Deel 1: Welkom in de familie

Als Kim zichzelf in de spiegel ziet in haar trouwjurk is ze sprakeloos. Dit is de perfecte jurk. Haar aanmelding begon dan wel als een grap maar nu zou ze, heel serieus, binnen drie dagen trouwen. Dat de wetenschap juist voor haar met een man op de proppen zou komen had ze absoluut niet verwacht.

Haar moeder schiet vol als ze voor haar staat in die prachtige jurk en haar beste vriendin Amanda fluit goedkeurend naar haar en klapt enthousiast in haar handen.

“Ik mag je dit namens je toekomstige man overhandigen,” zegt de verkoopster met een warme glimlach en geeft haar een brief en een klein doosje. Kim maakt de brief open en leest het voor.

“Lieve nog onbekende,

We kennen elkaar nog niet en toch heeft het lot besloten ons bij elkaar te brengen. Ik had niet verwacht een match te vinden die zou passen bij de tradities en normen en waarden die zo belangrijk voor mijn familie zijn. Ik zal niet lichtvoetig in dit huwelijk stappen en zal mijn taak als echtgenoot en hoofd van mijn huishouding altijd serieus nemen, naast de werkzaamheden die ik uit naam verplicht ben uit te voeren voor de familie. Er zal je aan niks ontbreken en ik verzeker je dat ik je zal helpen de beste versie van jezelf te zijn, iedere dag weer.

Ik ben me ervan bewust dat als je met mij in het huwelijksbootje stapt je onze normen en waarden en gratis bij krijgt. In Nederland wordt dit misschien als ouderwets en behoudend gezien maar dit is juist wat mijn Schotse familie van generatie op generatie succesvol heeft gemaakt. Weet dat ik je iedere stap zal bijstaan en begeleiden en altijd vanuit liefde zal handelen.

Heel veel plezier met het uitkiezen van je trouwjurk. Ik hoop dat alle belangrijke mensen in jouw leven hier nu bij zijn en hoop je binnenkort stralend voor het altaar zie staan. With love …….”

Wat een oprechte brief en wat een prachtig handschift heeft hij eigenlijk. Beter dan de hare zelfs en zo te zien moet hij een vaste hand hebben zo strak en gelijk zijn de letters geschreven. Voorzichtig maakt Kim het doosje open. Haar handen trillen maar ze slaagt erin het doosje uit te pakken. Nog een briefje. Ze vouwt het voorzichtig open.

“Dit is een luckenbooth, een traditioneel geschenk aan een bruid in de omgeving waar ik vandaan kom. Normaal gesproken is dit een broche, maar ik heb er speciaal voor jou een hanger van laten maken. Deze luckenbooth is van mijn grootmoeder geweest en kreeg ze van mijn grootvader op haar verloving. Ze wil graag dat mijn bruid, jij dus, deze ook zal krijgen. Ik hoop dat als we eenmaal getrouwd zijn je deze hanger met trots zult dragen. Wees er zuinig op. Het is een erfstuk en moet met gepaste zorg behandeld worden. Je zult hierop beoordeeld worden door de familie maar als je je best doet hoef je je echt geen zorgen te maken. With love ……..”

Kim pinkt zenuwachtig een traantje weg. Beoordeeld worden? Wat is dit voor familie met ouderwetse normen en waarden? En dan hoe hij spreekt over zijn traditionele taak als echtgenoot en hoofd van de huishouding? Ze had bij haar aanmelding aangegeven graag de traditionele rollen terug te willen zien in een relatie, maar jeetje deze hele aanmelding was gebaseerd op een opdracht van een ouderwets bierspel dat ze in de kast van haar ouders had gevonden. “Bel een willekeurig iemand uit het telefoonboek op en biecht op dat je een drankprobleem hebt.” Om vervolgens iemand van de programma Married At First Sight aan de lijn te krijgen. Hoe bizar is dat? Uiteindelijk was haar drankprobleem te wijten aan het ontbreken van een traditionele man in haar leven, eentje die haar tegengas zou geven en zou durven haar op haar fouten en tekortkomingen te wijzen. Wat een hoop lol hebben zij en Amanda gehad om dat gesprek. Wisten zij veel dat zulke mannen nog écht bestaan.

Voor Kim het weet is het al de grote dag. Zenuwachtig en onzeker kijkt ze naar zichzelf als bruid in de spiegel. Ze heeft er alles aan gedaan om er zo goed mogelijk uit te zien. Maar voor wie? Wat als er een enorme enge lelijke vent voor het altaar op haar staat te wachten? Nou ze kan altijd nog nee zeggen. Dan is ze misschien wel de allereerste van het expiriment die gelijk voor het altaar al nee zegt maar zoiets zou op zich ook wel weer iets voor haar zijn.

Voordat ze de trouwzaal binnengaat haalt ze nog een keer diep adem. Met haar vader aan haar zijde loopt ze vervolgens de zaal binnen.

Haar ogen ontmoeten twee prachtige blauwe ogen. Voor haar staat een heel aantrekkelijke man, ze schat hem ongeveer vijf jaar ouder dan zij. Hij heeft donker half lang haar en een prachtige lach. Zijn pak is lichtgrijs en zijn stropdas en gilet zijn blauw en groen schots geruit. Er lijkt een zweem van opluchting en goedkeuring in zijn ogen te zien. Ook Kim is maar wat blij dat er geen enge oude kerel voor het altaar blijkt te staan.

 Al snel is het zover en geven ze elkaar de rechterhand. 

“Verklaart U, Logan Ivar Kendrick McCallum, Kimberly Isabella Hartman aan te nemen tot uw wettige echtgenoot en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden, wat is hierop uw antwoord?”

“Ja,” zegt Logan met een twinkeling in zijn ogen. 

“Verklaart U, Kimberly Isabella Hartman, Logan Ivar Kendrick McCallum aan te nemen tot uw wettige echtgenoot en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden, wat is hierop uw antwoord?”

Kim kijkt Logan diep in zijn ogen. Zijn blik is hypnotiserend en intens, het lijkt bijna alsof zijn blauwe ogen dwars door haar heen kijken. Ze krijgt het er warm van… “Ja,” zegt Kim dan ook.

“Dames en heren, ze zijn getrouwd,” zegt de trouwambtenaar met een glimlach. 

De mensen in de zaal applaudiseren. Dan kust Logan haar, heel zachtjes drukt hij zijn lippen op de hare, zijn lippen zijn zacht en vol. Hier kan ze wel aan wennen.

De taart is prachtig en heerlijk, precies zoals ze gevraagd heeft, de champagne vloeit rijkelijk en voor ze het weet is het feest al in volle gang. Iedereen geniet met volle teugen. De wijn die ze schenken is ook echt verrukkelijk. Ze staat op een gegeven moment even met Amanda en nog wat vriendinnen te dansen en hebben de grootste lol, maar dan staat Logan ineens achter haar.

“Rustig aan mevrouw McCallum, hierna geen wijn meer voor jou, gedraag je als een dame, begrepen?” fluistert hij streng in haar oor. Weer krijgt ze het warm van hem. Amanda trekt alweer haar aandacht en voor ze het weet zijn ze twee wijntjes en een uur verder.

“Mevrouw McCallum, het is tijd om te gaan en uw echtelijke plicht te vervullen.” Logan knipoogt en loopt naar haar toe met een microfoon in zijn handen. “Ik wil graag iedereen bedanken voor zijn of haar aanwezigheid vandaag. Mede dankzij jullie is dit een onvergetelijke dag geworden. Mijn bruid is moe dus wij gaan nu naar ons hotel. Tot ziens allemaal.”

Hij pakt haar bij haar arm en neemt haar mee de zaal uit. De gasten applaudiseren nog een keer en al snel zijn ze in het hotel aanbeland.

Voor de deur tilt Logan Kim op. “Ben je er klaar voor om een echte McCallum te worden?” Ze slaakt een kreetje en hij draagt haar met gemak de drempel over. De bruidssuite is mooier dan ze had verwacht en ze hebben uitzicht over een prachtig verlichte stad. In de slaapkamer is het bed romantisch versierd met rozenblaadjes en er staat een fles champagne klaar.

“Je hebt echt genoeg gedronken voor vandaag, mevrouw McCallum. Die champagne bewaren we voor een champagne ontbijt,” besluit Logan.

Hij pakt haar handen vast en kijkt haar lang en serieus aan. Kim krijgt het weer erg warm.

“Ik had gehoopt dat deze situatie zich niet zo snel al zou voordoen. Ik heb je beloofd dat ik je beste versie van jezelf zal laten zijn. Je hebt mijn waarschuwing genegeerd en bent toch verder gaan drinken. Je had jezelf en ook mij voor schut kunnen zetten, en daardoor ook de familie, begrijp je dat?”

Kim kijkt hem verbaasd aan. Wat overdreven zeg. Ze slaat haar armen over elkaar en rolt met haar ogen. Logan wacht verder niet op haar reactie en praat onverstoord verder.

“Mijn familie handelt dingen op hun eigen manier binnenskamers af. Ouderwets misschien maar daarna is alles vergeten en vergeven. Dus, mevrouw McCallum, accepteer je de consequenties van je gedrag of wil je hier het experiment stoppen? Uiteraard gebeurd het pas als de cameraman weg is.”

Stoppen met het experiment, nu al? Zo erg kunnen die ouderwetse consequenties toch niets zijn, denkt Kim. Een ander idee komt in haar op, dit is vast één grote grap, net als die tv-show candid camera van vroeger waar een verborgen camera in zat. Amanda heeft dat natuurlijk verder in scène gezet.

“Ik accepteer de ouderwetse consequenties Logan,” zegt ze met een glimlach. 

Logan aait even over haar hoofd. “Bedankt voor het vertrouwen, mylady,”

De cameraman wordt de deur uitgewerkt en dan zijn ze alleen. Logan zoekt in zijn bagage en komt dan terug met iets wat op een korte riem lijkt.

“Kom, we gaan naar de slaapkamer. Ik zal je uit je jurk helpen en daarna zul je mijn vriend hier ontmoeten. Dit is een tawse. Wees maar gerust ik warm je eerst een beetje op.”

Kim voelt zich draaierig worden. Opwarmen? Een zenuwachtig gevoel bekruipt haar. Ze voelt hoe haar wangen gaan branden en vreemd genoeg voelt ze ook vlinders in haar buik. Haar jurk is snel uit en netjes opgehangen.

Logan gaat op het bedrandje zitten en klopt op zijn benen. Kim is in tweestrijd, haar verstand zegt dat ze nu snel weg moet gaan maar haar hart wil dit heel graag meemaken. En trouwens waar moet ze heen zonder haar jurk aan in alleen lingerie?

“Kom, we beginnen rustig aan, ik laat je stap voor stap wennen. Ik doe niks wat je echt niet aankunt, beloofd.”

Aarzelend loopt ze langzaam naar hem toe. Als ze dichtbij genoeg is grijpt hij haar pols en voor ze het weet ligt ze op het bed over zijn knie. Dat zachte bed ligt niet eens zo verkeerd. Maar dan realiseert ze zich in welke kwetsbare positie ze zich bevindt en begint haar hart sneller te kloppen. Het is dus echt geen candid camera grap.

“Kim McCallum-Hartman,” begint Logan plechtig, “je hebt eerder vanavond mijn waarschuwing genegeerd en bent niet gestopt met drinken. Hiervoor ga ik je straffen. Je krijgt zes klappen met de schotse tawse, op je blote billen. Omdat het je eerste keer is zal ik je billen eerst goed opwarmen.”

Zijn hand aait zachtjes haar billen. Hij knijpt haar even maar dan komt de eerste klap. Dat valt best mee eigenlijk. Nog een klap, en nog één. Het brandt. Nog een paar klappen volgen. Hij streelt kort haar billen en trekt vervolgens in één ruk haar slipje omlaag. Meer klappen volgen. Al gauw krijgt ze moeite met stil liggen en begint ze te snikken. Au, wat nou opwarmen, het doet gemeen pijn.

Logan merkt haar onrust en hij klemt zijn been over haar benen. Gek genoeg helpt het haar kalm te blijven. Na een tijdje stopt hij en mag ze overeind komen. Hij pakt haar weer bij haar pols en neemt haar mee de slaapkamer uit. 

Hij zet een stoel voor haar neer.

“Ga maar met je knieën op de stoel zitten en leun met je armen op de leuning. Billen iets naar achteren.”

Logan haalt de tawse uit de slaapkamer terwijl Kim zoals gevraagd op de stoel gaat zitten.

“Kim McCallum-Hartman, ik heb je beloofd dat ik je beste versie van jezelf zal laten zijn. Je hebt mijn waarschuwing genegeerd en heb nog meer wijn gedronken. Je had jezelf en ook mij voor schut kunnen zetten. Een McCallum denkt aan de familienaam en zal bij ongepast gedrag de consequenties aanvaarden. Ik zal je volgens familietraditie straffen, je krijgt zes slagen met de tawse. Ben je er klaar voor?”

Eigenlijk heeft ze geen idee of ze hier wel klaar voor is. Zes klappen moet ze wel aankunnen, toch?

“Ja Logan,” snikt Kim. Ze voelt haar hart weer sneller kloppen en haalt diep adem.

“Tel de slagen voor me, luid en duidelijk. Tijdens deze straf noem je me meneer McCallum, dus je zegt één, dank u, meneer McCallum, begrepen?”

“Ja Logan, ik bedoel meneer McCallum,” 

De eerste klap is een venijnige scherpe pijn. Het brandt even na en het lukt haar pas om na een paar tellen te praten.

“Één meneer McCallum,” zegt ze maar haar stem klinkt zachtjes door het snikken.

“Ik heb je niet verstaan, deze telt niet mee, mylady,” zegt Logan onverbiddelijk. De moed zakt haar in haar schoenen. Ze wil protesteren maar de volgende klap beneemt haar de adem. Tranen rollen nu uit haar ogen.

“Één meneer McCallum,” zegt ze nu flink harder.

“Mylady, u heeft niet goed opgelet. U stelt mij teleur. Deze moet opnieuw. Vergeet dank u niet.”

Pats. “Au au,” snottert Kim in paniek. Wat een ongelofelijke zak. Het is veel pijnlijker dan ze had verwacht. Dit is absoluut geen grapje.

“Één, dank u, meneer McCallum,” Haar stem klinkt vaster dan hoe ze zich voelt. 

Pats. Weer een scherpe pijn. Kim schuift onrustig op de stoel heen en weer. Het lijkt vrijwel onmogelijk om dit vol te houden.

“Twee, dank u meneer McCallum,” 

“Blijf stil zitten mylady. Je doet het hartstikke goed. Nog maar een paar klappen dan is het voorbij.”

Pats. Het lijkt alsof iedere slag steeds harder is. Haar tranen blijven komen. 

“Drie, dank u, meneer McCallum,” Even streelt hij haar schouder en voelt zachtjes aan haar billen. Zijn koele hand voelt best fijn eigenlijk.

Pats. De pijn houdt langer aan als bij de eerdere slagen. Het is alsof ze zweeft in de pijn, even is ze nergens behalve in een vreemde bubbel, tijdloos en niet meer in de gewone wereld. Ze hoort zichzelf huilen, haalt diep adem en zegt dan kalm de woorden die hij graag wil horen: “vier, dank u meneer McCallum.” Ineens voelt ze zich helemaal leeg. Alle zenuwen die ze eerder had vanwege deze vreemde trouwdag zijn verdwenen.

