltjes had kunnen vinden die hij haar opgegeven had, was ze erg chagrijnig geworden. Tijdens het uitchecken kreeg ze tot haar frustratie met dezelfde man te maken. Hij scheen er genoegen in te scheppen om alle pietluttige details volledig uit te schrijven op een gespecificeerde rekening. Toen ze eindelijk de receptie verliet, lag ze al 40 minuten achter op haar schema.

Onderweg was ze paar keer gestopt om te genieten van de prachtige uitzichten. Het gebied waar ze door heen reed, was misschien niet het meest ruige deel van Schotland, toch leek of de tijd stil had gestaan in het authentieke en primitief aandoende landschap. De oude Keltische geschiedenis leek hier nog helemaal levend te zijn. Het groene en rotsachtige landschap gaf de indruk in vele eeuwen niet veranderd te zijn. Er waren geen elektriciteitsmasten of andere bewijzen van de moderne voortgang te bespeuren. Barbara kon de verleiding niet weerstaan vaak even te pauzeren. Dit was per slot van rekening de reden dat ze besloten had hier op vakantie te gaan.

Toen het inmiddels vier uur geweest was, begon Barbara zich toch ongerust te maken. Het was al laat en als ze niet oppaste, zou ze de nacht moeten doorbrengen in haar kleine autootje. En zo niet, dan zou ze een kamer moeten huren aan één van de snelwegen en maar hopen dat de eigenaar van het kasteel de overige nachten die ze gereserveerd had, niet zou schrappen.

Mijn hemel! Ze had al genoeg problemen door de Porsche mee te nemen. Ze huiverde bij de gedachte aan de consequenties die ze onder ogen zou moeten zien, als de reservering van het kasteeltje door haar schuld de mist in zou gaan, zodat ze met één of ander armetierig hotelletje genoegen zouden moeten nemen.

Barbara drukte het gaspedaal in, terwijl de mogelijke consequenties als een film voor zich zag. De volgende 60 kilometer schoten lekker op, zodat ze wat van de verloren tijd inhaalde. Het was vijf voor zes toen ze oprit naar het kasteel opdraaide, toen…….

Grote genade! Remmen piepten. Barbara kromp ineen, deed haar ogen dicht en gilde toen de Porsche langs een Volkswagen Jetta schuurde die van de tegengestelde richting kwam. Als ze de bocht nog wijder had genomen, was ze er frontaal bij op geknald. Nu hadden ze elkaar geschampt, maar de schade was al aangericht. Daar bestond geen twijfel over. En het was Barbara’s schuld geweest. De bestuurder van de Jetta zag eruit of hij iemand zou kunnen vermoorden en Barbara’s billen knepen angstig samen toen ze dacht aan alle dingen die ze inmiddels had uitgehaald.

‘Boosheid’ beschreef niet half de gemoedstoestand van de bestuurder van de Jetta.

Barbara kromp ineen toen ze uit de Porsche stapte. ‘Het spijt me heel erg! Het is mijn schuld! Neem me niet kwalijk!’, zei ze en liet haar stem zo oprecht mogelijk klinken. De man gaf haar een knikje ten teken dat hij haar excuses op prijs stelde. Maar het ongeluk was haar schuld. En wie reed er in ’s hemelsnaam in een Porsche in deze omgeving?

Dat deed Barbara natuurlijk. En ze deed dat zonder toestemming van haar echtgenoot. Ze nam de schade aan beide auto’s in zich op. Er liepen lange krassen in de kleur van de andere auto over de zijkant van beide wagens. ‘Oh, hij vermoordt me!’. Barbara begon te huilen.

‘Waarom kwam je de hoek om stuiven of de duivel je op je hielen zat, meisje?’ De bestuurder van de andere auto liep om zijn wagen heen om de schade aan haar wagen op te nemen. Barbara had zijn vraag niet gehoord. Ze werd helemaal in beslag genomen door de angst wat er zou gebeuren als Richard er over twee dagen zou zijn.

‘Hij vermoordt me’, jammerde ze opnieuw.

‘Kom kom, meisje’, de schade valt best wel mee’. Barbara keek op en zag hem in zijn ruwe gezicht. Hij was een grote man, met sprekende ogen. Zij haar was grijs, maar het was duidelijk te zien dat hij rossig was toen hij jonger was. Ze schatte hem halverwege de zestig.

’Het is erg genoeg. Mijn echtgenoot zal niet blij met me zijn’, kreunde Barbara.

‘Waarom kwam je in vredesnaam met zo’n rotsnelheid die bocht door jagen?’, vroeg de man. Die vraag herinnerde Barbara eraan dat er nog iets was waar ze zich zorgen om maakte. ‘Oh, nee! Ik kom te laat! De oetlul die dit beheerd zou de reservering niet meer vasthouden na zes uur’.

De stoere Schot die naast haar stond verstrakte. ‘Oh, jij bent dat hooghartige ding dat ik vanmorgen aan de telefoon had? En je noemt mij een oetlul?’

’Shit!’, dacht Barbara toen ze zich realiseerde met wie ze stond te praten. ‘Oh, het spijt me. Ik had niet door wie u was! Ik..ik..ik zou het niet gezeggen als ik geweten had…ik had niet de bedoeling om…Ohhh! Het spijt me!’

Hier kon ze zich onmogelijk uit redden. Barbara zuchtte en zag de waarheid onder ogen. Nu had ze een groot probleem en zou ze Richard moeten uitleggen waarom ze niet een lang weekend konden doorbrengen in het kasteel wat ze samen uitgezocht hadden.

‘Nu is er niet veel meer over van je hooghartigheid, hè?’ Hij keek naar het frêle meisje, wat gedesillusioneerd tegen de zijkant van de auto hing. Ze zag er erg jong uit. Hij nam zich voor haar er niet te gemakkelijk van af te laten komen, maar besloot tevens zich niet al te onverbiddelijk op te stellen.

‘Het is nu zes uur. Je hebt het net op tijd gehaald. Stap in je auto en rijdt naar het kasteel. Daar kun je je in laten schrijven’, zei de man die ze kende als Ian McKenzie. Voordat ze in haar auto kon stappen, zei hij, ‘Waar is je echtgenoot, meisje? Jullie hebben voor twee personen geboekt’.

‘Hij zal morgen arriveren, antwoordde Barbara. Afwezig wreef ze over de achterkant van haar broek, terwijl haar gedachten afdwaalden naar wat haar te wachten zou staan als hij er eenmaal was.

De huiseigenaar zag haar gebaar en glimlachte. ‘Prachtig!’, dacht hij. ‘Een man naar mijn hart’. Hij stapte is zijn auto, keerde zijn auto en reed achter haar aan de oprit op. Zijn boodschapje kon ook wel tot morgen wachten.

***************

Barbara schreef zich in bij de receptie. Ze kreeg te horen dat het om vier uur ‘tea-time’ was en dat het avondeten om acht uur werd geserveerd. Tijdens het diner diende men formeel gekleed te gaan en er was geen mogelijkheid het diner op de kamers te serveren. Verder ging de kasteeleigenaar er vanuit dat ze die avond samen met hem zou dineren.

Aanvankelijk dacht Barbara erover de discussie aan te gaan. Maar ze besloot hier vanaf te zien. Ze zag er niet naar uit om samen met hem te dineren. In de privacy van haar kamer probeerde ze zoveel als mogelijk te ontspannen en tot rust te komen.

Terwijl ze haar tassen uitpakte, ging haar mobiele telefoon in haar handtas over. Ze wist meteen wie dat was. Ze voelde meteen de spanning in haar opkomen. ‘Mijn hemel, zal ik het hem meteen vertellen?’, dacht ze.

‘Dag liefje!’, ze zette een mierenzoet stemmetje op.

‘Ook goedendag Barbara. Ik heb gezien dat je de Porsche hebt meegenomen’, begon Richard onmiddellijk.

Barbara voelde haar maag samenknijpen. ‘Oh je bent eerder klaar? Ik neem aan dat dit inhoudt dat je hier een dag eerder zult zijn?’ Ze klonk onzeker.

‘Ja dat klopt! Ben je daar niet blij mee?’, vroeg Richard. Hij merkte dat ze gemengde gevoelens had over het moment dat ze weer bij elkaar zouden zijn. Dat betekende ook dat ze wist dat hij haar ongehoorzaamheid zou bestraffen.

‘Ja natuurlijk ben ik blij!’, zei Barbara snel. Ze had erg veel zin om hem weer te zien, maar hun hereniging riep ook een angstig gevoel op. Ze had erg veel zin in het lange weekend met hem. En een gewoon pak op haar bips omdat ze auto had meegenomen zou niet zo erg zijn. Maar nu ze de auto beschadigd had en de kasteeleigenaar beledigd had, was ze meer dan een beetje gespannen over de maatregelen die hij in petto zou hebben.

‘Ben je boos op me, liefje?’, vroeg ze aarzelend.

‘Wat denk je zelf?’, lachte Richard. Hij vond haar aantrekkelijk wanneer ze zo onzeker was. Hij wou dat jij de meisjesachtige en bezorgde uitdrukking op haar gezicht nu kon zien. Maar goed, dat zou snel het geval zijn.

‘Ik denk dat je boos zult zijn als ik je alles vertel’, besloot Barbara op te biechten. Ze was bang om alles eerlijk te vertellen en tegelijkertijd bang als ze het niet zou doen.

‘Waarom? Wat is er dan nog meer gebeurd?’, de stem van Richard werd opeens streng. Een ondertoon die Barbara maar al te goed kende.

‘Oh, liefje. Het was een ongelukje. Ik had erge haast, en, toen…..ehhh…..nam ik de bocht te ruim…..Oh, liefje, het was een ongeluk!!!!’ Barbara begon te snikken.

‘Wat is er gebeurd?’ Een groeiende bezorgdheid klonk door in Richard’s stem. Hij had wel door dat ze en botsing had gehad en was bang dat ze gewond geraakt was. ‘Ben je gewond?’

’Nee! Nee! Ik heb helemaal niets. Maar er zit wel een diepe kras over de hele lengte van de auto. En ook de andere auto is helemaal beschadigd. Het is de auto van de eigenaar van het kasteel’. Ze vertelde niet dat ze de goede man ook nog tot op het bot beledigd had. Ze hoopte dat ze dat goed zou kunnen maken voor haar echtgenoot zou arriveren. En dat hij er nooit iets over te horen zou krijgen.

‘Is dat waar? Mankeer je niets?’ Richard klonk sceptisch. Niet zeker dat ze de waarheid sprak, dat haar niets mankeerde.

‘Ik beloof je dat het waar is. Ik heb zelfs geen blauwe plek’. Barbara voelde zijn bezorgdheid en deed haar best om zo eerlijk en oprecht mogelijk te klinken.

‘Laat me dan beloven, dat daar morgen verandering in komt’, Richard’s antwoord impliceerde dat ze erin geslaagd was hem te overtuigen.

