Volwassenheid (13)

Gina kijkt een beetje sip naar buiten. Het is de eerste dag zonder Adeleine. Jonas is naar kantoor en nu voelt ze zich een beetje verloren. Voor het eerst is ze echt alleen. Gelukkig is de relatie met Shirley weer goed. Ze hebben het uitgepraat en alles is weer koek en ei. Eind van de ochtend komt Shirley bij haar langs. Tot die tijd houdt ze zich maar bezig met het huishouden.

Als de deurbel gaat schrikt ze. De tijd is voorbij gevlogen. Shirley straalt als ze binnenkomt. ‘Ik heb nieuws!’

Shirley loopt achter Gina aan naar de serre. ‘Vertel! Je maakt me nieuwsgierig.’

‘Wat een prachtig uitzicht heb je toch.’

‘Vertel nou!’ Dringt Gina aan.

Shirley lacht geheimzinnig. ‘Ik heb gister per ongeluk de mannen horen praten samen.’

‘Luistervink! En wat heb je gehoord?’

‘Beloof me dat je me niet verraad, want ik weet zeker dat ik dan een week niet normaal kan zitten.’

Gina grijnst. ‘Natuurlijk zeg ik niks. Toe vertel nou ik ontplof van nieuwsgierigheid.’

‘De mannen willen ons rijlessen laten nemen!’

Blij springt Gina op. ‘Echt! Dat is geweldig. Dat lijkt me heerlijk. Nou dan zullen er heel wat vrouwen jaloers zijn. Ik ken maar weinig vrouwen in onze kringen die hun rijbewijs hebben.’

‘Ik weet het. Is het niet geweldig?’

Dromerig staart Gina naar buiten. ‘Het is zo’n mooie dag. Wel koud, maar die zon en het is windstil.’ Er borrelt een idee op bij Gina.

‘Zullen we naar de overkant? Nemen we een kan koffie mee en wat lekkers.’

Shirley twijfelt. ‘Je weet dat het niet mag. Ze zullen woedend zijn als ze erachter komen.’

‘Maar Shir, hoe zouden ze er in hemelsnaam achter moeten komen? We doen toch voorzichtig?’

Shirley lacht. Het voelt weer als vanouds. Toch weet ze diep van binnen dat het fout moet gaan. Altijd als zij en Gina ongehoorzaam waren kwam het uit. Waarom zou dat nu anders zijn? ‘Oké we gaan. Volgens Yvette is het er prachtig en kan je er heerlijk wandelen.’

Gina springt op om een tas met lekkers te maken. Shirley kijkt naar haar schoenen. Die zijn alleen niet berekend op een wandeling. ‘Ik trek even schoenen van jou aan goed?’

Giechelend lopen ze naar de achterkant van het hek. Het is lang geleden dat ze samen echt op pad zijn geweest. Shirley kijkt schichtig om zich heen. ‘Bang dat Oscar je ziet?’ Vraagt Gina plagerig. Shirley lacht. Het is belachelijk ook. Oscar is aan het werk.

Al kletsend lopen ze verder langs de rivier. Iets verderop is een smal bruggetje. Bij onstuimig weer is het te gevaarlijk om het over te steken. Het bruggetje heeft geen reling en de stroming van de rivier kan erg sterk zijn.

Voorzichtig lopen ze naar de overkant. Daar staat iemand te wachten totdat hij over kan. ‘Goedemiddag dames.’ Zegt de man.

‘Goedemiddag meneer.’ Antwoorden de dames in koor.

Shirley kijkt nog een keer om. ‘Wat is er?’

Shirley schudt haar hoofd. ‘Hij kwam me zo bekend voor, maar ik denk dat ik het me inbeeld. Ik zou niet weten waar ik hem van moet kennen.’

Samen lopen ze weer een stuk verder om zo een goed uitzicht te hebben op het landgoed van Jonas en Gina. ‘Als de bloemen weer in bloei staan en de dieren buiten lopen dan moet Jonas met me meegaan om hier te schilderen. Dit beeld is zo prachtig!’

Gina klapt enthousiast in haar handen.

‘Ja dit moet je echt vastleggen, wat een plaatje.’

Shirley pakt de thermoskan en schenkt wat te drinken in voor hun tweeën. ‘Proost op ons.’ Grapt Gina.

Shirley neemt een slok, maar verslikt zich dan. ‘Die man.’ Mompelt ze.

‘Welke man?’

‘Die ik dacht te herkennen. Nou die ken ik ook! Beter gezegd hij kent onze schoonouders.’

Dan voelt Gina alle kleur uit haar gezicht wegtrekken. Nu valt het kwartje ook bij haar. Dat is de man die vaak wat onderhoud doet bij haar schoonouders. Dat ze dat niet eerder heeft gezien.

‘Nou zijn we de klos.’ Piept Shirley.

Gina zucht. ‘Denk je dat hij meteen naar Oscar en Jonas zal rennen? Misschien maken we ons druk om niks.’

Shirley bijt op haar lip. ‘We zeggen gewoon niks. We hebben gewoon lekker koffie gedronken en gekletst bij jou in de serre. Niks meer en niks minder.’

Gina knikt. Ze zou willen dat het de waarheid was en dat ze nooit waren overgestoken.

‘Zullen we terug gaan?’

Shirley staat meteen op. ‘Ja laten we dat maar doen.’

Zwijgzaam lopen ze terug naar de brug. Gina slaat haar sjaal nog een keer om. Ze rilt, maar niet perse van de kou. Als ze het hek open doet hoort ze Shirley diep zuchten. ‘Kijk dan, we zitten in de problemen.’

Gina kijkt vooruit en ziet de auto van Jonas op de oprit staan. Als ze dichterbij komen zien ze Jonas en Oscar in de serre zitten. ‘We zeggen gewoon dat we zijn gaan wandelen goed? Ze hoeven het niet te weten.’ Ratelt Shirley.

Gina haalt haar schouders op. Ze zijn er niet voor niks. ‘We kunnen maar beter eerlijk zijn denk ik.’

‘Zo ken ik je niet. Als we nou samen hetzelfde vertellen dan komt het vast goed.’ Shirley klinkt paniekerig. Gina schudt haar hoofd. ‘Het komt toch wel uit. Als we dan ook nog hebben gelogen wordt het alleen maar erger.’

Met grote tegenzin lopen ze naar de voordeur. De deur zwaait al open nog voor Gina de sleutel heeft kunnen pakken.

De broers hebben dezelfde strenge uitdrukking op hun gezicht. ‘Naar binnen.’ Snauwt Oscar.

Gina kijkt naar de grond en probeert zo rustig mogelijk langs Jonas te lopen. Maar hij pakt haar bij haar bovenarm en dwingt haar hem aan te kijken. De tranen springen in haar ogen als ze zijn boze blik ziet. ‘Hier ga jij zo’n spijt van krijgen.’

Gina slikt. ‘Het spijt me al.’ Zegt ze zachtjes.

De mannen nemen hun vrouw mee naar de woonkamer. ‘Zitten.’ Barst Oscar.

Snel gaan ze op de bank zitten, dicht tegen elkaar aan. ‘Volgens mij hebben Oscar en ik heel duidelijk gezegd dat jullie de rivier niet mogen oversteken. Of niet soms?’

Beide dames knikken. ‘Pardon?’

‘Ja Jonas.’ Klinkt het van beide.

‘Het is heel simpel. Wij bepalen de regels, jullie volgen die op. Dit is puberaal gedrag.’

Gina haalt even diep adem. ‘Het was mijn schuld. Shirley kan er niks aan doen.’

Oscar kijkt Gina aan. Zij krimpt in elkaar. ‘Shirley is zonder dwang meegegaan is het niet?’

Gina slaat haar ogen neer. Zijn stem klinkt kil en cynisch. ‘Ik vraag je wat Gina.’

‘Ik ben net zo schuldig als Gina.’ Oppert Shirley.

‘Ik vroeg je wat Gina. Is Shirley vrijwillig meegegaan?’ Negeert Oscar zijn vrouw.

Er springen tranen bij Gina in haar ogen. ‘Ja Oscar.’

Voorzichtig kijkt ze naar Jonas. Ze heeft hem nog niet eerder zo boos gezien.

‘Dus het was jouw idee?’ De teleurstelling is duidelijk in zijn stem te horen. Als ze Jonas aankijkt breekt ze. ‘Ja Jonas. Het was mijn idee.’ Er stromen tranen over haar wangen.

‘In de hoek, blote billen.’ Sommeert Oscar.

Shirley kijkt vertwijfeld op. Gaan ze echt hier en nu samen gestraft worden?

‘Ik ga mijzelf niet herhalen.’ Waarschuwt Oscar.

Gina kijkt verschrikt naar Jonas. Zijn blik spreekt boekdelen.

Haar handen trillen als ze haar rok losmaakt. Het is niet voor het eerst dat zij en Shirley samen gestraft worden, maar wel sinds hun huwelijk.

Shirley loopt snel naar de muur en neemt haar positie in. Gina kijkt vertwijfeld naar haar zwager. ‘Het is al erg genoeg voor je Gina, ga deze strijd niet aan.’

Snel doet ze haar slip uit en zonder te veel na te denken over de absurde situatie loopt ze naar de andere hoek.

Gina heeft zich niet eerder zo beschaamd gevoeld. En het wordt alleen maar erger als ze hoort dat de mannen hun straf bespreken.

‘Een voor een lijkt mij het beste. Eerst gewoon over de knie en daarna met een instrument. Wat stel jij voor?’

Gina heeft medelijden met Shirley dat zij die kilheid elke keer moet doorstaan. Dat te bedenken dat Jonas bekend stond als de strengste. Ze hoort Jonas door de kamer lopen en ze weet precies wat hij pakt. ‘Deze is voor zware overtredingen. Hier is Gina bang voor.’

Oscar fluit zachtjes. ‘Dat lijkt me zeer geschikt.’

‘Shirley kom hier.’ Beveelt Oscar.

Jonas gaat in zijn stoel zitten en kijkt toe hoe Shirley onzeker naar hun toe loopt. Ze huilt al op voorhand. ‘Shirley je begrijpt dat ik geen andere mogelijkheid zie dan jou stevig te straffen. Het is niet meer dan logisch dat dit gebeurt in het bijzijn van Jonas en Gina. En Gina, laat het voor jou goed duidelijk zijn dat jouw ondoordachte plan de rede is dat Shirley nu gestraft wordt.’

Gina bijt op haar lip. Het kost haar moeite om niet tegen haar zwager uit te varen. Het voelt ook vreselijk om te moeten aanhoren hoe Shirley gestraft gaat worden terwijl zij in de hoek moet wachten op haar deel.

‘Heb je nog wat te zeggen Shirley?’

Er klinkt een gesmoorde snik. ‘Het spijt me dat ik ongehoorzaam ben geweest en Jonas het spijt me dat ik Gina niet heb tegengehouden.’

Bij Gina gaan de nekharen overeind staan. Geen denken aan dat zij zoiets zal zeggen. Jonas ziet dat haar weerstand toeneemt. Hij glimlacht even. Oscar pakt Shirley bij haar arm beet en legt haar moeiteloos over zijn knie. Meteen klemt hij haar tussen zijn benen. ‘Handen.’ Gebiedt hij. Meteen legt Shirley haar armen op haar rug. Met zijn vrije hand klemt hij die vast. Zo ligt Shirley echt weerloos over zijn knie. Jonas onthoudt het voor een andere keer wanneer het nodig is.

Het wordt eerst oorverdovend stil voordat de eerste harde pets luid door de kamer klinkt. Shirley zucht zachtjes en meteen daarna slaat hij haar in rap tempo links en rechts op haar billen. Aangezien Shirley geen millimeter kan bewegen hoort Gina haar al snel snikken en zachtjes au zeggen. Shirley weet onderhand wel beter dan te smeken om genade. Jonas is onder de indruk van zijn broer. In mum van tijd kleuren Shirleys billen vuurrood. Gina hapt naar adem. Dit is niet het soort pak slaag wat ze van huis uit gewend zijn en het is ook niet de manier hoe Jonas straft. Ze heeft medelijden met Shirley. Het gaat maar door en door en Gina vreest voor haar eigen straf. Ze heeft er spijt van dat ze Shirley meegevraagd heeft.

Dan is het ineens stil. Alleen de zachte snikken van Shirley zijn hoorbaar. ‘Terug in de hoek.’

Vanuit haar ooghoek gluurt Gina naar rechts en ze schrikt van het aanblik van Shirleys billen.

‘Jouw beurt Gina.’

Gina loopt naar Jonas. Ze kan het niet laten om Oscar een boze blik toe te werpen.

Als ze voor Jonas staat voelt ze alle weerstand optrekken. Jonas pakt haar hand. ‘Gina ik zeg niet voor niks dat je er niet heen mag. Ik moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren.’

Nog voor hij verder kan praten zucht Gina theatraal. ‘Wat een onzin! Je doet net alsof ik een leeuwenverblijf in gestapt ben. Doe normaal!’

Oscar gaat er eens goed voor zitten. Dit is nog best amusant.

Gina ziet de ogen van Jonas nog donkerder worden. Voor ze het goed en wel beseft ligt ze over zijn schoot gebogen en zet hij in razend tempo haar billen in vuur en vlam. Als een bezetene schopt ze met haar benen en probeert ze te ontsnappen aan zijn rap neerdalende hand. ‘Nee! Jonas stop! Niet zo!’

Hij stopt even om haar tussen zijn benen te klemmen. Verschrikt probeert ze weg te komen, maar ze ligt muurvast in zijn greep. ‘Au! Nee dit kan je niet doen! Stop!’

Hij slaat steeds harder. Wanhopig probeert ze zich af te sluiten van deze situatie, maar dat lukt niet. ‘Ik sta het niet toe dat mijn vrouw zichzelf en andere in gevaar brengt.’

‘Doe niet zo overdreven!’ Gilt Gina.

Jonas gaat minutenlang door zonder iets te zeggen. Plotseling houdt hij op. ‘Overdreven? Er is een meisje verdronken die zich op die smalle brug verstapte. Ik heb haar geprobeerd te redden, maar dat is niet gelukt. Het is gevaarlijk Gina!’

Er valt een pijnlijke stilte. Oscar en Jonas worden in gedachte teruggeslingerd naar die gitzwarte dag. Shirley merkt nu pas dat ze haar adem inhoudt. Gina laat de woorden op zich inwerken. Dan weet ze het weer. Al die sirenes, het hele dorp in rouw en die troosteloze zomer. Gina zat net op de middelbare school. Nu weet ze het weer.

Toch is haar verzet nog te groot om toe te geven dat hij gelijk heeft. ‘Maar dat was een ongeluk. We deden heus wel voorzichtig.’

Ruw trekt hij haar overeind. ‘Heel snel terug in de hoek voordat ik dingen ga doen waar ik spijt van krijg.’

Verschrikt doet ze wat hij zegt. ‘Wijs besluit broer.’

Jonas strijkt gefrustreerd door zijn haar. ‘Pa heeft altijd gezegd dat we nooit moet slaan met woede.’

Oscar knikt. ‘Juist, maar die jeukende handen blijven aanwezig.’

Jonas kijkt zijn broer aan en moet dan toch lachen. ‘Hoeveel ga je Shirley geven?’

Oscar pakt de lat waar Gina zo’n ontzag voor heeft en bekijkt hem even goed.

‘Twintig.’

Jonas knikt. ‘En Gina?’

Gina haat het dat er zo over hun gepraat wordt terwijl ze er gewoon bij zijn. Ze kan het dan ook niet laten om even geïrriteerd te zuchten. ‘Twintig voor de ongehoorzaamheid, tien omdat het haar idee was en tien voor haar koppigheid.’

‘Dat is niet eerlijk!’ Roept Gina.

Jonas pakt haar pols beet en trekt haar mee naar de bank. Hij duwt haar over de leuning en laat zijn hand hard en snel op haar billen neerkomen. Gina stampt op haar plaats en verbijt de pijn die het vuur in haar billen weer doet oplaaien. ‘Laat die dwarsheid varen nu! Het is nu niet het moment om strijd te leveren.’

Gina schrikt van de waarschuwende klank in zijn stem. Maar ze kan toch niet zomaar accepteren dat ze veertig slagen met die pijnlijke lat krijgt? Nog voor ze wat kan zeggen neemt Jonas het woord. ‘Als je zo doorgaat zal je een week lang elke avond voor het slapen gaan over de leuning mogen buigen voor de lat.’

Gina sluit haar ogen. Ze wil zijn boosheid niet testen. ‘Sta recht en kijk toe hoe Shirley wordt gestraft. Een straf die ze niet zou hebben gekregen als jij niet met dat idiote idee was gekomen.’

Gina komt moeizaam overeind en kijkt geschrokken toe hoe Oscar zijn vrouw meeneemt naar de stoel waar hij zojuist nog in zat. ‘Plaats je handen op de zitting.’

Oscar brengt de lat naar achter en laat hem in volle vaart op haar billen neerkomen. Shirley gilt van schrik en verliest bijna haar evenwicht. ‘Je weet nu hoe het voelt. Ik wil je niet meer uit positie en ik wil je niet horen gillen. Begrepen Shirley?’

‘Ja meneer.’ Antwoordt Shirley met trillende stem.

Gina fronst haar wenkbrauwen. Meneer? Wat een rare kwast is die Oscar.

Jonas bijt op de binnenkant van zijn wang om niet te lachen om de gezichtsuitdrukking van zijn vrouw. Als hij haar zou bevelen om hem meneer te noemen zal ze hem vast langs een dokter sturen om te kijken of er wat mis is. Met grote ogen staart ze naar het tafereel voor zich. De lat komt steeds hard op Shirleys billen neer. De streep tekent donker af om steeds weer lichter weg te trekken. De pijn daarentegen trekt niet weg weet Gina. Shirley is altijd al een ster geweest om braaf en bijna geluidloos haar straf in ontvangst te nemen. Iets wat Gina enorm kan bewonderen. Als ze even uit positie raakt staat ze binnen een seconde weer recht. Er borrelt een schuldgevoel op bij Gina. Ze ziet hoe moeilijk Shirley het heeft en Oscar is alles behalve genadig. ‘Het is niet eerlijk.’ Gina breekt en begint te huilen. ‘Het was mijn idee. Shirley wilde niet eens. Ik heb haar overgehaald. Laat mij haar straf overnemen.’ 

Oscar stopt even. ‘Het is hoe dan ook eerlijk dat Shirley gestraft wordt. Ze kan prima nee zeggen en tegen jou ingaan. Toch is ze meegegaan. Dus nee, je mag het niet overnemen.’