“De eerste twee fouten zal ik als beginnersfouten door de vingers zien, mylady. Je hebt er nu zes gehad. Een volgende keer ben ik niet zo mild. Als ik je een instructie geef volg je die voortaan op, want anders zal ik je opnieuw straffen. Is dat duidelijk?”

“Ja meneer McCallum,” 

“Ik wil dat je je excuses maakt voor je eerdere gedrag.”

“Het spijt me meneer McCallum,” 

“Wat spijt je precies? Ik hoop dat je je les geleerd hebt anders zijn we nog niet klaar voor vandaag.”

Haar mond wordt droog en de zenuwen gieren opnieuw door haar lijf. Ze wil echt niet nog meer straf.

“Het spijt me dat ik niet de juiste woorden zei net en dat ik niet stopte met drinken toen je dat aangaf, meneer McCallum,” antwoordt ze hoopvol.

“Je hebt je les goed geleerd, mylady. Ik vergeef je. Je straf is voorbij.”  Logan neemt haar vervolgens in zijn armen en laat haar rustig uithuilen. Hij streelt zachtjes haar haar. Ook hier kan Kim best aan wennen.

“Goed gedaan mevrouw McCallum, ik ben trots op je. Welkom in de familie,” fluistert Logan in haar oor.

Married at first sight

Op een grijze regenachtige ochtend werd er op het Discord kanaal Strafbox een nieuw idee geboren. Hoe leuk zou het zijn als er spanko’s in het programma Married At First Sight zouden zitten? Mijn fantasie sloeg op hol en na zes maanden, en een week herschrijven, is hier dan eindelijk het eerste deel.

Inhoudsopgave

Padvinderskamp voor dertigers

Op kamp gaan bleek nog veel leuker dan ik me altijd al had voorgesteld. Als kind mocht ik nooit, want duur en gedoe enzo, maar nu ben ik Groot – zogenaamd – en Afgestudeerd, zelfs! Het volwassen leven met al zijn verantwoordelijkheden past bij me, maar toen ik dit padvinderskamp voor dertigers online tegenkwam kon ik de verleiding niet weerstaan. Wie weet waar ik volgend jaar ben; getrouwd, een baby op komst of middenin een volgende pandemie? Nu kan het, het voelde als een eenmalige kans, dus ik klikte en gaf me op. Terwijl ik eigenlijk niet eens goed wist waarvoor ik me precies inschreef.

Het bleek een goede beslissing. Ik geniet met volle teugen van het buiten zijn, de boswandelingen, het hutten bouwen en de spelletjes met de groep, en de saamhorigheid van ’s avonds rond het kampvuur zitten, meezingen met de gitaar, griezelverhalen vertellen en marshmellows roosteren. Mijn groepsgenootjes waarschuwen me regelmatig dat de leiding zo streng is, maar tot nu toe heb ik daar eigenlijk niets van gemerkt. Je hebt hier in mijn beleving alle vrijheid om te doen en laten wat je wilt, zolang je de natuur en elkaar maar respecteert. Oh en niet na zonsondergang in het bos rondzwerft, dat wordt wel steeds benadrukt.

“Wat is het probleem, eigenlijk? Er is hier toch geen kip – in de wijde omtrek niet?” vroeg ik Marit, het meisje waar ik deze ochtend mee op pad ben om noten en bessen te verzamelen.
“Ik weet het niet zeker, ze zijn bang voor wilde dieren denk ik. Het enige dat ik weet is dat je echt niet te laat terug wilt komen…”
“Omdat…?”
“Omdat je straf krijgt.”
Ik proestte.
“Ik meen het, nee, serieus, oprecht…”

In haar grote ogen stond ineens een ernstige blik. Ik keek geamuseerd. Wie gelooft dat nou? Ze ging stil staan, legde een hand op mijn arm en bezwoer me dat ze geen grapjes maakte. “Heus, vraag het maar aan de anderen” zei ze, “als je te laat komt ga je bij de leiding over de knie voor een pak slaag.”

We liepen verder en quasi-nonchalant bracht ik het gesprek weer op het onderwerp “bessen plukken”, maar haar woorden echoden na in mijn hoofd – over de knie voor een pak slaag – zou het echt waar zijn of weer zo’n loos dreigement dat ik al zo vaak gehoord had?

Al zo lang ik me kan herinneren heb ik een fascinatie gehad met billekoek. Als een klein meisje over de knie gelegd te worden, rokje omhoog, broekje omlaag, voor een flink pak op mijn blote billen… Hoe zou dat voelen? Ik was onwijs nieuwsgierig of Marit zelf al wel eens zo’n straf gekregen zou hebben, of dat ze misschien gezien zou hebben dat iemand anders dat moest ondergaan. Maar ik durfde er niet weer over te beginnen.

Die nacht kon ik niet slapen van de kriebels in mijn buik. En de dagen ena bekeek ik de leiding met andere ogen, vooral de hoofdleidster, Ann, die ons regelmatig vermanend toesprak, maar steeds met een knipoog. Zou zij nou werkelijk…?

Geheel onverwachts kreeg ik later die week de kans om erachter te komen. Met een wat ouder meisje – Suus – was ik takken verzamelen voor het kampvuur en we waren nog diep in het bos toen het al iets begon te schemeren. Suus had het in de smiezen (wat in de krant mag, want verder was ze nogal suf). “Oh, we moeten snel terug!” riep ze, “Dan zijn we nog precies op tijd!”. We knoopten touw om onze takken en liepen terug. En toen ineens was daar het moment waarop ik gewacht had.

Ken je dat gevoel, dat je in een gesprek als het ware op een kruispunt staat, dat je weet dat wat je op dat moment zult zeggen heel bepalend gaat zijn voor de toekomst? Nou, dat had ik dus, toen Suus en ik letterlijk bij een kruispunt kwamen en zij de weg niet meer wist. Ik wist het namelijk heel goed. Linksaf was de snelste weg, dan zouden we ruim voor zonsondergang terug bij het kamp zijn. Rechtdoor kan ook, dat is iets om, maar als we stevig doorstappen redden we dat niet. Rechts is totaal de verkeerde kant op, we zouden waarschijnlijk een rondje lopen en in het donker weer terugkomen op dit kruispunt. Gelukkig had ik mijn zaklamp bij me. “Rechts, toch?” zei ik met een vanzelfsprekendheid alsof ik wilde suggereren dat Suus dat zelf ook wel wist. “O ja, natuurlijk” lachte ze. En we sloegen rechtsaf.

Uren later kwamen we terug bij het kamp. Het was al pikkedonker en de rest zat al gemoedelijk rond het kampvuur te zingen. Toen we aan kwamen lopen werd het stil. De anderen staarden naar ons. Een van de mannelijke leiders zei: “zo, daar zijn de stoute meisjes. Dat wordt billekoek, vanavond!” en het groepje jongens naast hem begon te grinniken. Suus en ik stonden als aan de grond genageld. De leider stond op, “geef mij die takken maar, en loop naar de tent van Ann, zij zit daar al op jullie te wachten.” De jongens naast hem maakten teleurgestelde geluiden – aaaah, waarom in de tent, waarom niet gewoon hier? en meer van die strekking – en terwijl Suus en ik de takken overdroegen wendde de leider zich tot de jongens. “Oh, maak je geen zorgen, die tent is vlakbij, dus als jullie stil zijn zul je de petsen en de snikken heus wel horen… en anders loop je er straks even langs, kijk je of je ergens tussen het tentdoek door kunt spieken?”

Mijn benen voelden slap en ik was met stomheid geslagen. Meende hij dat nou? Chips. Wat had ik in godsnaam gedaan? Waarom was ik nou zo?

De tent was inderdaad vlakbij en Ann stond in de tentopening op ons te wachten. “Zo, daar zijn jullie. Gelukkig. Hebben jullie er enig idee van hoe bezorgd ik was?! Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je niet na zonsondergang in het bos rond moet zwerven?!” Ze leek met elke zin bozer te worden, terwijl ze ons de tent in dirigeerde, en het doek dat de deur voorstelde half dicht liet vallen. “Spiekgaatjes genoeg…” dacht ik nog.

Ik keek rond in de tent van Ann. Het zag er eenvoudig maar professioneel uit, vond ik, precies wat je zou verwachten van het hoofdkantoor van een kamp als dit. Een bureau, een stoel zonder leuningen, een bed. Mijn wangen werden rood toen ik me realiseerde wat Ann op die drie meubels klaargelegd had en vooral: met welk doel. Een riem, een paddle, een bamboestokje…

Naast me hoorde ik zacht gesnuf. Ik keek naar Suus, haar gezicht lijkbleek, haar onderlip trillend. En ik voelde me ontzettend lullig. Wat een stomme trut ben ik toch, dat ik vanwege een rare kronkel in mijn hoofd nu dit meisje in deze situatie gebracht heb. Ik zuchtte en keek naar de grond. Voelde een soort moedeloosheid, van schaamte en teleurstelling in mezelf.

“Zo,” zei Ann, terwijl ze een houten paddle uit een la toverde en naar de stoel in het midden van de tent liep. “Wie wordt de eerste?” . Ze tikte met de paddle op haar open hand en keek van mij naar Suus en weer terug. Ik slikte.

“Mag ik iets zeggen?” vroeg ik voorzichtig. Ann trok haar wenkbrauwen op, geamuseerd, bijna spottend “Welja, voor de draad ermee!”, snoof ze. En voordat ik het wist kwam het hele verhaal er met horten en stoten uit. Hoe rebels ik me had gevoeld toen Marit over straf vertelde, hoe nieuwsgierig ik was, dat ik het eigenlijk toch niet geloofde en dus wilde proberen of het echt waar zou zijn en… achter het tentdoek hoorde ik de jongens naar adem happen.

“Nou… dat is fideel van je, Zofia”, zei Ann terwijl ze op haar stoel ging zitten. Ze keek geinteresseerd naar me. “En het is goed dat je er eerlijk voor uitkomt. Dan krijg jij Suus’ portie er vandaag bij – en mag zij toekijken. En me assisteren. Maar volgende keer, als je straf nodig hebt, heb ik liever dat je naar me toekomt en erom vraagt, dan dat je jezelf en een groepsgenote in gevaar brengt. Heb je dat begrepen?”

Stilte. Ik voelde mijn wangen en nek warm worden. Keek naar de grond. Knikte.

“Ik hoor je niet, Zofia?”

“Ja, ja, ik-ik begrijp het” piepte ik, terwijl ik nog steeds naar de grond staarde, alsof ik hoopte dat die zich zou openen en ik erin zou kunnen verdwijnen. Wat een genante situatie is dit… ben je in de 30, met een huis en een baan, wordt je hier toegesproken alsof je een klein kind bent. Het ergste is nog wel dat het helemaal terecht is. De seconden duurden een kleine eeuwigheid.

“Kom op! Niet zo treuzelen!” zei Ann, “Het gaat gewoon gebeuren en als ik jou was zou ik me maar niet te lang laten wachten.” Maar ik stond als aan de grond genageld.

Ann liep op me af en pakte mijn pols en trok me rustig maar beslist mee, terug naar de stoel waarop zij ging zitten en voordat ik het wist lag ik al over haar schoot. Het ging allemaal zo vlug – en zo vanzelfsprekend – dat ik het me pas realiseerde toen ik er al lag, netjes in positie, klaar voor de straf. “Wie niet horen wil, moet maar voelen”, zei ze.

Lichtjes tikte Ann twee keer met de paddle op mijn achterste en zonder waarschuwing kreeg ik daarna een ferme pets op mijn rechterbil. Ik gaf een gilletje en direct erop voelde ik dezelfde doffe dreun op links. En weer op rechts, en op links… “Dit zal je leren, met je onverantwoordelijke gedrag.”

Ann gaf me geen enkele gelegenheid om bij te komen of me voor te bereiden op de volgende. Het deed onwijs pijn en onbewust begon ik te spartelen. “Stil liggen!” commandeerde ze en bleef in hetzelfde tempo mijn billen bewerken met de harde houten paddle. “Ik ben nog lang niet klaar met jou, jongedame!”

Maar stil liggen lukte me niet – het deed zo’n zeer! – ik wiebelde en spartelde over haar schoot, terwijl ik paniekerig piepte. Het voelde alsof mijn billen in brand stonden. Ann zuchtte en legde de paddle even weg, links van zich tegen de stoel, vlakbij mijn gezicht. “Ok, nu is het genoeg geweest” zei ze streng. Met een hand om mijn middel schoof ze me weer op mijn plek en sloeg vervolgens haar rechterbeen over mijn benen.

En toen kwam het moment waar ik bang voor was: ze schoof mijn rok omhoog en trok mijn onderbroek strak in mijn bilnaad. “Zo, dame, jij gaat een flink pak voor je blote billen krijgen.” Ik kneep mijn ogen dicht van schaamte, terwijl Ann de paddle weer pakte en eventjes tegen mijn gloeiende billen legde. “Ha, dat begint al mooi rood te worden,” zei ze tevreden, “eens kijken of dat nog een tintje donkerder kan!” en direct voegde ze de daad bij het woord.

Ann hield zich niet in en in een slagenregen liet ze de paddle genadeloos op mijn blote billen vallen. Zonder het dunne beschermlaagje van mijn kleding voelde de het nog veel gemener, vooral de randjes ervan, en het duurde niet lang voordat ik begon te huilen.

Ik brak en gaf me over, de afzonderlijke slagen voelde ik bijna niet meer, alleen het pijnlijke branden. Ann verslapte haar grip en zette me weer overeind. De stof van mijn rok voelde koel tegen mijn gloeiende achterwerk. Ik voelde me een beetje suf, duizelig, en zakte half door mijn benen.

Ann ondersteunde me – “Zo, dat was een mooi begin. Nu mag je je even over het bureau buigen, Zofia”. Ze dirigeerde me naar haar werkplek en legde mij eroverheen, op mijn buik, de zere billen in de lucht. Ze sloeg mijn rok weer omhoog en liep naar haar kast, om terug te komen met de brede leren riem die ik daar al had zien liggen.

Ik voelde hoe ze mijn onderbroekje naar beneden trok, tot het vanzelf op de grond viel. “Benen iets verder uit elkaar en handen naast je hoofd”, droeg Ann me op. Ik deed direct wat ze zei, tilde een voet op en stapte uit mijn broekje.

“Zo, Zofia… dan is het nu de hoogste tijd dat jij eens flink met de riem op je blote billen gaat krijgen.” Ik slikte. Even legde Ann het koele leer tegen mijn gloeiende achterste en daarna begon ze in een rap tempo uit te halen. Slag na slag na slag striemde de riem over mijn billen.

Stil blijven lukte me niet en ik snikte en snotterde en piepte. Ann snoof. “Begint het tot je door te dringen? Mooi zo. Dan gaan we nog even door. Ik heb helemaal geen medelijden met jou, meisje, je hebt dit pak slaag dubbel en dwars verdiend.”

Ik huilde nu zachtjes, de tranen bleven maar komen. Van pijn, van schaamte. En misschien ergens diep van binnen ook wel van opluchting, dat ik nu eens kreeg waar ik eigenlijk al zo lang over gefantaseerd had.