Ze kletsten nog een poosje. Hij zij dat hij de volgende dag naar Schotland zou vliegen en zij beloofde dat ze een garage zou proberen te zoeken die het schaderapport zou kunnen opmaken. Het gesprek eindigde in wederzijdse liefdesbetuigingen. Barbara was helemaal ontspannen toen ze ophing.

Voor de eerste keer keek ze een goed rond in de hotelkamer. Het was er gezellig en smaakvol ingericht. Er stond een groot hemelbed met zachte boxspring matrassen.

‘Mmmmmmmmm’. Ze ging er languit op liggen. Ze had nu al zin om te gaan slapen.

In het volgende uur nam Barbara een uitgebreid bad. De kalmerende geuren van sandelhout en lavendel vulde de kamer. De geurige oliën stegen op met de stoom van het warme water. Toen ze uiteindelijk uit het water kwam en zich aankleedde, was alle stress van die dag van haar afgespoeld. De moeizame start en de gebeurtenissen van de dag beïnvloedden niet langer haar humeur. Ze had zelfs zin om met de eigenaar van het kasteel te gaan dineren.

Tijdens het diner was Barbara aangenaam verrast dat er nog verschillende andere gasten in het kasteel logeerden. Het tafelgesprek was luchtig en aangenaam. Barbara was zelfs verbaasd dat de ruwe en onbehouwen Ian McKenzie een charmante en gastheer bleek te zijn die over de nodige humor beschikte.

Toen het eten op was en de meeste gasten al vertrokken waren, genoot Barbara van een glas cognac en de conversatie met de overgebleven gasten. Uiteindelijk nam de vermoeidheid bezit van haar. Ze stond op en nam afscheid van de anderen. Toen ze dat deed, stond ook Ian McKenzie op en pakte haar bij haar hand.

‘Mag ik je vragen nog even met me mee te lopen? Ik heb nog wat met je te bespreken in mijn studeerkamer’. Hij vroeg het vriendelijk, maar de blik in zijn ogen maakte Barbara nerveus.

Ze kon zijn verzoek niet weigeren zonder het onbeschoft te laten klinken ten opzichte van de andere gasten. Dus knikte ze, gaf hem een arm en liet zich door hem wegleiden.

In zijn studeerkamer aangekomen, viel het Barbara op dat de houding van de gastheer veranderde van hartelijk naar streng en kortaf.

‘Dan zullen we nu maar eens over je gedrag hebben, meisje’, zei hij terwijl hij haar naar een rechte stoel duwde die bij het bureau stond. Hij ging zelf op het randje van het bureau zitten.

De toon in zijn stem kwam Barbara bekend voor. Ook de woordkeuze kwam haar bekend voor, het leek allemaal erg op Richard’s ‘genoeg gepraat, tijd voor actie’ toon. Ze wist dat ze een stevig standje zou krijgen. Ze wist dat ze beter niet tegen hem in kon gaan. Het hanteren van de strooppot zou waarschijnlijk meer kans van slagen hebben.

Ze glimlachte verlegen. ‘Ja meneer, ik wil heel graag mijn excuses aanbieden’, antwoordde ze.

‘Ik vrees dat een excuus niet genoeg is, jongedame’, daar zal ik wel voor zorgen. De glimlach op het gezicht sprak boekdelen.

‘Ik zal de schade natuurlijk vergoeden, meneer’, knikte Barbara, maar was er niet zeker van dat hij dat bedoelde.

‘Dat ga je zeker doen. Ja. Daar bestaat geen twijfel over. Ik doelde meer op je hooghartige gedrag en je onvoorzichtigheid’, zijn gezichtuitdrukking maakte duidelijk dat hij serieus was.

Barbara keek naar hem op. Ze werd nog onzekerder en nerveuzer toen ze dat deed. Hij klonk net zo als Richard wanneer hij van plan was haar te straffen. En iets in zijn ogen maakte duidelijk dat dit precies was wat hij van plan was. Hij was van plan haar te straffen.

Angst overviel haar, maar ze beheerste de behoefte om de kamer uit te rennen.

‘Ik heb u al gezegd dat het me speet. Wat wil u nog meer van me?’, vroeg Barbara hem. Ze wist het antwoord op haar vraag eigenlijk wel, maar wilde het nog niet geloven. In haar hoofd speelden allerlei scenario’s zich af.

‘Ik weet dat het je spijt, en je excuses zijn aanvaard’, zei de kasteelheer minzaam. ‘Maar ik denk dat enige consequenties ook op zijn plaats zijn. Ik ga er niet mee akkoord dat je je gedraagt op de manier die je deed, zonder daar de prijs voor te betalen.

Barbara kon haar oren bijna niet geloven. ‘Welke prijs moet ik dan betalen’, vroeg ze.

‘Ik denk dat ik je een flink pak op je bips ga geven. Wie zich als een onhebbelijk meisje gedraagt, moet als een onhebbelijk meisje gestraft worden’. Hij stak zijn hand naar haar uit en wou dat ze die pakte.

Ze keek ernaar alsof ze nog nooit eerder een hand gezien had. Dit was echt niet te geloven en tegelijkertijd gebeurde het echt. Het was echt en surrealistisch tegelijkertijd. Ze keek hem aan, en schudde nee. Hij beantwoordde dit door ja te knikken.

‘Kom meisje, laten we zorgen dat dit achter de rug is. Daarna komen we er nooit meer op terug’.

Barbara slikte. Haar mond was droog. Behalve Richard had nog nooit iemand een pak op haar billen gegeven. Ze wist niet goed wat ze moest doen. Ze legde haar hand in de zijne en liet zich door hem overeind trekken.

Hij schoof wat spullen op zijn bureau aan de kant om ruimte te maken. Dan leidde hij haar naar het bureau en duwde haar voorover er over heen, zodat ze er met haar bovenlichaam overheen lag. Met zijn linkerhand duwde hij haar omlaag en liet zijn rechterhand hard op haar billen neerkomen.

Barbara begon te jammeren. ‘AAAUW!!’. Hij sloeg hard. Nog veel meer harde klappen vonden hun weg en Barbara verbaasde zich over hoe hard de klappen waren. Hij was hier erg goed in. Ze voelde tranen van schaamte achter haar oogleden branden en een brok in haar keel komen. Niet lang daarna begon ze te snikken.

‘Kom, kom, meisje? Je hebt het wel eens harder gehad dan dit, of niet?’ De stem van Ian McKenzie was vriendelijk, maar hij stopte niet haar bips te behandelen. Barbara was verbaasd, maar knikte instemmend op zijn vraag dat ze wel eens harder had gehad.

‘Dat dacht ik al’, zei hij en voerde de klappen op, zowel in tempo als qua kracht.

‘Oh, alsjeblieft. Het spijt me! Het spijt me echt!’, jammerde Barbara.

Ja, meisje. Ik weet dat je er spijt van hebt. Dat was al zo voor we begonnen. En dit is je straf. Net zolang tot ik denk dat je genoeg gehad hebt’. Zijn stem klonk afstandelijk. Hij klonk niet kwaad, wel vastbesloten.

De kasteelheer deelde een flink pak billenkoek uit. Barbara voelde de hitte door haar rok heen stralen, toen hij haar uiteindelijk liet opstaan.

‘En nu naar bed, meisje. Ik twijfel er niet aan dat hij dit verder zal afmaken wanneer hij hier arriveert. Hij verexcuseerde haar alsof ze een kind was. En Barbara voelde zich alsof ze en klein kind was. Ze knikte gehoorzaam en ging naar haar kamer.

Toen ze een half uurtje later tussen de lakens van het luxueuze bed lag, viel ze al snel in een diepe slaap. Morgen zou ze Richard weer zien en zou ze dit bed met hem delen.

*****************

Toen ze wakker werd, voelde Barbara een rilling door zich heen gaan. Het beloofde een interessante dag te worden. Ze had Richard al zes weken niet meer gezien. En nu hadden ze samen een lang weekend voor de boeg. Lekker met zijn tweeën.

Verder was er nog de kwestie van de auto. Het ongeluk had er voor gezorgd dat de wijze waarop ze hun hereniging had voorgesteld, bijgesteld moest worden. Ze huiverde bij de gedachte. Toch verlangde ze er naar hem te zien en zijn sterke armen om zich heen te voelen.

De nachtrust had haar goed gedaan. Ze voelde zich weer bruisen van energie.

 Maar goed, eerst maar eens aan de slag. Ontbijten, daarna een garage zoeken die de auto kon repareren en waar ze een auto kon huren waarmee ze Richard van het vliegveld kon halen.

Barbara belde naar de receptie om te informeren of ze haar ontbijt op haar kamer konden serveren. Het antwoord had meteen invloed op haar humeur, maar ze kon hier gelukkig nog mee omgaan. Het bleek dat de eigenaar orders had achtergelaten dat ze in de eetzaal zou moeten ontbijten.

’Verdomme! Blijft hij me nu als een kind behandelen?’, dacht ze. De man had haar op haar plaats gezet en moet er nu niet vanuit gaan dat ze hem onheus zou blijven bejegenen. Ze bleef in zichzelf door mopperen terwijl ze zich aankleedde en stelde zich voor hoe ze hem de waarheid zou zeggen.

Toen Barbara bovenaan de trap verscheen, keek de kasteeleigenaar op en glimlachte. Ze was een knap dingetje, tot in de puntjes verzorgd in haar wollen rokje en zijden blouse. Ze ademde een unieke sfeer van onschuldigheid en klasse uit. Haar geur was aantrekkelijk. Toen ze in de richting van de eetzaal liep, kwam hij overeind om haar te begroeten.

Zijn klasse en het zichtbare genoegen dat hij had haar te zien, brachten Barbara in verwarring. Op slag was ze helemaal vergeten dat ze van plan was hem eens flink de waarheid te zeggen. Misschien niet helemaal verdwenen, maar op dat moment wel het zwijgen opgelegd.

Barbara mengde zich tussen de andere gasten en genoot van het ontbijtbuffet. De gastheer had voor iedereen een paar vriendelijke woorden en toonde zijn interesse in wat iedereen voor die dag op zijn programma had staan. Ook stond het klaar met ideeën en adviezen voor hen die het nog niet wisten.

Zeilen, rondtrekken, bergbeklimmen en abseilen, waren allen activiteiten waarvan ze wist dat Richard ze leuk vond. Verder waren er meer traditionele sporten die ze konden doen zoals, golven, tennissen en zwemmen. Het kasteel had de beschikking over een groot zwembad, heetwaterbaden en sauna’s. Barbara luisterde en deed leuke ideeën op wat ze later met Richard zou kunnen gaan doen.

‘En meisje, wat vind je? Zullen we maar even een bezoekje aan de garage afleggen voordat je je overgeeft aan de geneugten des levens?’, bracht Ian McKenzie het onderwerp op auto’s, alsof het een plezierig uitje betrof. Ze glimlachte over de ontspannen manier waarop hij het te berde had gebracht. Het viel haar niet zwaar ermee akkoord te gaan, dat dit de eerste klus van de dag moest zijn.