‘En jij wordt extra gestraft door te moeten aanzien dat jouw vriendin geslagen wordt met die lat.’

Het schuldgevoel bij Gina wordt alleen maar groter. De tranen blijven stromen. Ze hoort de lange uithalen van Shirleys snikken na elke klap. Het geluid van de lat op haar huid doet haar elke keer ineenkrimpen. In gedachte telt ze mee. Bij twintig zakt ze haast door haar knieën. Het is voorbij voor Shirley en nu gaat het voor haar beginnen. Oscar helpt Shirley overeind. ‘Wissel maar van plek met Gina.’

Gina kan zich niet bewegen. Jonas pakt haar hand en duwt haar voorzichtig mee naar de stoel. Gina legt haar handen op de zitting maar veert meteen weer omhoog. Haar ademhaling zit hoog en is oppervlakkig. Jonas kijkt haar streng aan. ‘Gina dit heb je verdiend toch?’

Er verschijnen nieuwe tranen in haar ogen. Haar ogen ontmoeten die van Shirley. Ze knikt haar bemoedigend toe. Oscar staat er koeltjes bij. Gina kijkt weer naar Jonas. Zijn blik is een stuk zachter geworden. ‘Jawel, maar ik ben bang.’

Jonas kust haar wang en duwt haar zachtjes in positie. Gina haalt diep adem en gaat voorover staan. Ze sluit haar ogen als ze de lat tegen haar billen voelt tikken. De eerste klap beneemt haar de adem. Snel ademt ze in en uit. Bijna tegen het paniekerige aan. Jonas gaat door tot de tien. ‘Ademen Gina. Rustig in en uit. Ik hou nog steeds van je, maar je hebt straf verdiend.’

Gina komt iets meer tot rust. Hij laat nu langere pauzes tussen de slagen zitten. ‘Toen Evert bij mam thuiskwam en vertelde dat hij jullie had gezien aan de overkant belde mam meteen naar kantoor. Je moest eens weten hoe bezorgd ik was. Ik moet er niet aan denken dat jou wat overkomt en dat ik dan te laat ben.’

Gina laat zijn woorden op haar inwerken. Ze is niet alleen ongehoorzaam geweest, ze heeft hem in angst laten zitten. Ook heeft ze Shirley in de problemen gebracht en ervoor gezorgd dat ze zich in deze ongemakkelijke situatie bevindt voor de ogen van haar zwager. Ze voelt zich vreselijk schuldig. Het maakt het er ook niet makkelijker op dat haar schoonouders ook op de hoogte zijn en vast te weten komen wat zich hier nu voltrekt.

Gina huilt met lange uithalen. ‘Mag ik even mijn neus snuiten? Ik krijg nauwelijks adem.’

Jonas ziet dat ze oprecht is en niet probeert hem te manipuleren. ‘Wacht maar even.’

Hij loopt even weg en komt snel weer terug met een doekje. Dankbaar neemt ze het aan en snuit haar neus. Als ze weer vrij kan ademen legt ze het doekje opzij en gaat ze meteen weer in positie staan. Met gesloten ogen wacht ze tot hij verder gaat. ‘De laatste twaalf lieverd. Hou vol.’

Gina huilt direct weer als ze de lat weer voelt. Jonas laat er geen gras over groeien. Hij wil tot haar doordringen zodat ze nooit meer naar de overkant gaat zonder hem. Als hij daaraan denkt moet hij zijn best doen om niet voluit te slaan. keer op keer daalt de lat neer. ‘De laatste meisje, blijf in positie.’

Angstig wacht ze af. Zoals ze al verwachtte is die wel op volle kracht. Ze schreeuwt het uit. Jonas pakt haar hand en neemt haar mee naar de bank waar Shirley en Oscar staan. Shirley staart haar met grote ogen aan. Het aanschouwen was misschien wel erger dan zelf het pak slaag ondergaan. ‘Laat dit een eenmalig incident zijn geweest meiden.’ Klinkt Oscar streng.

‘Het spijt me zo.’ Stamelt Gina.

‘Ja mij ook echt heel erg.’ Volgt Shirley.

Jonas sluit Gina in zijn armen. ‘Het is uit de lucht meisje. We praten er vanavond verder over. Wij moeten nu terug naar kantoor.’

Hij zoent Gina en knikt haar bemoedigend toe. Oscar is een stuk afstandelijker. Shirley krijgt wel een kus, maar echt hartelijk is het niet. ‘Je mag hier blijven, maar ik verwacht wel dat je thuis bent voordat ik thuis kom vanavond.’

‘Blijven jullie anders hier eten vanavond?’ Vraagt Jonas.

Oscar kijkt bedenkelijk. ‘Goed dan, maar na het eten gaan we wel gelijk naar huis.’

Oscar en Jonas laten de vrouwen achter. Gina geeft Shirley haar slip en rok. ‘Het spijt me dat ik je in de problemen heb gebracht.’

Shirley glimlacht voorzichtig. ‘Dat ben ik gewend toch. En ik ben toch mee gegaan. Ik had ook naar huis kunnen gaan. Lekker weer als vanouds toch?’

Gina lacht tussen haar tranen door. Voorzichtig trekt ze haar kleren weer aan. Ze trekt een grimas als de stof contact met haar billen maakt.

‘Ik dacht dat samen gestraft worden tot het verleden behoorde.’ Kniest Shirley.

Gina grijnst bij de herinneringen aan vroeger.

‘Kussentje?’

Volwassenheid (12)

Als de wekker gaat staat Gina moeizaam op. Het rauwe gevoel tussen haar benen laat haar glimlachen. Zachtjes loopt ze naar beneden om het ontbijt klaar te zetten. Als ze zijn voetstappen hoort haast ze zich meteen weer naar boven. Het is gewoonte geworden om bij hem onder de douche te stappen. Zonder veel te zeggen genieten ze van de douche. ‘Het was fijn gisteravond.’ Fluistert Jonas zacht. Gina knikt en kijkt hem met een grote glimlach aan.

‘We moeten opschieten anders kom je te laat. We staan weer veel te lang onder de douche.’

Terwijl Jonas zich aankleedt rommelt Gina wat aan in de keuken. Gek eigenlijk hoe snel ze heeft kunnen wennen aan dit leven. Gina gaat aan tafel zitten. Jonas lacht als hij bij haar komt zitten. ‘Het ziet er weer fantastisch uit. Ik zal nooit honger hebben als jij zulke heerlijke dingen voor me blijft maken.’

Gina kijkt blij toe hoe hij genietend zijn uitsmijter opeet. ‘Wil jij niet?’

Gina roert door haar yoghurt. ‘Nee hoor. Ik heb liever yoghurt en fruit op de vroege ochtend.’

Jonas werpt een blik op de klok. Snel slaat hij zijn koffie achterover en pakt dan zijn tas. ‘Ik moet gaan lieverd. Ik ga je missen.’

Gina bloost. ‘Fijne werkdag schat.’

Op haar gemak ruimt Gina op. Adeleine komt met veel lawaai de keuken binnen. ‘Goedemorgen! Zo wat ruikt het hier lekker. Je zou een restaurant moeten beginnen. Over restaurant gesproken, we hebben zo lekker gegeten gister. Mijn vrouw was door dolle heen dat we uit eten gingen. Fantastisch! We zijn jullie zo dankbaar. Hoe gaat het nou met jou? Beetje bijgekomen van gister? Nee zeker, het is ook niet niks toch. Heb je nog plannen voor vandaag of is er nog iets wat je wil leren nu ik er nog ben?’

Gina schiet in de lach van de stortvloed aan woorden. 

‘Ook goedemorgen. Laten we beginnen met koffie. Waar zijn jullie geweest?’

Adeleine krijgt een kleur. ‘Sorry ik praat veel. Ik voel me op mijn gemak bij jou dus ja dan ga ik dus ratelen.’

Gina geeft haar een kop koffie en knikt naar de bank. ‘Vertel me alles.’

‘We hebben bij Lounge 4 gegeten. Zo lekker. We hebben kaasfondue besteld. Mara had een hele mooie jurk aangetrokken. Ze heeft me helemaal betoverd.’

‘Heerlijk zo’n avond! Fijn dat jullie genoten hebben. We moeten echt contact houden hoor als je straks weg bent.’

Adeleine kijkt haar aan. ‘Dat hoort niet.’

‘Dat bepaal ik zelf wel wat hoort en wat niet hoort. Maar als je er geen behoefte aan hebt is dat ook prima.’

Adeleine schiet vol. ‘Ik zou graag nog contact met je houden. Heel graag!’

‘Je vroeg nog of ik plannen heb vandaag. Nou ik heb nog niks bedacht. Gisteravond stond mijn zwager ineens op de stoep en dat was geen soepel gesprek wat er volgde. Eigenlijk heb ik nergens zin in vandaag.’

‘Groot gelijk. Beter kwijt dan rijk die rijke krentenkakker. Mis je niks aan.’

Adeleine steekt dwars haar neus in de lucht. Gina lacht. ‘Nou ja het is familie dus ik heb het er mee te doen. Ik ga even een rondje bij de dieren doen. Wil jij de was vouwen alsjeblieft?’

Gina draait haar haar in een slordige knot en trekt haar laarzen aan. Het is nog erg koud buiten, maar het ergste winterweer is nu wel geweest. Het wollen vest is voldoende voor de oversteek naar de schuur. Ze besluit de tijd te nemen om alle dieren even goed de aandacht te geven. Snel schiet ze in een overall en ze begint te vegen. In mum van tijd heeft ze het warm van het harde werk. Ze geniet van de geiten die om haar heen lopen. Een voor een worden ze geborsteld. Ondertussen kletst Gina tegen ze. Ze gaat er zo in op dat ze niet hoort dat er een auto het terrein op rijdt. ‘Ah hier ben je.’

Verschrikt springt ze op. Haar schoonvader staat achter haar. ‘Meneer Clarckx! Mijnheer Eh pa bedoel ik. Wat doet u hier!’

Door alle verwarring verliest ze haar evenwicht en valt ze achterover in het hooi. Meneer Clarckx lacht en reikt zijn hand uit naar haar. ‘Een meisje uit duizenden. Ik kom je halen. Althans, als je bent omgekleed.’

Schaapachtig staart ze hem aan. ‘Ja we lopen vast in onze meeting. Tunnelvisie vindt Jonas. Jij moet er een blik op werpen volgens hem dus ik kom je halen. Dus kleedt je om en dan gaan we.’

Van blijdschap klapt Gina in haar handen. ‘Oké, geef me een half uur.’

‘Vijf minuten!’

Gina rolt met haar ogen. ‘Een kwartier dan.’

Er verschijnt een strenge blik op zijn gezicht, maar zijn ogen verraden dat hij zijn lachen inhoudt. ‘Tien minuten dan. Wel een beetje netjes wil je?’

‘Deal!’

Gina rent vooruit en laat hem in de schuur achter. Vertwijfeld kijkt hij om zich heen. Dan sluit hij maar de deur en laat hij de boel de boel. ‘Adeleine, misschien moet je even in de schuur kijken straks. Ik wist niet of ik nog iets speciaal dicht moest doen.’

‘Heeft ze u gewoon laten staan?’

Meneer Clarckx grinnikt. ‘Ja daar lijkt het wel op.’

Adeleine schudt lachend haar hoofd. ‘Wat een wereldvrouw!’

Meneer Clarckx knipoogt naar Adeleine. ‘Daar ben ik het mee eens.’

Meneer Clarckx staat, in tegenstelling tot zijn vrouw, vaak open voor een praatje. Zo valt het ook niet op dat Gina toch meer de tijd neemt. 

Het valt stil als ze de keuken inloopt. ‘Gaan we?’

Adeleine en meneer Clarckx staren haar beide met open mond aan. ‘Wie ben jij en wat heb je met Gina gedaan?’ Verbreekt Adeleine de ongemakkelijke stilte. 

Gina heeft een zwarte pantalon, een lichtroze blouse aan en een bijpassend colbert aan. Om haar hals prijkt een mooie ketting. Haar haren heeft ze netjes opgestoken en de lichte make-up maakt het helemaal af. In haar hand heeft ze haar aktetas die ze voorheen gebruikte voor school. Zenuwachtig draait ze aan de parel die aan haar oorsteker zit. ‘Dit is echt een slecht idee.’ Besluit ze dan. 

Meneer Clarckx springt op en pakt haar hand. ‘Niks! Je ziet er gewoon prachtig uit. Gewoon een heel andere vrouw. Nu meekomen want die mannen bakken er niks van.’

Gina zwaait naar Adeleine. ‘Bel me als er wat is!’

Adeleine blijft lachend achter. Zoveel plezier heeft ze nog nooit op haar werk gehad.

De rit verloopt zwijgzaam. Gina wordt er zenuwachtig van. ‘Waar loopt het op vast?’ Vraagt ze uiteindelijk. 

Meneer Clarckx zucht. ‘Kort gezegd groeien we niet meer. We willen een nieuw project starten, maar we kunnen niet tot een goede locatie komen. Die lijkt er niet te zijn. Ik riep dat ik hun maar beter kon ontslaan en met jou in zee kon gaan en toen riep Jonas dat ik je moest gaan halen. Mij werd tunnelvisie voor de voeten geworpen dus toen ben ik boos weggelopen en ben ik jou gaan halen.’

Gina knikt alleen maar. Kan ze het wel aan om haar ideeën op te dringen aan zoveel testosteron? Veel tijd om na te denken heeft ze niet, want ze zijn er. Met open mond staart ze naar het imposante gebouw. Vaak genoeg heeft ze langs dit gebouw gelopen en weggedroomd van een toekomst in een gelijkwaardig kantoor. 

De zenuwen gieren door haar lichaam als ze door de hal achter meneer Clarckx aanloopt. 

Bij een deur houdt hij halt. Er klinkt een verhit gesprek. Het geluid verstomt als de deur openzwaait en ze binnen lopen. Vier mannen staren haar aan. Het zweet breekt haar uit. ‘Goedemorgen.’ Stamelt ze zacht. Het blijft stil. Meneer Clarckx kucht overdreven. ‘Mijn hemel, Gina, wat een metamorfose.’ Jonas kijkt haar gevaarlijk aan. Met trots bekijkt hij haar van top tot teen. ‘Zeg dat wel, want kort geleden liep ze met haar haar in een rommelige toestand in een boeren overall geitenpoep te scheppen.’

Gina begint te lachen. ‘Ja dat is wel een zeer complete beschrijving.’

Jonas staat op en neemt haar mee naar de andere mannen. ‘Dit zijn David en Onno, twee van onze architecten.’

‘Aangenaam.’ Gina schudt hun de hand. ‘Aangenaam mevrouw Clarckx.’

Gina loopt naar Oscar en schudt ook hem de hand. Onhandig buigt hij voorover om haar een kus op de wang te geven, maar Gina draait zich alweer om en gaat zitten.  

‘Vertel, wat kan ik voor jullie betekenen?’

Ondertussen haalt ze haar schrijfblok en pen uit de tas. 

Weer valt er een stilte. Gina kijkt haar schoonvader vragend aan. ‘We zoeken een locatie. Grote huizen voor gezinnen.’

Gina bekijkt de papieren die op de vergadertafel liggen. Het valt haar op dat er gezocht wordt in de stad. Ze trekt de computer naar zich toe en tikt het een en ander in. Verwachtingsvol staren ze haar aan. Uiteindelijk draait Gina het scherm. ‘Dit gebied al bekeken?’

‘Dat is geen optie.’ Ketst Oscar af. 

Gina haalt diep adem en wendt zich tot haar schoonvader. ‘Gezinnen met jonge kinderen willen juist de stad uit. Die willen de rust en veiligheid van een dorp. Echter willen ze wel faciliteiten in de buurt zoals scholen, een supermarkt en verenigingen. Dit gebied heeft dat allemaal en een middelbare school op maximaal een half uur fietsafstand.’

Meneer Clarckx buigt zich voorover om de kaart op het scherm eens beter te bekijken. 

‘Geen gek idee.’

Triomfantelijk kijkt ze naar Oscar. Ze kan het niet laten. Jonas werpt haar een waarschuwende blik toe. Van binnen gloeit hij van trots. Dat is mooi wel zijn vrouw. 

‘Jullie zijn echt slechte gastheren zeg. Ik heb wel zin in thee onderhand.’

Meneer Clarckx proest het uit. Hij wijst naar de deur. ‘Gaan jullie dat gebied maar verkennen. Ik ga graag even verder in gesprek met mevrouw Clarckx.’

De mannen staan op en lopen vlug de ruimte uit. Jonas blijft nog even hangen. ‘Ik ben onder de indruk lieverd.’

‘Van hoe ik eruit zie of van mijn inbreng?’ 

Jonas laat zijn hand hard op haar pantalon neerkomen. ‘Pas op jij.’ Zegt hij met een knipoog. 

‘Tot later meisje.’

Haar schoonvader steekt zijn hand uit. ‘Kom, wij gaan zorgen dat jij thee krijgt.’

Op loopafstand van het kantoor zit het leukste theehuis van de omgeving. Gina heeft daar menig uren met Shirley doorgebracht. Ze zoeken een plekje uit en meneer Clarckx haalt meteen een schrijfblok tevoorschijn. 

‘Vertel, als jij een gezin zou stichten welke eisen stel je dan aan jouw woonomgeving?’

 Die vraag overvalt haar. Een gezin. Zou ze dat al op korte termijn willen? Enerzijds wel, maar ze merkt dat ze zich toch nog niet helemaal berust heeft in het huisvrouwen leven. De korte, maar interessante bespreking van zojuist heeft haar hernieuwde energie gegeven. Het kan toch niet zo zijn dat dat niet voor haar weggelegd is? Toch smelt haar hart bij het idee dat er ooit een kleine baby bij hun geboren zou kunnen worden als het hun gegund is. 

‘Wat ik net al noemde en wat ik eigenlijk nu heb. Een mooie, rustige omgeving maar met allerlei voorzieningen in de buurt. Binnen een paar minuten ben ik bij de dorpskern waar ik voor de primaire voorzieningen terecht kan en binnen twintig minuten ben ik in de grote stad. Het dorp heeft een basisschool en het volgende dorp heeft een middelbare school.’

‘Je zei dat gezinnen juist uit de stad wegtrekken. Waarom doen ze dat denk je? Het is toch juist ideaal om alles in de buurt te hebben?’

Gina schudt haar hoofd en neemt een slok van haar thee. ‘Kinderen moeten kunnen buiten spelen zonder dat er verkeer voorbij raast. De drukte van de stad brengt iets gehaast met zich mee. De huizen in de stad zijn vaak ook kleiner met name de tuin. Dorpen zijn gemoedelijker, er heerst saamhorigheid en het geeft rust.’