“Nog tien, Zofia, en jij mag ze tellen,” zei Ann. “Na elke slag ga je me netjes bedanken, dan zeg je het nummer en ‘harder, alsjeblieft’ – heb je dat begrepen?” Vanachter het tentdoek hoorde ik geamuseerde geluiden. WTF… alsof dit een spelletje is, zeg. Ik voelde me enorm belachelijk gemaakt. Maar ik had geen keus.

pets – “Een, dank je wel, harder alsjeblieft”
PETS – “Tweehee… dank je… ha- harder, alsjebliehieft”

Pas na drie hervond ik mezelf, in het ritme, in de klappen en ook in mijn recalcitrantie. Dit kan ik aan – bij de tiende lachte ik zelf een beetje – en Ann had dat blijkbaar al voorzien. En de cane klaargelegd.

Na de tiende was ik buiten adem en even vergat ik dat we er nog niet zijn. Tot ik Ann tegen Suus hoorde smoezen over ‘assisteren’. Het was duidelijk de bedoeling dat Suus me zou slaan en dat zij zich hier een beetje ongemakkelijk bij voelde.

Een fluitend geluid en ik hapte naar adem terwijl de striem begon te branden. “Was dat nou alles, Suus? Volgens mij zei ik: ‘geef haar er maar goed van langs met de cane’ of niet? Deze gaat opnieuw en nu voor het echie. Ik meen het, Suus, anders mag je ernaast gaan staan en krijg je alsnog jouw portie!”

Nog een keer en nu nog heftiger. Ik stampte met mijn voet. Ann drukte me stevig naar beneden op de tafel en Suus leek steeds enthousiaster te worden. Striem na striem, steeds sneller achter elkaar. Ik kneep mijn ogen dicht, spande alle spieren in mijn lichaam. Ann liet me los.

“Klaar?” vroeg Suus, niet hoopvol, eerder teleurgesteld. “Bijna,” zei Ann. Er ging een rilling door me heen. “Nog zes en die geef ik zelf.”

Waar ik enkele luttele momenten had gedacht dat mijn billen niet meer pijn zouden kunnen gaan doen hielp Ann die gedachte snel om zeep. Ze sloeg een stuk harder en gemener dan Suus. Ik had geen keus, probeerde me te ontspannen, terwijl ik me aan het bureau vastklemde.

Eindelijk was het voorbij. Maar Ann zei niets en ik durfde niet om te kijken. Achter me hoorde ik hoe er thee gezet werd. Suus dronk nog een kopje mee en ging toen naar haar eigen tent. Langzaam voelde ik me weer op aarde landen.

Ann liep op me af, wreef mijn rug en masseerde mijn schouder. Trok me speels aan mijn haren. Ik draaide me voorzichtig om en keer ik haar lachende gezicht.

“Was dit nou wat je wou, Zofia?”

Ik kon niet anders dan teruglachen. Een grijns van oor tot oor.

Jason en Faith (7)

Vreselijk vind Faith het! Ze gaan verhuizen! Niet zomaar verhuizen… Nee! Haar moeder heeft besloten dat het beter is dat ze naar België zullen verhuizen! Faith is woest. Ze wil helemaal niet mee! Maar aan haar wordt natuurlijk niks gevraagd! Ze zullen in de zomervakantie vertrekken.

Faith haat de gedachte Jason minder vaak te kunnen zien en of te spreken. België is zover weg! Het zal drie en een half uur rijden zijn! Ze wil echt niet, maar heeft natuurlijk geen keuze. Ze heeft vele uitwegen gezocht en zelfs op het punt gestaan om van huis weg te lopen, maar omdat ze niet weet waar ze dan terecht kan heeft ze die gedachte ook maar opgegeven. Alles word nog onzekerder dan dat het al is voor Faith. Ohw wat is ze boos op haar moeder. Ze is boos op alles en iedereen. En vooral is ze boos omdat ze mee moet en geen enkele andere optie heeft.

Haar moeder heeft het huis verkocht en heeft een huis gehuurd in België. Een klein deel heeft ze gebruikt om aan Faith haar broer, zus en aan Faith te geven. Echt dankbaar daarom kan Faith niet zijn. Het enige waar Faith mee bezig is vanaf het moment dat ze te horen kreeg dat ze gaan verhuizen naar België is dat ze haar vrienden en vooral Jason heel erg zou gaan missen en dat ze, ze waarschijnlijk nooit meer zou zien. Dat steekt haar enorm. Dat doet zeer. Faith is intens verdrietig en boos, nee woest, tegelijk. Ze begrijpt het ook niet en wil het ook niet gaan begrijpen ook. Waarom zou ze moeten verhuizen?! Haar broer had maar geluk, die gaat bij zijn vriendin en de ouders van zijn vriendin wonen omdat hij een vaste baan heeft in Nederland. Hij zal hun dan 2 keer in de maand in het weekend komen bezoeken. Faith heeft ook die uitweg gezocht door met Jason samen in gesprek te gaan met de ouders van Jason, maar omdat de ouders van Jason nu ook in scheiding liggen vind zijn moeder het nu geen goede omgeving voor Faith.

“Als alles achter de rug is dan hebben we het er nog een keertje over!”

Heeft ze hun beloofd.

Ook Jason vind het erg moeilijk, maar probeert Faith gerust te stellen. Hij komt ook meehelpen in de zomervakantie met de verhuizing. Ze zullen gewoon contact houden en hij zal dan de zomervakantie’s wel naar België komen. Daarmee is Faith wel een stuk rustiger geworden, maar iets in haar zegt haar dat het anders zal gaan lopen. Faith probeert het gevoel weg te stoppen, maar dat lukt haar niet.

Van haar moeder heeft een paar dozen gekregen om in haar kamer de boel in te gaan pakken. Rustig is ze ermee aan de slag gegaan, maar puur omdat Jason haar gewaarschuwd heeft. Niet omdat ze zo graag mee wil werken. Jason komt in de weekenden ook helpen en is ook de hele meivakantie weer bij Faith. Hij knuffelt haar meer en vrijt minder met haar. Wel krijgt Faith de waarschuwende tik of het welverdiende pak slaag als ze zich misdraagt.

Als eenmaal de dag aanbreekt dat ze gaan verhuizen is het behoorlijk druk. De familie van Faith is ook gekomen om te helpen. Ooms en tantes, neefjes en nichtjes alles loopt door het huis heen om spullen te pakken en in te laden in de auto’s. Faith en Jason zullen de eerste rit mee gaan, aangezien de paarden ook die dag over zullen gaan. Jason en Faith zullen dan samen in België in het nieuwe huis achter blijven om op de dieren te passen. De volgende dag zullen Faith haar moeder en zus dan met de laatste spullen komen, maar dat zal dan pas tegen de avond zijn en kan zelfs de dag erna pas worden. Als eenmaal alle spullen die mee kunnen in de auto’s geladen zijn, rijden Jason, Faith haar moeder, een oom en Faith naar de paarden om daar de paarden en de spullen die nog mee moeten in te gaan laden. De trailer hangt al achter de auto.

“Eerst de spullen maar”

Zegt Faith haar moeder. Faith is al de hele dag erg stil geweest. Ze haat het! Ze wil helemaal niet verhuizen! Maar zich verzetten kan ze niet en dus helpt ze netjes mee om de spullen in te laden. Daarna zijn de paarden aan de beurt. Lady loopt zo de trailer op. Doet niet moeilijk, maar het paard van Faith, Bonito wil blijkbaar ook niet. Steeds als Faith voor de trailer staat trekt hij zich los en probeert er vandoor gaan. Faith krijgt hem wel steeds weer te pakken en rustig, maar op een gegeven moment stroomt bij Faith haar emmertje over. Ze begint te schreeuwen tegen haar moeder en heeft de tranen in haar ogen staan van woede.

“Dit is jou schuld! Ik wil helemaal niet weg! Dat paard wil ook niet weg! Ga maar lekker alleen naar dat belachelijke België van je! Je houdt nooit eens rekening met mij! Wat ik wil! IK WIL NIET WEG!!!!”

Faith haar moeder staat haar alleen maar verbaasd aan te staren en weet niet wat ze zeggen moet. De oom van Faith schraapt zijn keel om wat te zeggen, maar Faith luistert niet.

“Faith!!!”

Roept Jason, maar Faith trekt zich er niks van aan. Ze knalt haar paard terug op stal en zakt voor zijn stal huilend op de grond. Op een gegeven moment komt Jason boos de stal in gelopen. Hij heeft weinig medelijden met Faith op dat moment, al begrijpt hij haar uitbarsting best wel. Hij trekt Faith omhoog en geeft haar direct een tik tegen haar wang. Geschrokken staart Faith naar de grond met tranen in haar ogen. Wetend wat er gaat komen. Wetend wat ze verdiend heeft.

“We hebben een afspraak Faith! Je zou je rustig houden weet je nog!”

Hij zegt het kalm zonder verheffing in zijn stem, maar heel duidelijk.

“Ja maar….”

Begint Faith zacht huilend.

“Nee! Niks maar!”

Jason pakt Faith zo vast dat ze bukkend met haar gezicht zo komt te staan dat ze de achterkant van zijn broekspijp vast moet pakken om niet naar voren te vallen. Hij omklemt haar lichaam bij haar middel stevig met zijn arm en slaat haar direct behoorlijk hard op haar met broek bedekte billen.

“Auwauw …het spijt me Jason! Het zal niet meer gebeuren!”

Huilt Faith. Jason gaat onverstoorbaar door met haar billen te pijnigen.

“Je hebt je moeder ook aan het huilen gebracht!”

“Auwauw Jason stop alsjeblieft!”

Huilt Faith.

“Zelfs je oom stond van je te kijken!”

“Auwauw… Het spijt me echt!”

Snikt ze.

“Het zal echt niet meer gebeuren! Auwauauw …Alsjeblieft stop Jason … Auuwww…Het spijt me!”

Na een poosje, wat voor Faith best lang lijkt stopt Jason en laat haar los. Huilend zakt ze op handen en knieën naast hem op de grond.

“Het spijt me! Ik zal me echt gedragen nu!” 

Snikt ze en droogt haar tranen met de rug van haar hand. Jason trekt zich nog weinig van haar excuses aan en uit haar ooghoek ziet Faith haar oom de stal uitlopen, die heeft het dus gezien, maar daar maakt ze zich nu niet al te druk om. Haar billen staan in de brand van het pak slaag dat ze zojuist ontvangen heeft. Na een tijdje zegt Jason kortaf.

“Ga jij maar even in die hoek staan uithuilen met je handen in je nek!”

Hij wijst naar een hoek in de stal.

“Ik ga even kijken of je moeder alweer terug is want die moest even een rondje gaan lopen.”

Huilend loopt Faith naar de hoek die Jason aangewezen heeft en gaat daar netjes staan wachten tot Jason haar eruit zal halen. Ondertussen gaat er van alles door Faith haar hoofd. Hoe ze zo stom had kunnen zijn om die uitbarsting juist waar Jason bij is te hebben gehad! Dat ze zich nu maar beter gedeisd kon houden. Maar ook dat Jason gelijk heeft gehad om haar nu zo hard te hebben aangepakt. Die uitbarsting was nergens voor nodig geweest. Haar moeder had verder niks gedaan. Eigenlijk wilde ze gewoon een nieuw leven voor het gezin op gaan bouwen, maar ze heeft al zo lang die touwen los gegooid. Zolang is ze eigenlijk grotendeels out of the picture geweest. En nu wil ze alles weer op gaan bouwen?! Het is verwarrend, vooral voor Faith.

Na een korte tijd die voor Faith een eeuwigheid lijkt komt Jason de stal weer binnen gelopen. Faith is inmiddels een stuk rustiger geworden, na het behoorlijke pak slaag wat ze van hem gehad heeft. Rustig haalt hij Faith uit de hoek en trekt haar stevig tegen zich aan. Zo staan ze een tijd alleen maar te knuffelen. Faith snikt nog wat en als ze helemaal rustig is geeft Jason haar een doekje voor haar gezicht. Dankbaar neemt ze het aan en droogt haar tranen.

“Laat het niet weer gebeuren Faith!”

Zegt hij nog even streng, maar rustig.

“Nee Jason.”

Antwoord Faith zacht. Ze wrijft ondertussen even over haar pijnlijke billen en hoopt dat niemand het verder gehoord heeft! Buiten haar oom om dan, want daar is ze zeker van dat die wat gezien en gehoord heeft! Jason interesseert dat niks. Dat weet ze. Alhoewel hij het nooit in het bijzijn van haar moeder doet. Ja een tik. Maar verder niet. Aangezien haar moeder even een rondje is gaan lopen heeft hij waarschijnlijk zijn kans direct gegrepen om Faith een lesje te leren.

Jason kijkt Faith nog even streng aan.

“En nu ga je dat paard zonder morren, en rustig op de trailer zetten, want bij je volgende uitbarsting gaat die broek van je naar beneden! Begrepen Faith?!”

“Ja Jason”

Antwoord Faith bedeesd, en pakt haar paard weer van stal. Alsof haar paard meegekregen heeft wat er met zijn baasje gebeurd is, loopt zelfs haar paard heel bedeesd met Faith mee en zonder geklier de trailer in één keer op. Faith haar oom grapt…

“Alsof zelfs je paard een pak op zijn broek gekregen heeft!”

Jason kijkt hem lachend aan en knipoogt naar hem. Faith krijgt een rode boei van jewelste en houdt haar mond verder dicht. Haar billen zijn nog best pijnlijk! In haar ooghoek ziet ze dat haar oom, Jason een goedkeurend schouderklopje geeft. Faith haar moeder komt ook net weer aangelopen.

“Ohw, is het gelukt?”

Vraagt ze met een blij gezicht.

“Ja mam, het is gelukt.”

Antwoord Faith rustig en geeft haar moeder een knuffel, die haar moeder maar wat graag beantwoord. Jason gromt goedkeurend en haar oom kijkt haar met een brede glimlach aan.

“Is er toch iemand die jou aan kan hè meissie!”

zegt hij met een brede glimlach. Faith haar moeder kijkt haar oom vragend aan die een nee schuddend handgebaar doet, zo van laat maar. Jason stapt ondertussen met een sadistische glimlach in de auto. Faith schenkt verder geen aandacht aan de opmerkingen van haar oom en gaat voorzichtig in de auto zitten naast Jason. Haar billen tintelen en Faith trekt even een pijnlijk gezicht als haar billen in aanraking komen met de achterbank van de auto. Jason grinnikt en kijkt haar glimlachend aan. Het zal een lange reis worden omdat ze met de trailer maar 80 km per uur mogen rijden. Dat wordt dus letterlijk op de blaren zitten door het toedoen van Faith haar eigen gedrag. Ze zullen nu vier a vijf uur over de reis naar het nieuwe huis doen en dan moeten ze onderweg nog een paar keer stoppen om de paarden te checken.

Na een uur rijden houden ze hun eerste pauze. Faith is weer vrolijk aan het praten met Jason en samen lopen ze lachend het tankstation binnen waar ze een kwartiertje pauze zullen houden voor ze verder gaan. Faith is dankbaar dat ze even kan staan, aangezien haar billen nog wat gevoelig zijn. Gelukkig wel een stuk minder gevoelig dan in het begin! Terwijl Faith naar het toilet gaat koopt Jason ondertussen wat te drinken en sigaretten. Als Faith klaar is en het winkeltje weer binnen loopt, ziet ze Jason bij de deur op haar wachten en loopt vrolijk op hem af. 

“Ik heb shag gekocht hoor. We roken best veel en dan is dit goedkoper.”

Faith haalt haar schouders op.