Twee uur later, kreeg ze de aangename mededeling dat het niet ingewikkeld was de schade te herstellen en dat de reparatie ter plekke uitgevoerd kon worden. Minder leuk was dat de garage enige dagen zou moeten wachten tot de juiste verf zou arriveren en dat de reparatie van beide auto’s ruim € 3500,= zou moeten kosten. Dit nieuws zorgde ervoor dat de spanning in haar buik weer flink toe begon te nemen.

‘Mijn hemel! Zoveel geld?’, vroeg ze benepen. Zelfs de kasteeleigenaar kon geen glimlach op haar gezicht toveren.

‘Tja meisje, ik zou voortaan maar wat voorzichtiger de bochten ingaan als ik jou was’, zei hij met een luide lach. Er verscheen wel een flauwe glimlach op haar gezicht.

Haar glimlach was wrang. De goede man wist niet half.

Omdat ze liever niet had dat Richard de schade met eigen ogen zou bekijken, besloot ze de Porsche in de garage achter te laten. Ian McKenzie bood vriendelijk aan haar naar een naburig gelegen stadje te brengen waar ze een auto zou kunnen huren om Richard van het vliegveld te halen.

Later die ochtend, kon Barbara haar opwinding niet verbergen toen ze in de aankomsthal op Richard stond te wachten. Het leek een eeuwigheid te duren toen ze hem in de verte zag aankomen, haar Richard. Zijn brede gestalte vulde bijna de deuropening toen hij de hal binnentrad. Ze huppelde opgewonden heen en weer en sloeg begerig haar armen om hem heen toen de zijne haar omvatten.

Hun beider glimlachen ontmoetten elkaar.

Ze kusten hartstochtelijk en Barbara voelde zijn reactie tegen haar buik. Mmmmm. Ze had hem eindelijk weer bij zich. Hij wist wat ze dacht en maakt zich los uit hun omhelzing en keek haar in haar ogen. Ze glimlachte uitdagend tegen hem terwijl ze haar heupen met roterende bewegingen tegen ham een wreef. Hij lachte zachtjes, en boog zich voorover om haar weer te kussen. Zijn handen gleden over haar rug naar beneden. Hij legde ze op haar billen en begon ze schaamteloos te kneden.

Er gingen twintig minuten voorbij toen hij over de auto en haar andere misstappen begon. Barbara slikte, maar was opgelucht dat het ter sprake kwam. Richard stond erop dat hij hem helemaal bij praatte en hem gedetailleerd over de aard en de hoogte van de schade vertelde. Hij knipperde niet eens met zijn ogen toen ze vertelde wat het allemaal moest gaan kosten. Hij nam het allemaal redelijk goed op.

‘Je krijgt natuurlijk wel een flink pak op je bips, dat besef je toch wel, jongedame?’, zei hij tenslotte.

‘Ja’, fluisterde Barbara.

Het sloeg nergens op dat je ondanks dat je wist hoe ik erover denk, die auto meegenomen heb. Dom van je omdat je wist dat je hem niet gemakkelijk onder controle kunt houden in de bochten. En al helemaal niet als je er te hard mee rijdt. Wat bezielt je eigenlijk om ermee over deze smalle kronkelweggetjes te gaan?

‘Ik weet het niet. Echt waar, liefje, ik wou hem hier hebben voor ons samen. Je weet hoeveel ik er van houd om er samen met jou in te rijden’. Barbara deed haar best om zijn goede humeur te bewaren.

‘En als je jezelf doodgereden had? Zou je dat gewild hebben?’, hij wilde niets van haar gecharmeer weten. Hij wist natuurlijk ook wel dat er meer dan alleen zijn plezier door haar gedachten speelde, toen ze besloot de Porsche te stelen.

‘Nee’. Barbara verborg haar gezicht in haar handen en liet de preek die hij afstak gelaten over zich heenkomen.

Het was een stevige preek, die er voor zorgde dat ze zich erg schuldbewust was, spijt had van haar daden en besefte dat ze de auto nooit mee had mogen nemen. Ze speet haar ook geweldig dat ze zijn vertrouwen beschaamd had. Een pak op haar bips zou ervoor zorgen dat ze zich een stuk beter zou voelen. Ze hoopte dat het allemaal snel voorbij zou zijn en dat hij niet tot de volgende dag zou wachten.

Het gespreksonderwerp veranderde en ze spraken over de dingen die ze de komende dagen allemaal zouden gaan doen. Ze zouden eerst een twee dagen gaan zeilen. De weersberichten voor de komende dagen waren goed en zouden Richard’s meest favoriete tijdverdrijf niet in de weg staan. Zelfs in het laatst van juli, kon de Noordzee onrustig zijn en konden er verraderlijke winden staan. Aan de andere kant was het geweldig om op deze plaats van de Schotse kust het water op te gaan. Beiden zagen erg naar dit avontuur uit.

Richard besloot dat ze deze middag een lange wandeling zouden maken langs het strand, wat hier langs de rotsachtige kust lag. Terwijl ze zijn bagage in zijn auto laadden vroeg Barbara zich nerveus af of hij haar op het strand zou straffen of dat hij het in hun hotelkamer zou doen. Geen van beiden was een aantrekkelijk vooruitzicht, omdat ze het risico zouden lopen dat de andere gasten iets zouden zien of horen. Maar ze hoopte tevens dat hij niet zou wachten tot de volgende dag wanneer ze alleen op het water zouden zijn.

Ze zou er niet lang over in hoeven zitten, maar eerst moest de hindernis genomen worden van de ontmoeting van Richard met Ian McKenzie. Zou hij aan Richard vertellen dat ze onbeschoft tegen hem geweest was? Zou Richard kwaad worden als hij hoorde dat deze man haar een pak op haar billen had gegeven? Zou hij nog kwader worden als hij al was, als hij zou horen dat ze hem beledigd had?

Barbara slaakte een diepe zucht van verlichting toen de kasteelheer er netjes het zwijgen toe deed. De beide mannen konden het direct goed met elkaar vinden. Ze leken uit hetzelfde hout gesneden. Hun karakters leken erg op elkaar. Barbara moest inwendig lachen en begreep nu plotseling waarom ze helemaal niet van streek was geraakt toen Ian McKenzie haar de vorige avond had gestraft. Er was niets wreeds aan geweest. Het hoorde gewoon bij deze ongecompliceerde man.

Beiden hadden het vermogen het respect van andere mensen te veroveren, en beiden wisten instinctief hoe ze dit moesten behouden. Maar Richard betekende veel meer voor Barbara. Hij had haar hart veroverd, genoot haar absolute vertrouwen.

Het onderwerp van haar eerste kennismaking werd echter nooit een gespreksonderwerp. De kasteelheer complimenteerde Richard met zijn charmante vrouw. Barbara wierp hem een warme en dankbare glimlach toe. Tenslotte besloot ze de hele geschiedenis maar te vergeten.

Het stel ging naar boven om Richard’s bagage uit te pakken en zich in vrijetijdskleren te hullen.

‘Pak de leren riem even uit mijn koffer, wil je?’, droeg Richard haar op, op het moment dat zij dacht dat ze naar de eetzaal zouden gaan om te lunchen.

‘Nu?’, vroeg ze. Ze voelde haar mond droog worden. ‘Er zijn hier mensen die het zullen horen’.

‘Breng em hier’, Richard gaf een hoofdknik in de richting van de koffer.

Er had zich een ritueel tussen die twee ontwikkeld waarin zij het instrument moet halen als ze gestraft wordt. Barbara wrong haar handen zenuwachtig ineen, een elektrische spanning maakte ze van haar meester en haar vingers begonnen te tintelen. Ze boog zich voorover en zette de koffer op het bed. De riem lag bovenop zijn toilettas en wat andere persoonlijke bezittingen die haar echtgenoot had meegenomen. De riem en die verschrikkelijke badborstel die hij in de Bodyshop had gekocht. Ze wist dat hij ze met een bepaald doel had ingepakt.

Blij dat hij niet om de badborstel had gevraagd, pakte Barbara de riem, draaide zich om en overhandigde hem deze. Ze maakte al aanstalten om de knoop van haar spijkerbroek los te maken, toen Richard de riem oprolde en hem in de zak van zijn jasje liet glijden. Hij nam haar bij haar hand.

Opgelucht, maar nog niet helemaal ontdaan van haar zenuwen, liep Barbara hand in had met haar partner naar de eetzaal. Het feit dat ze een flink pak op haar billen tegemoet kon zien tijdens de wandeling langs de Schotse kust hing nu als een soort geheime wetenschap in haar gedachten. Angst en opwinding vermengden zich terwijl ze zich onder de andere gasten begaven en genoten van het koude buffet, de sandwiches en de soep.

Het kronkelende pad langs de kust was nauwelijks begaanbaar. Af en toe pauzeerden ze even om van het machtige uitzicht te genieten.

De kasteelheer glimlachte toen hij hen zag vertrekken. Hij wist waar ze heen gingen en wat de blonde man van plan was als ze daar aangekomen waren. Hij had gevraagd om een afgelegen plek waar ze even ongestoord hun gang konden gaar zonder dat ze risico zouden lopen dat ze gehoord of gestoord zouden worden. Dat dit meisje tegen zijn wil was ingegaan en die mooie wagen uit hun garage ‘gestolen’ had, was nieuw voor hem. Hij grinnikte en bewonderde haar pit. En hij moest lachen toen hij nadacht over ‘het geluk’ dat ze tijdens haar illegale ritje uitgerekend tegen hem aangebotst was. Er zaten soms poëtische elementen in het leven!

De wandeling was verfrissend. Richard genoot van de koele zeewind. De dikke Zweedse truien die ze droegen vormden een uitstekende bescherming. De zon scheen en schitterde tegen de rotsen en het geluid van de branding die op de kust beukte gaf hen het gevoel dat ze alleen op de wereld waren.

Toen ze een aantal kilometers over het strand gelopen hadden, liepen ze een soort overdekte uitsparing in de rotsen in. Zoals voorspeld waren ze tijdens de wandeling geen sterveling tegen gekomen en de branding zou alle geluiden die ze zouden maken overstemmen.

‘Dit ziet eruit als een goede plaats, vind je niet?’, Richard draaide zich naar Barbara om en drukte haar tegen zich aan. Hij boog zich voorover en kuste haar. Dan greep hij in de zak van zijn jasje en haalde de riem tevoorschijn. Hij gebruikte hem om nog wat dieper de uitsparing in te wijzen.

‘Oh’, jammerde Barbara.

‘Geen gezeur nu. Laten we zorgen dat het achter de rug is, zodat we verder kunnen gaan met onze vakantie’. Zijn stem was streng en vriendelijk tegelijkertijd.

‘Zijn verdomde oplossingen ook’, dacht Barbara en stampte met haar voet op de grond. Nu ze met het onvermijdelijke geconfronteerd werd, trok ze een pruillip.

Richard zette zijn hand op haar onderrug en duwde haar dieper de inham in. Ze verzette zich wat, maar niet veel.

De inham werd smaller en verbreedde zich vervolgens weer. Toen ze opzij stapten leek het wel of hij zich voor hen sloot. De mossige wanden en de zanderige bodem leken het geluid van de branding te absorberen.