Meneer Clarckx kijkt haar even doordringend aan. ‘Je zegt dat kinderen moeten kunnen buitenspelen. Is dat mogelijk als je aan een rivier woont?’

Gina krijgt het warm. ‘Gaat dit nog over een locatie voor het nieuwe project? Wat is er toch met die rivier?’

‘Ik ben blij met jouw inbreng. Moeten we vaker doen.’

Gina straalt. Ze vergeet de rivier, ze vergeet het idee van het gezin. Ze doet er toe in de mannenwereld, dat is alles wat nu telt. 

Volwassenheid (11)

Gina schenkt een tweede kop koffie in. De zelfgemaakte koekjes smaken heerlijk. De deurbel gaat. Jonas staat op. ‘Wie zou dat nou zijn?’ Vraagt Gina. 

‘Ik heb zo’n vermoeden.’ Antwoordt Jonas als hij richting de deur loopt. 

Als ze de bekende stem van Oscar hoort slaakt een diepe zucht. Het was net zo gezellig. 

‘Goedenavond Gina.’

Gina werpt een koele blik toe. ‘Oscar.’ Zegt ze met een knik. 

Jonas lacht om haar hooghartige houding. Daar heeft ze ook alle recht toe. 

‘Wil je koffie?’ Vraagt ze, maar niet van harte.

‘Graag Gina.’

Met tegenzin pakt ze een kopje erbij en schenkt ze voor hem ook wat in. Het liefste kiept ze de hele zoutpot leeg, maar ze wil de gezellige avond met Jonas niet laten eindigen met een bestraffing. 

Ruw zet ze het kopje op tafel. Met haar armen over elkaar gaat ze bij de mannen zitten. 

‘Gina, ik wil je mijn excuses aanbieden.’

Enigszins wantrouwend, maar ook nieuwsgierig kijkt ze hem aan. ‘Ik luister.’ 

De mannen lachen. ‘Je maakt het me niet bepaald makkelijker zeg. Maar ik begrijp je gereserveerde houding naar mij toe. Daar heb je ook alle recht toe.’

Beetje bij beetje ontspant Gina wat meer. ‘Verklaar je nader.’

Het kost Jonas de grootste moeite om niet hardop te lachen. De koppigheid van zijn vrouw is vermakelijk. 

‘Jij staat bekend om jouw moeilijke karakter, de moeilijke dochter van de familie van Laeren. Ik heb dat aangenomen als de waarheid zonder eerst de moeite te nemen je daadwerkelijk te leren kennen. Het spijt me dat ik al mijn oordeel klaar had voordat ik zelf heb ondervonden hoe je eigenlijk bent. Maar zo werd er nou eenmaal over jou gesproken. Mijn mening heb ik te veel aan Shirley opgedrongen. Met als resultaat dat mijn vrouw onterecht onaardig tegen je gedaan heeft.’

Er springen tranen in haar ogen. Alle remmen gaan los. ‘Onaardig? Dat is nogal zacht uitgedrukt vind je niet? Mijn hele leven ben ik nog nooit een dag zonder Shirley geweest. We zijn eerder zussen dan nichten. Het is al moeilijk genoeg dat ik haar zo lang heb moeten missen! Tot overmaat van ramp geeft ze mij het gevoel alsof ik er niet meer toe doe en heeft ze mij behandelt alsof ik een vreselijk slecht persoon ben. Ik heb er veel verdriet van en jouw excuus betekent helemaal niks! Alles maak je weer ongedaan door te zeggen dat er nou eenmaal zo over mij gesproken werd! Als je ooit een carrièreswitch overweegt adviseer ik je roddeljournalist te worden!’

Tranen van frustratie stromen over haar wangen. Er valt een ongemakkelijke stilte. Jonas pakt haar hand vast en knijpt er bemoedigend in. Als ze in zijn ogen kijkt ziet ze een geruststellende blik. Dat verbaast haar. Eigenlijk zit te wachten op het moment dat Jonas haar naar de hoek dirigeert of haar per direct over de knie legt. Het gebeurt niet. 

‘Daar heeft ze wel een punt broer. Duidelijker kan ik het niet verwoorden. Misschien wat subtieler, maar feit blijkt dat ze wel gelijk heeft.’

Oscar blijft peinzend naar de grond kijken. 

‘Heeft Shirley vertelt wat ze allemaal heeft gezegd?’

Oscar haalt licht zijn schouders op. ‘We hebben het er wel over gehad, maar ik ben niet zo zeker of ik alles heb gehoord.’

‘Gina, wil je mij vertellen wat ze heeft gezegd tegen je?’

‘Nee, ik denk dat als jij even op een rijtje zet hoe jij denkt over mij en over ons huwelijk dat je het antwoord wel hebt.’

Oscar kijkt haar nu recht aan. ‘Ik ben blij dat je mij zo duidelijk een spiegel voorhoudt. Dank je wel daarvoor Gina. Het spijt me oprecht en ik ga eens goed overdenken hoe ik het goed kan maken met je.’

‘Je hoeft niks goed te maken. Geef het een kans om me te leren kennen. Zo simpel kan het zijn.’ Er klinkt verdriet in haar stem. 

Oscar staat op en Jonas loopt met hem mee naar de deur. ‘Gina wil geen kwaad woord spreken over Shirley en dat siert haar. Het weerhoudt mij er niet van om je te informeren over hun samenzijn van vanmorgen. Ik wil namelijk wel dat jouw vrouw aangesproken wordt op haar gedrag.’

Oscar trekt zijn wenkbrauw op. ‘Was het zo erg?’

‘Ze moet je alles zelf vertellen, maar een ding wil ik kwijt. Ze heeft ontrouw geïnsinueerd. Gina is er kapot van.’

Oscar knikt. ‘Ik begrijp het. Shirley en ik hebben flink wat te bespreken.’

Als Jonas weer de kamer inkomt ziet hij de verslagenheid bij Gina. ‘Het komt wel goed schat.’

Gina haalt haar schouders op. ‘Denk je?’

‘Heb je er ooit bij stilgestaan dat Shirley het getrouwde leven toch niet zo makkelijk vindt? Dat ze wellicht jaloers is op jou, omdat het bij jou makkelijker gaat dan verwacht?’

De tranen stromen bij Gina over haar wangen. ‘Misschien is dat zo, maar ik kan niet begrijpen dat dat groter is dan onze band.’

Jonas houdt haar stevig vast. ‘Ja dat moet vreselijk voelen meisje. Ik wou dat ik het van je kon wegnemen.’

Gina kruipt tegen hem aan. ‘Misschien moet je me afleiden.’ Klinkt het zachtjes.

Jonas grijnst. ‘Uw wens is mijn bevel mevrouw Clarckx.’

Volwassenheid (10)

Gina loopt fluitend het huis door. Het is een heerlijk weekend geweest Het was gezellig om alle ouders weer te zien en zondagavond heeft ze kort nog even gebeld met Shirley. Vandaag gaat ze naar haar toe. Eerst doet ze met Adeleine een rondje door het huis en eind van de ochtend heeft ze bij Shirley afgesproken. 

‘Adeleine? Kan je even helpen? Ik snap maar niet waarom die wasmachine niet doet wat ik wil.’

Adeleine steekt haar hoofd op het hoekje. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Waarom zijn er zoveel opties? Bij mam had ik gewoon een knop voor het aantal graden en dat was het. Ik wil dat beddengoed aanzetten, maar als ik dat programma kies kan hij niet aan.’

‘Het is eigenlijk heel simpel. Van links naar rechts. Eerst het programma, dan temperatuur en als laatst heel of half kiezen. Dan kan je hem aandoen.’

Gina zucht. ‘Dank je wel. Vind je het echt niet erg dat ik wegga?’

Adeleine rolt met haar ogen. ‘Jij begrijpt het principe van de hulp niet echt geloof ik. Al laat je me alles doen en ben je de hele dag weg. Het maakt niet uit.’

‘Ja, maar ik moet toch van je leren. Zorg wel goed voor jezelf hè. Eten, drinken, alles pakken hoor.’

Adeleine lacht. Ze zal het nooit echt leren, omdat het niet in haar zit. Hopelijk treft ze in het volgende gezin net zulke goede werkgevers als deze lieve mensen. 

Gina checkt voor de tiende keer hoe ze eruit ziet en doet dan haar jas aan. ‘Weet je zeker dat je gaat lopen? Ik kan een taxi bellen.’

‘Nee ik vind het niet erg om even te wandelen. Heerlijk juist. Succes en tot later. Bellen hoor als er iets is.’

En weg is ze. Vrolijk loopt ze naar de weg. Het is rustig dus ze kan zo oversteken naar het voetpad. Het is een zachte winterdag dus het is zeker geen straf om naar Shirley te lopen. 

Een tikkeltje zenuwachtig drukt ze op de bel van het grote huis. Oscar heeft een hele andere smaak dan Jonas. Shirley doet open. ‘Kijk nou! Wat zie je er goed uit Shir. Jeetje wat ben jij ineens volwassen.’

Er verschijnt een grote glimlach bij Shirley op het gezicht. ‘Kom binnen, kom binnen. Jij bent anders ook geen meisje meer hoor.’

Als Gina haar jas heeft opgehangen vliegt ze Shirley om de hals. Wat is het fijn om elkaar eindelijk weer te zien. ‘Hoe was jullie reis? Heb je genoten?’

Shirley schenkt twee koppen thee vol en schuift Gina een gebakje toe. ‘Het was fantastisch. Het voelt zo vertrouwd met Oscar en hij is zo lief en gezellig. We hebben gewandeld, vaak ergens wat geluncht en gedineerd en vooral veel gepraat om elkaar beter te leren kennen. Ik denk echt dat we heel goed bij elkaar passen. Niet zoals de meeste huwelijken van onze stand. Wat wij hebben is uniek.’ Iets in de toon van haar stem bevalt Gina niet zo. Alleen kan ze er niet goed de vinger op leggen wat het nu is.

‘Zeker nog geen pak op je billen gehad brave huisvrouw.’

Shirley bloost en kijkt naar buiten. ‘Wel? Shirley toch. Dat had ik niet van jou verwacht.’

‘Oscar is nog traditioneler dan jouw vader dus dan kan je je wel indenken hoe dat gaat.’

Als Shirley opstaat om de gebaksbordjes weg te brengen loopt Gina achter haar aan. ‘Jeetje Shir, wat vervelend. Wat had je in hemelsnaam gedaan dat je op jullie huwelijksreis hem boos gemaakt had?’

‘Hij vond mijn blouse te modern. Toen ik vroeg wat hij er niet goed aan vond zag hij dat als tegenspreken. Ik denk dat het hele hotel heeft gehoord hoe ik er van langs kreeg met de borstel. Maar daar kan jij over meepraten toch.’

Shirley steekt haar neus in de lucht. Gina voelt zich enigszins gekwets, maar probeert het luchtig te houden. ‘Nou ben jij gewoon heel volgzaam en lief dus ik verwacht niet dat jij vaak gestraft zal worden. Maar ik denk dat ze ons perfect gematcht hebben. Jonas is compleet anders dan Oscar en ik denk dat we bij onze mannen op onze plek zijn. Ik vind jullie leuk samen voor zover ik dat kan beoordelen en ik vind dat Jonas en ik ook heel goed bij elkaar passen.’

Shirley lacht schamper. Dat negeert Gina maar even, maar het voelt niet prettig.  

‘Oscar is ook heel romantisch hoor en hij is ook heel zachtaardig, maar hij heeft zijn standpunten. Volgens hem is Jonas strenger en hij denkt dat jij het heel zwaar zal krijgen. Jullie huwelijk zal echt een standenhuwelijk zijn. Zoals jouw ouders eigenlijk.’

Het steekt een beetje. Gina krijgt het gevoel dat Oscar een heel verkeerd beeld van haar heeft. ‘Is hij echt zo streng als Oscar beweert?’

Onverschillig haalt Gina haar schouders op. ‘Als ik hem moet vergelijken met iemand die een redelijke vraag bestempeld als tegenspreken dan zie ik mijn echtgenoot als een hele redelijke, milde man.’

Dat kwam er gemener uit dan bedoelt. Shirley blijft stil en de sfeer is gespannen. 

‘Ik denk dat ik verliefd ben.’ Zegt Gina in een poging de spanning te doorbreken.

Shirley trekt een wenkbrauw op. ‘Jij? Op Jonas?’ Er klinkt flinke spot door in haar stem. 

Gina probeert haar tranen weg te slikken. ‘Weet je Shirley, wij hebben nog nooit ruzie gehad en er is nog nooit een moment geweest dat ik het niet prettig vond om bij je te zijn. Als het getrouwde leven ons dit brengt dan begin ik mij af te vragen of die man van jou wel de juiste is voor jou. Het is overduidelijk dat hij een mening over mij heeft en dit projecteert op jou. Fijne dag en ik hoop dat het de volgende keer een stuk gezelliger is. Als er al een volgende keer komt.’

Zo snel als ze kan loopt Gina de deur uit. Pas als ze buiten is en een zijstraat ingelopen is doet ze haar jas aan. Meteen komen alle emoties eruit. Trillend en snikkend leunt ze tegen een muur. Gina haalt een paar keer diep adem en veegt boos haar tranen weg. Met snelle tred loopt ze terug naar huis. Een verbaasde Adeleine komt haar tegemoet als ze de voordeur hoort. ‘Wat ben jij snel terug.’

Dan ziet ze het betraand gezicht van Gina. ‘Och jeetje wat is er aan de hand? Is er onderweg iets gebeurd? Kom geef je jas.’

Ze pakt de jas van Gina aan en neemt de opnieuw huilende Gina mee naar de woonkamer. ‘Vertel eens waar je zo’n verdriet van hebt.’

Gina neemt dankbaar een zakdoek aan. ‘Het was helemaal niet gezellig. Shirley was heel afstandelijk en heel erg uit de hoogte. Dat ken ik helemaal niet van haar en ik ben weggelopen. Ik was zo gekwetst.’

Adeleine pakt haar hand en knijpt er bemoedigend in. ‘Wat ontzettend naar. Ik zou ook verdrietig zijn. Kan ik wat voor je doen?’

Gina knikt. ‘Wil je mijn telefoon pakken? Ik wil Jonas bellen.’

Adeleine geeft haar de telefoon en laat haar even alleen, zodat ze ongestoord kan bellen. 

Zodra ze Jonas hoort aan de andere kant van de lijn begint ze weer met huilen. 

‘Och jeetje lieverd is er wat gebeurd? Zal ik naar je toe komen?’

De verleiding is groot om ja te zeggen, maar ze wil het niet van zijn werk houden. ‘Nee dat hoeft niet het was gewoon heel rot bij Shirley en ik weet niet wat ik nu moet doen.’

Jonas blijft even stil. ‘Vertel het maar lieverd, ik ben even alleen gaan zitten zodat ik alle aandacht voor je heb.’

‘Ik vind dat ik heel respectvol bleef ook al was ik het oneens over een beslissing van Oscar. Het is niet aan mij om daarover te oordelen, maar Shirley deed ronduit respectloos en neerbuigend over ons. Ik kreeg heel erg het gevoel dat Oscar een mening over mij heeft en die overbrengt op Shirley. We hebben nog nooit ruzie gehad, maar ik kan me niet voor schut laten zetten, zelfs niet door Shirley. Het was gewoon heel naar.’

Het blijft weer stil. ‘Sorry ik wil helemaal niet jouw broer ergens van beschuldigen, maar zo kwam het over.’

‘Alsjeblieft meisje, verontschuldig je niet. Dat is niet nodig. Ik vind het heel erg voor je dat het zo gelopen is. Jullie hebben elkaar zo gemist en dan is het weerzien niet bepaald wat je voor ogen had. Hebben jullie erg ruzie gemaakt?’

Gina snuit even haar neus. ‘Nee helemaal niet. Ik ben opgestaan en heb gezegd dat ik hoop dat het de volgende keer gezelliger is, maar dat als ze de mening van haar man overneemt dat er dan geen volgende keer komt. Helemaal letterlijk zo zei ik het niet, maar het kwam daar wel op neer. Ook heb ik gezegd dat als haar man zo duidelijk een mening vormt over iemand die hij niet kent dat ik betwijfel of het dan wel zo’n geschikte man is.’

Er klinkt een lach. ‘Sorry het was niet de bedoeling om te lachen, maar ik denk dat je daar een hele slechte eigenschap van mijn broer blootlegt. Vanavond praten we er verder over. Maak je niet te druk oké? Probeer te ontspannen. Ga anders even met Adeleine een stuk wandelen of iets leuks doen.’

Gina zucht diep. ‘Fijn dat je even naar me geluisterd hebt.’

Jonas kijkt met een schuin oog naar zijn agenda. Een uurtje eerder weg moet geen probleem zijn. ‘Ik ben blij dat je me gebeld hebt. Tot later lieverd.’

Het kriebelt aangenaam van binnen als hij dat zegt. ‘Tot later lieve Jonas.’

Nog snikkend loopt ze naar de keuken om Adeleine te zoeken. ‘Wil je me leren hoe je die koekjes bakt waar je het laatst over had?’

Verschrikt veert Adeleine op. Ze had haar niet aan horen komen. ‘Gelukkig kijk je een stuk minder sip. Gaat het weer? Koekjes bakken, leuk! Ik stem voor!’

Gina lacht. Ze heeft nog nooit iemand ontmoet die zoveel praat als Adeleine.

Het is erg gezellig om zo samen te bakken. Adeleine leert haar de lievelingskoekjes bakken van Jonas en omdat het zo gezellig is en ze de smaak te pakken hebben leert Gina haar het succesrecept van haar citroentaart.

Door alle gezelligheid en plezier hebben ze geen benul van de tijd. Als de taart helemaal klaar is en de koekjes in het blik gedaan zijn schrikken ze dat het al eind van de middag is. Samen maken ze de keuken weer toonbaar. ‘Ik maak het hier wel af, zet jij even de droger aan?’

Als Adeleine naar het washok vertrokken is gaat Gina op zoek naar iets waarin ze de taart voor Adeleine in kan doen. Als ze de voordeur hoort kijkt ze verbaasd op de klok. Zou dat haar schoonmoeder zijn die onaangekondigd langskomt? Nee die zal aanbellen. 

Jonas loopt haar tegemoet. ‘Goedemiddag schoonheid.’

Gina kruipt dicht tegen hem aan. ‘Wat ben je vroeg. Is er iets gebeurd?’

‘Nee, ik ben eerder thuisgekomen om lekker bij jou te zijn. Wat ruikt het hier trouwens heerlijk.’