“Ik vind het prima, als we maar wat te roken hebben is het goed toch!”

zegt ze glimlachend. Jason trekt een scheve glimlach en samen lopen ze weer naar de auto. Als ze bij de auto zijn gaan Faith haar oom en haar moeder naar de winkel. Ondertussen hebben zij de paarden al gecheckt en dus roken Jason en Faith buiten de auto nog een shaggie. De paarden staan rustig op de trailer. Gelukkig, want ze moeten nog wel even. Jason gaat op de rand van de trailer zitten en Faith ploft op zijn schoot tegen hem aan. Ze grimast even bij de aanraking van haar billen met zijn schoot. Jason slaat zijn armen om haar heen en kust haar nek. Er gaat een rilling door haar lichaam en even zijn de zorgen voorbij.

“We zullen elkaar toch nog wel zien hè?”

Vraagt ze hem voorzichtig.

“Ja natuurlijk! We houden ook contact en deze hele zomervakantie ben ik ook bij je! Ik kan alleen niet elk vrij weekend naar België komen. Alleen in de vakanties.”

Faith zucht.

“Ja weet ik.”

“Maar dat komt ook wel goed, want ik begreep dat je moeder ervoor zou zorgen dat jullie allemaal een computer gaan krijgen en dus kunnen we via msn of Skype gewoon in contact blijven! Daarnaast hebben we onze mobiels nog hè!”

“Jij ziet het allemaal zo positief in, maar ik vind dit echt niet leuk Jason! Ik heb er echt moeite mee!”

“Ik vind het ook niet leuk Faith! Maar we zullen er toch mee om moeten leren gaan! Zullen we er vanavond verder over praten? Je moeder en je oom komen er ook alweer aan.”

“Ja laten we maar doen!”

Antwoord Faith geïrriteerd. Jason kijkt haar doordringend aan, maar Faith draait zich weg uit zijn blik. Ze staat op en Jason ook, hij trekt haar in zijn armen, dicht tegen zich aan.

“Vanavond zijn we alleen en morgen ook de hele dag tot s’avonds, of zelfs de volgende dag nog! Dus gedraag je!”

Fluistert hij in haar oor.

“Ik weet het!”

Glimlacht Faith. Ze zal zijn sturing en aanwezigheid vreselijk gaan missen, maar wil de situatie niet moeilijker gaan maken dan dat het al is.

“Als je je gedraagt, kunnen we er een leuke en gezellige tijd samen van maken!” 

Faith weet  precies wat hij bedoelt en dat wil zij ook. Lekker veel sex, knuffelen en praten. Heerlijk genieten. Even zorgeloos alleen van elkaar genieten. Voor zolang als het kan duren. Ze besluit het positieve er maar van in te gaan zien aangezien ze toch geen grip op de situatie krijgt! En dus besluit ze zich er maar bij neer te leggen.

“Ik zal me gedragen Jason.”

Zegt ze iets bijdehand en loopt uitdagend van Jason weg. Jason geeft haar vlug grinnikend nog een tik tegen haar billen. Onderweg luisteren ze nog wat muziek en praten ze heel wat af. De rit is erg gezellig, maar toch blijft Faith een knoop in haar maag voelen. Relaties op afstand lopen namelijk niet altijd goed af.

Jij

Donderdag

Het is zo ver! Nog 1 nachtje slapen en dan hebben we weer een afspraak. Geen straf dit keer. Maar ik heb je nog niet verteld dat ik weer ben gaan roken, ondanks de afspraak en belofte die ik je gemaakt heb. Ik voel me er erg schuldig over!

Ik heb veel gedoe om me heen, dat weet jij ook. Het pakken naar een sigaret is dan makkelijker. Ik weet dat het niet goed voor me is. Dat ik sterk moet zijn om al die dingen aan te kunnen. Dat heb je me in onze eerste sessie maar al te duidelijk gemaakt en heb je gelijk in. De preek kwam hard binnen, maar ik wil even niet sterk zijn! Het liefst begraaf ik me helemaal in je, maar ik weet dat het niet kan. Jij bent nog niet toe aan iets nieuws en eigenlijk als ik eerlijk ben ik ook nog niet helemaal. Misschien wil je me wel helemaal niet en is dit voor jou puur leuk voor enkel spel. Ik vind het spel ook erg leuk en ook met dat alleen ben ik al gelukkig. Toch voel ik meer en echt daarover gesproken hebben we nog niet.

Ik weet dat ik met jou het diepe wel in zou durven duiken. Het aan je toegeven durf ik niet. Bang dat ik je van me weg jaag als ik dit aan je vertel en nu schrijf ik het toch maar op. Vandaag worden die gevoelens erg duidelijk bij mij en probeer ik ze weg te stoppen, het overvalt me en dat wegstoppen lukt helaas niet erg goed. Vanavond appen we even over de details van onze afspraak morgen.

Als de avond eenmaal aangebroken is en ik je app duurt het even voor ik antwoord heb. Gelukkig bezit ik redelijk wat geduld…. NOT!!! Meerdere keren kijk ik op mijn mobiel en als eindelijk de verlossende “ping” te horen is kijk ik ook direct. Helaas, het is mijn vriendin… licht teleurgesteld dat jij het niet bent app ik haar terug.

Weer een “ping”. De zenuwen gieren door mijn lijf als ik je naam in beeld zie verschijnen. Je moet nog wat werken de volgende dag dus je bent later, pas in de middag rond 17:00 uur zal je op de ontmoetingsplek zijn! Ik merk dat ik wat geïrriteerd ben omdat we eigenlijk om 12:00 uur afgesproken hebben en ik hou niet zo van gehaaste sessie’s. Eerst denk ik dat je een grapje maakt en app je dat ook terug, maar je maakt geen grapje. Je beloofd dat je gaat proberen om eerder mijn kant op te kunnen komen. Ik app terug dat het goed is, maar door de verwarrende gevoelens blijf ik wat geïrriteerd en besluit het huishouden maar naar de volgende morgen te verschuiven aangezien je toch pas tegen de avond bij mij zal zijn.

Vrijdag

De volgende morgen sta ik al vroeg naast mijn bed. Voordat ik naar mijn werk moet doe ik nog wat in huis om me af te leiden en rij dan rustig naar het werk toe, de rest doe ik wel als ik weer terug ben. Gelukkig hoef ik vandaag niet lang te werken en heb ik de rest van de dag en de volgende ochtend en deel van de middag heerlijk vrij. Dit had ik al geregeld zodat mocht je toch besluiten om wel te blijven slapen deze gelegenheid er ook is. Tegen 11:30 uur ben ik klaar met werken en rij ik rustig richting huis. Onderweg stop ik nog even bij de winkel voor een nieuwe bos bloemen voor op mijn eettafel.

“Ping”

In de auto kijk ik op mijn mobiel. Het is een appje van jou. Je kan eerder komen en bent er al om 13:58 uur! Ik schrik ervan, wetend dat ik nog best wel wat moet doen voor ik jou op kan komen halen. Nu heb ik nog maar een uurtje de tijd! Maar vind het ook erg fijn dat je eerder bent en niet heel vroeg weer weg moet. Snel stuur ik je een app terug.

“Is goed, tot straks.”

En rij dan snel richting huis. Gehaast doe ik de laatste dingen die ik nog moet doen en ga dan douchen en omkleden. Ik doe nog licht wat make up op en kijk tevreden naar het resultaat. Zo kan ik je wel ontvangen. Als ik klaar ben zie ik dat ik moet gaan haasten. Te laat komen bij een Dominant is nooit een goed idee! Snel sluit ik het huis af. Ik moet ook nog even gauw de paarden binnen zetten voordat ik naar onze ontmoetingsplek toe kan rijden en maak me een beetje zorgen over of ik het allemaal wel ga redden. Als ik eenmaal de navigatie in kan stellen om naar de ontmoetingsplek te rijden dan zie ik dat als ik door kan rijden precies om 13:58 uur aan zal komen. Precies op tijd dus! Pfieuw!

Onderweg doe ik het zijraam goed open en rook ik nog een sigaret. Mijn laatste voor vandaag, want in jou buurt rook ik zoiezo niet. Als ik aan kom rijden, kom jij ook net aangelopen met een brede glimlach op je gezicht. Ik glimlach terug en plaats mijn tas op de grond om plaats voor je te maken.

“Daar is ze weer hoor met dat oude barrel.”

Grap je over de bus waar ik mee aan ben komen rijden. Ik glimlach en stel de navigatie opnieuw in naar mijn huisje. Onderweg praten we wat en ineens ga je over op serieuze zaken.

“Hoe staat het met het roken?”

Vraag je. Ik schrik er een beetje van.

“Waarom moet je dat nu vragen?”

Is mijn antwoord. Je kijkt me alleen maar aan en wacht geduldig op een antwoord. Uiteindelijk antwoord ik met een zenuwachtige giechel.

“Niet goed eigenlijk.”

“Hoeveel rook je nu dan?”

Is je volgende vraag. Ik voel me er schuldig over dus besluit het maar toe te geven.

“Weer evenveel.”

Is mijn antwoord, nu zonder gegiechel en wetend dat je het niet goedkeurt.

“Wil je eigenlijk wel stoppen?”

Vraag je dan.

“Ja ik wil wel stoppen maar heb gewoon teveel gedoe om me heen dus het lukte gewoon even niet.”

Je vind het geen goed excuus en zegt dat we er bij mij thuis bij de koffie nog wel even over praten.

“Of ben je een beetje masochistisch? Dat kan natuurlijk ook!”

Ik weet geen woorden te vinden.

“Geen probleem hoor als je masochistisch bent! Dat wordt een gezellig bakje koffie dan.”

Zeg je Dominant maar met een glimlach. Mijn buik krimpt samen en ik kan weer even geen woorden vinden. Uiteindelijk zeg ik.

“Nou, een heel gezellig bakje koffie!”

Het komt er brutaler uit dan ik bedoel en ik besluit mijn mond verder maar dicht te houden en het niet erger te maken voor mezelf. Onderweg naar mijn huis praten we nog wat over andere dingen en als we eenmaal aankomen bij mijn huisje zeg je.

“Waar zijn de paardenbloemen gebleven?”

Ik grinnik en vertel je dat ik met mijn vriendin in de tuin bezig ben geweest. Eenmaal binnen laat je direct mijn hondjes los en bent inmiddels al dikke vriendjes met ze. Ik kijk er glimlachend naar en biedt je koffie aan. Wetend dat je er geen gras over laat groeien als we straks samen aan de koffie zitten. Ik ben een beetje zenuwachtig voor het gesprek. Ik wil niet te brutaal overkomen of bepaalde blikken in jou richting doen. Onder het maken van de koffie heb ik een knoop in mijn maag. Dit zal zeker straf worden, dat weet ik nu al wel. En omdat het voor de tweede keer is dat je me voor hetzelfde aan moet pakken zal het harder zijn, dat weet ik ook!

Als we eenmaal zitten kijk je me eerst alleen maar doordringend aan. Ik weet me even geen houding te geven en kijk steeds weg uit je blik. Uiteindelijk begin je met je preek. En zeg je ook dat het geen goed excuus is dat ik weer ben gaan roken door de dingen die om me heen gebeuren. Dat roken ongezond is en dat ik sterk moet zijn om de dingen die  om me heen gebeuren aan te kunnen. Je zegt het met andere woorden maar je maakt me duidelijk dat het steeds pakken naar een sigaret eigenlijk een teken van zwakte is. Ik weet dat je gelijk hebt en voel me erg schuldig. Vooral omdat ik mijn afspraak niet nagekomen ben. Weer vraag je me.

“Wil je wel echt stoppen met roken? Het is je eigen keuze he!”

Stil antwoord ik.

“Ja ik wil echt stoppen met roken, maar het lukte gewoon even niet.”

Je zegt.

“Als je echt wil stoppen zal je nu ook echt een flink pak slaag krijgen! Maar nogmaals het is jou keuze.”

Je pakt je mok van tafel en neemt een paar slokken. Ik ben stil en mijn schuldige blik zegt je verder genoeg. Je drinkt je koffie sneller dan ik had gehoopt, maar dat wist ik nog wel van de eerste keer. Rustig loop je richting je tas en haalt er van alles uit wat je netjes voor me neerlegt op de salontafel.

“Weet je wat hier staat?”

Vraag je.

“Ja.”

Zeg ik stilletjes, denkend dat je bedoelt met wat er allemaal op tafel ligt ligt.

“Ohw ja weet je dat? Wat staat er dan?…. Er staat dat je gaat stoppen met roken!”

Weer kan ik geen woorden vinden, krijg je me stil en staar ik wat naar de grond, de tafel en jou. Je gaat weer zitten en neemt nog een paar laatste slokken koffie. Als je mok bijna leeg is zeg je kalm en een tikkeltje sadistisch.

“Als jij nog naar de wc moet dan moet je dat nu gaan doen!”

“Ja.”

Antwoord ik met je naam, die ik in dit verhaal er niet bij zal vernoemen. Maar vanaf nu antwoord ik netjes met twee woorden.

Die woorden zeggen mij genoeg, de sessie gaat beginnen. Zelf heb ik nog maar enkele kleine slokken van mijn koffie gedronken. Deels door zenuwen en deels omdat ik rustiger drink. Ik besluit niet te treuzelen en sta op om naar de wc te gaan. Als ik terug de huiskamer in kom zie ik dat jij de gordijnen al dicht aan het doen bent en ik besluit de honden in het bijhok op te sluiten. Daarna loop ik nog even naar de voorkamer om nog een slokje koffie te nemen. Je hebt inmiddels ook de stoel al midden in de kamer klaar gezet. Mijn buik krimpt even samen als ik de stoel klaar zie staan en ik ben erg stil geworden. Ik weet dat ik flink straf ga krijgen en dat ik het heb verdient ook. Ik leg me erbij neer en besluit er niet tegen te gaan vechten en het te ondergaan. Jou kalmte en rust terwijl de Dominantie van je af straalt maken mij ook wat geruster. Ik doe dit niet alleen! Je zal bij me zijn de hele les die je me leren zal. Je zal me steunen en helpen. Het voelt goed, veilig en vertrouwd.

“Pak maar even een papiertje en een pen.”

Zeg je dan. Ik rol met mijn ogen en schrik van mijn reactie maar vlucht gauw naar het bijhok waar ik een kladblok heb liggen. Je hebt het of niet gezien of laat het er even bij want als ik terug kom moet ik plaats nemen aan een stoel bij de eettafel. Gedwee ga ik zitten. Jij loopt door de kamer terwijl je me de les leest.

“Hoeveel geld heb je inmiddels in de periode dat we elkaar niet gezien hebben uitgegeven aan sigaretten?”

Vraag je me.

“Veel.”

Is mijn antwoord.

“Reken het maar even uit.”

Zeg je dan. Ik weet dat ik ongeveer 3 pakjes in de week rook en dat het laatste pakje wat ik gekocht heb de duurste was. Ik pak mijn mobiel erbij en open de rekenmachine. Ik schrik van het bedrag en staar er even geschrokken naar. Zo’n bedrag in 3 weken tijd had ik niet verwacht!

“Honderd en twaalf euro vijftig.”

Antwoord ik uiteindelijk. Je besluit dat ik 110 strafregels moet schrijven.

“De strafregel is als volgt: Ik zal met geheel mijn vermogen gaan stoppen met roken.”

Netjes schrijf ik de regel op het kladblok.

“Nou dat is geen moeilijke regel he?! Geen moeilijke woorden!”

Zeg je.

“Nee.”

Antwoord ik bedeesd. Je zegt me.