‘Heerlijk geluidsdicht, vind je ook niet?’, grijnsde Richard terwijl hij zijn vrouw, die zich inmiddels veel zorgen maakte, in haar ogen keek.

‘Nee!’, pruilde en jammerde Barbara.

‘Ja, liefje. We moeten deze plek goed onthouden, denk ik’. Richard tastte naar beneden en deed de knoop van haar spijkerbroek los en deed de rits naar beneden. Hij duwde ze naar beneden tot onder haar knieën, terwijl hij haar onderbroek in één beweging meenam. Haar dikke trui viel meteen beschermend over haar bips en over haar kruis heen, maar zijn handen gleden omhoog en omvatten haar blote billen. Barbara voelde hoe de leren riem over haar blote benen streek.

‘Neeee! Liefje, alsjeblieft, niet doen?’, jammerde Barbara zachtjes.

‘Je kent de procedure, Barbara. Je bent de mist in gegaan. En zo gaan we daar mee om. Houd dus op met klagen. Wanneer het achter de rug is, zul je je goed voelen. En nu hier komen!’, hij trok haar met zich mee naar een groot rotsblok waar hij op ging zitten.

Barbara jammerde toen hij zich voorover over zijn schoot trok. De lucht was koud op haar benen en er verscheen kippenvel op haar billen toen Richard haar trui omhoog schoof om ze te ontbloten.

Het pak op haar bips begon. Richard sloeg langzaam maar hard op haar beide billen. Het deed zeer, maar stond nog niet in verhouding van wat nog moest komen, wist Barbara. Richard begon haar wederom streng toe te spreken, maar bleef onverminderd hard doorslaan toen ze zijn vragen beantwoordde.

In de volgende minuten jammerde en smeekte Barbara, terwijl het pak slaag in intensiteit begon toe te nemen. Tegen de tijd dat hij ophield met zijn hand en de riem oppakte, lag Barbara tegen de tranen en een opkomende boosheid te vechten. Zonder dat het de bedoeling was, begon ze flink om zich heen te schoppen.

Het kwam Richard allemaal bekend voor en wachtte met het ter hand nemen van de riem toen haar verzet begon toe te nemen. Een paar striemen met de riem zouden haar zo woest maken als maar kon. Vervolgens zou hij de boosheid uit haar slaan.

De woorden die uit haar mond kwamen, maakten het moeilijk voor Richard om zijn lachen te houden. Normaal vloekte ze helemaal niet maar als ze gestraft werd, dan kwamen er woorden die een bouwvakker zouden laten blozen.

Hij gaf haar een waarschuwing voor haar taalgebruik terwijl hij de riem met een groter tempo liet neerdalen. Het duurde niet lang voor de vloekwoorden opdroogden en plaats maakten voor smeekbeden.

‘Dat is beter Barbara. En nu ga je eens netjes vertellen wat het nou allemaal moest voorstellen. Ik wil de waarheid horen! Waarom heb je de Porsche meegenomen?

Tien harde klappen volgden zijn vraag op.

‘Oh, alsjeblieft! Dat heb ik al verteld! Ik wist dat je hem graag hier zou willen hebben’, riep ze.

‘Ik weet wel beter, dacht je niet?’, zei Richard waarschuwend, terwijl hij de riem hard op de achterkant van haar bovenbenen liet neerkomen.

‘OK! OK! Ik wilde er de blits mee maken! Alsjeblieft! niet meer!’, Barbara kronkelende en schopte met haar benen, zodat hij haar daar minder goed kon raken.

Richard glimlachte. ‘Dat is beter, Barbara, nu zijn we bijna klaar’. Hij beëindigde haar straf door haar van 30 terug te laten tellen. De klappen waren hard, maar het moeten tellen hielp haar er doorheen.

Toen het klaar was, hielp Richard haar overeind en liet haar op zijn schoot zitten. Hij kuste haar zoute tranen weg.

Onder haar brandende bips voelde Barbara het effect wat het allemaal op hem had. En zoals altijd, na een pak slaag, verlangde ze naar hem. Haar mond zocht de zijne en ze beantwoordde zijn kussen en ze verschoof een beetje, zodat ze de knoop van zijn spijkerbroek los kon maken.

‘Mmmmmm. Stoute meid!’, kreunde Richard en weer was hij blij met de privacy die de kloof hen bood.

De zes weken die ze elkaar niet hadden gezien cumuleerden in het volgende uur.

Toen ze terugliepen smeulde het vuur nog steeds in Barbara’s billen, maar een ander vuur was, in ieder geval tijdelijk, geblust.

(uit Daphne’s Verband – Verenigingsblad November 1983).

Bob en ik weten beide niet waar we de 9tick) vandaan hebben. Ik zet hem ook maar even tussen haakjes, want D.V. is soms zo bloedserieus dat men niet meer weet wat nu wel of niet mag. Wij kregen gewoon verkering en gingen ook gewoon verloven en trouwen. We kregen in ons huwelijk natuurlijk ook de eerste bonje en bij die gelegenheid kreeg ik van Bob het eerste pak op mijn billen. Wij hadden thuis nooit slaag gehad en van de dingen als algos-lagnya wisten we geen barst. Bob was 25 en ik 21 toen we trouwden. Hij was toen goed razend kwaad en ik verwachtte een dreun. Wij stonden in de keuken en ik hield alle twee mijn ellebogen naast mijn oren en mijn twee handen op mijn kop. Op de vloer lagen al enkele ontbijtbordjes en een asbak aan diggelen.

Ik moest niet goed worden en ik was werkelijk onuitstaanbaar. Ik had hem gewoon getergd! Maar die dreun kreeg ik dus niet. Ik werd bij mijn lurven gepakt en op het bed gesmakt, twee kamers verder. Daar wilde ik niet heen midden op de dag en daar ging de bonje om. Wel voer voor de feministes, want het kwam op verkrachting van de echtgenoot neer. Maar die echtgenote is een kopstuk en ik hield mijn pootjes dus ook op het grote bed stevig op elkaar.

Maar dit kostte toen een zomerjurk en een slip, want die trok Bob gewoon aan flarden. Het was een mooie zomerjurk, die ik zelf gekocht en betaald had, dus ik begon hem uit te schelden voor viezerik en geile bok en spuugde hem ook nog. Toen draaide hij mij op mijn buik en kletste zijn hand voor het eerst op mijn blote billen neer. Ik was te woedend om het goed te voelen en schold dus verder voor alles wat mooi en lelijk was. Maar toen ik een moment naar de zoveelste verwensing moest zoeken, toen voelde ik die in razend tempo neerkletsende hand op mijn billen branden. Ik kon niet weg, want hij lag over mijn taille en mijn armen zaten in de resten van mijn zomerjurk verstrikt. Bob sloeg wel door, wel gewoon met zijn vlakke hand, maar dit was wel de hand van een verwarmingsmonteur, die regelmatig met ware tangen allerhande pijpen in het fatsoen buigt.

Ik brulde op het laatst van wanhoop en schreeuwde mij volkomen krachteloos. Spieren en weerstand verslapten op het laatst en ik lag na een gruwelijk pak op mijn blote billen tenslotte gecapituleerd te grienen. Hij draaide mij om en mijn pootjes gingen open. Alle feministische theorieën ten spijt en spot: ik werd op een eindeloze manier genaaid en ik schreeuwde voor het eerst van mijn leven van verrukking tijdens een orgasme. Zo totaal had ik dit nog nooit beleefd! Alle twee jong en gezond volgden nog twee reprises en bij de tweede keer zocht mijn mond weer de zijne en lachten we tegen elkaar. Maar heerlijk uitgekrold keek ik in de wandspiegel en ik zag mijn billen. Bob zag ze ook en gaf er een schuldig kusje op. Ze waren donker karmijnrood en na een uur waren ze zo blauw als donker gevlamde tafzijde.

De andere morgen waren ze bijna zwart en zat Bob met een medisch handboek op zijn knieën werd een hele fles brandewijn op mijn billen verpest, die ik voor het inmaken van abrikozen had willen gebruiken. De verzoening was er, maar die billen bleven 10 volle dagen verpest. Onze seks had een uiterst teder karakter gekregen en ……… ik had een niet aflatende zin! We naaiden de stukken er echt af, soms midden op de dag, weggehaald van de afwas en met het zeepschuim nog op mijn armen. Ik herinner me nog heel goed dat ik zelf op een avond vroeg of Bob mij op mijn billen wilde slaan. Ik zei er wel vlug achteraan: Zachtjes hoor! En stoppen als ik het zeg hoor! Ik wilde mijn billen rood in de spiegel zien en ik vond mijn meidenbillen plotseling om de één of andere reden razend mooi en opwindend. Waren billen zo mooi? Ik vroeg het aan Bob, maar die gaf er een kusje op en zei dat ik helemaal mooi was. Hij moest zich van mij omdraaien, maar ik vond zijn billen een afknapper. Ik kneep er even in en liet hem nu weer op zijn rug liggen. Ik legde mij bovenop hem en ik zag nu in de spiegel zijn handen op mijn billen. Ik fluisterde nu in zijn oor: Slaan! Zachtjes hoor. Bob deed het, maar de klappen kwamen teveel op de zijkanten van mijn billen neer en deden al vlug gemeen pijn. Dit was niet de manier! Ik moest het zien! In alle rust! Ik hoefde het niet te voelen. Dat voelen was een concessie! Ik moest zien en toebrengen! Ik moest voor alle dingen reacties zien en knalrood geranselde billen.

Ik dacht aan Bob! Was immers mijn man! Ik dacht aan zijn billen en trok mijn neus op. Dat was het niet. Ik ben ook veel te tenger. Ik geloof dat ik Bob met een moker niet eens tot een reactie zou kunnen brengen en bovendien hadden Bobs billen geen vorm. Geen glooiende billen, geen licht overhangende rondingen, niet mooi blank.

Enkele dagen later stond ik in het keukentje en kwam mijn buurvrouw aan het venster voor een kletspraatje. Toen ze wegliep zag ik haar rugprofiel en de driehoek van haar donkere slip, die ondeugend door haar zomerjurk schemerde. Hoe zouden haar blote billen eruit zien? Ik rook niet en heb dus een scherpe geur. Net voldoende om de kalkoenschnitzel te redden. Bob kwam thuis en ik troonde hem na het eten mee naar de slaapkamer, terwijl de vaat bleef staan. Die stond daar de volgende ochtend nog, maar ik was vroeg op en toen Bob aan het ontbijt kwam was de rotzooi weg.

Toen Bob het woonerf afreed dacht ik aan de afgelopen nacht. Ik had erbij gestaan toen Bob Ellen sloeg! Die fantasie was zo haarscherp geweest, dat ik de klank van haar gillende stem zelfs met gesloten ogen en tijdens mijn orgasme hoorde en als de stem van Ellen, mijn buurvrouw, herkende.