Adeleine komt ook weer de keuken in. ‘Huh Mijnheer wat bent u vroeg.’

Jonas lacht. ‘Goedemiddag Adeleine. Ik ben lekker op tijd thuis. Maar hebben jullie gebakken samen?’

‘Ja Adeleine heeft mij geleerd hoe ik jouw lievelingskoekjes maak en ik heb haar mijn beroemde citroentaart geleerd. Maar die maak ik nog wel een andere keer, deze is voor haar.’

Jonas geeft Gina een dikke kus. ‘Ik ben blij dat jullie je hebben vermaakt. Ga jij ook lekker naar huis Adeleine, ik betaal je gewoon je normale uren. En hier, neem je vrouw lekker uit eten vanavond.’ Hij steekt haar een envelop toe. 

Adeleine krijgt een kleur. ‘Nee hoor dat kan ik niet aannemen hoor echt niet. Niet doen hoor ik doe gewoon mijn werk en zoveel gewerkt heb ik vandaag niet en.’

Ze houdt even in als ze de stenge blik van Jonas ziet. ‘Ga je die envelop nog aannemen of moet ik eerst nog even wat anders doen?’

Verlegen neemt ze het aan. ‘Dank u wel. Ik weet niet wat ik moet zeggen Mijnheer. Ik ben sprakeloos.’

‘Bel je vrouw op dat je eraan komt en dat jullie uit eten gaan. En nu lekker gaan, want ik heb het nodige te bespreken met mijn vrouw.’

Adeleine zwaait en rent snel de deur uit. Gina loopt met Jonas naar de woonkamer en gaat lekker tegen hem aanzitten. Hij slaat een arm om haar heen. ‘Ik heb even met mijn broer gesproken. Nou ja, eigenlijk niet even maar een hele tijd. Ik heb verteld wat voor een fantastische vrouw jij bent en hoe blij ik ben dat jij in mijn leven bent. Ook heb ik hem duidelijk gemaakt dat het niet goed is om invloed uit te oefenen op de band tussen jou en Shirley. En nu wil ik heel graag weten wat Shirley precies tegen jou heeft gezegd waardoor je zo overstuur was.’

Het raakt haar dat Jonas zo in de bres gesprongen is voor haar. ‘Wat lief dat je met hem hebt gepraat. En dat je dat over mij gezegd hebt.’

Jonas streelt haar gezicht. ‘Ik heb alleen maar de waarheid gezegd, niets meer en niets minder. Nu wil ik antwoord op mijn vraag, want die ontwijk jij om Shirley te beschermen. Zie, ook dat siert je. Ondanks dat ze je gekwetst heeft bescherm je haar nog.’

Vertwijfeld staart Gina naar de grond. Waarschuwend knijpt hij in haar hand. ‘Nou ze had allemaal van die opmerkingen die zeer deden. Alsof ze me naar beneden wilde halen. Ook deed ze alsof haar huwelijk en match helemaal perfect is en door de dingen die ze zei leek het alsof ze ons huwelijk naar beneden wilde halen. Dat ons huwelijk vergelijkbaar is met dat van mijn ouders. En toen ik uiteindelijk zei.’

Er valt een stilte. Jonas geeft haar even de tijd. ‘Wat zei je lieverd?’

‘Ik zei dat ik denk dat ik verliefd ben. Toen lachte ze heel neerbuigend en vroeg ze of ik verliefd was op jou. Met een toon alsof het dan wel op iemand anders moet zijn.’

Ze gaat steeds zachter praten. Het voelt alsof ze haar vriendin verraadt en tegelijk een bekentenis doet naar haar echtgenoot.

Opgelucht haalt Jonas adem en hij knijpt haar haast fijn. ‘Ik ben blij dat jij dezelfde kriebels voelt.’

Verbaasd kijkt ze hem aan. Dan drukt hij een dikke zoen op haar mond. ‘Ik eh weet even niet wat ik moet zeggen.’

‘Je hoeft niks te zeggen lieverd. Ik ben gewoon blij dat we hetzelfde voelen. Ik denk dat het heel moeilijk zou worden als ik liefde voor jou ontwikkel en jij niet voor mij.’

Gina lacht. ‘Als ik bij je ben dan voelt het helemaal perfect, maar zodra je weg bent dan voel ik alle dwarsheid en weerstand weer optrekken.’

‘Daar hebben we mijn grote vriend voor.’ Hij knikt lachend naar de schouw waar de lat prominent pronkt. 

‘Maar even terug naar Shirley. Ik ben ontzettend trots op je dat je geen scène hebt getrapt en dat je heel netjes en duidelijk je uitgesproken hebt. Als jij zo tegen iemand had gesproken zoals zij tegen jou heeft gedaan dan had ik ervoor gezorgd dat je dagen niet zou kunnen zitten. Je hebt je eigenlijk een beetje te veel laten kwetsen. Dat zegt wat over hoeveel je geeft om Shirley. Ik ben echt ontzettend trots op je.’

Dan beseft Gina dat als Oscar hoort hoe Shirley zich heeft gedragen dat hij haar daar ook op zal aanspreken. Er draait zich een knoop in haar maag. Straks wordt Shirley gestraft door haar. ‘Wat is er Gina, wat kijk je ineens bang.’

Haar schouders beginnen te schokken. De tranen stromen over haar wangen. ‘Straks wordt Shirley misschien gestraft door mijn geklik.’

Jonas pakt haar schouders beet en dwingt haar hem aan te kijken. ‘Ik mag hopen dat ze gestraft wordt. Het is geen klikken. Als je dit voor me achtergehouden had en ik had hier later achter gekomen dan had ik jou gestraft. Niemand mag jou ooit zo behandelen. Zelfs je beste vriendin en schoonzus verdient daarvoor een ongenadig pak slaag. Al praat zij honderd keer zo tegen jou, dan verwacht ik dat jij dat ook honderd keer tegen mij verteld.’

Gina werkt zich los uit zijn greep om weer lekker tegen hem aan te kunnen kruipen. Hij troost haar en ze laat alles even op zich inwerken. Wat een dag. Het had in haar voorstelling zo anders kunnen lopen.

‘Zullen we samen koken?’

Verbaasd kijkt ze naar hem op. ‘Samen?’

Jonas lacht om haar verbaasde gezicht. ‘Ja ik kan helemaal niet koken en het lijkt mij wel leuk om samen te doen. Aangezien jij heerlijk bakt en kookt denk ik dat jij het meest geschikt bent om het mij te leren.’

Met een verbeterd humeur springt Gina op. ‘Nou aan de slag dan maar!’

Voorzichtig knoopt hij haar schort vast. Gina geniet van zijn aandacht. ‘Deze groenten moeten allemaal gesneden worden. Daar beginnen we mee.’

Ze schuift hem een mes en een snijplank toe. ‘Jij bent wel van de groente zeg. Ik heb nooit zoveel groente gegeten als nu met jou.’

Gina lacht. ‘Kletsen en werken tegelijk hoor, anders staan we hier vanavond nog. Gezond eten is belangrijk. En het is ook gewoon heel lekker. Ik kan niet wachten tot ik het gewoon allemaal weer uit de tuin kan halen.’

Met enige aanwijzingen en bijsturingen snijdt hij de aubergine en courgette. Gina doet de rest. Het gaat bij haar een stuk sneller. ‘Het is belangrijk dat je de pan eerst goed heet laat worden en je moet je aandacht erbij houden. Op mijn teken kan je de ui en knoflook in de pan doen.’

Jonas bekijkt haar aandachtig. ‘Waar zit je met je gedachte? Ik zei nu.’

Betrapt! Hij doet vlug wat ze vraagt. Onhandig roert hij wat in de pan. Hoofdschuddend pakt ze zijn hand. ‘Kijk zo moet het. Dan krijg je ook geen lamme arm.’

De rest van de ingrediënten doet ze erbij en dat laat ze zachtjes garen. In een andere pan bakt ze gehaktballetjes. Als alles gaar is doet ze alles in een pan en maakt ze de saus aan. 

‘Wat is dat?’ Vraagt hij verbaasd. 

‘Gnocchi. Echt super lekker dit zo samen. Mijn ouders houden hier helemaal niet van, maar ik ben er gek op. Het meeste wat ik kook vinden zij niks trouwens.’

Jonas snuift alle geuren op. ‘Ze weten niet wat ze missen. Ik heb trek gekregen.’

‘Eerst even brood snijden! Daarna kunnen we het opdienen.’

‘Ja mevrouw Clarckx.’ Lacht hij plagerig. Hij slaat een arm om haar heen. ‘Ik vind het gezellig met jou.’

Gina kust hem verlegen. ‘Ik vind het ook gezellig met jou.’

Volwassenheid (9)

Gina kijkt weg en draait zich weer terug. Waarom kon ze zich niet inhouden? Geamuseerd drinkt hij zijn koffie op. Hij ziet dat ze nadenkt en dat ze zichtbaar gefrustreerd is. Hij neemt de tijd om haar goed in zich op te nemen. 

‘Aangezien je het nodig vond om mij voor schut te zetten ten overstaan van mijn vader leek het me eerlijk om je ook te straffen in het bijzijn van mijn vader.’

Gina verstijfd. Dat zal toch niet? ‘Toch heb ik besloten dat niet te doen.’

Gina zucht opgelucht. ‘Kom bij me.’

Haar hart maakt een sprongetje als ze in zijn ogen kijkt. Hoe krijgt ze zichzelf toch elke keer weer in deze positie? ‘Kijk me aan Gina. Als je zo doorgaat dan zal ik je elke dag moeten straffen. Dat wil ik niet. Je gaat serieus met je gedrag aan de gang. Anders zal ik er wel voor zorgen dat je een gehoorzame vrouw wordt, maar dan op een andere manier.’

Gina slikt. Ze weet niet dat hij alleen maar zit te bluffen. 

‘Over de knie nu.’

Hij blijft haar strak aankijken. Even sluit ze haar ogen en haalt ze diep adem. Een beetje onhandig gaat ze over zijn schoot liggen. Jonas laat er geen gras over groeien. Hij begint haar meteen hard en snel op haar billen te slaan. Verschrikt trappelt ze met haar voeten. In korte tijd zet hij haar billen in vuur en vlam. Het duurt dan ook niet lang voor hij weer stopt. Er prikken tranen van pijn in haar ogen. 

‘Sta op.’

Snel krabbelt ze overeind. Ze heeft hem nog niet eerder zo boos horen klinken. Hij knikt naar de schouw. Zonder dat hij iets hoeft te zeggen voelt ze wat ze moet doen. Als ze de lat van de schouw pakt kan ze het huilen niet meer tegenhouden. Zonder hem aan te kijken overhandigt ze hem het tot nu toe meest gevreesde voorwerp. Haar lichaam trilt als ze zich over de leuning heen buigt. Als ze zijn hand troostend op haar rug voelt moet ze nog harder huilen. ‘Kom eerst maar even tot rust.’

Het lukt haar niet goed om te kalmeren. ‘Ik vind dat je vreselijk tegen me gesproken hebt. Erg onredelijk ook. Ik vind niet dat ik dat verdiend heb. Ook vind ik het niet kunnen dat mijn vrouw zich zo onbeheersbaar kan laten gaan. Dus ik vind dat een passende straf op zijn plaats is.’

Gina luistert naar zijn stem. Dat maakt haar rustiger. Hij heeft gelijk. Het was onbehoorlijk hoe ze tegen hem gesproken heeft en totaal onterecht.

Ondanks de spanning trilt ze niet meer. Dat is voor hem het teken dat ze er klaar voor is. Hij brengt de lat op en geeft haar de eerste, hard tik. Wanhopig hapt ze naar adem. Dit doet heel veel zeer. Ze knijpt een kussen fijn, maar presteert het om te blijven liggen. Het voelt als een brandende striem. Met moeite kan ze de verleiding weerstaan om het brandende gevoel van haar billen te wrijven. De volgende brandt mogelijk nog erger. Bij de derde slaat ze met haar vuisten in het kussen. ‘Au au au. Ik kan dit niet!’

Hij glimlacht om haar strijd. Ze doet zo haar best. ‘Ja hoor, dit kan jij wel.’

De vierde en vijfde komen zo rap achter elkaar. Daar was ze niet op bedacht. Boos veert ze op. Daar staan ze dan, neus aan neus. Zijn ogen spreken boekdelen. ‘Terug! Meer kansen krijg je niet. Geloof me, je wil het echt niet meemaken dat ik echt boos word.’

Zijn woorden laten haar rillen. Met grote tegenzin gaat ze weer in positie liggen. 

Jonas wisselt het tempo. Hij wil haar van haar stuk brengen. Het duurt dan ook niet lang voor ze zielig snikkend over de leuning ligt. Al haar verzet heeft ze opgegeven. ‘Zo hoort het meisje. De laatste tien krijg je om je een herinnering te geven zodat je je de komende tijd gedraagt.’

‘Nee nee nee alsjeblieft niet meer.’ Snikt ze wanhopig. 

‘Toch wel. Laat jij maar weten wanneer je er klaar voor bent.’

Even overweegt ze net zo lang niks te zeggen tot het tijd is om naar bed te gaan, maar die gedachte laat ze snel varen. In deze positie is het niet bepaald handig om hem uit te testen. 

Met haar hand veegt ze haar tranen weg. Een paar keer ademt ze diep in en uit. 

‘Ik ben er klaar voor Jonas.’

‘Goed dan. Het zal niet makkelijk voor je worden, maar ik verwacht dat je je best doet en in positie blijft liggen.’

Zonder op antwoord te wachten laat hij de eerste tik neerkomen. Verschrikt schudt ze haar hoofd. Dit doet nog veel meer zeer dan de eerste ronde. Elke drie seconde voelt ze die vreselijke lat neerkomen. Als een slappe vaatdoek hangt ze snikkend over de leuning. Zichzelf berustend in haar lot. Als ze de laatste, ergste tik voelt vloeit ook het laatste restje spanning uit haar lichaam.

Hij helpt haar met opstaan en hij houdt haar dan stevig in zijn armen. Zo blijven ze staan totdat ze alleen nog zachtjes snikt. ‘Het spijt me zo Jonas. Echt het spijt me heel erg.’

Hij geeft haar een kus. ‘Ik weet het lieverd.’

Hij veegt de losse haren uit haar gezicht. ‘Ga je maar even opfrissen. Daarna kunnen we nog even wat drinken.’

Gina pakt haar kleren en loopt voorzichtig naar boven. Elke beweging doet pijn. Even overweegt ze om dat onding te verbranden, maar als ze de pijn in haar billen voelt verwerpt ze die gedachte meteen. 

Als ze weer beneden komt zit hij in de woonkamer en heeft hij het gezellig gemaakt. 

Voorzichtig gaat ze naast hem op de bank zitten. Hij trekt haar knus tegen zich aan. ‘Gaat het meisje?’

Ze knikt. Hij kust haar. ‘Doet het veel zeer?’

‘Ja.’ Klinkt het klagend.

Hij glimlacht. ‘Heb je zin om morgenavond bij mijn ouders te eten? Zondag komen jouw ouders bij ons op de koffie. Maar als je geen zin hebt is het ook goed hoor.’

Een beetje vermoeid komt ze overeind. ‘Nee is goed, gezellig. Ik kwam je moeder nog tegen vandaag. We hebben afgesproken voortaan samen naar het dorp te gaan voor boodschappen.’

Jonas geeft haar haar glas aan. Ongemakkelijk wiebelt Gina wat heen en weer. 

‘Waarom laat je het niet bezorgen, dat is toch makkelijker?’

Gina haalt haar neus op. ‘Daar vind ik niks aan. Ik wil naar de supermarkt en de markt. Dat is veel gezelliger. Zeker samen met mijn schoonmoeder. Dan doen we iets samen.’

Jonas knikt. ‘Als jullie dat leuk vinden moeten jullie dat zeker doen.’

Zo wordt het toch nog een ontspannen avond. Ze kletsen wat en mijmeren over hoe Oscar en Shirley het hebben op reis. Het zit er al bijna op voor hun en ze kijken er naar uit om hun weer te zien.

‘Kom we gaan lekker naar bed.’

Gina laat zich graag meevoeren naar boven. Alle emoties en werkzaamheden op de dag hebben haar uitgeput. Als ze uit de badkamer komt zit Jonas op bed. ‘Kom eens hier.’

Hij klopt op zijn bovenbeen. Gina begint spontaan te huilen. ‘Ik heb echt genoeg gehad Jonas!’

Hij zucht diep. ‘Ik geloof niet dat ik om een discussie gevraagd heb.’

Ze is zo bezig met haar zelfmedelijden dat ze niet ziet wat hij van plan is. Als ze over zijn schoot ligt schuift hij haar slipje iets naar beneden. Hij pakt de tube zalf van het bed en knijpt er wat uit. Gina schrikt als ze de koele substantie op haar huid voelt. Meteen daarna ontspant ze als ze zijn hand voelt die voorzichtig over haar billen wrijft. ‘Meisje toch, je hebt nog zoveel te leren.’

Gina schaamt zich voor haar reactie. Wat haar betreft mag dit wel eeuwig duren. 

Ze is al bijna in slaap als hij haar omhoog helpt. Snel kruipt ze in bed. Als hij dit altijd doet na die vreselijke lat, dan mag het voorwerp toch blijven. Het duurt niet lang voor ze in een diepe slaap valt. 

Het is een droge winterdag. Gina is er al vroeg uit om de dieren te voeren. Als ze daarna gedoucht heeft maakt ze zingend en dansend een uitgebreid ontbijt. Het is immers weekend. Als Jonas fris en wel de keuke in loopt slaat hij een arm om haar middel. ‘Het getrouwde leven doet je goed’ Hij klopt veelbetekenend op haar billen. Gina bloost en doet haar best niet te laten merken dat het nog erg gevoelig is. ‘Wat heb jij er een werk van gemaakt zeg! Ik mag wel oppassen dat ik niet ontzettend aankom van al die lekkere verwennerijen van je.’

Gebiologeerd kijkt hij naar de taart. ‘Oh, maar het is allemaal heel gezond hoor. Dit is ontbijttaart, dat is allemaal heel verantwoord enzo. Alleen je croissantje met zelfgemaakte jam is wat minder verantwoord. En ik dacht ik maak een grote taart, dan kan ik wat aan je ouders geven vanavond.’

Jonas grijpt haar bij haar middel en trekt haar naar zich toe. Hij kust haar en streelt even teder over haar wang. ‘Ik heb zoveel geluk met jou. Ik kan me geen lievere vrouw wensen.’

Gina krijgt een kleur. ‘Ben je gek. Zo geweldig ben ik helemaal niet. Kijk maar naar gister.’