“Bij elke 10e regel ga je naast de stoel staan en vraag je me om je te straffen! Is dat duidelijk?”

“Ja. Heel duidelijk.”

Antwoord ik stilletjes.

“Voordat je met je strafregels gaat beginnen kom je eerst maar even hier.”

Je neemt plaats op de stoel en ik ga netjes naast je staan.

“Broek naar beneden!”

Je zegt het kalm maar op een toon die geen tegenspraak duld. Ik gehoorzaam direct en trek mijn broek en slip tot aan mijn knieën naar beneden. Je tikt even op je been.

“Hup, liggen!”

Zeg je. Ik probeer me zo netjes als dat het gaat over je schoot te leggen en als ik eenmaal goed lig begin je direct erg hard eerst met je hand en daarna met een kleine paddle dat de vorm van een haarborstel heeft op mijn nog koude en blote billen te slaan. De scherpe pijn dringt aardig door en ik klem mijn kaken op elkaar. Echt stil liggen lukt niet erg goed, het doet echt pijn. Maar ik kan het redelijk ondergaan. Ook begin ik direct al te piepen, maar je smeken om te stoppen heeft geen zin. Ik moet deze les leren. Ik moet deze straf ondergaan.

“Ik hoef je toch niet weer helemaal uit te leggen waarom roken niet goed voor je is?”

Vraag je.

“Nee!”

Piep ik met opeen geklemde kaken. Eindelijk stop je en mag ik opstaan.

“Hup, aan het werk!”

Zeg je als ik eenmaal recht sta.

“En je broek blijft naar beneden!”

Met blote en pijnlijke billen die al flink in de brand gezet zijn door je, neem ik plaats op de stoel aan de eettafel en begin ik met de strafregels die ik schrijven moet. Jij pakt je laptop en neemt plaats op een comfortabele stoel in mijn huiskamer. Terwijl ik mijn strafregels schrijf, vraag je me om de WiFi code en als het geregeld is ga je formule 1 kijken. Stiekem kijk ik onder het schrijven van mijn strafregels af en toe jou kant op. Je zit er kalm, zorgzaam, maar streng bij. De kriebels in mijn buik nemen weer toe en de eerste tien regels staan sneller op papier dan dat ik wil. Even twijfel ik, maar leg dan mijn pen neer en schuifel met een broek die inmiddels tot aan mijn enkels gezakt is richting de stoel. Ik zie dat je me gehoord hebt en wacht op mijn vraag. Ik besluit niet te treuzelen omdat ik daar alleen mezelf maar mee heb.

“Zou je me willen straffen?”

Vraag ik je en je staat op.

“Ben je er weer klaar voor?”

Vraag je.

“Ja.”

Antwoord ik stilletjes met een brok in mijn keel en een knoop in mijn maag. Je neemt weer plaats op de stoel en tikt weer op je been. Dit keer pak je direct de kleine paddle erbij en slaat weer erg hard op mijn billen. Het doet zeer, maar dan ook echt zeer! Ik piep en kerm, grijp de stoel en je broekspijp af en toe vast. Ik ben echt heel stout geweest dat weet ik. Nu moet ik de consequenties van mijn actie ondergaan. Ik smeek niet en voel me schuldig. Voel de tranen in mijn ogen opwellen en vecht ertegen. Voordat ik ga huilen stop je en laat me weer overeind krabbelen. Ik kan je even niet aankijken, breng mijn handen naar mijn pijnlijke billen en staar naar beneden.

“Kijk me aan.”

Zeg je. Even kijk ik je aan maar het lukt me niet lang. Je blik is streng, maar zorgzaam. Je kijkt dwars door me heen!

“Volgens mij ben je je les wel aan het leren. Hup, aan het werk weer.”

Zeg je. Dankbaar dat ik nu direct weer aan de slag mag en geen moeilijke vragen hoef te beantwoorden gehoorzaam ik direct. Het schuldgevoel is nog zo aanwezig en voor mijn gevoel heb jij dat ook wel in de gaten. Rustig schuifel ik weer terug naar mijn plekje aan de eettafel en ga verder met mijn strafregels. Je loopt nog wat om me heen en komt even naast mij staan om te kijken. Waarschijnlijk om te kijken of ik wel netjes genoeg schrijf. Je zal tevreden zijn want loopt weer weg, mij achterlatend met mijn strafregels en mijn schuldgevoel.

“Echt Faith, als het om gezondheid gaat ben ik meedogenloos!”

Ik knik alleen maar en probeer me op mijn strafwerk te concentreren.

“Roken is ongezond, je wordt er ziek van en kan er longkanker van krijgen. Ik heb genoeg mensen eraan verloren!”

Die laatste woorden steken. Ik wilde je niet teleurstellen en dat heb ik nu wel gedaan! Ik wilde je niet bezorgd maken om mij en ook dat heb ik wel gedaan! Even stop ik met schrijven. Je praat verder.

“Je moet sterk zijn om de dingen die om je heen gebeuren aan te kunnen. Je bent niet streng genoeg voor jezelf.”

“Nou, Jij anders wel.”

Mijn woorden komen er brutaler en bijdehanter uit dan dat ik ze bedoel. Ik doelde meer op dat jij nu wel streng genoeg bent voor mij en dat je gelijk hebt me nu hard aan te pakken en meedogenloos te zijn. Dat ik het nodig heb! Je pakt de grote houten paddle met gaten erin van de tafel en loopt op me af.

“Kom maar even staan.”

“Het was echt niet zo bijdehand bedoelt!”

Probeer ik nog, maar ik weet dat ik te laat ben, dat ik mijn woorden anders had moeten formuleren. Zeker nu! Jou blik in je ogen zeggen me genoeg. Je pakt me bij mijn nek en draait me om, buigt me over de hoek van de tafel en neemt naast me je positie in met je arm rond mijn middel. Een paar keer sla je hard met de paddle op mijn billen. Ik verschiet wat bij elke tik. Je laat me weer los en kijkt me aan. Ik kan je niet lang aankijken en al snel dwalen mijn ogen weer terug naar de grond.

“Aan het werk.”

Zeg je en ik neem weer plaats aan de tafel. Als eenmaal regel 20 op papier staat, leg ik mijn pen weer neer en ga weer netjes naast de stoel staan om je te vragen om me te straffen. Het is een harde les dat ik ga leren vandaag, maar ohw zo nodig. Dit keer neem je de grote paddle mee van de voortafel. Ik moet me omdraaien en bukken met mijn handen op de zitting van de stoel. Je geeft een harde tik met de paddle op mijn billen.

“Tien.”

Zeg je en slaat daarna nog een paar keer met de paddle op mijn billen. Mijn voet komt af en toe van de vloer voor zover mijn broek het toelaat. Ook probeer ik mijn billen een keer weg te draaien, maar je trekt me terug.

“Stil blijven staan met je voeten op de grond en je billen naar achter!”

Zeg je rustig maar streng. Ik probeer mijn positie aan te houden, maar steeds koud en dan hard op je billen krijgen is echt heel pijnlijk!

“Hoeveel heb je er nu gehad?”

Vraag je. Ik schrik van je vraag. Normaal tel ik eigenlijk altijd wel netjes mee, maar nu heb ik dat niet gedaan!

“Ik heb niet meegeteld.”

Antwoord ik wat geschrokken en piepend, smekend.

“Je hebt niet meegeteld?!”

Het is geen echte vraag maar meer een constatering.

“Nee, sorry.”

Piep ik. Je slaat nog een paar keer hard op mijn billen en zet me weer aan het werk. Dankbaar dat je niet overnieuw begonnen bent ga ik zo snel als het kan op mijn plekje aan de eettafel zitten. Zelf neem je weer plaats op die heerlijke comfortabele stoel in mijn huiskamer. Af en toe kijk ik naar je en ondanks dat je nu zo streng voor me bent, meedogenloos en hard zie ik ook je zachtheid, je rust en je zorgzaamheid. Ik weet dat je goed voor me bent en dit doet voor mijn eigen bestwil. Me sterker probeert te maken zodat ik alles aan kan!

Regel 30 staat op papier en ik schuifel rustig weer tot naast de stoel. Je staat al op, maar toch vraag ik je de vraag om me te straffen netjes. Ik mag weer over de knie en dit keer krijg ik met de strap. Of hoe het instrument ook heet. Wat ik wel weet is dat het pijnlijk is. Weer krijg ik koud en hard op mijn billen. Het voelt pijnlijker, mijn billen zijn al erg gevoelig door de andere pakken slaag die ik al ontvangen heb. Door steeds de rust tussendoor die mijn billen hebben om af te koelen worden de keren dat ik slaag krijg gevoeliger. Weer wellen er tranen op in mijn ogen. Ik ben mijn les aan het leren en begin in te zien hoe stout ik geweest ben. Ik mag weer overeind en aan het werk. Voorzichtig neem ik weer plaats op mijn plekje aan de eettafel. De afstand tussen jou en mij fysiek is niet heel groot, maar die andere afstand voelt pijnlijk groot. Het liefst kruip ik bij je op schoot, gewoon om even door je vastgehouden te worden. Me in je te kunnen begraven.

Regel 40 staat op papier. We zijn nog niet eens op de helft! Na mijn vraag om me te straffen pak je een groot leren instrument van de tafel wat lijkt op een dikke riem. Ik moet plaats nemen over de leuning van de comfortabele stoel waar jij steeds op zit. Langzaam buig ik me over de leuning.

“Je krijgt er 5.”

Zeg je en slaat daarbij direct een keer hard op mijn weer koude maar ohw zo pijnlijke billen. Ik geef een gilletje.

“Ja die voel je wel he!”

Zeg je sadistisch.

“Ja.”

Piep ik. Ik moet meetellen en bij elke tik zeggen: Ik ga stoppen met roken. Als eenmaal de laatste tik gegeven is mag ik weer overeind. Ik kijk je even met een pijnlijk gezicht aan. Je bent stil, zegt niks en kijkt terug. Weer kijk je dwars door me heen en mijn ogen dwalen weer weg uit jou blik. Starend naar de grond vraag ik.

“Moet ik nu weer aan het werk?”

Je vind het een domme vraag. Lacht sarcastisch en zegt.

“Ja natuurlijk moet je weer aan het werk, beetje domme vraag he.”

Ik geef maar beter geen antwoord en zuchtend probeer ik naar mijn stoel te schuifelen. Mijn zuchten bevalt je niet en je pakt mijn arm vast. Bij de tafel pak je de kleine paddle en terwijl je hand mijn arm vast houdt sla je me hard met de paddle op mijn billen. Ik gil een paar keer auw en mijn voeten vliegen wat van de grond voor zover mijn broek het toelaat. Ik probeer mijn billen weg te draaien maar je draait me steeds weer terug. Als je klaar bent en stopt zeg je.

“Jij hebt een les te leren en ik wil daarbij geen zuchten, steunen of rollen met ogen! Heb je dat begrepen?”

Het is geen vraag, je zegt het kalm, maar je toon maakt mij heel duidelijk dat je menens bent. Je slaat nog een paar keer op mijn billen om je woorden kracht bij te zetten.

“Ja, ik heb het begrepen!”

Antwoord ik piepend. Onder de indruk van je directe aanpak. Je laat me los en bedeesd ga ik met mijn zeer pijnlijke billen weer op mijn plekje zitten. Je legt de paddle terug op de tafel en gaat weer in de stoel zitten om verder naar formule 1 te kijken. Half met tranen in mijn ogen begin ik aan de volgende 10 regels. 

Meedogenloos en hard ben je nu zeker voor mij. Ik leer mijn les en hard. Toch voelt het ondanks je hardheid fijn en vertrouwd. Ik voel me veilig en weet dat je om me geeft op jou manier. Dat ik deze les nodig heb en ik niet anders zou willen. Ja het is pijnlijk. Ja het doet vreselijk zeer en ja de afstand voelt groot. Maar ohw wat heb ik dit nodig! Dit is wat ik zocht, dit is wat bij mij miste en ik nu gevonden heb. Die zeer strenge man die hard voor mij kan zijn wanneer dat nodig is, maar ook zo lief en zorgzaam als ik me gedraag. Een man die mij op het juiste pad kan zetten en houden zonder teveel woorden, zonder ruzie maar met kalmte, zorgzaamheid en duidelijk regels en afspraken. Een man die zelf ook een flinke rugzak heeft, net als ik, maar daardoor je elkaar ohw zo goed begrijpt. Een man die ook niet makkelijk praat. Ook ik ben een enorme binnenvetter en ik weet dat het niet goed is, maar altijd maar andere met je gevoelens en je emoties op te zadelen dat wil ook ik niet. Ik heb het liever leuk en gezellig met elkaar. Probeer altijd positief te zijn en de positieve kanten van moeilijke dingen op te zoeken. Een goed gesprek is af en toe fijn, maar dat komt vanzelf en kan je niet forceren.

Als we eenmaal bij de laatste 10 regels aankomen zeg je.

“Als je straks de laatste regel geschreven hebt dan mag je nog 1 sigaret roken, maar wel over de knie terwijl je met de badborstel krijgt. Dus zet de asbak maar vast op de grond naast de stoel.”

Ik gehoorzaam en plaats de asbak waar je deze hebben wil. Daarna ga ik netjes aan mijn laatste regels beginnen. Mijn arm doet pijn en mijn billen zijn echt vreselijk gevoelig. Ik ben bang dat ik meer slaag niet aan kan en heb echt een hekel aan de badborstel! Dat ding doet ook zo’n zeer! Bij de laatste regel ben ik aan het twijfelen. Al weet ik dat treuzelen me niet gaat helpen. Even staar ik naar de laatste regel, dan naar jou en dan naar de badborstel die netjes op de tafel ligt te wachten om mijn billen verder in vuur en vlam te zetten. Ik sta op. Jij staat ook op. Mijn maag knijpt samen en ik krijg een brok in mijn keel. Ik zit dicht tegen mijn breekpunt aan. Ik kan niet meer. “Het spijt me echt!” Wil ik zeggen, maar ik krijg de woorden niet uit mijn mond. Ik sta vastgenageld aan de grond terwijl jij met de badborstel richting de stoel loopt. Het laatste deel van mijn pak slaag. Ik wil niet meer, maar ik moet deze les leren. Ik heb mijn les al wel geleerd, maar dit zet toch nog even de puntjes op de i. Ik vraag voor mijn gevoel met een bevende stem om mijn straf. Je neemt plaats op de stoel.

“Pak maar een sigaret en steek die maar aan.”

Zeg je. Ik gehoorzaam met tegenzin.

“Kom maar liggen.”

Zeg je als ik mijn sigaret heb aangestoken. Ik buig me zo goed als dat het gaat langzaam over je knie. Je pakt me stevig vast.

“Begin maar te roken!”

Zeg je terwijl je een paar keer hard slaat met de badborstel. Ik begin vreselijk te piepen en te vechten. Het doet zo’n zeer! Mijn hoofd zegt dat ik stil moet blijven liggen en dat wil ik ook wel, maar mijn lichaam vecht als een beest om los te komen. Weg van de pijn. Als je even stopt neem ik trillend een trekje van mijn sigaret. Direct begin je weer te slaan en pakt me nog steviger vast. Uiteindelijk en sneller dan ik het in de gaten heb lig ik over 1 been met mijn benen tussen jou benen vast geklemd. Ik probeer mijn andere hand nog naar mijn billen te brengen maar doordat je schuin bent gaan zitten is dat een mislukte poging. Als je weer even stopt staan de tranen al in mijn ogen en vecht ik ertegen. Ik wil niet gaan huilen maar weet diep van binnen dat het niet langer moet duren. Ik neem nog een trekje van mijn sigaret. Het roken lukt echt niet goed en gaat zoveel langzamer dan ik had gehoopt. Als je weer gaat slaan begin ik te proesten van de rook en te piepen van de pijn. Ik gil, ik vecht, ik wil me overgeven maar dat lukt me niet.