De andere dag viste ik heel geraffineerd naar het dienstrooster van haar man en nodigde ik haar uit om bij ons naar de T.V. te komen kijken. Bob moest een luisterding voor haar baby in elkaar prutsen. Ellen is 25 en een beauty! Maar hoe moest dat nu verder? Ik snapte dat ik Bob in vertrouwen zou moeten nemen, maar ik durfde niet! Wat zou hij denken? Wat dacht ik? Ik was toch niet lesbisch! Wat wilde ik in godsnaam met de blote billen van Ellen?

 Toen ik er in bed met Bob over sprak bleek hij helemaal niet ongeïnteresseerd in Ellens billen. We zagen echter geen mogelijkheid om iets feitelijks te versieren. We spraken af dat ik Ellen in vertrouwelijke gesprekken zou polsen. Dit wilde ik wel, maar ik wilde dit niet op het vlak van de pikanterie trekken. Ik begreep plotseling dat ik Ellen ECHT wilde domineren, dat ik haar tranen en wanhoop wilde en dat ik via Bob daar de veroorzaakster van wilde zijn.

In bed vierde onze fantasie intussen hoogtij. We stelden ons de reacties van Ellen voor, haar schaamte en haar protesten, maar het duurde maanden voor wij de kans op een echte belevenis kregen. Het was een prachtige nazomer toen Ellens man opgenomen moest worden. Na de eerste schrik van de ingrijpende operatie en het geloop naar het ziekenhuis kwam de vrij lange revalidatie. Wij speelden de gedienstigen en pasten op de baby, die inmiddels al weer 8 maanden was. Met Bob nam ik de regie nog eens door. Ik vertelde Ellen voor de zoveelste keer dat mijn man mij onder andere ook sloeg. Ellen snapte van de erogene kant van mijn verhaal maar weinig. Wel vond ze: Als hij van de je houdt is het niet zo erg. Ze informeerde ook belangstellend of het erg zeer deed en ze vond het feit dat ik nooit ergens anders dan op mijn blote billen geslagen werd een pluspunt. Bob en ik hadden het goed in elkaar gezet. Ik wist hoe ik de auto onklaar moest maken toen ik met Ellen naar de stad ging en Bob bij de baby bleef. We voerden een hele dialoog waar Ellen bij was over de tijd van thuiskomen en Bob benadrukte nog eens de noodzaak, dat er iemand van zijn firma zou komen. Dit was gelogen, maar wij speelden helemaal op het slagen van ons plannetje. Ellen en ik gingen af en ik versierde het zo dat we in een gezellige kroeg terecht kwamen, waar Bob en ik ook wel kwamen. We gokten een spelletje met kennissen, lieten ons drankjes aanbieden en ik flirtte behoorlijk met een paar kennissen.

We waren dik over de afgesproken tijd toen we opbraken, maar de door mij bij het uitstappen onderbroken contactkabel gaf toch de doorslag. En kwam wel een gedienstige mankracht uit de kroeg om te helpen, maar ik deed of ik hem opdringerig vond en prutste zelf verder. Na 20 minuten vond ik het voldoende en stak ik de door Bob gemonteerde pool weer in het contactstekkertje. De wagen sprong toen natuurlijk normaal aan en ik steeg nogmaals in Ellens achting.

Volgens afspraak ontving Bob ons met een grote waffel en de mis te verstane mededeling, dat ik een goed pak op mijn billen zou krijgen. Tegen Ellen snauwde hij dat ze dit kennelijk nooit kreeg en die sul zei ook nog gehoorzaam, dat ze dit jaren geleden van haar moeder gehad had. Ik speelde de volgzame echtgenote en liet mij aan mijn schouder een slinger in de richting van de slaapkamer geven. Ik deed mijn rok en mijn slip uit en liet de deur op een flinke kier staan. Ik zag hoe Ellen een rooie kop kreeg en met haar figuur hopeloos verlegen toekeek hoe ik mij uitkleedde voor een pak op mijn billen. Bob kwamen trok de deur weer een stuk verder dicht, zodat Ellen de feitelijke gang van zaken niet goed kon zien.

Bob deed mij wel over de knie en ik kreeg mijn billen wel goed warm, maar toch wel in dienst van onze wellust. Ik jammerde en schreeuwde echter erg geloofwaardig. Toen mijn billen goed rood waren en gloeiden begon Bob kletsend in zijn handen te klappen, terwijl ik als een volleerd toneelspeelster doorjammerde en smekend beterschap beloofde. Bob zette mij tenslotte op mijn voeten en ik vluchtte volgens afspraak in mijn blote billen terug naar de huiskamer, waar ik quasi huilend mijn gezicht aan de schouder van mijn vriendin wreef. Ellen nam mij eens op en ze kleurde tot achter haar oren. Er zat tussen haar blos en mijn knalrode billen amper nog kleurverschil. Bob was in de slaapkamer gebleven en ik speelde nu mijn troefkaart! Ik keek gênant naar mijn onderste helft en ik snikte heel huichelachtig tegen Ellen: je moet ook!

Bij deze woorden vestigde ik mijn blik op de rits van haar rok. En het wonder gebeurde! Ellen trok een lip, maar haar vingers gingen naar het kwastje aan de rits van haar rok en een ogenblik later stond ze met een kop als een boei in haar slip in onze huiskamer. Ik snotterde met bevestigende hoofdknikjes toen Ellen doodverlegen naar de ravenzwarte driehoek onder haar doorschijnende slip keek. Het lukte! Ze schoof haar broekje van haar billen en draaide zich verlegen in de richting van de slaapkamer, die ik snikkend en tranenvegend gedienstig voor haar openhield. Ik bleef in de deuropening staan grienenen legde mijn hoofd in een arm tegen de deurpost, maar dit was onnodig. Ellen was te confuus om de deur te sluiten.

Enkele ogenblikken later lag ze bij Bob over de knie en kletste zijn rechterhand met veel masculine enthousiasme op Ellens prachtige billen neer. Ik gluurde over mijn bovenarm, maar Ellen kon mij niet zien. Ze smoorde haar eigen geblèr met haar gezicht in het beddengoed, waardoor ik mij gepikt voelde. Ik stapte los van de wand en beduidde aan Bob met hoofdbewegingen dat hij met meer vuur moest toeslaan. Dit gebeurde dan ook en ik kreeg mijn zin. Ellen hief haar hoofd achterover en slaakte een aanhoudende gil van wanhoop. Haar kin stak vreemd naar voren als wilde ze wegstreven van deze plaats, die haar billen zo’n helse gloed bracht. Haar billen maakten komische zijwaartse vluchtbewegingen, die echter door het overgeslagen rechterbeen van Bob verhinderd werden. Ik voelde mij drijfnat tussen mijn benen en wreef mijn dijen in duidelijke wellust over elkaar. Toen Bob Ellen uiteindelijk losliet schoof ik schijnheilig snikkend naar het bed en zette mij naast de hevig huilende Ellen. Ik legde mijn arm om haar middel en streek meelijdend over die gloeiende billen. Het duurde lang voor Ellen wat rustiger werd. Maar tenslotte hield ze op met huilen en de tussenpozen tussen de snikken werd geleidelijk groter. Ik wilde niet dat ze zich aan zou kleden, maar ik kon dit natuurlijk ook niet verhinderen.

Bob was in het schuurtje gegaan en wij kropen solidair in elkaars armen. Ik was niet helemaal gerust op de ontwikkeling die deze gebeurtenis zou kunnen nemen. Maar dat viel erg mee. Toen Bob weer binnenkwam vroeg Ellen, of hij a.u.b. niet meer boos wilde zijn en of hij haar en de baby zondag toch wel naar het revalidatiecentrum zou willen rijden. We verzekerden Ellen dat dit natuurlijk gewoon zou gebeuren en dat het bij ons geen gewoonte was om een relatie te verstoren; bij ons viel heel gewoon billenkoek. Ellen reageerde heerlijk op onze vragen. Ze beschreef haar schaamte, angst en wanhoop onder die gloeiende billen zo plastisch, dat we haar wel, met baby, zo vlug mogelijk naar haar eigen huis wilden kijken. Dit ging helaas niet. De baby sliep prinsheerlijk in zijn bedje en wij moesten het helaas met de opwindende babbeltjes doen.

Kort voor middernacht nam Ellen afscheid en wij speelden de quasi verontrusten, waarop ze met een hoofd als vuur haar broek nogmaals van haar billen schoof, om ons te laten zien of het robijnrood al wat bleker wilde worden. Dit was amper het geval en ze vetrok dan ook volgens onze plannen, met kanrode billen.

Bob en ik sliepen niet die nacht! Wij vierden feest! Toen ik om 6.30 uur voor de vierde keer mijn huwelijksgereedschap waste, liep de wekker af. Bob gaf het ding een mep en de huisbel wekte ons om 12.00 uur. Het was zondag en Ellen belde volgens afspraak. Onderweg naar het Gooi bracht Ellen het gesprek eigener beweging op de gebeurtenissen van de vorige dag. Ze vroeg als een schoolkind, of we niets aan haar man wilden vertellen. Wij waren zulke goede vrienden en ze schaamde zich zo dat ze Bob gister zo boos had gemaakt. Wij zaten achterin en Bobs ogen en de mijne ontmoetten elkaar in de wagenspiegel. Mijn Sater beloofde heel genadig dat we over Ellens aandeel aan de ongehoorzaamheid zwijgen zouden.

Gert, Ellens man, was flink opgeknapt en kwam na enkele weken ook naar huis. Voor ons was het uit met de pret! Hoogstens in een gesprekje met Ellen zelf kon er nog een toespelinkje vallen. Ellen kende dit van haar man niet! Ze berustte ook in haar relatie, ze had de baby en geeft duidelijk minder banden tot deze dingen te zien dan ik. Toch blijf ik ban mening dat Ellen met de algo-lagny verbonden is. Getrouwd en wel! Met een baby! Een pak op je blote billen van de buurman. Noppes seks! Geen spelletje, maar hels gloeiende billen! Kan dat zonder betrokkenheid?

Mijn verstand zegt van niet! Schuift dit feit ooit tussen Ellen en Gert? Ik hoop van niet. De baby is zo schattig!

© 2007 – Patty

Marijke hield wel van onweer. Het zorgde ervoor dat het binnen extra knus aanvoelde wanneer het buiten tekeer zo ging. De bomen zwiepten heen en weer in de harde wind en de grond trilde onder het gerommel in de verte. Vooral ’s ochtends voelde het goed aan. Alles werd schoongespoeld tot er een frisse nieuwe dag restte.

‘Perfect’, dacht Marijke. Er viel veel op te ruimen en dit was een uitstekende start.

Als ze voort maakte, kon ze nog wat groente en tomaten plukken en wat verse eieren rapen voordat het noodweer haar bereikte. Ze trok een flanellen shirt aan, vooral om zich te beschermen tegen de muggen die in de benauwde atmosfeer rondzwermden. Halverwege de schuur stopte ze omdat ze zich bedacht dat ze beter laarzen aan kon trekken in plaats van de sandalen die ze droeg.