Jonas neemt het dienblad van haar over. Gina pakt de theepot mee. ‘Ieder echtpaar heeft onenigheid en strijd. Er zouden meer koppels moeten zijn die leven zoals wij. Dan zouden er veel minder echtscheidingen zijn. Een pak op de billen klaart de lucht.’ 

Gina snijdt een stuk van de ontbijttaart voor Jonas en schenkt een kop thee in. ‘Maar goed, jij kan toch ook wel eens iets doen waarvan we vinden dat het niet zo handig was of jij kan toch ook wel eens fouten maken.’

Jonas knikt. ‘Ja en dan praten we erover en krijg je alsnog billenkoek.’

Gina fronst. ‘Waarom?’

‘Omdat we daarna goede seks hebben.’ Lacht Jonas.

Gina hapt naar adem en gooit een servet naar zijn hoofd. ‘Jonas! Praat niet zo onbehoorlijk.’

De sfeer is meteen bepaald. Het is erg gezellig. Gina kletst honderduit over de dieren en hoe ze daarvan geniet. Ook kan ze niet wachten tot het voorjaar is om de mooie omgeving te kunnen schilderen. 

‘Morgen komen Oscar en Shirley weer terug. Zonde dat ze niet een langere reis hebben kunnen maken, maar ik denk dat ze dat in de zomer wel inhalen. Ik zal blij zijn als ik maandag weer met mijn broertje aan het werk ben.’

Gina weet zeker dat ze maandag even bij Shirley langs gaat. ‘Zullen we anders even wat boodschappen voor ze halen? Dan komen ze tenminste een beetje ontspannen thuis. En misschien kan ik wat te eten voor hun klaar zetten?’

Jonas knijpt zachtjes in haar hand. ‘Dat is lief van je. Dat gaan we straks zeker even doen. Ik wil vandaag ook nog een klein beetje werken. Hooguit een uurtje hoor, maar er is nog het een en ander blijven liggen.’

Gina knikt. ‘Goed. Ik ga even opruimen. Dan kan ik als jij werkt nog even wat schilderen als je het goed vindt.’

Jonas legt zijn vinger onder haar kin en dwingt haar hem aan te kijken. ‘Jij mag altijd schilderen. Of ik nou aan het werk ben of niet. Heb je dat begrepen lieverd?’

Gina slikt. ‘Ja maar…’

Hij geeft haar een tik op haar billen. Dat voelt ze behoorlijk na het pak slaag van gister. 

‘Begrepen?’

Nog even en ze verdrinkt in zijn ogen. ‘Ja schat.’

Hij knipoogt en drukt een kus op haar mond. 

Voor ze naar het dorp gaan wil Gina nog snel even de woonkamer stofzuigen. Dat doet ze wel een beetje op zijn Gina’s. Wat je niet ziet is er ook niet. Jonas kijkt het aan. Hij wil haar niet ergens op aanspreken. Hij ziet dat ze ontzettend haar best doet. Dan weet hij hoe hij haar kan helpen. ‘Zal ik de bank even voor je verschuiven? Dan kan je daarachter er ook bij. Je moet ervan profiteren als ik thuis ben liefje.’

Gina bloost. Ze zou er gewoonweg niet aan denken om iets te verschuiven om erachter ook schoon te maken. Teleurgesteld in zichzelf stampt ze de woonkamer door. Verwoede pogingen om haar tranen terug te dringen mislukken. Jonas drukt de stofzuiger uit. Bezorgd pakt hij haar vast. ‘Wat is er aan de hand? Heb ik iets verkeerds gezegd?’

Boos schudt ze haar hoofd. ‘Ik ben een waardeloze huisvrouw. Als je dat niet zou zeggen over de bank dan zou er over een jaar genoeg stof liggen om de boerderij mee in te pakken.’

Jonas kan er niks aan doen, maar hij moet erg lachen om haar dwarse, stampvoetende houding. ‘Het is niet grappig!’

Er stromen nog meer tranen over haar wangen. Hij neemt haar gezicht in zijn handen en kust haar. ‘Je bent zo lief. Het maakt toch niet uit. Je bent nog zo jong. Denk je dat onze moeders meteen alles konden? Mijn moeder deed de was toen ze net getrouwd was met mijn vader en alle witte overhemden van mijn vader waren daarna roze.’

Er verschijnt een glimlach op haar gezicht. ‘Zo erg ben ik dus niet.

Jonas schudt zijn hoofd. ‘Nee lieverd, je bent juist fantastisch.’

Volwassenheid (8)

Adeleine ruimt al fluitend de boodschappen op. ‘Ik hoop niet dat we je een naar gevoel hebben gegeven. Ik heb er persoonlijk nogal moeite mee hoe ze tegen je sprak.’

Adeleine haalt lachend haar schouders op. ‘Ik ben het gewend. Eigenlijk denk ik dat jij een beetje uniek in jouw soort bent. Als ze hoort dat ik jou Gina noem dan wordt ze gek. Jouw man ook trouwens.’

Gina heeft de mooiste vazen uit de bijkeuken gehaald. ‘Echt? Wat een onzin. Ik ben niet meer of minder dan jij. Ik zal nooit wennen aan dat standengezanik.’

Grinnikend schuift Adeleine de telefoon naar Gina. ‘Je hebt beloofd te bellen. Misschien moet je het even doen. Het is al aardig laat.’

Verschrikt kijkt Gina naar de klok. Dat is wel wennen dat ze nu een telefoon heeft en dat er verwacht wordt dat ze die ook gebruikt. ‘Bedankt dat je me eraan herinnert.’

Het duurt niet lang voor Jonas opneemt. ‘Goedemiddag Gina. Hoe gaat het?’

Gina zucht. ‘Zo klink je net alsof een klant je opbelt. Ik ben je vrouw hoor. Vanmorgen sprak je nog heel anders tegen mij.’

Er klinkt een geïrriteerde zucht. Meteen heeft Gina spijt van haar reactie. In plaats van het goed te maken maakt ze het alleen maar erger. ‘Als ik zin heb in een zakelijk gesprek dan zoek ik wel een baan.’

Nog zo’n geïrriteerde zucht. ‘Gina Clarckx, na het avondeten zorg jij dat je met je blote billen in de hoek gaat staan van de woonkamer. Zorg ervoor dat ik je er niet aan hoef te helpen herinneren. Daarna zal je wat beleven jongedame.’ 

Het kost haar grote moeite om niet hem de huid vol te schelden. ‘Heb je dat begrepen? Ik wil graag een reactie als ik met je praat.’

‘Voel je je nou stoer? Kunnen al je collega’s het horen? Stoer hoor om de baas te spelen over je vrouw! Zoek het lekker uit.’

Kwaad drukt ze de telefoon uit. Adeleine staart haar met open mond aan. Ergens halverwege is ze in een beweging blijven steken waardoor haar hand een beetje vreemd in de lucht hangt. Als Gina dat ziet begint ze te lachen tot de tranen over haar wangen lopen. Adeleine lacht niet mee. ‘Jij hebt echt lef. Of zin in pijn. Maar ik weet wel dat ik niet met je zou willen ruilen vanavond.’

Gina heeft spijt van haar explosieve reactie. Dit zal haar duur komen te staan. Er klinkt een meldingstoon van een inkomend bericht. Nee, alleen mijn vader heeft wat meegekregen. Ik zat namelijk met hem in overleg. Je bent echt veel te ver gegaan zojuist. 

‘Wil jij de bloemen even verder schikken? Dan zet ik het stoofvlees vast op.’

Binnen mum van tijd staat de stoofschotel te pruttelen. Dit gerecht heeft ze zo vaak met haar moeder gemaakt dat ze het kan maken met haar ogen dicht. Pas als alles klaar staat reageert ze op zijn bericht. 

Ik weet het. Het spijt me, maar je maakt me ook zo boos.

Niet veel later krijgt ze een reactie. Maar nooit zo boos als ik nu ben. Ik geloof niet dat je echt spijt hebt. Dan had je je wel anders opgesteld. We hebben het hier vanavond wel over. x.

Dat kusje erachter doet haar wat. De zenuwen slikt ze weg. Hoe kan het dat ze zich toch altijd zo in de problemen werkt. 

Adeleine drukt een beker koffie in haar handen. ‘Nog voor Mijnheer Clarckx thuis komt ben ik vertrokken.’

‘Dan ga ik met je mee.’

Adeleine schudt haar hoofd. ‘Echt niet. Dan heb ik het straks weer gedaan.’

‘Dan hoop ik maar dat mijn kookkunsten hem wat kunnen milder kunnen stemmen.’

De rest van de middag vliegt voorbij. De boodschappen die nog bezorgd zouden worden pakt Adeleine aan terwijl Gina zich uitleefd in de keuken. Het hele huis ruikt heerlijk naar het gerecht wat Gina gemaakt heeft. Adeleine kijkt op de klok. ‘Nou ik ga maar. Sterkte vanavond. Fijn weekend en tot maandag.’

Gina geeft haar een knuffel en Adeleine vlugt dan letterlijk het huis uit. In de verte ziet ze hem al aan komen rijden. Snel steekt ze nog even wat kaarsen aan op de eettafel. Fijn weekend had Adeleine gezegd. Daar had ze nog niet bij stil gestaan. Een heel weekend met Jonas. Als ze zijn boosheid überhaupt zou overleven.  

Er draait zich een knoop in haar maag als ze de sleutel in de deur hoort. Met haar zoetste glimlach loopt ze hem tegemoet. Hij kijkt haar strak aan. Zijn strenge blik maakt haar nerveus. Zwijgzaam staren ze elkaar aan. Voorzichtig loopt ze dichter naar hem toe. Onverwachts trekt hij haar bezitterig tegen zich aan. Zacht drukt ze haar lippen op die van hem. Hij kust haar hebberig terug. ‘Goedenavond echtgenoot.’ Fluistert ze. 

‘Goedenavond opvliegend meisje.’ Met een simpele zin voelt ze zich enorm op haar plek gezet. Schuldbewust slaat ze haar ogen neer. ‘Wat ruikt het lekker.’

Als door een wesp geprikt rent ze naar de keuken. Hoofdschuddend trekt Jonas zijn jas uit. Gina is net op tijd om de groente te redden. Het vlees staat al een tijd te pruttelen, dat zal voorlopig niet verbranden. Met beleid maakt ze de borden op. De gegratineerde aardappels, het stoofvlees en de groente schikt ze vakkundig op de borden. Tevreden neemt ze het mee. Haar schoonmoeder heeft haar een geschikte rode wijn aanbevolen. Die staat al klaar op tafel. Als ze met de borden naar de eettafel slaat haar hart een slag over. Hoe hij zit aan tafel, met zijn been nonchalant over de de ander, arm los leunend op de stoel, gemene grijns en fonkelende ogen. Woestaantrekkelijk! ‘Tering, ik wist niet dat verliefd worden zo hard binnen kan komen.’

Het kost hem moeite om het niet uit te proesten van het lachen. ‘Dat is geen taalgebruik voor een jonge dame. En zeker niet voor mijn vrouw!’

Hij laat zijn hand hard op de tafel neerkomen. Daar schrikt ze van. Met trillende handen zet ze de borden op tafel en gaat zitten. ‘Het spijt me. Het overviel me gewoon nogal.’ Zegt ze timide.

Jonas blijft haar strak aankijken. ‘Eet smakelijk Gina.’

‘Eet smakelijk Jonas.’

Hij pakt zijn vork, maar houdt hem nog even doelloos vast. ‘Wat kwam er precies zo hard binnen?’

Gina verslikt zich haast in een champignon. ‘Dat je zo ontzettend knap bent. En zo eh hard, standvastig en toch liefdevol. Denk ik.’

Hij blijft grijnzen. 

Het valt haar op dat hij onder de indruk is van haar kookkunst. Hij geniet er zichtbaar van. 

‘Hemels. Je hebt voortreffelijk gekookt. Dank je wel Gina.’

Het brengt haar even van haar stuk. Ze heeft haar vader nog nooit iemand horen bedanken voor het eten. ‘Lief dat je dat zegt.’

Hij knipoogt naar haar. Ze wordt helemaal warm van binnen. Voorzichtig nipt ze aan de wijn. 

‘Ben je al uitgegeten?’

Gina knikt. ‘Ik heb niet zo’n trek.’

‘Laat je wijn maar even staan. Ik wil je niet roezig hebben.’

Hij pakt hun borden van tafel. ‘Nee, ben jij gek, ga zitten.’

Als ze hem aankijkt ziet ze een bepaalde blik waardoor ze zich beseft wat zijn bedoeling is. Het voelt zo tegennatuurlijk, maar het lukt haar om zonder te mopperen naar de woonkamer te lopen. Het is even priegelen, maar het lukt toch om met haar trillende handen haar rok los te maken. Ze legt deze op de leuning van de bank. Daarop legt ze haar maillot en als laatste met de grootst mogelijke tegenzin haar slipje. Er ontsnapt haar een traan. Een traan van boosheid, frustratie en schaamte. Bovenal voelt ze spijt. Ze kan er niet bij dat ze daadwerkelijk zo vreselijk tegen hem gesproken heeft. Ze leunt met haar voorhoofd tegen de muur. Het voelt erg beschamend om zo als een klein kind in de hoek te staan. 

‘Kijk, zo zie ik het graag.’ Jonas klinkt kil en afstandelijk. 

Ze ruikt koffie. Meteen voelt ze de weerstand weer opborrelen. Gaat hij nou daadwerkelijk koffie drinken terwijl ze daar zo staat?

Gefrustreerd balt ze haar handen tot vuisten. Jonas merkt haar veranderende lichaamshouding op. Hij gaat er eens goed voor zitten. Dit gaat een interessante avond worden. 

Met een ruk draait ze zich om. Hij kijkt haar waarschuwend aan. Een paar tellen kijkt ze hem fel aan. Hij zit in zijn stoel, met inderdaad koffie. De slechtste krachttermen komen bij haar boven. Even haalt ze diep adem.   

Volwassenheid (7)

Het is eind van de middag als ze wakker wordt. Gina luistert waar Adeleine is. Het is stil. Voorzichtig loopt ze naar beneden. ‘Zo heb je lekker geslapen?’ Adeleine kijkt haar bezorgd aan. ‘Was je zo moe? Geeft niet hoor. Ga maar lekker zitten. Wil je wat hebben? Je zal wel honger hebben. Ik zal even je bord pakken. Ik heb een broodje voor je gesmeerd, niks bijzonders hoor gewoon een broodje.’

Gina wrijft over haar slapen. ‘Sorry Adeleine. Ik ben in de war. Dit is mijn leven niet. Ik wil helemaal niets leren.’

‘Ik begrijp het mevrouw.’ Adeleine kijkt haar even bezorgd aan. ‘Oh ik wil me nergens mee bemoeien, maar je telefoon bliepte een aantal keer. Misschien is het belangrijk.’

Gina pakt de telefoon en kijkt op het scherm. Het zijn berichtjes. Allemaal van Jonas. Eerst om haar te bedanken voor het lieve briefje. Dan om de lunch de hemel in te prijzen en vervolgens een bezorgd berichtje omdat ze niet reageert. Ze besluit heel kort te reageren om hem niet boos te maken.

De rest van de dag probeert ze Adeleine te ontwijken. Het lukt aardig, voornamelijk omdat Adeleine haar met rust laat.

Als ze de deur hoort merkt ze pas dat het heerlijk ruikt. Blijkbaar heeft Adeleine eten opgezet. Adeleine staat al klaar met haar jas aan. ‘Goedenavond Mijnheer.’

‘Dag Adeleine is het goed gegaan?’

‘Ja hoor, ze leert snel. Komt vast goed.’ Zonder verdere confrontatie aan te gaan loopt ze de deur uit.

‘Dag knappe vrouw. Hoe gaat het?’

Hij neemt haar in zijn armen en houdt haar stevig vast. Gina wringt zich los. ‘We moeten praten.’

Jonas kijkt haar even strak aan. Het kriebelt in haar buik. ‘Wacht, ik haal het eten van het vuur anders brandt het aan.’

Snel loopt ze naar de keuken. Ze draait het gas uit en barst dan in huilen uit. Dit maakt de verwarring compleet. Vanaf het moment dat hij in haar aanwezigheid is wordt ze weer de brave, welwillende huisvrouw. Zodra hij uit het zicht verdwenen is wordt ze weer de opstandige, weerbarstige Gina.

‘Kom bij me Gina, je wilde praten. Hier ben ik. Praat met me.’

Hij neemt haar mee naar zijn makkelijke stoel en trekt haar op schoot. Ze legt haar wang op zijn schouder. ‘Ik heb het zo verpest. Ik ben zo in de war. Adeleine heeft gelogen. Ik heb vandaag helemaal niks van haar geleerd.’

Jonas ademt rustig. Het brengt ontspanning. ‘Ik ben een slechte vrouw geweest.’

Jonas streelt haar rug. ‘Wat goed dat je me dit vertelt. Ik ben blij dat je eerlijk bent. Wat maakt je zo in de war?’

Er ontsnapt een traan uit haar ogen. ‘Ik vind het moeilijk om te accepteren dat ik nooit meer zal zijn dan alleen maar een simpele huisvrouw. Ik heb altijd makelaar willen worden. Een eenvoudige versie van wie jij bent zeg maar.’

Jonas houdt haar nog steviger vast. ‘Je zal nooit een simpele huisvrouw zijn. Je bent mijn vrouw. De vrouw naast mij. Samen zijn we een team. Mijn vader kan wel een goede frisse blik gebruiken binnen het bedrijf. Wij zijn allemaal gefocust, hebben misschien wel last van tunnelvisie. Ga met hem sparren. Gewoon als schoonvader en schoondochter. Wie weet steekt hij wat van je op en jij van hem.’

Gina gaat rechtop zitten. ‘Ben je niet boos?’

‘Nee Gina, ik ben niet boos. Je bent eerlijk, je bent in de war. Het is een compleet nieuw leven waar je in bent gerold. Ik verwacht niet dat je in een keer perfect alles accepteert.’

Gina haalt diep adem. ‘Het spijt me zo. Ik heb iedereen teleurgesteld vandaag.’

‘Wie dan? Je bent eerlijk geweest, je hebt je emoties getoond en je hebt je gevoelens en gedachten met me gedeeld. Morgen nieuwe dag nieuwe kansen.’

Gina huilt. Het is allemaal zo ingewikkeld. Was Shirley er maar om haar te helpen.

‘Adeleine probeerde zo te helpen, maar ik liet haar niet toe.’

‘Het is al goed meisje. Het is niet erg. Je doet zo je best. En vandaag vond je het lastig. Ik ben blij dat je zo open en eerlijk bent tegen me.’