“Ik stop pas als je je sigaret op hebt!”

Zeg je.

“Maar ik wil niet meer roken!”

Proest en piep ik. Je stopt.

“Dus je gaat stoppen met roken?”

Vraag je me.

“Ja!”

Antwoord ik piepend, smekend bijna.

“Maak je sigaret maar uit dan, je krijgt er nog 20 en die zullen hard zijn!”

Zeg je. Snel doof ik mijn sigaret. Ik wil niet meer.

“Nee. Alsjeblieft.”

Smeek ik. Maar je bent hard en meedogenloos. Ik zal mijn les leren tot de laatste klap.

“Jawel je kan dit! Het is veel erger wat er allemaal met roken kan gebeuren! Tel maar mee.”

Is je antwoord en je begint direct hard met de badborstel op mijn billen uit te halen. Snel tel ik mee. Ik heb het gevoel dat mijn billen helemaal blauw en beurs zijn. Zo voelen ze wel. De laatste 20 tikken verdeel je in een snel tempo over mijn billen. Ik vecht maar verlies. De tranen staan in mijn ogen en mijn breekpunt staat op het randje.

“Nu zijn je billen blauw, maar moet ik je nog een keer straffen voor het roken zullen ze zwart zijn.”

Ik neem je woorden in me op en wil zeker geen derde keer straf hiervoor meemaken. Dan mag ik overeind komen maar voel dat het voor mijn gevoel nog niet genoeg is. Ik wil breken, ik wil me overgeven, maar mijn hoofd laat het niet toe. Ik sta voor je en je vraagt me.

“Kijk me aan. Heb je genoeg gehad?”

Even kijk ik je aan, maar mijn blik dwaalt alweer snel af naar de grond. Ik wil zeggen ja, maar schud met mijn hoofd van nee. Je pakt me bij mijn arm en gaat weer op de stoel zitten, trekt me terug over je knieën. Ik krijg nog een paar flinke tikken met de badborstel en daarna zet je me weer overeind.

“Heb je nu genoeg gehad?”

Vraag je nogmaals. Eigenlijk niet maar ik zeg.

“Ja ik heb genoeg gehad.”

“Ik ben er niet gerust op.”

Is je antwoord. Je pakt me bij mijn arm en begeleid me over de leuning van de stoel. Je pakt weer het leren instrument erbij dat op een dikke riem lijkt en loopt om me heen. Even laat je het instrument op mijn billen rusten en haalt dan uit. Ik schiet overeind. Ik kan dit niet. Het is genoeg. Maar toch diep van binnen baal ik van mezelf het op te geven, het gevoel van overgave is er wel, maar het stapje om te breken is toch nog te beangstigend.

“Nee, ik kan dit niet meer!”

Ik zeg het met een krakende stem die op huilen staat.

“Ja, als jij nee schud bij de vraag of je genoeg gehad hebt dan ga ik er vanuit dat je meer nodig hebt.”

Je hebt gelijk. Eigenlijk heb ik niet genoeg, maar breken, dat wil ik nog niet. Of wel? Het is verwarrend en ik besluit het zo even voor mezelf te laten. Ik mag mijn broek weer optrekken en daarna neem je me in je armen, ik voel weer tranen op wellen. Je zegt me dat ik het goed gedaan heb. Bent trots op me. Dat voelt goed. De knuffel is voor mij veel te snel voorbij. Het liefst kruip ik nu bij je op schoot, nog even klein zijn in je armen. Ik voel me leeg, alle stress is weg. Ik vertel je.

“Ik zat echt heel dicht tegen mijn breekpunt aan.”

“Het is niet mijn bedoeling om je te breken. Maar een derde keer wil je echt niet meemaken. Dan breek ik je wel en dat kan ik binnen tien minuten.”

Ik geloof je. Maar voor nu is het goed en gaan we samen over op het volgende. De sessie is voorbij. We hebben afgesproken om te gaan gourmetten. Samen staan we in de keuken alles klaar te maken voor de gourmet. Ik ben het helemaal niet gewend om geholpen te worden. Die dingen samen te doen, maar vind het fijn en ook leuk. Ik geniet van je aanwezigheid, het even niet alleen zijn. Ookal weet ik dat het straks weer voorbij is en we allebei onze eigen weg weer zullen gaan. Na zo’n heftige sessie heb ik eigenlijk altijd wat langer aftercare nodig, maar ik wil je niks opdringen dus ik zeg niks en besluit er van te genieten en het leuk te hebben met je in de tijd die we samen hebben.

Het word een gezellige avond. We besluiten aan de voortafel te gaan gourmetten met een film erbij. We praten wat over van alles. Ook over relaties. Jij bent erg duidelijk dat je er nog niet uit bent wat je wil. Voorlopig nog geen relatie of vaste D/s relaties. Of je het wel of niet met de kink wil. Uiteindelijk, misschien ben je er wel aan toe. Ik geef toe dat een open relatie met kink voor mij een goede relatie zou zijn. Maar ik weet ook dat jij veel jaloezie om je heen daarmee hebt meegemaakt. Misschien durf je het daarom nu wel niet aan. Ik wil zeggen dat ik anders ben, ik ben niet snel jaloers en al dankbaar met gewoon een vaste D/s relatie. Maar het toegeven, het tegen je zeggen, dat durf ik niet. Ik heb dan het idee dat ik je iets opdwing. Een gevoel? Een wens? Iets waar jij niet aan toe bent. En ik ook niet zeker over ben of je die stap wel met mij zou willen zetten überhaupt. Zo af en toe met je af te spreken vind ik ook heel fijn en dat wil ik zeker niet verpesten.

Als we eenmaal klaar zijn en beidde propvol zitten van de gourmet, ruimen we samen de tafel leeg. Zetten we samen alles in de vaatwasser en de spullen die over zijn en bewaard kunnen worden in de koelkast. Ik begin voorzichtig de gourmetplaat schoon te maken met een sponsje. Maar het lukt niet erg goed. Je komt er eens bij kijken.

“Het zit een beetje vastgekoekt! En hard boenen kan niet, want er zit een beschermlaagje op wat je er anders afschraapt.”

“Ja wat doe je ook moeilijk, dat moet je ook niet doen met een spons, water en zeep. Dat moet je doen als de plaat nog een beetje warm is en dan met wat keukenpapier.”

Eigenwijs ga ik door met het sponsje. Je geeft me een harde tik op mijn met broek bedekte billen.

“Eigenwijs!”

Zeg je.

“Auw! Ja dat weet ik, maar jij hebt die plaat uitgezet.”

“Ga eens aan de kant.”

Zeg je wat lachend en pakt wat papier. Je neemt het schoonmaken van me over en ik ga er bijdehand bij staan kijken. Je voelt mijn onrust en ziet waarschijnlijk ook mijn bijdehante houding. Je besluit dat het genoeg is. Legt het papier op de plaat en pakt mijn arm vast. Terwijl je me aan mijn arm naar de eettafel begeleid en een stoel onder de tafel weg trekt zeg je.

“Kom jij nog maar eens even mee over de knie.”

De kriebels vliegen door mijn buik. Je directe aanpak had ik even niet aan zien komen. Je neemt plaats op de stoel en trekt mijn broek tot net onder mijn billen. Ook mijn slip gaat naar beneden en je trekt me over je knie. Je geeft me een kort maar hard pak slaag. Als je klaar bent vraag je.

“Ga jij nu wat rustiger doen?”

Ik hoor in je stem dat je er plezier in hebt maar ook even duidelijk wil zijn.

“Ja.”

Piep ik. Je slaat nog een paar keer hard op mijn billen en daarna mag ik weer recht gaan staan. Ik kijk je met een pijnlijke glimlach en met mijn handen op mijn billen aan. Je grinnikt. En staat op. Rustig ga je weer verder met het schoonmaken van de gourmetplaat. Ik ga er wel weer bij staan maar niet bijdehand. Ik weet mijn plek weer.

Als de plaat schoon is doen we deze samen in de doos en zet jij de doos weer netjes bovenop de kast. Ik ben nog wat aan het schoonmaken en je zegt me dat ik moet gaan zitten. Je bied me koffie aan en dankbaar zeg ik.

“Graag.”

Samen drinken we nog wat en kijken we nog wat tv. Het liefst kruip ik even tegen je aan op de bank, maar ik doe het niet. Ik weet niet hoe je het op zou vatten en zelf ben ik ook niet van het plakkerige gedoe. Maar nu even wel. Toch hou ik mezelf onder controle en blijf ik netjes in mijn eigen hoekje op de bank zitten, maar wat zou ik graag nu even die afstand wat kleiner hebben. Even knuffelen.

Uiteindelijk is het tijd om afscheid te gaan nemen. Ik sluit het huis af en samen rijden we richting de ontmoetingsplek waar we allebei onze eigen weg weer zullen nemen. Onderweg zien we dat we iets te laat zijn en je pas na een half uur verder kan. Ik besluit bij je te blijven wachten en in de auto praten we weer wat over relatie’s en toekomstbeelden. Rugzakken en gevoelens waar je niks mee kan. Maar nog kan ik je mijn toekomstbeeld maar deels geven, want ik wil je niet belasten met gevoelens of een situatie ongemakkelijk maken omdat jij er niet aan toe bent en ik niet weet hoe jij mij ziet. En nogmaals het zo af en toe met je afspreken vind ik ook al heel erg fijn en wil ik hierdoor niet verpesten.

Het afscheid is daar. Je geeft me nog een knuffel en stapt de auto uit. Drie keer draai je je naar me om en zwaai je even. Ik zwaai terug en kijk je na. Weer alleen rij ik naar huis. Als ik thuis kom is het al laat in de avond en besluit ik een wijntje te nemen. Ineens spot ik de stoel die je midden in de kamer hebt laten staan. Weer vliegen er wat kriebels door mijn buik en twijfel ik even of ik de stoel wel terug moet zetten. Na een tijdje besluit ik het wel te doen en langzaam schuif ik de stoel terug op zijn plek. We appen nog een paar keer deze avond en ja ook over de stoel! Je had deze als signaal voor me laten staan en dat signaal was goed binnen gekomen. Toch nog even die laatste waarschuwing. Als ook jij thuis bent ga ik richting mijn bed.

Zaterdag

De volgende morgen wordt ik eenzaam wakker. Ik merk wat in een subdrop te zitten en spontaan rollen er wat tranen over mijn wangen. Beneden app ik je en zeg ik het je wel. Weer tranen waar ik niet aan toe wil geven want de sessie was zo fijn! Ik heb zo’n fijne dag gehad! Je gaat er wel op in maar niet veel en je er verder mee lastig vallen wil ik ook niet. Ik besluit even te bellen met mijn vriendin en dat helpt wat. Als we opgehangen hebben pak ik mijn iPad en begin ik dit te schrijven. Het helpt maar niet voldoende dus klap ik mijn iPad weer dicht en besluit ik niet alleen in huis te blijven zitten omdat ik alleen maar dieper de subdrop in ga en besluit daarom mijn dochter eerder op te gaan halen. Al snel als ik haar weer bij me heb kom ik terug uit mijn subdrop en thuis gekomen doen we samen wat leuke dingen. Gamen, tv kijken en eten we wat restjes van de gourmet. De subdrop is voorbij. Het gewone leven begint weer en waar de toekomst me brengen zal dat weet ik niet. Maar ik kan er wel weer even tegen aan en hoop weer snel af te kunnen spreken met je voor de volgende sessie. Als mijn billen weer wat bijgekleurd zijn natuurlijk! En liever een keertje geen straf verdient heb.

Jason en Faith (6)

In het begin gaat het super goed. Faith haalt mooie cijfers maar ze mist wel wat. Met Jason heeft ze weinig tot geen contact en haar enthousiasme in haar schoolwerk verdwijnt. Ze heeft er gewoon geen zin meer in. Haar moeder probeert haar wel wat aan te sturen, maar het meeste wat haar moeder zegt laat ze gewoon langs zich heen varen. Het ene oor in het andere weer uit. Ze heeft er gewoon geen zin meer in en verlangt naar de zomervakantie. Ze mist Jason die structuur in haar leven brengt enorm! Hij is ook de enige met wie Faith echt kan praten en die echt naar haar luistert. Ook is hij degene die haar beter kent dan wie dan ook. Het duurt dan ook niet lang of Faith begint te spijbelen en als de kans zich voor doet stopt ze met school. Faith is er helemaal klaar mee. Ze gaat op zoek naar een baantje om wat geld te gaan verdienen en dat lukt goed. Maar als de zomervakantie eenmaal aanbreekt wil ze natuurlijk vrij zijn! En komt Faith erachter dat, dat met werken dus geen 8 weken vrij zijn! Dus dient ze haar ontslag in. Na de zomervakantie zoekt ze wel weer een nieuw baantje. 

De eerste dag van de zomervakantie kleed Faith zich vlug aan en maakt zich op. Ze laat haar hond uit en vliegt de deur uit op weg naar de camping. Eenmaal op de camping steekt ze een sigaret aan. Rustig loopt ze richting de stacaravan van Jason. Als ze ziet dat hij er nog niet is loopt ze teleurgesteld terug richting de kantine en blijft daar even buiten staan wachten. Op het moment dat ze nog een sigaret op wil steken wordt ze in haar nek vastgepakt. Faith schrikt, maar herkent direct de strenge stem van Jason. 

“Dus hier ben je!” 

“Jason?!” 

Hij laat Faith los en ze draait zich naar hem om. Hij kijkt haar boos aan, maar daar trekt ze zich even niks van aan. Faith springt hem direct om zijn nek en de tranen rollen over haar wangen, zo blij is ze dat hij er weer is. Hij weet zich even geen houding te geven en knuffelt haar na een tijdje terug. Faith wil zich helemaal in hem begraven.

“Volgens mij moeten we even praten Faith!” 

Zegt hij streng en duwt Faith iets van hem af. Faith kijkt hem vragend aan. 

“Ik was te ver weg helaas en niet in staat om terug naar hier te kunnen komen. Gewoon even tussendoor. En jij maakt er direct een potje van!”  

“Ik had er gewoon geen zin meer in Jason!” 

Antwoord Faith scherp. 

“En jij snapt best wel waarom!” 

Faith wil weglopen, maar Jason houdt haar tegen. Gaat op het muurtje bij de kantine zitten en trekt haar over zijn knie. Hij geeft Faith drie stevige tikken op haar billen en zet haar weer overeind. Geschrokken en nog een beetje boos kijkt ze hem aan. Wrijvend over haar gestrafte billen. 

“Niet zo boos kijken Faith! Je had dat aan jezelf en je houding te danken, dat weet je best!” 

Faith kijkt naar de grond en durft niet om haar heen te kijken. Bang dat iemand het gezien heeft. En dus besluit ze het niet erger te gaan maken. 

“Ja Jason.” 

Antwoord ze zacht. 

“Waarom Faith?! Je hebt alleen jezelf ermee!” 