‘Waar heb je die neer gezet?’, zei ze afwezig tegen de geest van de eigenaar van het huis. Het was een retorische vraag. De laarzen waren waar ze altijd stonden, bij het andere schoeisel. In de hoek van de schuur op een grote hoop. Marijke zocht net zolang tot ze er twee gevonden had die bij elkaar leken te horen. Ze klopte ze een beetje schoon tegen de muur, trok ze aan en liep de tuin in.

Ze waren al doorgeschoten, toch redde Marijke een paar manden groenten van de slakken en de vogels. De kippenschuur was een ander verhaal.

‘Misschien moet ik met de eieren maar tot morgen wachten, zei ze met een vies gezicht terwijl ze de schuur weer uitstapte. Het was al meer dan een week geleden dat iemand daar schoongemaakt had. Gelukkig trokken de kippen zich daar niet zoveel van aan.

Met het voornemen na de stuur de kippenschuur schoon te maken en gewapend met twee manden groenten keerde Marijke terug naar het huis. Het noodweer was inmiddels dichterbij gekomen en het was nog benauwder geworden, alsof de storm alle warme lucht voor zich uit had geblazen. In de verte kon ze de regenbuien als een grijs gordijn zien hangen.

‘Nog even en het onweer heeft Stompetoren bereikt’, dacht Marijke. Alsof de wind haar gedachten kon lezen, flitste een weerlicht door de lucht en maakte contact met de spits van de karakteristieke kerk van het dorp.

‘Eenentwintig… tweeëntwintig… drieëntwintig… vier…’ het gedonder van het onweer overstemde haar tellen. ‘Ongeveer vier kilometer’, zei Marijke tegen de onweersvliegjes die haar gezelschap hielden.

Het was een stevige wandeling naar het dorp, maar dat maakte Marijke niet zoveel uit. Ze had liever gezelschap van de vogels dan van mensen. ‘Zeker nu’, gromde ze terwijl de herinneringen door haar gedachten gingen.

‘Hij zal het nu wel weten’, zuchtte ze. De herinnering bracht een onplezierig elektrisch geladen gevoel teweeg. Marijke deed haar uiterste best om er niet aan te denken hoe de man waarmee ze een aantal maanden geleden getrouwd was om zou gaan met haar plotselinge verdwijning. Ze wist dat het niet goed zou zijn. Ze was ervan overtuigd dat er heel wat met deuren afgeslagen zou worden en dat een hele liturgie aan verwensingen richting het meubilair van hun kleine appartement geslingerd zou worden.

Sinds de dag dat ze getrouwd waren was de spanning over allerlei triviale zaken steeds verder opgelopen. Marijke wist vanaf het begin dat Daniel een eigengereid heerschap was. Een van de dingen waar ze zich in het begin toe aangetrokken voelde, was zijn vermogen in alle situaties de leiding te nemen. Ze was gecharmeerd van zijn natuurlijke manier van leiding geven. Maar het zou een hele opgave blijken te zijn om met hem samen te wonen.

Marijke was begin veertig en was bijna tien jaar vrijgezel geweest nadat ze haar eerste man als gevolg van een verkeersongeluk om het leven gekomen was. Ze was gewend haar eigen beslissingen te nemen ten aanzien van haar financiën en hoe ze de tijd doorbracht. Nu Daniel in de picture was, leek het wel of hij zich overal mee bemoeide.

Als ze eerlijk was, ging het niet altijd zo, maar vooral de keren dat het ging over dat ze teveel geld uit zou geven en de keren dat ze zonder wat te zeggen wegbleef om met haar vriendinnen op stap te gaan. De discussies die haar egoïstische gedrag teweeg brachten, waren aanleiding om niet altijd even eerlijk te zijn.

Iedere keer als ze erover spraken werden de discussies verhitter. Daniel was van mening dat het maar eens afgelopen moest zijn, maar Marijke vond dat het haar geld was en dat ze oud en wijs genoeg was om haar eigen beslissingen te nemen. Daniel had echter openlijk zijn twijfel uitgesproken of ze wel zo volwassen was. Hij had haar gezegd dat ze zich niet als een volwassen vrouw gedroeg, maar als een verwend klein meisje. Een maand geleden had hij haar laten weten dat hij sterk de neiging had haar, als ze zich als een klein meisje gedroeg, haar ook zo te behandelen. Hij vertelde er echter niet bij wat hij daar precies mee bedoelde. Vorige week was de bom uiteindelijk tot ontploffing gekomen.

‘Als je het in je hoofd haalt onze spaarrekening nog eens te gebruiken voor een of andere onnodige uitgave, dan ga ik je een flink pak op je blote billen geven!’ Zijn woorden stonden bol van frustratie. Ze hadden het er al dikwijls over gehad en toen Marijke maar niet wilde luisteren, floepte het er zo maar uit. Het gevolg was dat Marijke zich nu bijna 200 kilometer van huis bevond. Ergens in de kop van Noord Holland, midden in een noodweer.

Daniel was voor drie dagen voor zaken in Antwerpen toen Marijke hem belde om zijn stem te horen en goedemorgen te zeggen. Alles was nog in orde en hij vertelde haar dat hij de trein van zes uur zou nemen en om acht uur thuis zou zijn.

‘En wanneer ik thuiskom, verwacht ik je aan de keukentafel te treffen met de chequeboek op tafel’.

De toon in zijn stem sprak boekdelen.

‘Wat?’

‘Je hebt me wel gehoord. Ik heb geen zin in discussies. Ik heb je gewaarschuwd’.

‘Maar het is mijn geld Daniel!’

‘Het is ons geld zul je bedoelen. Voor eens en voor altijd Marijke, snap dat nou eens. Als ik je dat alleen maar duidelijk kan maken door je een pak op je billen te geven, dan moet dat maar’.

‘Nee Daniel! Alsjeblieft?’

‘We houden er over de telefoon over op, Marijke. Morgenavond zie ik je met je chequeboek aan de keukentafel. Je kunt er maar beter voor zorgen dat er verder niets op je programma staat’.

Het telefoongesprek werd beëindigd en haar hart ging als een razende tekeer. Daniel had nog gezegd dat hij van haar hield. Ze had hem geantwoord dat ze ook van hem hield. Vervolgens was ze alleen met haar gedachten. In cirkeltjes ronddraaiende, verwarrende, irritante gedachten.

Een uur lang zat ze over de thuiskomst van Daniel na te denken, aan wat ze moest zeggen. Toen ze dacht aan wat hij gezegd had te zullen doen en een beeld opriep van hoe dat in zijn werk moest gaan, voelde ze de neiging de benen te nemen.

Er was gelukkig een plaats waar ze terecht zou kunnen. Ze zou naar het buitenhuisje van tante Elisabeth kunnen. Een van haar favoriete plekjes.

‘Verdomme! Wat denkt hij wel niet? Als hij denkt me op mijn plek te kunnen zetten om me vervolgens als een klein meisje te straffen, dan heeft hij het mis!’

Marijke had het toch al in haar hoofd hier in het weekend naar toe te gaan, maar dankzij de dreigementen van Daniel, besloot ze een paar dagen eerder te gaan.

**********

Een luid gedonder overstemde Marijke’s gedachten. Toen ze in de richting van het dorp keek, zag ze dat het noodweer dichterbij gekomen was. Over een paar minuten zou het hier recht boven hangen. Het was hier nog redelijk stil in vergelijking met daar verderop. ‘De natuur in zo indrukwekkend’, dacht ze en draaide zich om en stapte het huis binnen.

De koekoeksklok meldde dat het negen uur was. Marijke’s gedachten gingen weer naar Daniel. Het leed geen twijfel meer. Hij wist dat ze niet thuis was en dat ze geen gehoor gegeven had aan zijn opdracht.

‘Laat hem maar mooi in zijn sop gaarkoken!’

**********

De storm kwam met donderend geraas over en na twee uren toen hij voorbij getrokken was, kwam de zon erdoor, alsof deze zich ervan wilde overtuigen of alles wel goed schoongespoeld was. De vogels zongen en eekhoorns speelden terwijl de zon in eendrachtige samenwerking met een zacht briesje zorgde dat alles weer droog werd.

Marijke maakte wat te eten klaar en besloot voordat ze in de tuin en in het kippenhok aan de slag te zou gaan, ze eerst een wandeling ging maken. Er was niets aangenamer dan op zoek te gaan naar wilde kruiden en paddenstoelen na een flinke regenbui.

Toen ze het erf afliep, ging haar mobiele telefoon. Dat moest Daniel zijn die zich afvroeg waar ze uithing. ‘Nu nog niet’, hield ze zichzelf voor en liep verder.

Daniel liet geen bericht achter. Hetgeen hij zijn verwende vrouw te zeggen had, zou hij onder vier ogen doen. Het duurde niet lang voor hij er achter was waar ze gebleven was. Haar rugzak en haar regenspullen waren weg, net zoals haar verf en potloden. Haar adresboekje lag opengeslagen op de pagina waar het telefoonnummer van haar tante Elisabeth stond.

‘Goed idee, liefje’, glimlachte Daniel toen hij de telefoon oppakte. Twintig minuten later had hij een paar dagen vrij van zijn werk geregeld had hij wat kleren gepakt, sloot het appartement af en zette koers richting Noord Holland.

Tegen de tijd dat Marijke op haar mobieltje de gemiste oproep zag, reed Daniel in de buurt van Utrecht. Hij had twee tussenstops in gedachte.

Eentje was om in een supermarkt wat wijn en lekkere hapjes in te slaan, de andere als hij Amsterdam voorbij zou zijn, om te tanken en een snack te eten.

Bij de Lidl vond hij alles wat hij voor die avond in gedachten had. Marijke wist het nog niet, maar door het huis te ontvluchten had ze de perfecte ambiance gecreëerd voor de plannen die Daniel met haar had.

Een plek waar ze met zijn tweeën zouden zijn en waar hij een basis kon leggen die model stond voor hoe het er vanaf nu aan toe zou gaan, zonder dat ze gestoord zouden worden door nieuwsgierige buren of telefoontjes. Hij zou Marijke introduceren in een levensstijl waar hij de afgelopen maanden veel over gelezen had.

Huiselijke discipline was precies wat ze nodig had. Daniel was daar van overtuigd en hij wist dat Marijke het hier diep van binnen mee eens zou zijn. Tenminste zodra ze het aan den lijve ervaren had.

Gewapend met een paar flessen wijn, ham, wat conserven en toastjes en een degelijke badborstel liep Daniel terug naar zijn auto. Hij was vastbesloten.

Het schoonmaken van het kippenhok nam meer dan twee uren in beslag. Terwijl ze het vieze stro en rotte eieren bijeen harkte prees ze zich meer dan eens gelukkig dat het onweer voor een frisse atmosfeer had gezorgd. Als ze dit in de klamme omstandigheden van eerder op de dag had moeten doen, was ze in de aap gelogeerd. Maar ook nu er een verkoelend briesje het hok in blies, was het nog een vies karweitje. Marijke stapte naar buiten, liep naar de pomp en haalde een paar emmers koel water omhoog om de vloer schoon te spoelen.