Gina kijkt hem bedenkelijk aan. ‘Ben je echt niet boos?’

Hij lacht. ‘Nee, tenzij je me nog langer laat wachten met eten dan word ik wel boos.’

Gina lacht. ‘Oké, ik begin ook wel trek te krijgen ja.’

Het is een gezellige avond. Ze praten nog veel over haar onzekerheden, haar frustratie en haar angst om niet te kunnen voldoen aan zijn verwachtingen. Het is dan ook laat als ze eindelijk in slaap vallen.

De volgende ochtend begint Gina met goede moed aan een nieuwe dag. Het loopt precies hetzelfde als de dag ervoor. Als Adeleine de gang in loopt, loopt Gina haar meteen tegemoet. ‘Het spijt me van gister. Ik hoop dat ik het vandaag goed kan maken met je.’

Adeleine slaat een arm om haar heen. ‘Joh het is al helemaal goed. Zullen we er een leuke dag van maken vandaag?’

Gina knikt. Ze draait zich om naar Jonas en geeft hem een kus. ‘Vergeet je lunch niet lieverd?’ Jonas schudt zijn hoofd. ‘Die heb ik allang veilig gesteld. Fijne dag schat. Ben je me even halverwege de dag?’

Gina knikt. Hij geeft een bemoedigende tik op haar billen. ‘Ik ben trots op je meisje.’

Gina houdt hem nog even stevig vast.

‘Maar wat jou betreft Adeleine.’ Hij laat een korte stilte vallen. Er verschijnt meteen een kleur op haar gezich. Gina kijkt gespannen toe. Hij zal toch niet?

‘Ik ben er niet van gediend dat je tegen me liegt. Ook al was het uit goede bedoeling.’

Hij pakt een spatel die hij overduidelijk al klaargelegd had en knikt naar het werkblad. Adeleine laat haar broek zakken en leunt met haar armen op het werkblad. Gina staart haar man met grote ogen aan. Jonas laat de spatel tien keer hard neerkomen. Adeleine trekt een van pijn verwrongen gezicht. ‘Goed. Laat me dit in de laatste dagen dat je hier bent niet nog een keer hoeven doen.’

Adeleine komt overeind en wrijft over haar billen. ‘Nee Mijnheer. Het spijt me dat ik gelogen heb.’

Hij knikt goedkeurend. De verbaasde Gina geeft hij nog een laatste kus en dan loopt hij echt de deur uit.

Adeleine heeft haar broek weer omhoog gedaan en leunt nonchalant tegen de muur. Gina voelt een steek van jaloezie.

‘Oké Adeleine, op naar de dieren. Alleen die boodschappen? Die gaan we toch echt in de winkel doen.’ 

Adeleine loopt achter Gina aan en als ze haar ingehaald heeft slaat ze een arm om haar heen. ‘Ik ben blij dat je je beter voelt dan gister.’

Gina lacht voorzichtig. ‘Het spijt me echt dat ik gister zo’n monster was. Ik moet nog zo wennen aan dit leven.’ Met een wijds gebaar zwaait ze om zich heen.

‘Ik snap het wel. Zo’n huwelijk uit status in plaats van liefde is niet niks. Je kan er nog zo in geloven, de praktijk blijft toch hard werken om het te laten slagen.’

Gina knikt. ‘Maar eigenlijk is dat wel bij elk huwelijk.’

Gina duwt de staldeuren open en trekt het overall aan wat Adeleine haar gister heeft aangeraden. Het zit een beetje vreemd zo over haar rok, maar dat hindert niet. Haar schoenen verwisselt ze voor laarzen. Samen verversen ze het voer voor de geiten en het water wordt ook vervangen. ‘Zeker met deze kou zou ik het water vaker op een dag verversen. Anders is het wel heel koud. Ze zijn nou eenmaal verwend door mij.’

Daar zou Gina nooit bij stil gestaan hebben. ‘Staat dat op die instructielijst die je voor me gemaakt hebt?’

Adeleine knikt. ‘Dank je wel. Vertel eens wat meer over jezelf. Hoe oud ben je? Ben je getrouwd? Je komt hier niet vandaan toch? Ik kende je eerst nog niet dus ik denk dat je niet hier woont.’

Adeleine pakt de bezem aan van Gina. Samen vegen ze de stal. ‘Ik ben 28. Oorspronkelijk kom ik uit de hoofdstad, maar woon sinds zeven jaar met mijn vrouw in Venen. Ik heb voor de rest geen school afgemaakt dus ik werk bij gezinnen in de huishouding. De laatste drie jaar ongeveer voor Mijnheer Clarckx en over vier weken ga ik naar een familie in de stad.’

Gina laat alle informatie even op zich inwerken. ‘Hoe heb je jouw vrouw leren kennen? Jullie zijn getrouwd uit liefde neem ik aan.’

Adeleine begint hard te lachen. ‘Ja mijn familie had voor mij een hele andere partner voor ogen. Maar die heb ik voor het altaar laten staan. Op dat moment had iedereen het te druk met de bruiloft waardoor ik kon vluchten met Mara. We waren altijd al vriendinnen. Alleen haar ouders lieten haar wel vrij in haar keuze voor de liefde. Het zijn fantastische mensen. Dus ik ben mijn familie verloren, maar ook een familie rijker.’

Al kletsend lopen ze naar de kippen. ‘In de winter leggen de kippen over het algemeen niet. Dus als je eieren wil moet je die in de winkel kopen. Maar je moet wel goed voor ze zorgen. Ze hebben lichaamsbeweging nodig om zich goed warm te houden. En ze moeten goed eten natuurlijk.’

Gina probeert alles zo goed mogelijk te onthouden wat Adeleine haar allemaal laat zien en vertelt. Ze lopen nog een stukje verder het land op waar normaal de moestuin is. ‘Als het straks voorjaar wordt is dit wel jouw verantwoordelijkheid. Heb je verstand van groente verbouwen?’

Gina knikt. ‘Ik ben altijd gek geweest op het buitenleven. Mijn ouders wilde geen dieren, maar groenten en fruit telen deden we wel zelf.’

‘Mooi. Negeer die pagina’s uit mijn instructieboekje dan maar.’

Gina haakt haar arm in die van haar. ‘Kom ik doe dit overall uit en dan gaan we lekker naar binnen.’

Het is aangenaam warm binnen. Samen lopen ze naar de bijkeuken. In een kast staan alle schoonmaakspullen keurig geordend. ‘Hier staan alle schoonmaakspullen. Hier op de deur heb ik een briefje geplakt met welke kleuren en middelen voor welk doeleinde is. Je wil natuurlijk niet met de doek van de wc het bureau van je man schoonmaken.’

Gina schiet in de lach. ‘Ach als hij onuitstaanbaar is behoort het tot de mogelijkheden.’

Adeleine grijnst. ‘Dan ben je in ieder geval verzekerd van een pak op je billen.’

Gina bloost en voelt zich ongemakkelijk. Adeleine merkt het. ‘Sorry ik wil je niet in verlegenheid brengen.’

Ze pakt wat spullen. ‘Ik ga er van uit dat je weet hoe je moet poetsen. Daar twijfel ik niet aan. Er zijn alleen een paar dingen waar Mijnheer specifieke wensen voor heeft en dat zal ik je laten zien.’

De tijd vliegt voorbij. Gina geniet ervan om te kletsen met Adeleine. Het is jammer dat ze over twee weken afscheid moet nemen. De hele bovenverdieping is gedaan. Het is eind van de ochtend en Gina heeft dorst. ‘Zullen we een boodschappenlijst maken onder het genot van een kopje thee?’

Adeleine knikt. ‘Is goed, lekker.’

Gina wil het water opzetten, maar Adeleine is haar voor. ‘De vrouw des huizes zet nooit thee voor de hulp.’

Verontwaardigd zet Gina de waterkoker aan. ‘Wat een onzin. In mijn huis beslis ik dat zelf wel. En als Jonas daar problemen mee heeft gaat hij zelf maar over de knie.’

Adeleine proest het uit. ‘Laat het hem maar niet horen.’

Ondertussen heeft Adeleine een theepot klaargezet en twee grote theeglazen. Gina vult de pot en pakt de boodschappenlijst en een pen. ‘Kom we gaan in de salon zitten. In de serre is het nu niet zo warm.’

‘Ik heb gister wel gewoon boodschappen besteld hoor. Die komen eind van de middag. Maar niet zo uitgebreid, want ik wilde het vandaag nog een keer met je doen zodat je alles zou weten.’

Gina zucht. ‘Ik ga echt never nooit meer bestellen. Ik wil naar de winkel en naar de markt.’

Adeleine schudt haar hoofd. ‘Je hebt geen rijbewijs. Hoe wil je alles meenemen?’

‘De ene hand een boodschappenmand en de andere hand een boodschappentas op wielen. En ik kan best een paar keer per week boodschappen doen.’

‘Wat jij wil.’

Samen stellen ze de boodschappenlijst op. Adeleine geeft haar tips over wat Jonas graag eet en drinkt en welke verzorgingsproducten hij graag in huis heeft.

Als ze alles doorgenomen hebben staat Gina op. ‘Ga je mee?’

Adeleine kijkt haar afwachtend aan als ze bij de deur staan. ‘Mevrouw, volgens mij liggen de sleutels, de telefoon en de pinpas nog in de keuken.’

‘Heb jij die niet dan? En noem me alsjeblieft Gina.’

Adeleine grijnst. ‘Oké Gina, maar vanaf nu is het jouw huis, zijn het jouw boodschappen en moet jij daaraan denken.’

Gina rolt met haar ogen en loopt terug. Aan de kapstok hangt haar handtas.Alles propt ze daarin. ‘Die telefoon is echt onhandig, die laat ik thuis hoor.’

Adeleine kijkt bedenkelijk. ‘Geloof me, daar zal Mijnheer Clarckx niet blij mee zijn. Stel dat er wat gebeurt en je kan niemand bellen of hij heeft je ergens voor nodig en je neemt niet op. Hoe denk je dat hij zal reageren?’

Gina ziet hem al staan met zijn strenge blik en de haarborstel in zijn handen. ‘Oké, dan kan ik straks in het dorp gelijk kijken naar een grotere tas.’

Het is een flinke wandeling naar het dorpsplein. Gina twijfelt of ze in de winter echt een paar keer per week dit zal ondernemen. Maar als ze op de markt aankomen weet ze weer waarom ze het doet. Ondanks dat er vanwege de winter veel marktkramen er niet zijn is het toch erg gezellig. ‘Eerst even snel de supermarkt in, dat is het handigst lijkt me.’

Gina knikt. ‘Doen we.’

Als ze een tijdje later weer buiten komen is Gina blij dat Adeleine mee is. Twee extra handen zijn nu erg welkom. ‘Nu op zoek naar een tas voor jou.’ Adeleine sleept haar mee naar een kraam. Gina ziet meteen een tas waar ze helemaal weg van is. ‘Die is echt gaaf! Mevrouw zou ik die eens mogen bekijken alstublieft?’

Het is een beetje norse dame. Zonder al te veel woorden reikt ze de tas aan zonder Gina uit het oog te verliezen. Gina bekijkt hem van alle kanten. ‘Perfect. Wat kost deze, mevrouw?’

‘Even kijken hoor. Honderdzestig euro.’

Gina zucht even. ‘Gewoon doen.’ Adviseert Adeleine. Gina kijkt bedenkelijk. ‘Zal Jonas dat wel goed vinden?’

‘Smijt je gewoonlijk met geld?’

Resoluut schudt Gina haar hoofd. ‘Zeker niet. Ik ben juist erg zuinig en ik vind sparen belangrijk.’

‘Dan is het toch niet erg?’

Gina kijkt op naar de marktkoopvrouw. ‘Ik neem hem.’

De mevrouw is plots een stuk vriendelijker. Tevreden pakt Gina haar nieuwe aanwinst aan.

Na de groente- en fruitkraam wil Gina alleen nog naar de bloemenstal. ‘Echt niet meer hoor Gina. Ik kan het haast niet dragen!’ Klaagt Adeleine.

‘Kom, neem jij de trolley, dan neem ik de tassen wel.’

Het gaat allemaal zo snel dat Adeleine niet kan protesteren. ‘Maar dat was niet de bedoeling! Kom, geef die tassen terug.’

‘Gina!’ Verheugd draait Gina zich om. Haar schoonmoeder komt aangesneld. ‘Wat leuk je hier tegen te komen.’

Gina kust haar schoonmoeder op haar wang. ‘Gaat u ook altijd naar de markt?’

Mevrouw Clarckx schudt Adeleine de hand. ‘Ja ik ga elke week. Zo fijn altijd even rondkijken en verse producten te kopen. Zo te zien heb jij ook aardig ingeslagen schat.’

Gina bloost. ‘Ik hoorde van Adeleine dat Jonas de boodschappen altijd laat bezorgen, maar ik wil graag zelf naar de supermarkt. Zeker als er markt is.’

Mevrouw Clarckx kijkt naar de tassen. ‘Heb je nog meer nodig? Ik breng jullie wel even thuis. Dit is geen doen. En voortaan gaan we lekker samen naar het dorp. Dan haal ik je op en kunnen we ook even samen tijd doorbrengen. Goed idee kind?’

‘Nou graag! Dat vind ik enig. Dat zou ik erg gezellig vinden. Ik wilde eigenlijk alleen nog bloemen halen, vindt u dat goed?’

Mevrouw Clarckx overhandigd Adeleine de autosleutels. ‘Je weet welke auto van mij is toch? Als jij vast de spullen inlaad, komen wij er zo aan.’

Adeleine pakt de sleutels aan. ‘Geen probleem mevrouw. Dan zie ik u beide zometeen. Zal ik de auto vast laten verwarmen?’

‘Graag Adeleine.’

Een beetje verbouwereerd door de hele situatie laat Gina zich meevoeren naar de bloemenstal. Daar kijkt ze haar ogen uit. Voor de keuken, de eettafel, de woonkamer, haar atelier en de werkkamer wil ze eigenlijk wat bloemen hebben, maar dat is misschien teveel van het goede. Ze besluit het te houden bij de eettafel en de woonkamer. Haar schoonmoeder adviseert haar. Toch weet ze ook aardig haar eigen keuze naar voren te brengen. Het worden uiteindelijk twee prachtige bloemstukken. Tevreden loopt ze arm in arm met haar schoonmoeder naar de parkeerplaats.  

Volwassenheid (6)

Gina houdt haar ogen stijf dicht. Klaar voor dat vreselijke onding. Jonas komt weer staan en fatsoeneert zichzelf enigszins. De paddle neemt hij in zijn hand. Hoeveel zal hij haar eens geven? Hij besluit dat het al heel wat is geweest voor haar. ‘Twintig Gina.’

Er klinkt een gesmoorde kreet bij de eerste klap. Keer op keer landt de paddle op haar billen. Gezien de grootte van het instrument is de plek waar hij neerkomt steeds hetzelfde. Geen variatie, alleen maar constante pijn. ‘Ik hoop dat je wat meer controle krijgt over die grote mond van je. Als ik dit frequent moet doen dan zal je nooit meer fatsoenlijk kunnen zitten.’

Gina biedt geen weerstand meer. De tranen lopen over haar wangen. Door de roes van hun eerdere avontuur en alle vermoeidheid van de laatste dagen is al haar verzet gebroken.

Jonas slaat allang zo hard niet meer. Hij merkt ook dat het aankomt en dat de straf zijn werk doet.

‘Nog twee en dan is het klaar.’

Gina gilt het uit. Die laatste twee zijn nog erger dan de hel. Voor zover ze zich een voorstelling kan maken van de hel.

Jonas ruimt alle voorwerpen op in de kast. Gina blijft snikkend op bed, over het kussen, liggen. Hij buigt naar haar toe en helpt haar overeind. Dan neemt hij haar in zijn arm. Met lange uithalen huilt ze bij hem uit. Als ze wat gekalmeerd is laat hij haar los. ‘Kom we gaan ons klaarmaken voor de nacht.’

Voetje voor voetje loopt ze naar de badkamer. Ze schrikt als ze haar betraande gezicht in de spiegel ziet. Ze wast haar gezicht en poetst haar tanden. Hij houdt haar goed in de gaten. Als ze klaar is tilt hij haar op in zijn armen. Verschrikt slaat ze haar armen om zijn hals. ‘Ik bof met jou mevrouw Clarckx.’

Verbaasd staart ze hem aan. ‘Echt waar ik ben nu al zo gek op jou. Het kan alleen maar beter worden.’

Gina wordt er verlegen van en weet niet goed wat ze moet zeggen. Voorzichtig legt hij haar in bed. Ze trekt een pruillip als haar billen contact maken met het matras. Snel drukt ze haar wekker aan. Jonas maakt de lichten uit en komt naast haar liggen. Hij neemt haar in zijn armen. Verbaasd van hoe goed dat voelt drukt ze zich tegen hem aan. ‘Slaap lekker schoonheid.’

‘Slaap lekker lieverd.’

Gina kreunt klagelijk als haar wekken gaat maar drukt hem snel uit. Voorzichtig stapt ze uit bed. Dat is best een opgaven met spierpijn en pijnlijke billen. Vlug schiet ze haar makkelijke jurk aan en poetst ze haar tanden. Het is koud in de keuken. Bedenkelijk kijkt ze naar het schermpje van de thermostaat. ‘Op hoop van zege.’ Fluistert ze tegen zichzelf.

Gina zet de koffie klaar en maakt een lunchpakket. Uit het notitieblokje voor de boodschappenlijst scheurt ze een papiertje. Geniet van je lunch echtgenoot. Liefs Gina, schrijft ze erop. Die verstopt ze tussen zijn lunch.

Boven hoort ze hem rommelen. Hij is dus ook wakker. Haar moeder heeft haar geleerd de wekker een half uur voor die van hem te zetten om op tijd zijn ontbijt klaar te hebben staan.

Even spookt er een gedachte door haar hoofd. Zal ze? Voor ze zich kan bedenken snelt ze zich naar boven. In de kleedkamer doet ze haar ondergoed uit. Zo te horen zet hij net de douche aan. Verlegen stapt ze bij hem onder de douche. ‘Dat is een aangename verrassing. Goedemorgen Gina.’

Ze drukt haar lichaam tegen dat van hem. ‘Goedemorgen Jonas.’

Een tikkeltje zenuwachtig pakt ze de shampoo van het plankje en geeft het hem aan. Ze kijkt gretig toe hoe hij zich wast. Ondertussen wast ze ook snel haar haren. Gelukkig heeft ze makkelijk haar en dankzij de goede tips van haar moeder heeft ze weinig tijd nodig om het goed in model te krijgen.