“Ja weet ik Jason, maar het is gewoon niet anders. Ik kon me er niet meer op concentreren. Gewoon ook omdat jij er niet bent, jij bent de enige met wie ik echt kan praten. De enige die echt naar me luistert! De enige die weet hoe ik nu echt in elkaar zit en de goede dingen zegt en doet. Ik kon het gewoon niet Jason!” 

Faith begint te huilen en wil weer weglopen, weg van deze situatie waar ze in beland is maar Jason trekt haar in zijn armen. 

“Ik weet het meisje! Het is al goed, maar probeer wel je baan dan vast te gaan houden en iets voor jezelf op te gaan bouwen!” 

“Dat wil ik wel, maar…” 

“Stil maar… we praten er later wel over. Zullen we maar even wat afleiding gaan zoeken? Moet je nog naar je paarden?” 

“Nee, mijn moeder is ze met mijn zus gaan doen vandaag.” 

“Zullen we gaan zwemmen dan? Lekker naar het strand ofzo?” 

“Ja lijkt me super leuk!” 

Faith vrolijkt er direct van op en droogt haar tranen met de rug van haar hand. 

Eerst gaan ze naar Jason zijn stacaravan om zijn zwemspullen te pakken. Hij pakt direct al zijn vakantiekleding en spullen mee aangezien hij toch weer de hele vakantie bij Faith thuis zou verblijven. Samen slepen ze de zware tassen naar Faith haar huis. Onder het tunneltje stoppen ze even voor een sigaret en natuurlijk om wat te ouwehoeren. Daarna lopen ze aan een stuk door. Thuis aangekomen brengen ze Jason zijn spullen naar Faith haar kamer en pakt Faith haar zwemspullen en wat geld. Beneden pakken ze nog wat te drinken en te eten mee. 

“Maar weer op de scooter dan? Of op de fiets?” 

Vraagt Jason.

“Nee, laten we de scooter maar pakken.” 

Met moeite proppen ze de zadelbak van de scooter vol met de zwemspullen. De rest wat overblijft hebben ze maar in een rugzak gepropt die Jason draagt aangezien hij achterop zou gaan zitten. 

Ineens gaat bij beiden de mobiel af met een sms van vrienden. Beidden doen een bericht terug met dat ze gaan zwemmen op het strand. Blijkbaar lijkt dat hun vrienden ook een goed idee en ze besluiten ook naar het strand toe te komen. Faith zucht. Eigenlijk wil ze en heeft ze behoefte aan even alleen tijd met Jason, maar ze kan hem ook niet helemaal op gaan eisen, dus houdt ze zich koest. Haar tijd komt wel, daar is ze zeker van. Ze besluit te genieten van de korte tijd die ze in het begin zoiezo alleen hebben op het strand, aangezien ze daar eerder aan zullen komen dan hun vrienden. Eigenlijk is het ook wel gezellig zo met zijn allen. 

De dag is erg gezellig. Faith stuurt haar moeder een sms dat Jason en zij op het strand eten, er is een friettent vlakbij. Al snel krijgt ze een sms terug dat het goed is. De friettent is van alles voorzien. Friet, snacks, ijs, milkshakes, frisdrank, enzovoorts. Ze eten en drinken waar ze zin in hebben en aan het einde van de dag gaan ze rustig richting huis. De meeste vrienden zijn al rustig vertrokken en Faith is blij dat ze in het bijzijn van haar vrienden maar één waarschuwende tik gekregen heeft van Jason voor een opmerking, waar hartelijk om gelachen werd door enkele vrienden die het gezien hadden. Faith vond het nogal beschamend maar had deze wel verdient dus besloot ze er geen ongemakkelijke situatie van te maken. Verder heeft ze zich gelukkig weten te gedragen. Thuis aangekomen besluiten ze samen te gaan douchen en daarna lekker verder op bed te gaan hangen nadat ze de hond van Faith uitgelaten hebben. Vanavond en vannacht hebben ze het huis weer lekker voor hun zelf.

“Jason?”

“Hmm-mm?”

“Slaap je al?”

“Nee, nu niet meer.”

“Ohw…sorry.. Ga maar weer slapen, ik zeg het morgen wel.”

“Nu ben ik al wakker, dus zeg het maar.”

“Nee echt, het kan morgen wel.”

“Faith!”

“Ja?”

Faith kijkt hem bijdehand en uitdagend aan. Jason kijkt haar met een opgetrokken wenkbrauw aan en zegt.

“Je weet heus wel wat ik bedoel!”

“Ja dat weet ik, maar het kan echt morgen wel, zo belangrijk is het niet.” 

Jason gaat rechtop zitten en kijkt Faith eens doordringend aan. Faith besluit het dan toch maar te zeggen.

“Naja… ok… Ik ben online wat aan het lezen geweest voordat jij hier weer was omdat ik toch nieuwsgierig ben over waar deze gevoelens die ik bij spanking of billenkoek heb toch vandaan komen. Ik las toen ook over dat er meerdere vormen van zijn en nu wilde ik het eens misschien bij het vrijen proberen.”

Ze kijkt Jason er wat verlegen bij aan. Er verschijnt een brede, geheimzinnige glimlach op het gezicht van Jason. Ineens trekt hij de dekens van Faith af, gaat bovenop haar zitten en pint haar armen boven haar hoofd vast. Faith begint zenuwachtig te giechelen.

“Dus je wil vrijen?”

Vraagt hij haar fluisterend en vol van lust in haar oor.

“Ja.”

Hijgt ze. Jason begint haar in haar nek te kussen en weet dat ze daar slecht tegen kan. Faith begint te giechelen en probeert haar nek uit zijn kussen te bevrijden. Jason heeft haar echter in zo’n houdgreep dat ze er niet onderuit komt en het moet ondergaan. Ze voelt hem hard worden en wordt er zelf ook opgewonden van. Dan laat hij haar los en gaat naast haar op de rand van het bed zitten.  

“Kom maar liggen.”

Hij tikt op zijn been. Faith staat op en gaat zo over zijn schoot liggen dat ze half op het bed ligt met haar voeten steunend op de grond. Ze is al naakt en dat bevalt Jason prima. Eerst streelt hij haar rug en dan langzaam begint hij haar billen te masseren. Hij trekt haar benen uit elkaar zodat hij toegang krijgt tot haar intieme plekje. Af en toe laat hij zijn masserende hand tussen haar benen op haar intieme plekje glijden en gaat daarna weer verder met haar billen te masseren. Faith wordt er enorm opgewonden van en kreunt. Zacht, maar niet te zacht begint hij op haar billen te slaan, afwisselend met het masseren van haar intieme plekje en laat ook af en toe twee vingers in haar verdwijnen. Rustig voert hij het tempo op. Faith haar billen beginnen al aardig te tintelen en begint steeds zwaarder te hijgen. Ineens komt ze in een zware explosie klaar, zo intens had ze het nog niet eerder meegemaakt. Terwijl ze ervan bij komt streelt Jason haar rug en fluistert.

“Bedoelde je zoiets?”

Faith kan nog niet praten. In haar nagenietende bubbel murmelt ze.

“Hmm-mm.”

Als ze eenmaal wat bijgekomen is tilt Jason haar van zijn schoot en zet haar voorovergebogen met haar handen steunend op het bed. Hij maakt een folie van een condoom los en trekt zijn boxer uit. Langzaam dringt hij bij haar naar binnen. Faith kreunt. Heel langzaam begint hij te bewegen en slaat Faith daarbij af en toe op haar billen. Het duurt niet lang of hij voert het tempo op. Samen komen ze nogmaals in een explosie klaar en blijven even zo staan. Na een tijdje trekt Jason zich uit Faith terug, draait haar om en trekt haar in zijn armen. Hij kust haar. Faith kust hem terug. Ze besluiten om nog maar een douche te nemen. Eenmaal weer boven trekt Jason, Faith opnieuw in zijn armen en kust haar vol passie. 

“Kunnen we nu gaan slapen? Of wilde je nog iets bespreken?”

Fluistert Jason tegen haar lippen aan en kijkt haar daarbij glimlachend aan.

“Nee, ik denk dat ik wel voldoende besproken heb nu Jason.”

Faith kijkt hem er bijdehand bij aan. Direct draait Jason haar weer om, buigt haar tussen zijn arm en zij naar voren en geeft haar drie harde tikken op haar billen.

“Naar bed dan nu…hup!”

“Auwauw.. Jaa Jason!”

Direct als Jason haar los laat schiet ze vlug het bed in. Jason grijnst van oor tot oor en klimt naast haar in bed, trekt haar tegen zich aan en samen vallen ze al snel in een diepe slaap.

De volgende morgen wordt Faith voldaan wakker en merkt dat het bed leeg is. Slaperig kijkt ze om zich heen en besluit uit bed te gaan. Ze pakt een t-shirt van Jason en een slip uit de kast en trekt deze aan. Rustig loopt ze naar beneden en vind Jason in de keuken bezig met een ontbijtje. 

“Hey, lekker ding.”

Zegt hij als hij haar ziet, loopt op haar af, trekt haar stevig in zijn armen en kust haar vol passie. Faith kust hem terug en kijkt hem daarna glimlachend aan.

“Ik wilde je ontbijt op bed geven, maar nu je al wakker bent kunnen we net zo goed het beneden opeten.”

Faith geeft hem nog een kus.

“Je bent veel te lief voor me.”

“Dat valt nog te bezien, eens kijken of je er na je straf nog zo over denkt!”

Hij zegt het met een knipoog en een sadistische glimlach op zijn gezicht. Faith kijkt hem verward aan.

“Waar heb ik dan straf voor verdient?”

“Wat dacht je van voor al die stoute onzin die je hebt uitgehaald in de tijd dat ik hier niet was?!”

Jason trekt zijn wenkbrauw op en kijkt Faith eens doordringend aan. Faith wordt er zenuwachtig van en weet zich even geen houding te geven.

“Maar..”

“Nee Faith, geen gemaar! Na het ontbijt ga je de hoek in, we hebben nog wel eventjes alleen en ik wil je de straf gegeven hebben voordat het huis weer vol is. Je hebt het verdient en dat weet je.”

“Maar ik wil geen straf, niet nu!”

Faith stampvoet nog net niet en Jason begint te grinniken om haar houding.

“Wil je eerst eten? Of moet ik je nu direct al over de knie leggen?”

Faith kijkt hem boos aan.

“Laten we eerst maar gaan eten dan! Tsss… jij altijd met je gedoe!”

Jason zet de borden terug op het aanrecht, pakt Faith haar oor vast en begeleid haar naar een hoek in de kamer.

“Auwauw, laat me los!”

Gilt ze en probeert los te komen. Jason geeft haar een ferme tik op haar nog met slip bedekte billen.

“Auw!”

“Handen op je hoofd en blijven staan! Blijkbaar moeten we eerst even praten voor we kunnen ontbijten! Jammer, maar als je je gedraagt als een kleuter zal ik je zo wel even behandelen!”

“Ik gedraag me niet als een kleuter! En ik wil geen straf Jason!”

Antwoord ze nog scherper. Ze is boos. Ze wilde even rustig wakker worden enkel krijgt ze daar nu geen kans voor. Jason legt zijn arm om Faith haar middel en buigt haar op die manier iets naar voren, trekt haar slip ver naar beneden en begint hard op haar billen te slaan.

“Even wat minder brutaal Faith!”

“Auwauw… Het auwwwww spijt me auwww!”

“En nu netjes staan blijven!”

“Ja Jason.”

Antwoord Faith zacht. Haar billen staan nu al in vuur en vlam en ze weet dat dit nog maar het begin is. Ze besluit zich te gedragen en maar beter niet verder in discussie te gaan want diep van binnen weet ze dat ze het wel verdiend heeft.

Na een tijdje roept Jason haar bij zich. 

“Je mag even die stoel in het midden van de kamer zetten.”

Faith kijkt hem met een wanhopige blik aan.

“Nu graag Faith.”

Schoorvoetend en schuifelend loopt ze richting de stoel en schuift deze naar de plek waar Jason de stoel wil hebben. 

“Dankjewel Faith!”

Zegt Jason als de stoel eenmaal op de aangewezen plek staat en neemt dan plaats op de stoel. Faith weet zich geen houding te geven en is dan ook blij dat Jason haar bij haar pols pakt en over zijn knie begeleid. Daarna trekt hij haar slip helemaal uit.

“Wij moeten nog even praten Faith, weet je nog waarover?”

“Ja Jason.”

Antwoord ze zacht.

“Vertel het me maar.”

Faith zucht. Direct beland er een harde tik midden op haar billen.

“Auw!”

“Nogmaals Faith! Vertel het me maar en nu graag zonder het zuchten!”

“Omdat ik me misdragen heb toen jij er niet was, gestopt ben met school en mijn baan.”

Ze zegt het snel achter elkaar. Jason grinnikt.

“Inderdaad, was dat slim van je?”

Faith rolt met haar ogen en zucht nogmaals.

“Begin nu maar! Dan ben ik ervan af!”

Antwoord ze geïrriteerd door al zijn vragen en de positie waar ze in beland is. Jason slaat haar direct drie keer hard op haar bovenbenen.

“Pardon?! Wil jij wel eens heel gauw minder brutaal gaan doen en eens netjes antwoord gaan geven!”

“Auwauw! Tjezus! Niet daar!!!”

Weer slaat Jason een paar keer hard op haar bovenbenen.

“Niet schelden Faith!”

“Auwwwww! Neeee!”

Faith begint met haar bovenbenen te schoppen en Jason besluit dat hij haar beter over een been kan leggen. Hij duwt Faith naar voren over zijn ene been en pint haar benen vast met zijn andere been. Faith kan geen kant meer op. Jason gaat direct door met een paar harde tikken op haar bovenbenen om daarna op haar billen verder te gaan. 

“Auwww! Het spijt auwauw me! Het auwww… zal niet meer gebeuren!”

Jason stopt even.

“Fijn om te horen! Sta maar even op en ga je haarborstel maar ophalen.”

Faith staat op en loopt de trap op om haar borstel op te halen. Boven gekomen spiekt ze even in de spiegel en ziet dat haar billen en bovenbenen al aardig rood zijn. Ze zucht, pakt de borstel en loopt weer naar beneden waar ze de borstel naar beneden starend aan Jason overhandigd.

“Kom maar weer liggen.”

Zegt Jason en Faith doet zonder zuchten direct wat hij zegt. Als ze eenmaal goed ligt legt Jason de borstel op haar rug.

“Goed stil blijven liggen nu! Je krijgt er straks nog 30 met de borstel per bil. Als de borstel valt krijg je er per keer 5 extra per bil.”

“Ja Jason.”

Jason begint met zijn hand eerst in een rustig tempo op haar billen en bovenbenen te slaan maar voert het tempo al snel op. Faith probeert stil te liggen maar de tikken op haar bovenbenen en op de overgang van haar billen naar haar benen voelen erg scherp aan. De borstel valt 2 keer op de grond.

“Dat zijn er dus 10 extra! Ga maar weer even in de hoek staan bijkomen, we gaan zo verder.”

Faith staat op en loopt naar de hoek, legt haar handen weer netjes in haar nek en blijft staan. Ze heeft moeite om niet even over haar billen te wrijven. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat Jason haar weer bij hem roept. Hij laat haar bukken met haar handen steunend op de stoel en legt zijn arm om haar middel heen om haar op haar plek te houden.

“Je gaat ze netjes tellen en bij elke tik zeg je: Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

“Ja Jason.”

Jason tikt even met de borstel op Faith haar rechter bil en haalt dan uit op haar linker bil. Die had Faith niet aan zien komen en ze zakt even door haar benen van schrik en de scherpe pijn.