Het koude water voelde heerlijk aan, dus nadat ze het stro en stof van haar blote armen en benen afgespoeld had, stak Marijke haar neus hoog in de lucht en leegde het laatste restantje water over zich zelf heen. Het koude water veroorzaakte kippenvel. Marijke wrong haar haren uit.

‘Even een glas ijsthee en dan ga ik met de tuin verder’, hield ze zichzelf voor. Haar spieren begonnen al flink te protesteren tegen de lichamelijke arbeid. Nadeel van het stil zitten was dat ze onmiddellijk weer aan Daniel, die haar het leven zo zuur maakte, moest denken.

‘Je moet bezig blijven’, zei ze hardop. ‘Hij zal me wel kunnen vermoorden. Ja, hij zal me ongetwijfeld iets aan willen doen. Maar goed, het is nu te laat. Ik zal hem vanavond wel bellen, zodat hij weet dat het goed met me gaat. Waarom maak ik me eigenlijk druk om hem. Ik ben tenslotte degene die bedreigd is en die op de vlucht moest slaan. Maar hij zal zich wel zorgen maken. Niet eerlijk van me. Ik had best een briefje voor hem achter kunnen laten. Aan de andere kant is het goed dat ik dat niet gedaan heb. Ik wil hem hier niet hebben. Nu nog niet in ieder geval. Hij moet eerst die ouderwetse ideeën maar eens laten varen.’

De ijsthee was lekker.

‘Laarzen, ik heb die rubber laarzen weer nodig, waar zijn jullie gebleven? Kom tevoorschijn, kom tevoorschijn, waar zijn jullie?’ Marijke voerde naar toneelstukje op en vond de rubberlaarzen die ze eerder uitgedaan had en ging de tuin in.

‘Zou jij hem bellen als je in mijn schoenen zou staan?’, kwebbelde Marijke tegen de spade terwijl ze hem in de grond stak. ‘Hij moet nog maar even lekker in zijn sop gaarkoken, dunkt me. Stel je voor, hij wil me een pak op mijn billen geven. Het is mijn echtgenoot, niet mijn vader. En al was hij mijn vader, dan belde ik het meldpunt kindermishandeling, dan zou hij gearresteerd worden’.

‘Weet je Marijke? Je bent een echte luis in de pels, dat ben je! Hahahaha!’

‘Oh ja? Volgens mij is hij een luis in de pels! Altijd zo achter mijn broek te zitten en te zeggen wat ik wel en wat ik niet moet doen, wat ik wel en niet met mijn geld moet doen. Wat dacht hij wel niet! Als ik een boekhouder of een vaderfiguur nodig had, was ik heus niet bij hem uitgekomen!’

‘Oh nee? Maar je bent wel bij hem uitgekomen. Dat is precies wat er gebeurd is. Je bent met hem getrouwd!’

‘Ach houd toch je mond!’

Marijke stak de spade diep in de grond. Hij was niet echt een voorbeeldig gezelschap.

‘Je weet niet waar je het over hebt!’

‘Oh ja? Denk je dat? Waarom wordt je dan altijd nat als je eraan denkt hoe hij je over de knie legt, hè? Je vindt het wel een spannende gedachte, of niet?’

‘Echt niet! Geen sprake van!’

‘Tuurlijk! Voel daar dan maar eens en zeg dan nog eens dat je er niet heimelijk naar verlangd dat hij eens op zijn strepen gaat staan en zijn riem losmaakt om je een lesje te leren’.

Marijke klemde haar benen tegen elkaar. Ze was zich bewust van de elektrische spanning die ze er tussen voelde.

‘Hou je kop, oude bemoeial. Wat kan het ook schelen? Wat als het een opwindende gedachte is? Dat is het! Niet meer dan een opwindende gedachte. Ik heb wel eens een pak op mijn bips gehad en daar is helemaal niets opwindends aan. Erover fantaseren en het werkelijk krijgen, zijn twee heel verschillende dingen’.

‘Maar eigenlijk wil je stiekem toch wel dat hij doet, of niet? Je zou zelfs teleurgesteld zijn als hij het niet zou doen’.

‘Tja, ehh, niet dat ik weet. Ik ben nu hier en hij is daar en ik wil er niet meer aan denken. Zou je er dus over op willen houden? Alsjeblieft? Kijk liever eens om je heen, is het hier niet prachtig? Wat een rust en vrede straalt het hier uit. Veel te mooi om dat te bederven met deze shit, OK?’

Marijke bleef druk met zichzelf in discussie. Het hielp de tijd te verdrijven.

Daniel speurde het erf af nadat hij de boodschappen en zijn rugzak had weggezet. Het was bijna 5 uur. Haar auto stond er en in de slaapkamer kon hij haar geur ruiken. Hoewel hij er nooit aan getwijfeld had dat ze hier zou zitten, was hij opgelucht de bewijzen ervan aan te treffen.

En daar was ze. Het was een mooi plaatje haar in de tuin te zien spitten. Zo te zien, was ze druk met zichzelf in gesprek, compleet met verwoede handgebaren. Daniel glimlachte. Dat deed ze wel vaker, in zichzelf praten, een compleet wederzijds gesprek met haar eigen gedachten. Hij overwoog even om naar haar toe te gaan, maar besloot dat hij beter met het eten aan de slag kon gaan en haar ondertussen van een afstandje gade te slaan.

‘Laat ze maar zoveel mogelijk van haar chagrijn van zich af werken en foeteren’, dacht hij.

Marijke had Daniel niet in de schommelstoel zien zitten totdat ze het terras naderde en hij zich bewoog. Uit haar ooghoek had ze zijn ogenschijnlijk onverwachte beweging gezien en in een flits was ze van het terras gesprongen. Er ontsnapte haar een gilletje van schrik, onmiddellijk gevolgd door een oneindige serie vloek- en scheldwoorden.

Daniel moest lachen om de verwilderde verschijning die naast het terras stond, de spade als een soort slagwapen in de aanslag.

Toen ze zag wie er in de stoel zat, zakte haar angst snel weg, maar haar snel kloppende hart pompte als een bezetene een stoot adrenaline door haar lijf.

‘Gloeiende-gloeiende-god-non-de-ju! Je hebt me de stuipen op het lijf gejaagd!’, hijgde Marijke toen ze weer in staat was een woord uit te brengen.

‘Dat zie ik’, lachte Daniel. Hij had pijn in zijn buik van het lachen.

‘Er valt niets te lachen! Je mag van geluk spreken dat ik niet een geweer in mijn handen had!’, riep Marijke woedend toen Daniel maar niet ophield met lachen.

‘Je had je zelf eens moeten zien’, hikte Daniel.

‘Jij zou je zelf over een paar minuten moeten zien als je niet ophoudt met lachen. Dan zal ik je een bijna dood ervaring laten beleven!’ Marijke smeet de spade in een bloemenperk aan de voeten van Daniel.

‘OK, OK’, glimlachte Daniel. ‘Geen reden om de boel af te breken’.

‘Wat doe je hier eigenlijk in godsnaam?’, veranderde Marijke van onderwerp.

‘Ik? Laten we het liever over jou hebben’, liet Daniel zich gewillig meeslepen in het nieuwe gespreksonderwerp.

‘Je weet verdomd goed waarom ik hier ben. Kom jij dus maar eens uit die stoel omhoog en maak dat je wegkomt. Dit is mijn huis en ik wil jou er niet in hebben’, snauwde Marijke en beende in de richting van de deur.

‘Ik kan wel bedenken waarom je hier bent, ja’, knikte Daniel en volgde zijn vrouw naar de gezellige keuken van het huisje. ‘En daarom ben ik ook hier. We hebben nog wat op het programma staan’.

‘Nee! Niet hier! Dit is mijn plekje en ik heb je hier niet uitgenodigd!’ Marijke draaide zich met een ruk om en keek haar echtgenoot die vlak achter haar liep, defensief aan.

‘Deze plaats is anders prima geschikt, jongedame’, bromde Daniel.

‘Noem me niet zo!’, Marijke draaide zich weer om en keek om zich heen om te ontdekken wat er zo overheerlijk rook. ‘Wie heeft je toestemming gegeven mijn fornuis te gebruiken?’

Daniel moest weer lachen. Marijke kon zo vermakelijk zijn als ze boos was. Het was een van de geneugten van het leven.

‘Hou op ! Hou eens op met me uit te lachen! Het is niet grappig!’, siste Marijke en draaide zich weer om, om haar echtgenoot van zich aft e duwen.

Hij had er echter op gerekend en pakte haar bij haar polsen. Hij hield haar zo vast dat het leek of waren haar vuisten in de richting van zijn kin gericht.

‘Nee, het is inderdaad niet grappig. Je bent weggelopen voor de gevolgen van je gedrag. Je hebt geen briefje achtergelaten. Wat als ik er niet achtergekomen was waar je uithing? Was het wel de bedoeling om me te laten weten dat je ok was?’

‘Ja, dat was ik wel van plan! Laat me nu los’, antwoordde Marijke en probeerde haar armen los te trekken.

‘Nee. Wij moeten eerst eens een hartig woordje praten’. Daniel trok haar dichter tegen zich aan, zodat haar gezicht zich dicht bij het zijne bevond. Zijn fel blauwe ogen straalden vastbeslotenheid uit. Marijke kromp ineen. Ze kon niet de juiste woorden geven aan Daniels bedoelingen. Ze voelde alleen maar hoe de zenuwen door haar keel gierden.

‘Daniel!’, jammerde Marijke en probeerde zich nogmaals uit zijn greep te bevrijden. ‘Het is niet eerlijk van je’.

‘Ja hoor, dat is het wel. Ik had kunnen besluiten je hier in je sop gaar te laten koken. Ik had toe kunnen kijken hoe jij onze relatie langzaam ten gronde had gericht. Dat zou pas oneerlijk geweest zijn’. Daniel schudde haar heen en weer, om haar tot rust te manen en trok haar vervolgens nog dichter tegen zich aan. ‘In plaats daarvan ga ik je een geweldig pak op je blote billen geven en een kans om orde op zaken te stellen. Want, allerliefste vrouw van me, als je niet begint onze relatie serieus te nemen, dan zal hij uit elkaar vallen.’

‘Dreig je nu om bij me weg te gaan?’ Marijke knipperde met haar ogen en hield op met trekken.

‘Nee, ik drieg helemaal niet. Ik probeer wel klare taal te spreken’, antwoordde Daniel. Zijn blik verzachtte. ‘Er moeten dingen veranderen, Marijke, en zolang jij alleen maar aan jezelf denkt, gaat dat niet lukken’.

‘Zeg je nu dat ik onze relatie onder druk aan het zetten ben door het aanschaffen van een paar jurkjes en mijn stapavondjes met mijn vriendinnen?’, vroeg Marijke defensief.

‘Het zijn niet zomaar een paar jurkjes, ik heb het over bijna 2000 euro aan kleding in de afgelopen zes weken en het gaat niet over een keertje stappen, ik heb het over zeker drie keer in de week en daarnaast gaat het op de manier waarop, zonder te melden wegblijven’.