Gina slaat haar armen om zijn lichaam. ‘Ik hoop niet dat je het vervelend vindt dat ik je zo kom storen.’

Hij grijnst en geeft haar een kus. ‘Nee ik word graag zo wakker.’

Gina stapt vast onder de douche vandaan en slaat een handdoek om haar lichaam. Als hij de douchekraan dichtdraait geeft ze hem een handdoek aan. Snel droogt ze zich af. Het wordt haar eerste dag zonder hem en zonder de hulp van haar moeder. Het is een koude dag dus ze kleedt zichzelf goed warm aan.

Beneden drukt ze de koffiemachine aan. Meteen wordt de keuken vervult met het heerlijke koffie aroma. Ze vult twee bakjes met yoghurt, fruit, noten en zaden. In de keukenmachine maakt ze een lekkere frambozensaus. Die druppelt ze over de yoghurt en als laatste toevoeging een kleine lepel stroop. ‘Dat ziet er heerlijk uit Gina. Zal ik het meenemen? Dan kan jij de koffie pakken.’

Samen lopen ze naar de ontbijttafel. Als Gina de koffie neerzet bedenkt ze zich wat. Zichtbaar teleurgesteld kijkt ze naar de tafel. ‘Sorry ik ben de krant vergeten.’

Jonas proest het uit. ‘Sorry, ik wil je niet uitlachen, maar je zou je eigen gezicht moeten zien. Schatje toch, ik heb een goddelijk ontbijt, lekkere koffie, een schat van een vrouw en de krant lees ik altijd op mijn telefoon. Gelukkig ben je niet voor niks naar de brievenbus gelopen.’

Gina lacht een beetje onbeholpen. Zwijgzaam eten ze hun ontbijt. Gina wil net de tafel afruimen als ze wat hoort in de gang. Verschrikt veert ze op. ‘Oh dat is Adeleine.’

Dan herinnert ze zich weer dat ze hulp vandaag krijgt.

Een vrolijke verschijning stapt de kamer in. ‘Wat leuk dat ik je eindelijk kan ontmoeten! Ik ben Adeleine. Oh goedemorgen Mijnheer Clackx.’

Jonas lacht om haar. ‘Goedemorgen Adeleine. Wat ben je toch weer energiek en gezellig.’

Adeleine doet een stap richting Gina en geeft haar een knuffel. Het overvalt Gina. Een beetje onhandig klopt ze haar op haar rug. ‘Ik ga even mijn spullen neerzetten en mijn jas uit doen. Tot straks mevrouw Clarckx. Prettige werkdag Mijnheer.’

Zo snel als ze binnen kwam vallen, zo snel is ze ook weer de kamer uit. Jonas volgt Gina mee naar de keuken. ‘Ik heb hier een betaalpas voor je. De pincode is 2366. Je kan me altijd bellen als er iets is.’

‘Waar is de telefoon?’

HIj wijst naar het grote aanrecht. ‘Daar ligt jouw telefoon. Alle nummers van de mensen die voor jou belangrijk zijn staan erin. Dus als je even met je moeder wil kletsen bijvoorbeeld of met Shirley als ze thuis is van haar huwelijksreis.’

Blij vliegt ze hem om de hals. Nooit eerder heeft ze een telefoon mogen hebben. ‘Dank je wel Jonas. Ik ben je zo dankbaar. Oh voor ik het vergeet, je lunch staat in de koelkast.’

Jonas kijkt verrast. ‘Wat fijn. Ik lunch altijd buiten de deur op werk, maar een lunch van mijn vrouw sla ik niet af.’

‘Oh dat wist ik niet. Dan weet ik het voor de volgende keer.’ Ze klinkt teleurgesteld.

‘Volgens mij heb je me niet goed begrepen. Ik ben heel blij dat je lunch voor me hebt gemaakt en daar kan ik goed aan wennen.’

Het is nu dat ze hem goed aankijkt dat ze een bijzonder gevoel voelt. Iets wat gelijktijdig haar in verwarring brengt. Dit is niet het leven wat ze wil. Waarom bevalt het dan zo goed?

‘Geniet van je dag Gina. Tot vanavond mooie vrouw.’

‘Tot vanavond Jonas.’

Hij merkt haar verandering, maar laat het even voor wat het is. Vanavond praten ze er wel over.

Gina kijkt hem na als hij de deur uit loopt. Meteen komt Adeleine druk pratend binnen. ‘Zullen we maar meteen beginnen met de diertjes?’

Gina kijkt op en knikt kortaf. ‘Kijk, je kan maar beter even de overall aandoen die in de stal hangt. Dan blijf je schoon. Er komt twee keer per week iemand die de dieren grondig verzorgd. Jij moet ze wel elke dag voorzien van voer, water en lichte verzorging. De geiten borstelen, eieren rapen, vegen en dat soort dingen. Ik heb alles voor je opgeschreven, mocht je het even niet meer weten.’

Adeleine ratelt maar door. Gina laat het gelaten over zich heen komen. Niks van wat ze zegt blijft hangen. Gedachteloos doet ze precies hetzelfde als wat Adeleine doet.

Als ze niet zo in de war was zou ze juist genieten van het zorgen voor de dieren. ‘Kom het is koud buiten, laten we binnen boodschappen bestellen.’

‘Bestellen?’

‘Ja lekker makkelijk. Dan wordt het aan huis geleverd.’

Gina schudt haar hoofd. Het wordt haar nu echt even te veel. Ze rent naar boven. In blinde paniek rent ze naar de badkamer. Dat is de enige kamer die op slot kan boven. Pas als ze de koelte tegels voelt komt ze een beetje tot rust. Het duurt even voor ze zich realiseert waarom ze zo van slag is. Ze wil niet wennen aan dit leven. Ze wil studeren, carrière maken, van nut zijn voor de maatschappij. Wat nu? Ze kan niet de rest van haar leven in de badkamer blijven zitten. ‘Mevrouw? Ik heb een kop thee naast de deur gezet. Als je wil praten dan ben ik in de woonkamer aan het schoonmaken.’

Het duurt niet lang voor de voetstappen wegsterven. Gina haalt diep adem. Die thee, hoe goed bedoeld ook, hoeft ze niet. Ze opent de deur en loopt naar de slaapkamer.

Het duurt niet lang voor ze slaapt.

Volwassenheid (5)

Gearmd lopen ze door de sneeuw naar huis. Het is een lekkere wandeling. Hun boerderij ligt net buiten het dorp. Gina legt haar wang tegen zijn arm. ‘Ik vond het erg gezellig lieverd.’ 

Even schrikt ze van haar uitspraak. Hij houdt haar nog steviger vast. ‘Dat klinkt goed. Daar kan ik wel aan wennen denk ik.’

Dit had ze allemaal gemist als ze ook was gaan studeren en het vrije leven tegemoet gegaan was. Vaak genoeg had ze gefantaseerd over weglopen van huis om carrière te maken en haar eigen toekomst te kiezen. Toch is deze levensweg zo gek nog niet. Oké, ze heeft voor niks het Gymnasium doorlopen, want ze zal er nooit iets mee gaan doen. Maar als dit soort gezellige, fijne, romantische dagen haar leven zullen kleuren dan is dat een prachtige alternatieve route. 

‘Hebben jij en je broer een goede band?’

Jonas kijkt schuin naar haar. ‘Ja zeker. We werken natuurlijk samen, maar daarnaast doen we vaak dingen samen en we delen veel met elkaar. We hebben geen geheimen voor elkaar.’

Gina stelt zich voor hoe de mannen met elkaar een biertje drinken in een hotellobby en zich beklagen over hun dwarse vrouwen. Alhoewel Oscar waarschijnlijk weinig te klagen heeft met Shirley. Ze durft te wedden dat Shirley nog geen pak slaag gehad heeft. 

‘Wat is er Gina? Wat kijk je sip. Heb ik iets verkeerd gezegd?’

Gina schudt stellig haar hoofd. ‘Nee hoor, echt niet. Ik besefte me ineens dat ik nooit langer dan een paar uur Shirley niet heb gesproken. Eigenlijk is dit de eerste keer dat we elkaar zo lang niet zien of spreken. Ik mis haar denk ik.’

Jonas knikt. ‘Ik begrijp het. Ik heb hetzelfde bij Oscar. Eigenlijk zijn wij nog nooit een dag zonder elkaar geweest en nu met de bruiloften en de voorbereidingen daarvoor en de huizen die we beide aangepakt hebben voor jullie en de huwelijksreis hebben we elkaar nauwelijks gesproken en dat voelt gek. Dus ik denk dat we hetzelfde voelen. Van wat ik begrepen heb van jouw vader zijn jullie net zussen.’

‘Ja dat klopt wel. Shirley is als een zus. We zijn altijd samen. We waren wel vaker bij haar thuis. Mijn oom is veel minder hard en stug dan mijn vader. Dus hij was vaak een bemiddelaar als mijn moeder het ook niet meer kon oplossen tussen ons.’

Jonas laat zijn gedachte even gaan. Hij heeft in aanloop naar hun huwelijk vaak met zijn schoonvader gesproken. Het is hem duidelijk dat de band tussen zijn vrouw en haar vader behoorlijk turbulent is. Hij houdt overduidelijk van Gina, maar hij kan maar moeilijk omgaan met haar vrije, explosieve karakter. En dat explosieve is juist datgene waar Jonas gek op is.

‘Morgen maar even het pad sneeuwvrij maken.’ Mompelt Gina als ze naar de deur loopt. Jonas geeft haar een kus voordat ze naar binnen gaan. ‘Ik ben trots op je.’

Gina loopt aarzelend de gang door. Wat is hij van plan? Eerst nog wat drinken of gelijk door naar de slaapkamer? Hij loopt achter haar aan de keuken in. Hij opent een kast en haalt er een mand uit. Daar liggen nog veel meer spatels in dan in de la. Ze heeft nu ook meteen gevonden waar het dienblad ligt. ‘Kijk, deze zijn nog nooit gebruikt om te koken.’

‘Nou zeg nu doe je alsof je honderden vrouwen op hun billen slaat.’ Bitst ze zuur. 

Geamuseerd kijkt hij haar aan. ‘Jaloers?’

Hij pakt een flinke houten lepel uit de mand en tikt ermee op zijn hand. ‘Dit is in deze ruimte mijn favoriet. Draai je eens om.’

Langzaam draait ze zich om. Hij tikt even flink op haar billen. Ondanks de stof van haar jurk voelt ze het toch aardig. Laat staan als die op haar blote huid kletst. Hij legt hem terug en verspreidt zich een aangename gloed over haar billen. Er verschijnen blosjes op haar wangen. Hetgeen hem niet ontgaat. Hij pakt haar hand en loopt met haar naar de woonkamer. Op de schouw ligt een mooi bewerkte lat. Het handvat doet vermoeden dat de sierlijst niet bepaald voor de sier is. Hij laat het gevaarte door de lucht zwiepen. Ze krijgt de rillingen van het suizende geluid. ‘Over de bank, handen op de zitting.’

Een tikkeltje zenuwachtig doet ze wat hij van haar vraagt. Deze keer maakt hij wel eerst haar billen bloot. Haar panty en slipje laat brengt hij net tot onder haar billen. Hij meet een paar keer af en laat dan een scherpe tik neerkomen. Haar hele lijf wil protesteren, maar ze weet wel beter. Met haar vuisten drukt ze in de bank. Hij merkt dat dit een gunstig effect op haar heeft. Zijn vermoeden is dat hij alleen maar naar de lat hoeft te kijken om haar te doen krimpen. Goed om te weten. ‘Wat vind je ervan Gina?’

‘Ik denk dat dit een onding is waar ik oprecht bang voor ben.’

Hij grijnst. ‘Dat dacht ik al.’ Hij geeft haar nog een zacht tikje en helpt haar omhoog. 

‘Dan houden we die voor wanneer je zwaar gestraft moet worden.’

Gina slikt. Ze hoopt dat ze hem nooit zo ver drijft, maar diep van binnen weet ze dat ze hem vaker zal voelen dan haar lief is. 

‘Aan de muur boven de plant hangt iets waarvan ik wil dat je het pakt.’

Gina draait zich om en ziet meteen waar hij op doelt. Er hangt een kleine variant van de mattenklopper. Het loopt wat ongemakkelijk nu haar panty en slipje zo tussen haar benen bungelen. Met trillende handen haalt ze het ding van de haak af. Hij kijkt haar lachend aan als ze naar hem terug loopt. Het liefst smijt ze het ding naar zijn hoofd, dat ziet hij aan haar lichaamstaal. Hij knikt veelbetekenend naar de bank. Ze neemt dezelfde positie weer aan. 

‘Was het moeilijk om je in te houden en deze niet naar mijn hoofd te smijten.’ Bij het woord ‘deze’ laat hij de klopper hard op haar billen neerkomen. 

Gina slaat verwoed in de zitting van de bank. Hoe weet hij dat? De pijn is vele malen minder heftig dan van het instrument hiervoor, maar ook deze wil ze graag ontwijken. Weer komt hij hard op haar billen neer. ‘Nou, ik vroeg je wat meisje.’ Ze voelt zichzelf bezwijken onder zijn woorden. Ze voelt zich een stout meisje dat wordt toegesproken. Tranen van frustratie wellen op. ‘Ja, ik had het liefst de hele inboedel naar je hoofd gesmeten.’ schreeuwt ze. 

Hij trekt haar overeind. ‘Ben je zo gefrustreerd? Meisje toch.’ Hij klinkt gemeen en gevaarlijk. 

Hij duwt haar dwingend in een stoel en knielt voor haar neer. Zonder zijn blik van haar los te maken trekt hij haar schoenen uit, haar panty en als laatste haar slipje. Het verwart haar. Wat is hij allemaal van plan? Hij neemt haar in zijn armen en tilt haar op. ‘Nu naar boven. Voor de echte pret.’

Ze slaat haar armen om zijn nek en laat zich meevoeren naar boven. In de slaapkamer zet hij haar weer neer. ‘Ga naar de kleedkamer. Ik wil je alleen in een shirtje zonder mouwen en een slipje.’

‘Nou ja, die heb je net uitgedaan en nou moet ik het weer aandoen!’ Antwoordt ze brutaal. 

Er verschijnt een gevaarlijke glinstering in zijn ogen. ‘Dat is een stap te ver meisje. Dat wordt met een van de instrumenten straf. Ik weet met welke, jij nog niet.’

Verlegen slaat ze haar ogen neer. Het is onmogelijk om haar grote mond te houden. Dat is iets wat ze nooit zal afleren, hoe vaak ze ook ervoor op haar billen zal krijgen. 

In de kast ligt een kanten hemdje. Dat is beter dan die saaie andere mouwloze shirts. Ze kiest een bijpassend zwart kanten slipje. Zelfverzekerd loopt ze terug. Maar al snel zakt de moed haar in de schoenen. Het licht is wat meer gedimd. Op het bed liggen stuk voor stuk eng ogende voorwerpen. 

Jonas kan zijn ogen niet van haar af houden. Hij komt achter haar staan en legt zijn handen op haar schouders. Voorzichtig kust hij haar hals. ‘Het bevalt me wel wat ik zie. Bevalt jouw uitzicht ook?’

Ze bekijkt de voorwerpen stuk voor stuk. ‘Nee.’ Antwoordt ze dan. ‘Eh, nee Jonas bedoel ik.’

Hij lacht even.

‘Ga maar liggen.’ 

Op het bed ligt een soort kussen. Hij laat haar daar overheen liggen. ‘Dit is ook een speciaal hulpmiddel om stoute meisjes goed op hun billen te kunnen slaan.’

Ze schuift een beetje tot ze goed ligt. ‘Sinds wanneer ben ik geen vrouw meer maar een meisje?’ Pruilt ze.

‘Nu ben je een stout, ondeugend meisje.’

Hij gaat naast haar zitten en streelt zacht haar rug, benen en billen. Hij wijst naar het eerste voorwerp wat voor haar ligt. ‘Dat is een leren paddle. Vervolgens krijg je de tawse.’ Hij peilt haar reactie bij elk voorwerp. ‘Daarnaast ligt de welbekende riem, de badborstel, de haarborstel.’ Haar ogen blijven bij de riem hangen. Dat is de meest indrukwekkende riem ooit. ‘Souvenir van een van mijn reizen met mijn broer. Hand gelooid en speciaal voor mij gemaakt door een indianenstam die we bezochten. Daar werden we uitgenodigd op onze reis.’

Gina slikt. Het blijft even stil. Hij wijst weer iets aan. ‘Dat is de houten paddle en daarnaast de lichte cane en als laatste de zware cane.’

Van die laatste drie kan ze haar blik niet los maken. Wat een vreselijke voorwerpen. De lichte cane is haar bekend, maar die zware cane lijkt de hel. En die paddle lijkt haar helemaal verschrikkelijk. 

De paddle schuift hij naar voren. ‘Daarmee krijg je straf.’

Verschrikt schudt ze haar hoofd. ‘Nee dat kun je niet doen. Nee, alsjeblieft niet.’

Hij woelt door haar haren. ‘Rustig maar, altijd in verhouding weet je nog?’

HIj verplaatst zijn hand naar haar billen en wisselt strelingen af met lichte tikken. ‘Maar dit is mijn favoriete instrument. Mijn hand heb ik altijd bij me en kan ik gebruiken, waar en wanneer ik maar wil.’

De strelingen en tikken afgewisseld brengen haar in een soort roes. Tevreden sluit ze haar ogen en ze geniet van alle nieuwe gevoelens. Hij voert de intensiteit van de tikken iets op. De aangename gloed maakt haar ook een beetje in de war. Telkens drukt ze zichzelf iets op om zijn hand te ontvangen. Waar hij ook gretig gehoor aan geeft. Het duurt niet lang voor haar billen een mooi rood kleurtje hebben. Hij ziet een plekjes van de borstel en spatel. Die ontwijkt hij zoveel mogelijk. Toch is het niet blauw zoals ze gedacht had. 

‘Ben je klaar voor de kennismaking met mijn collectie?’ Fluistert hij zachtjes.

Gina schudt haar hoofd. ‘Nee dit is net zo lekker.’ Meteen schrikt ze van haar eerlijkheid. 

Jonas laat even zijn hand hand tussen haar benen glijden. Hij voelt hoe nat ze is. ‘Foei meisje. Geniet je zo van klappen op je billen?’

Ze drukt haar hoofd in de lakens zodat hij haar niet kan zien. Hij pakt haar hand. ‘Je bent niet de enige.’ Als hij haar hand op zijn broek legt voelt ze hoe hard hij is. Er verschijnt een lach op haar gezicht. Hij pakt de leren paddle en staat op. Hij gaat achter haar staan. Ze jammert klagelijk. ‘Even een paar regels. Geen handen voor je billen en je blijft over dit kussen liggen. Zo niet volgt er straf. Begrepen?’