“Auww! 1 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

Direct volgt de volgende tik ook op haar linker bil. 

“Auwwauw! 2 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

Alle eerste 40 tikken met de haarborstel verdeelt Jason netjes over haar linker bil. Faith heeft moeite met stil staan en is dankbaar met de arm van Jason om haar middel, het geeft haar steun en het gevoel dat ze het niet alleen moet doorstaan.

“Auwwauw! 40 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

“Goedzo, goed gedaan! Nu gaan we je rechter bil nog even dezelfde behandeling geven!”

Jason laat er geen gras over groeien en haalt direct flink uit op haar rechter bil.

“Auwwauw! 41 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

Af en toe geeft Faith een klap met haar hand op de zitting van de stoel en klemt haar kaken op elkaar. Het doet ook zo’n verschrikkelijk pijn, maar ze heeft het verdient en doordat ze dat weet kan ze de pijn redelijk goed opvangen.

“Auwwauw! 56 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

Eindelijk is daar de laatste tik. Faith haar billen doen enorm veel zeer en is dankbaar dat het voorbij is.

“Auwwauw! 80 Het was stom van mij om te stoppen met school en mijn baan, ik ga nu beter mijn best doen voor mezelf.”

Jason laat Faith even staan en streelt haar rug.

“Goed gedaan meisje! Ik ben trots op je!”

Hij trekt Faith overeind, gaat op de stoel zitten en trekt haar op schoot. Haar gezicht vertrekt bij de aanraking van haar billen met zijn schoot. Jason glimlacht en Faith begraaft haar gezicht in zijn nek. Stil vloeien er wat tranen.

“Het spijt me Jason, ik zal echt beter mijn best gaan doen.”

“Ik weet het lieverd, stil maar. Het is voorbij en je hebt het goed gedaan.”

Na een tijdje staan ze op, nemen samen een douche en gaan zich aankleden. Daarna gaan ze samen aan het ontbijt. Jason heeft een kussentje voor Faith op haar stoel neergelegd en grinnikt als hij haar bestudeerd bij het zitten. Faith glimlacht moeilijk terug. Als ze hun ontbijt op hebben loopt het huis weer langzaam vol. Haar broer is als eerste thuis, daarna haar moeder en haar zus komt even binnen en gaat daarna direct weer weg. Jason en Faith besluiten om de hond uit te laten en daarna nog maar even naar de camping te gaan. De rest van de zomervakantie genieten ze van elkaars aanwezigheid en vind Faith een nieuw baantje waar ze na de vakantie mag beginnen. Jason is erg trots op haar en blij dat hij haar buiten af en toe een kort pak slaag of waarschuwende tik niet verder hoeft te straffen.

Het schoolmuseum

Gegiebeld hadden we, in het schoolmuseum. Om de pechvogel, de strafregels, het bordje ‘ezel’. Had ik toen al iets door? Het kriebelde in mijn buik toen ze de roede pakte (kleiner dan die van Zwarte Piet?) en ermee door de lucht zwiepte. En ik slikte even toen ze even later haar mooie handen liefkozend over de plak liet glijden. Hout, hard hout, een soort massieve pollepel. Ik werd me even heel erg bewust van mijn billen.

Zij en ik zijn al jaren vriendinnen. Vaak te druk voor elkaar, vaak op reis, vaak met anderen in de weer. Maar ze is speciaal voor mij en ik voor haar. We delen iets. Onze hobby’s en interesse in het algemeen. En die ene in het bijzonder. Niet dat ik dat toen al wist, maar ik zou er vlug genoeg achter komen.

Het was een gezellige en ontspannen middag. We haalden herinneringen op aan onze eigen schooltijd en deelde onze verontwaardiging over het openlijke racisme en kolonialisme in sommige van de oudere schoolboekjes. Dronken koffie in het restaurantje en deelden er na beraad een taartje bij. Het bleek de zonde waard.
Laatste stop voor de toiletten was het souvenirwinkeltje. Een ansicht van de pechvogel en een zakje schoolkrijt-drop. Achteraan in de kast liggen als grapje replica’s van de beruchte plak. Op ware grootte, van net zulk hard hout. Er stond iets meligs op het kaartje naast de prijs, ‘om mee te koken, voor de echtgenoot onder de plak’ ofzo. Maar dat drong niet helemaal tot me door. Wel dat zij er met zorg eentje uitkoos en afrekende.
Met blozende wangen rekende ik mijn ansichten af. En een magneet met de pechvogel erop – hoe symbolisch wil je het hebben? Ingehaakt liepen we terug naar het station, ze deed of er niets gebeurd was, maar voor mij voelde alles ineens anders. In de trein bekeken we onze selfies en showde ik haar mijn aankopen.
“En jij?” vroeg ik quasi-nonchalant, “ook nog iets gekocht?”
Ze grinnikte.


Eind van de middag in haar gezellige huisje. Een grote pot thee op de salontafel tussen ons in. Ze haalt de houten plak uit haar tas en laat ‘m een paar keer in haar open hand neerkomen.
“Ik heb echt zin om je billenkoek te geven”, zegt ze ineens en ze lacht naar me met gesloten lippen.
Ik weet niet of ik geschrokken of verrast ben door haar directheid, maar besluit het spelletje mee te spelen. Een oog dicht, een oog open, mijn lippen getuit – ik hoop dat het er geamuseerd uitzag.
Ze klopt op haar bovenbeen, haar mond in een Mona Lisa achtige halve glimlach. Ik geef me over, loop naar haar toe en buig voorover. Handen even op haar schoot en door – op de grond, naast mijn haren. Daar lig ik dan, als een stout kind, over de knie, met mijn kont omhoog. Het voelt onwennig en toch ook vertrouwd. Haar hand op mijn rug, het harde hout even zacht tegen mijn rechterbil en dan pets – een ferme tik. Ik hap naar adem. Echt zeer deed het niet, maar ik voel het wel gloeien. De plak glijdt over mijn linkerbil en ook daar krijg ik een flinke pets. Ze verhoogt haar tempo en ook de kracht waarmee ze slaat. Ai, ik ben echt niet kleinzerig, maar dit begin ik nu wel echt te voelen.

Onwillekeurig beweeg ik, mijn benen spartelen, maar ik kan geen kant op. Ze klemt me vast met haar benen over de mijne en schuift mijn rok omhoog. In een reflex wil ik ‘m weer naar beneden trekken, maar die kans krijg ik niet. Ze pakt mijn polsen bij elkaar en gaat door, op mijn onderbroek en vooral op de gedeeltes van mijn billen die nu onbedekt zijn. Ik piep en kerm. Zij lacht hardop. De slagenregen gaat door. Ik zweet en adem zwaar. Er lijkt nu niets anders meer op de wereld te bestaan dan zij en ik en die ellendige plak. Crap, wat doet dit zeer. En wat vind ik het spannend…

Dan houdt ze even op en wrijft mijn rug en mijn hoofd, voordat haar vingers zich achter het elastiek van mijn onderbroek haken. Mijn adem stokt, ze zal toch niet… Alsof ze gedachten kan lezen geeft ze antwoord, stroopt mijn slipje af en zegt duidelijk “ja!”, gevolgd door een ferme pets.
“Jij krijgt..” – klets – “een flink pak voor je blote billen!” en ze benadrukt haar woorden met harde tikken.
Ik kijk kronkel en in mijn ooghoeken vang ik flarden op, de genadeloos op en neer gaande beweging van haar arm en in de spiegel ons tafereeltje. Ik, met een rood hoofd en nog veel rodere billen, over de schoot van mijn lachende vriendinnetje.

Straf (1)

Peinzend liet hij zijn ogen over alle verschillende opties glijden. Allerlei mogelijkheden, netjes gecategoriseerd. Het oogde overzichtelijk en liet weinig ruimte over tot eigen interpretatie. Het vergrijp was ernstig. Maar zou ze daarvoor drie dagen niet makkelijk moeten zitten, of zou de boodschap na dag twee al duidelijk zijn. Deze straf was bedoeld om indruk te maken. Twijfelend zweefde zijn vulpen boven de hokjes en uiteindelijk kruisde hij vastberaden ‘4 dagen’ aan onder de vraag: ‘hoe lang wilt u dat uw kandidaat niet fijn kan zitten na het straf moment?’
Kort daarvoor had hij bij ‘slaginstrumenten’ de paddle en cane al aangekruist, en bij met/zonder opwarming was ‘met’ al doorgehaald. Die keuze was eenvoudig geweest. Zijn eigen grote houten paddle deed haar altijd huiveren maar de verdeling van de impact maakte wel dat ze zich er altijd redelijk staande onder hield. Door daar mee te beginnen hoopte hij dat ze een klein beetje houvast zou voelen. De cane joeg haar serieuze angst aan en stond na wat voorzichtige experimenten in het begin nu toch alweer heel lang eenzaam in de paraplu-bak. Ze vond de pijn te snijdend en onberekenend en dat ging haar niet goed af. Maar nu zou het nodig zijn.

Hij was steeds meer van haar gaan houden: zijn vrolijke en ondeugende dondersteen en dat maakte het echte straffen soms toch wat lastiger. Voor ze er samen erg in hadden was het niet alleen de kink die verbond maar ook twee mooie mensen die nieuwsgierig waren naar elkaar. Ernstige redenen om slaag uit te delen waren er zelden en dat vond hij niet zo erg. Met haar ontdekte hij dat straf hand in hand kon gaan met een grote mate van speelsheid en intimiteit.

Maar deze keer had ze het echt te bond gemaakt. Zo bond dat hij besloten had er echt werk van te maken en haar naar een onafhankelijke organisatie te sturen waar ze, met zijn strikte instructies, haar flink onder handen zouden nemen. De recenties die hij eerder had gelezen klonken veelbelovend en hij wist dat het een organisatie was die zelfs het hoogste keurmerk op zak had als het ging om streng en efficiënt straffen zonder blijvende schade. Want hij was dol op haar mooie zachte billen en zou niet willen dat daar blijvende schade zou ontstaan na een flink pak slaag. Maar de boodschap mocht binnenkomen dit keer. Hard en meedogenloos. Pas na afloop zou hij er weer voor haar zijn en haar overladen met kusjes en knuffels en trotste en troostende woorden. Troost zou ze waarschijnlijk meer dan anders nodig hebben. Hij zag nu al uit naar het moment dat hij haar in zijn armen kon trekken na afloop. Hoe ze na zou schokken en snikken. Hoe ze haarzelf vast zou klampen aan hem en in zijn hals zou snotteren. Hoe bevrijd ze haarzelf zou voelen en de trots waarmee ze de kleuringen op haar billen uiteindelijk dagenlang zou dragen.

Hij glimlachte even. Hij was ook benieuwd hoe lang ze haarzelf voor haar doen gedeinsd zou houden wanneer haar billen nog zo pijnlijk waren. Doorgaans koos ze dan toch eieren voor haar geld omdat de kans op nieuwe slaag op versgeslagen billen haar serieus bang maakte. Maar het zou vast niet lang duren. Hoe lief en knuffelig en aanhankelijk ze soms ook een paar dagen kon zijn, hij kon de klok er op gelijk zetten dat zich vanzelf het moment aan zou dienen dat ze toch weer voorzichtig brutaal naar hem zou kijken. Hij wreef even in zijn handen.

Haar aanmelden was eenvoudig geweest en nu zat hij dus met de vragenlijst voor zijn neus die hij weloverwogen in zou vullen zodat het geheel volgens zijn wensen zou verlopen. Hij koos voor een lange smalle bank waar ze op haar buik gelegd zou worden met brede riemen om haar middel, boven- en onderbenen om haar op de plaats te houden. Haar handen netjes bijeen gebonden en hij kruisde ‘2 kussens’ aan voor onder de heupen. De aanblik zou geweldig zijn. Haar billen die aanvankelijk blank en ongeschonden de lucht in zouden steken en de hulpeloosheid waarmee ze overgeleverd zou zijn aan de man die de straf uit ging delen. Heel even een moment van twijfel. Zou hij niet liever zelf…. nee, het was goed zo, en hij boog zich over de volgende vraag.

Jason en Faith (5)

“Ik heb je nu al meerdere malen moeten waarschuwen en licht moeten straffen voor het mij niet aanspreken met twee woorden! Vanaf nu, waar we ook zijn en met wie we ook zijn, als je mij niet aanspreekt met twee woorden ga je direct over de knie! Heb je me begrepen Faith?!”

“Ja Jason.”

Antwoord Faith zacht en geschrokken. Ze kent hem goed en weet dat hij altijd zijn beloftes na komt. Faith besluit beter op te gaan letten en zegt.

“Ik zal er beter op gaan letten Jason.”

“Dat is goed Faith, maar om mijn woorden kracht bij te zetten zal ik je nu een voorproefje geven.”

Hij tikt op zijn dij.

“Komt u maar mevrouw!”

Zegt hij sadistisch en met een glimlach rond zijn lippen. Schoorvoetend staat Faith op en doet wat er van haar gevraagd wordt. Langzaam gaat ze over zijn schoot liggen en nog langzamer stroopt hij haar rok omhoog en trekt hij haar slip tot net onder haar billen. Veel tijd om na te denken krijgt Faith niet. Ze pakt zijn broek bij zijn onderbeen vast en bijt haar kaken op elkaar. Faith probeert de pijn weg te zuchten en op te vangen, maar Jason slaat al direct stevig door. Aangezien Faith haar billen al aardig gevoelig zijn, begint ze al snel te piepen en wil ze haar billen beschermen tegen de stevige tikken die ze van Jason krijgt. Tegen de tijd dat Jason stopt ligt Faith huilend over zijn schoot. Hij laat haar even uithuilen en streelt haar rug. Faith heeft niet eens direct in de gaten dat Jason al gestopt is. Als ze rustiger is trekt Jason haar voorzichtig overeind en bij hem op schoot.
Faith droogt haar tranen met de rug van haar hand en duwt zich tegen Jason aan.

“Het spijt me Jason! Ik zal er echt op gaan letten.”

“Stil maar, ik geloof je.”

Stelt hij Faith gerust en zo zitten ze een tijdje. Nadat Faith helemaal rustig is geworden en weer rustig zichzelf begint te zijn, besluiten ze nog even op de camping te gaan kijken. Maar wel nadat ze bij Faith haar paarden geweest zijn.

De hele meivakantie logeert Jason nog bij Faith en krijgt ze vaak een tik of pak slaag van hem. Ze weet zich wel steeds beter in zijn bijzijn te gedragen en wordt ook vriendelijker naar haar moeder.

Ook zijn er momenten van stoeien en lekker gek doen. Als de mei vakantie uiteindelijk voorbij is, is Faith even heel verdrietig omdat Jason weer naar huis moet.

“Ik zie het echt niet zitten zonder jou Jason!”

“Ik weet dat je het kan lieverd! En ik ben er met de zomervakantie weer!”

“Ja ik moet ook niet zo zeuren. Ik heb gewoon een hekel aan afscheid nemen.”

“Afscheid nemen?! We houden toch gewoon contact!”

“Ja maar een stuk minder dan normaal. Ik ga mijn examens in he!”

“Klopt, maar daarom is er nog wel contact, dus geen zorgen.”

Faith kruipt dichter tegen Jason aan en zo blijven ze een hele tijd zitten. Pas met de zomervakantie zullen ze elkaar weer zien en dus wil ze zo lang als mogelijk is nog even lekker in zijn armen weg kunnen kruipen.