‘Verdomme Daniel!’, jammerde Marijke.

‘Verdomme Marijke!’, gromde Daniel en trok haar mee naar de slaapkamer. Praten had geen zin en de frustratie liep hoog op, zoals het de afgelopen maanden steeds deed. ‘Het wordt tijd dat ik de belofte die ik je laatst gedaan heb eens ten uitvoer breng en wel nu onmiddellijk!’

‘Nee Daniel! Niet doen! Niet doen!’ Marijke woog razendsnel af wat het beste was, er vandoor gaan of de aanval kiezen. Ze kon haar armen niet loskrijgen en kon niet voorkomen dat ze meegesleept werd naar de slaapkamer. Daniel was bijna twee keer zo zwaar als zij, ze had geen schijn van kans als ze het gevecht met hem aan zou gaan. Ze kon alleen maar haar billen laten zakken, zodat hij haar als een soort waterskier achter zich aan trok.

Achter adem door haar tegenstribbelen, gaf Daniel een laatste ruk aan haar armen, zodat ze dichtbij het bed stond. ‘Hier komen en ophouden met die flauwekul. Je krijgt een flink pak op je bips of je het leuk vind of niet. En ik zal dat iedere dag herhalen, net zolang tot je bijdraait!’

‘Ik wil dit niet! En ik raad je aan dit niet te doen!’ Marijke slaagde erin haar armen zo te draaien dat ze hem bij zijn armen kon pakken. Ze zette haar nagels diep in zijn vel.

‘De heer sta me bij, Marijke!’, gromde Daniel, terwijl hij zichzelf in veiligheid bracht door haar beide handen in een van zijn handen te nemen. Haar glanzende legging was in een ruk naar beneden. Het onderbroekje wat ze er onder had, gleed met de zelfde beweging mee.

‘NEEEEEEEEEE!’, gilde Marijke toen ze voorover over de knie van haar echtgenoot tuimelde. Een keer of tien liet hij zijn hand op haar billen neerdalen, terwijl hij haar in de juiste houding dwong.

‘Auw! AUW! Oh Jezus! Auw! Stop!’, gilde Marijke. ‘Je doet me pijn!’

‘Ik geef je een pak op je bips! Het is de bedoeling dat dit zeer doet!’, beantwoordde Daniel haar onnozele klacht.

‘Stop! Oh! Auw!’ Marijke probeerde onder de klappen uit te komen door om zich heen te schoppen, maar Daniel zette haar benen klem tussen de zijne. Ze kon nu geen kant meer op, maar het weerhield haar niet het te proberen.

Daniel begon harder te slaan. ‘Houd je gemak en neem je straf als een grote meid in ontvangst!’

‘Oh, verdomme Daniel! Houd alsjeblieft op! Het doet zo’n zeer’, Marijke probeerde zich uit zijn greep te bevrijden.

‘Mooi zo! Het doet pijn. Dat is dan goed geregeld. Het zal nog veel meer pijn gaan doen voordat ik met je klaar ben’. Na deze woorden sloeg Daniel zo hard als hij kon op haar billen. Marijke krijste als een wilde kat en probeerde haar nagels ook als een wilde kat te gebruiken. Daniel liet zich hier echter nauwelijks door hinderen, hij fixeerde haar beide handen op haar rug.

Haar bips veranderde in een dieprode kleur. Zijn vingerafdrukken contrasteerden in wit haar gloeiende vlees om daarna rood in te kleuren. Na een paar minuten begon zijn hand gevoelloos aan te voelen en begon de knokkel van zijn middelvinger zeer te doen. Daniel vroeg zich af of Marijke al genoeg gehad zou hebben. Maar zij liet nog geen enkel teken van overgave zien.

‘Verdomme, dit is nog zwaar werken ook!’, zei hij nadat een tien minuten aanhoudende regen van klappen geen enkel effect leken te hebben op het verzet van Marijke.

‘Laat me dan gaan, grote klootzak!’, krijste Marijke terug.

‘Ik geloof dat we maar eens uit een ander vaatje moeten gaan tappen’, reageerde Daniel. Hij was aan de ene kant wel opgelucht dat hij geen blijvende schade leek aan te richten. De rugzak waar de badborstel in zat stond vlak bij zijn rechterbeen, dus boog Daniel zich voorover om deze tevoorschijn te halen. Zijn zoeken werd al snel beloond en niet lang daarna ging het krijsen van Marijke een vol octaaf omhoog.

Daniel was verbaasd hoe wanhopig haar stribbelen werd. De badborstel maakte duidelijk meer indruk dan zijn hand gedaan had. Na een paar minuten werd haar weerstand minder en begon ze zich over te geven.

‘Ben je nu bereid om een redelijk gesprek te voeren?’, vroeg Daniel haar.

Marijke snikte en knikte.

‘Beloofd?’

Ze knikte opnieuw.

‘Mooi zo’. Daniel legde de borstel naast zich neer en liet de handen van Marijke los, zodat hij haar over haar rug kon wrijven. Hij legde zijn rechterhand op haar blauw gekleurde billen en zijn linkerhand tussen haar schouderbladen. Voorzichtig wreef hij over beide plekken, terwijl Marijke huilde en zichzelf langzaam terug vond.

‘Het spijt me’, fluisterde ze na een paar minuten.

‘Is dat zo? Waar heb je spijt van?’, vroeg Daniel.

‘Dat ik zo egocentrisch geweest ben’, hikte Marijke. ‘Ik hou van je, Daniel, echt waar’.

‘Dat is fijn om te horen, ik hou ook heel veel van jou’, zei Daniel al wrijvend. ‘Er moeten wat zaken veranderen, Marijke, dat weet je toch?’

Marijke knikte en begon opnieuw te huilen.

‘Waarom moet je nu weer huilen?’, vroeg Daniel.

‘Omdat ik niet wil dat je een hekel aan me hebt’, snikte Marijke na een paar minuten.

‘Ik heb ook helemaal geen hekel aan je, liefje. Je bent alles voor me en daarom zullen we in de komende dagen samen eens wat dingen uitwerken en bepalen waar we nu naar toe willen’. Daniel greep haar om haar middel, tilde Marijke op en zette haar op zijn schoot.

Ze trok een pijnlijk gezicht toen haar zere billen contact maakten met de ruwe stof van zijn spijkerbroek.

‘Ik hou van je’, fluisterde Daniel in haar oor.

‘En ik hou van jou’. Marijke keek Daniel aan. Ze wist niet wat ze in zijn blik zou aan treffen, ze had iets nodig en was er tegelijkertijd bang voor. Ze zag meer dan liefde alleen en dit zorgde ervoor dat ze heviger naar hem verlangde dan ooit tevoren. Hij was zo zelfverzekerd. Hij straalde zoveel kracht uit.

‘Ben je nooit bang?’, vroeg ze, terwijl ze haar vingers over de lachrimpels naast zijn mond liet glijden.

‘Bang?’, glimlachte Daniel en keek haar onderzoekend aan op zoek naar de diepere reden van haar vraag.

‘Ja, bang, bang dat je het bij het verkeerde eind hebt, dat de antwoorden die je denkt te hebben, niet de juiste blijken te zijn? Bang dat je een keuze maakt die alles kapot zal maken?’

Daniel besefte zich onmiddellijk dat ze niet hem ter discussie stelde of twijfelde aan de integriteit van zijn daden, maar dat ze refereerde aan zijn kracht. Het toverde een glimlach bij hem tevoorschijn.

‘De hele tijd, liefje, steeds maar weer’. Hij kuste haar op haar mond.

‘Ik ook’. Marijke deed haar ogen dicht. De laatste traan viel van haar ooglid, liep over haar wangen en maakte dat haar kus zout proefde. ‘Houd je van me?’

Daniel behoefde geen verdere aanmoediging. Hij boog zich voorover en trok haar legging en broekje helemaal uit en tilde haar vervolgens zo dat hij zich van zijn spijkerbroek kon ontdoen. Hij had een erectie en wou niets liever dan klaarkomen, maar hij wilde dat zijn vrouw doordrongen was dat haar geluk op de eerste plaats kwam. Zijn orgasme moest maar even wachten totdat zij zich door en door geliefd voelde.

Toen zijn broek naar beneden was, klom Marijke weer op zijn schoot en liet ze hem bij haar naar binnen glijden.

‘Je bent wel heel erg nat, is het niet, kleine ondeugd?’, glimlachte Daniel en drukte vervolgens zijn mond op de hare zodat ze zijn vraag niet kon beantwoorden. ‘Misschien is een pak op je blote bips toch niet zo wreed als je wel gedacht had?’, fluisterde hij toen hij zijn mond van de hare haalde. Haar schaambeen maakte draaiende bewegingen.

Marijke gaf zich over aan de sensatie van zijn stevige lid in haar, en de wonderlijke mengeling van pijn en genot van haar samenknijpende en ontspannende bewegingen van haar billen terwijl ze hem neukte. Ze was opgewonden, heel erg opgewonden van het pak op haar billen. Hij heeft het dan toch gedaan. Hard en ongenadig, zoals hij gezegd had. Hij had zich niet ingehouden toen hij haar strafte. Het was zijn bedoeling om haar een lesje te leren en dat had hij gedaan. Volledig. Hoe hij ook bang was haar pijn te doen, ondanks de innerlijke strijd met zijn eigen waarden en normen, hij vond dat ze een ongenadig pak op haar blote bips verdiend had en dat had hij haar gegeven. Marijke was zich ervan bewust en was hem er dankbaar voor en hield daardoor meer van hem dan ooit tevoren.

Op dit moment was ze niet in staat het toe te geven. Nu wilde ze hem alleen maar voelen. Ze wilde hem helemaal in haar voelen.

‘Neuk me’, fluisterde ze.

Daniel tilde haar op en draaide hen om, en deed wat zijn vrouw hem vroeg. Zijn stoten waren hard en snel, waardoor Marijke binnen een paar tellen klaar kwam. Daniel hield zijn eigen orgasme tegen. Hij vertraagde het tempo en bedreef de liefde met zijn vrouw. Langdurig, langzaam en liefdevol.

Toen ze aan tafel zaten te eten was het al bijna donker. De ham smaakte verrukkelijk.

‘Als je geluk hebt, heb je nog twee keer een pak op je billen voor de boeg’, zei Daniel droogjes toen ze het eten op hadden.

‘Twee? Waarom?’, Marijke hield haar adem in. Ze was verbaasd door de eenzijdige aankondiging.

‘De eerste zal voor straf zijn, hard en ongenadig, net als die van daarnet omdat je de benen genomen hebt. Met de andere zullen we onze nieuwe afspraak bezegelen. Ik heb wat te lezen voor je meegenomen, liefje. We zullen het eens hebben over een levensstijl die huiselijke discipline genoemd wordt. Mocht je het er mee eens zijn nadat je het gelezen hebt, dan zullen we dat bezegelen met een flink pak slaag.

Marijke deed haar ogen dicht en schudde haar hoofd.