‘Ja Jonas.’ Klinkt het timide. 

Plagerig tikt hij een beetje met de paddle tegen haar billen. De onzekerheid wanneer hij echt begint is haast ondoenlijk. Dan hoort ze een licht suizen. De realiteit is minder erg dan de verwachting. Hij wacht even kort en dan klinkt weer het suizende geluid. Ze ontspant. Dit is goed vol te houden. Na de vijfde klap legt hij de leren paddle neer. ‘Hoe gaat het?’

Gina kijkt iets op en glimlacht naar hem. ‘Het voelt wel goed eigenlijk.’ Klinkt het loom. 

Hij grijnst. Nu nog wel. ‘Geef de tawse maar eens hier.’

Ze geeft hem de tawse aan en gaat weer goed liggen. ‘Deze voelt heel anders dan de paddle van net.’

De tawse met drie strengen legt hij even op haar billen. Dan laat hij hem flink neerkomen. Even denkt ze dat het heel erg meevalt, maar dan wordt ze overvallen door de scherpe, vurige pijn. Alsof er een hete lat op haar billen gelegd wordt. Er ontsnapt haar een gil. Dit is absoluut geen instrument waar ze van ontspant. Gina hapt naar adem. 

Pas als de afdruk van de tawse weer weggetrokken is volgt de volgende klap. Deze lijkt nog erger dan de vorige. Niet dat de pijn onhoudbaar is, maar het mentale spelletje maakt haar gek. Het harde geluid, de pijn die wel meevalt en de vurige pijn die een paar seconde later in alle hevigheid zich manifesteert. 

Na de vierde klap kan ze niet meer. ‘Stop alsjeblieft. Even wachten.’

Jonas stopt even en komt naast haar zitten. ‘Kortsluiting in mijn hoofd geloof ik. Mijn chaotische brein snapt dit niet.’

Jonas veegt de haren uit haar gezicht. ‘Oké liefje, rustig maar. Deze laten we nu voor wat het is. Daar laat ik je een andere keer aan wennen.’

Gina haalt opgelucht adem, maar niet voor lang. Als ze de riem uit het zicht ziet verdwijnen huivert ze. Jonas laat de riem door zijn handen glijden. De gesp maakt een onheilspellend geluid. Het geluid echoot in haar oren. De pijn is intens, maar vervliegt ook weer snel. Het kriebelt in haar buik als ze bedenkt hoe Jonas er nu bij staat. Stoer, mannelijk en zelfverzekerd. Ze sluit haar ogen en kreunt. Ze kan het niet helpen. ‘Is het lekker meisje?’

Gina zucht diep. ‘Ja!’ roept ze terwijl de riem nogmaals neerkomt. 

Ze grijpt even in het laken en ontspant dan weer. Dit kan ze voor haar gevoel wel eeuwig volhouden. Als hij de vijfde striem aftekent zucht ze klagelijk. ‘Niet stoppen.’

Jonas gooit zijn riem neer. ‘Badborstel alsjeblieft.’

Met grote tegenzin reikt ze hem de borstel aan. Aangezien de borstel al zeer deed vanmorgen, kan ze zich indenken hoeveel erger deze zal zijn. De badborstel ligt dreigend op haar billen. Ze houdt haar adem in als hij hem omhoog brengt. De doffe pijn is heftig, maar niet ondraaglijk. De volgende tik laat hij precies onder de vorige landen. Ze haalt diep adem en zucht flink uit. Wat gebeurt er met haar? Waarom geniet ze hier zo van? 

Gina probeert zich zo goed mogelijk aan te bieden voor hem. Hij geniet van het aanblik. De serie met de badborstel maakt hij af. ‘De haarborstel graag. Daarna hebben we een korte pauze.’

Snel overhandigt ze hem de borstel. Hij slaat beduidend minder hard van eerder die dag. Hij legt de borstel op bed en komt weer naast haar zitten. Hij laat zijn hand over haar lichaam glijden. ‘Volgens mij geniet je volop, klopt dat?’

Als ze niet antwoord brengt hij zonder enige waarschuwing twee vingers bij haar naar binnen. Er ontsnapt haar een kreun. Jonas zoekt met zijn vingers naar haar gevoelige plekje. Het duurt niet lang voor hij goed zit. Het lukt haar niet om stil te blijven liggen. 

Hij geeft haar een scherpe tik met zijn hand. ‘Lig stil.’ Het klinkt streng, maar ze hoort dat het gespeeld is. ‘Ga je me anders straffen?’ Vraagt ze met haar liefste stem. 

HIj begrijpt dat ze meespeelt. Hij geeft haar nog een tik terwijl hij haar ook tot het uiterste drijft. Als ze echt niet meer rustig kan blijven liggen stopt hij abrupt. ‘Dat is oneerlijk.’ Klaagt ze. 

‘We zijn nog niet klaar.’ Klinkt het gemeen. 

Hij pakt de houten paddle en staat weer op. Ondanks al het genot wordt ze nu weer angstig. Die paddle is reusachtig en van heel dik hout. De intensiteit is nog erger dan ze zich kon voorstellen. Het idee dat ze daar straks straf mee gaat krijgen drijft haar tot wanhoop. 

Al haar waardigheid is weg. Ze jammert en trappelt met haar voeten bij elke klap. Jonas merkt dat ze het moeilijk heeft, maar het laat haar toch ook niet onberoerd. De doffe, overweldigende pijn geeft haar opnieuw een warm en kriebelig gevoel in haar buik. 

Ze kreunt, huilt en ademt onregelmatig. De tegenstrijdige gevoelens maken haar gek. De vijfde geeft hij net wat harder om haar vast een voorproefje te geven voor later. 

‘Wat jammer nou, zijn we bijna klaar met dit gedeelte.’

Hij pakt beide canes van het bed en gaat er even goed voor staan. De lichte eerst. Hij mikt een paar keer goed en dan hoort ze het onmiskenbare zwiepende geluid en dan die scherpe, striemende pijn. ‘Aah!’ Het klinkt niet als een uitroep van pijn. 

‘Kan je me al in je voelen?’

Gina hapt naar adem. De vurige pijn straalt door naar de warme plek tussen haar benen. 

Ze duwt haar billen wat omhoog alsof ze zo vraag om nog een tik. De vijf tikken zijn voor haar gevoel veel te snel voorbij. 

Als ze de zware cane voelt tikken op haar billen weet ze meteen dat dit verschilt met de lichte cane als dag en nacht. Ze zet zich schrap en wacht tot hij toeslaat. Hij laat haar nog even in spanning. De pijn die ze dan voelt is vreselijk. Ze wiebelt en schopt en knijp de lakens fijn. ‘Wacht even, wacht even dit kan ik nooit volhouden.’

Dat had ze beter niet kunnen zeggen. De volgende vier volgen zich in rap tempo na elkaar op. Gina weet niet hoe ze het hebben moet. Als Jonas vervolgens zonder enige waarschuwing bij haar naar binnen stoot valt ze van binnenuit in duizend stukken door een intens orgasme. 

Het duurt niet lang voor hij ook stotend klaarkomt. 

Het blijft even stil. Gina weet niet wat ze moet zeggen en ze ligt zwevend na te genieten van de warmte in haar lichaam en de warme gloed van haar billen. 

‘Dat was hemels.’ Verbreekt ze uiteindelijk de stilte. Jonas zoent haar en kijkt haar diep in haar ogen. ‘Dat was het zeker, knappe vrouw van mij. Het is heerlijk om te zien hoe jij die lekkere billen van je aanbiedt voor nog meer slaag.’

Gina kijkt verlegen de andere kant op. ‘Het is zo gek dat pijn zo lekker kan zijn. Verwarrend eigenlijk.’

Hij draait haar van het kussen af en neemt haar dicht tegen zich aan. Hij geniet van haar lichaam tegen dat van hem. Ze sluit haar ogen en snuift zijn geur op. Het liefst valt ze zo in slaap in zijn armen. Maar ze weet dat er nog wat op de planning staat.

Gina werkt zich uit zijn armen. Enigszins verlegen buigt ze zich weer over het speciale kussen. ‘Ik heb nog wat tegoed geloof ik.’

Jonas gromt en gaat staan. ‘Dat heb je zeker.’

Volwassenheid (4)

Gina glimt van trots als hij haar hand vastpakt. Het is koud buiten, maar niet te koud. ‘Kijk Gina, hier verblijven de geiten als ze niet in de wei lopen.’ Hij duwt de grote deuren open en laat haar binnenstappen. Acht geiten kijken verwachtingsvol naar de deur. Opgetogen loopt ze de stal door. ‘Wat veel ruimte hebben ze hier! Wat prachtig Jonas. Ik kan niet geloven dat dit mijn thuis is.’

Hoe simpel de verandering van het woord huis met een letter verandert in zoveel meer diepgang. Hij is geraakt door haar enthousiasme. ‘Kan je eraan wennen?’ 

Gina knikt enthousiast. ‘Zeker weten Jonas.’ Hij lacht. 

‘Kom dan lopen we even langs de rivier.’

Het weiland is groot en helemaal achterin kun je via het hek van het erf af. Daarachter stroomt de rivier. Als je die volgt kom je via de andere kant het dorp in. 

‘In het voorjaar is het hier zo mooi.’ Mijmert Gina. ‘Ik kan haast niet wachten om hier te schilderen. Daar bijvoorbeeld aan de overkant. Dan heb ik perfect uitzicht op de boerderij. Dat wil ik zo graag schilderen!’ Enthousiast kijkt ze hem aan. 

Hij houdt haar even stil. ‘Dat gaan we zeker een keer doen, maar beloof me dat je nooit alleen de rivier oversteekt. Ik meen het Gina, ik denk niet dat ik mijn boosheid kan bedwingen als je het wel doet.’

Zijn mond is een dunne lijn geworden en zijn ogen staan kwaad. Dan herinnert ze zich het verhaal van het ongeluk in deze rivier jaren geleden. Zachtjes legt ze haar hand op zijn borst. ‘Rustig maar Jonas. Het is blijkbaar heel belangrijk voor je. Ik zal nooit alleen de rivier oversteken.’

‘Beloof het.’

Verbaasd van zijn hardheid trekt ze haar wenkbrauw op. Het blijft even stil. ‘Ik beloof je dat ik je billen met elk instrument dat ik heb bont en blauw sla als je daar alleen heen gaat.’ Hij klinkt ondanks zijn felheid kalm en gevaarlijk. 

‘Ik beloof het Jonas, echt. Kunnen we nu weer ontspannen alsjeblieft?’

Hij schrikt als hij de bezorgde blik in haar ogen ziet. Hij tilt haar op en draait haar in het rond. Ze gilt het uit van plezier. ‘Weet je? Ik denk dat ik nu al van je begin te houden Gina Clarckx.’

Zijn woorden boren zich in haar hart en stralen een warmte door heel haar lichaam. 

Hij ziet dat ze zich geen houding weet te geven. ‘Kom, je hebt nog een verrassing tegoed.’

Verbaasd en verward loopt ze met hem mee naar huis. Nu pas merkt ze hoe koud ze het heeft. Zijn woorden malen door haar hoofd. Zal hij het menen? Houdt hij van haar ondanks dat hij haar al twee keer sinds hun prille huwelijk op haar billen gegeven heeft? 

Het begint te sneeuwen als ze hun erf doorkruisen. ‘Oh Jonas, het sneeuwt. Ik hoop dat het blijft liggen.’

‘Die kans is wel aanwezig. Houd je van sneeuw?’

Ze knikt hevig. ‘Landschappen in de zon en de sneeuw zijn het mooiste om te schilderen.’

Schilderen is voor Gina een uitlaatklep. Een middel om rust te creëren in haar chaotische brein. 

Jonas opent de deur en laat haar binnen. ‘Doe je jas uit het is tijd voor je verrassing.’ Hij grijnst geheimzinnig. 

‘Wil je niet eerst thee om op te warmen?’

HIj schudt zijn hoofd. Hij neemt haar mee naar een kamer aan de de achterkant. Het is een kamer met heel veel ramen en een prachtig uitzicht op de bloementuin. Met de styliste heeft ze besproken dat dit een goede ruimte zou zijn om samen een glaasje te drinken en een boek te lezen. Rustgevend en het uitzicht op de bloemen maakt het romantisch. Voor hij de deur opent legt hij zijn handen op haar ogen. ‘Niet kijken nog.’

Nieuwsgierig wipt ze op en neer. Ze heeft haar ogen stijf dicht. Ze hoort de deur open gaan. Hij begeleidt haar naar binnen. ‘Nog steeds je ogen dicht houden hoor. Ik moet even wat doen. Niet stiekem spieken hoor.’

Jonas opent de gordijnen en komt dan naast haar staan. Hij wil haar reactie goed zien. ‘Kijk maar Gina.’

Met grote ogen kijkt ze om zich heen. Al haar schilderspullen staan hier. Als ze goed kijkt ziet ze dat er nog veel meer staat dan haar eigen spullen. Het is prachtig. Gina kijkt haar ogen uit. ‘Heb je dat allemaal voor mij gekocht?’ vraagt ze verbaasd. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen Jonas. Dit is een veel te groot cadeau.’

De tranen van ontroering staan in haar ogen. Van blijdschap vliegt ze hem in de armen. ‘Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.’

Hij knijpt zachtjes in haar billen, maar hard genoeg om haar te herinneren aan haar bestraffing. ‘Graag gedaan Gina.’

Ze wordt rood aan de herinnering van zijn hand op haar billen. Hij kust haar wang, haar lippen, haar hals. Hij kneedt haar billen. Gretig drukt ze zich tegen hem aan. ‘Meneer Clarckx, ik weet wel hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen.’

Jonas schuift haar stoel aan als ze plaatsneemt aan een tafel in een sfeervol restaurant. Er zijn nog blosjes zichtbaar op haar wangen van de lange, lome vrijpartij. Hij heeft haar laten voelen waar ze nooit van had durven dromen. ‘Lust je graag rode wijn?’

Gina wil stoer doen en ja knikken, maar als ze in de mooie ogen van Jonas kijkt besluit ze niet te liegen. ‘Ik heb eerlijk gezegd nog nooit gedronken.’ Hopelijk vindt hij haar geen suf meisje nu. ‘Wil je het proberen?’

Voorzichtig knikt ze. ‘Ja Jonas.’ Zegt ze dan vlug. Hij lacht en knipoogt naar haar. 

Verlegen wendt ze haar blik af. Haar gedachten dwalen af naar de vele gebeurtenissen van deze dag. Het is pas een dag na hun bruiloft en er is al zoveel gebeurt. Jonas bestelt een fles wijn en voor ze er erg in heeft staat er een glas wijn voor haar neus. Het gaat allemaal een beetje langs haar heen. ‘Het is niet heel netjes om niks te zeggen als je wat gebracht wordt.’ Verschrikt kijkt ze op. Toch kijkt hij niet boos of streng. Eerder bezorgd. 

‘Gaat het wel goed Gina? Volgens mij ben je ver weg met je gedachten.’

Gina bloost en plukt aan het tafellaken. ‘Sorry ik dacht gewoon aan ons gesprek bij de rivier en nu realiseer ik me pas dat je sprak over al je instrumenten en daar word ik een beetje bang van.’

Hij legt zijn hand op tafel. Gina legt haar hand in die van hem. Ze trilt een beetje. ‘En toen dacht jij ineens aan allemaal enge martelwerktuigen?’

Alsof hij haar gedachten kan lezen. Hij pakt zijn glas en kijkt haar verwachtingsvol aan. ‘Kleine slokjes nemen en niet te snel achter elkaar.’ Nieuwsgierig pakt ze haar glas. ‘Op mijn prachtige, lieve, ondeugende vrouw.’ Gina lacht. ‘Op ons.’

Voorzichtig neemt ze een slok. Het smaakt niet verkeerd. Het is wel even wennen en het voelt een beetje gek. ‘Lekker wel denk ik.’ 

Hij knijpt even in haar hand. ‘Weet je wat cane is? En een tawse? Of een paddle?’

Gina knippert met haar ogen. ‘De cane ken ik van oom Theodoor.’ Ze rilt bij de herinnering. Het gebeurde niet veel dat Shirleys vader haar strafte maar die paar keer dat ze daar logeerde staat nog goed in haar geheugen gegrift. ‘Die andere twee ken ik niet en ik kan me er ook geen voorstelling van maken.’

‘Een cane, tawse en paddle zijn specifiek gemaakt voor een tuchtiging op de billen. Daarnaast zijn er uiteraard nog andere middelen. Bijvoorbeeld de borstel en spatel van vanmorgen.’

Gina hapt naar adem als ze terugdenkt aan de bestraffing. ‘Er zijn wat zaken die ik in de slaapkamer klaar heb liggen voor het geval ik op moet treden, maar ik ben creatief genoeg om alledaagse voorwerpen in huis te hebben liggen voor als ik niet naar boven wil lopen om een ongehoorzame vrouw te straffen.’  

Gina staart naar beneden. ‘Het klinkt allemaal zo eng.’

Jonas knijpt zacht in haar hand. ‘Net zo eng als de borstel die toch niet zo eng bleek?’

Gina lacht een beetje. ‘Niet eng, maar wel pijnlijk.’

‘Maar ook best fijn toch?’

HIj knipoogt plagend. Gina verschiet nu helemaal van kleur. De gedachte alleen al dat ze opgewonden raakt van een pak slaag is beschamend. 

‘Niet zo gespannen Gina. Vanavond zal ik ze allemaal aan je laten zien. Dan zal ik ze ook rustig aan je laten voelen, zodat we daarna er lekker van kunnen genieten. En nu ga je ontspannen en maken we het gezellig. Als je zo nerveus blijft wordt het straf en dan valt er niks te genieten.’

Van schrik neemt ze een flinke slok wijn. Het vooruitzicht is aantrekkelijk, maar ook ongelooflijk spannend. Normaal zou ze dit soort dingen met Shirley bespreken, maar aangezien zij op huwelijksreis is zal ze alleen met al deze heftige nieuwe situaties moeten dealen. Beide moeten ze lachen om haar glas die plots een stuk leger is. ‘Oeps, dat was niet zo ladylike van me.’ Ze kijkt hem uitdagend aan. 

‘Heeft u een keus kunnen maken?’

‘Het gebruikelijke, tweemaal.’ Zegt hij zonder zijn blik van haar los te maken. De vlinders fladderen door haar buik. En nee die komen niet door de wijn.