“Tijd om af te drogen,” zegt Paul en hij draait de kraan dicht. Hij begeleidt je naar de mat buiten de douche. Eerst slaat hij zorgzaam een doek om je schouders, zodat je het niet koud krijgt, daarna begint hij je zorgvuldig af te drogen. Het feit dat hij zo zorgzaam is en geen acht slaat op het feit dat je helemaal niet zo klein bent als dat hij je behandelt, is het allerergste. Aan al je lichaamsdelen wordt evenveel aandacht en zorg besteed, of hij nu onder je oksels, je navel, je borsten, je billen, tussen je tenen of tussen je benen droogt. Tot slot pakt hij de pyjama en zorgt met dezelfde korte commando’s als tijdens het afdrogen dat je meewerkt terwijl hij die weer aantrekt. Hij voert je mee naar bed en zet je op schoot. Het is heerlijk om zo te kunnen knuffelen en je voelt je klein en beschermd in zijn armen.

“Zo, nu is het tijd om je temperatuur even te meten,” zegt Paul na een paar minuten. “Nee daddy, dat is echt niet nodig!” protesteer je, maar hij wuift je bezwaren weg. “Kom, ’t is helemaal niet zo erg en dan weet je waar je aan toe bent. En je mag gewoon even lekker over mijn schoot liggen, een paar minuutjes en dan is ’t weer klaar.”

Even twijfel je, misschien moet je nu bekennen dat je niet echt ziek bent? Stel dat Paul erachter komt dat je gejokt hebt? Dan loopt het vast niet goed af … Aan de andere kant, het is wel fijn om zo verzorgd te worden en je hoeft geen koorts te hebben om ziek te zijn. Dan bedenk je nog een derde optie, je kunt hem ook proberen af te leiden!

Als Paul zich even omdraait, zie je je kans schoon. je maakt van je handen een kommetje, laat het kommetje zich vullen met water en zodra Paul zich weer omdraait, gooi je het water in zijn gezicht. Het ziet er heel komisch uit wanneer hij van de schok bekomen is en de druppels uit zijn gezicht wrijft en je schiet in de lach. Dan grijpt hij je arm en draait je om, om met zijn andere hand een flinke tik op je billen te geven. “Het was maar een grapje!” protesteer je nog. “We zullen eens zien of je het zo meteen nog grappig vindt,” antwoord hij droogjes (wat vrij lastig is gezien zijn natte gezicht). Je rolt met je ogen, wat hij niet kan zien, omdat je inmiddels met je gezicht richting de tegels neergezet bent. Je hoort hoe de badborstel van het haakje gehaald wordt. “Nee, dat is echt niet nodig, sorry, alsjeblieft!” In plaats van te luisteren, pakt Paul je bij je linkerhand en plaats deze tegen de muur, om vervolgens de rechter er zo’n 20 centimeter naast te plaatsen. Daarna pakt hij je bij je heup en trekt je lijf naar achter. “Billen goed naar achter blijven houden,” commandeert hij. Je zet je schrap, maar de badborstel op je natte billen doet echt verschrikkelijk veel pijn. Nadat je een tijdje op de plaats gedanst hebt en wat zielige geluidjes hebt uitgekraamd, zet je met veel moeite je handen weer tegen de tegels. De tweede klap doet minstens zoveel pijn, maar nu ben je in elk geval een beetje voorbereid. “Ga je je beter gedragen?” Pats, auw, pijn. “Ja daddy!” “En me niet meer natspetteren?” “Auw, nee daddy!” “Mooi, dan koel ik je billen nog even,” kondigt hij aan terwijl hij de handdouche pakt en het water kouder zet. Je gilt even als je voelt hoe koud het is, maar je weet dat ongehoorzaam zijn nu echt niet verstandig is. “Goed stilstaan, he!”

“Nee, dat is te gemeen, je moet lief voor me zijn!” zeg je tegen Paul. Hij komt dichterbij. Hij kijkt dreigend en je krimpt ineen. “Heb je soms geen straf verdiend voor je gejok?” “Nou, ja, wel een beetje…” “Een beetje?” zegt hij nog iets scherper. “Volgens mij is doen alsof je ziek bent best wel ernstig. Ernstig genoeg voor een flink pak op je billen!” Je probeert het nog een keer: “Ja, maar niet daarmee!” Ineens gaat alles heel snel. Paul staat op en duwt je naar achter, zodat je met je rug op het bed valt. In een soepele beweging tilt hij eerst je benen omhoog en trekt vervolgens je pyjamabroek omlaag, of eerder omhoog in deze positie, en begint dan hard op je nu blote billen te slaan met zijn vrije hand. “Au, stop!” roep je nog, maar Paul stopt niet. Je weet niet wat erger is, deze verschrikkelijke positie of de klappen die in een moordend tempo op je billen en bovenbenen blijven landen. “Denk je nog steeds dat je iets te zeggen hebt over de straf die je krijgt?” “Nee, Paul!” “Nee, daddy,” antwoordt hij, een subtiele hint dat alles nog goed is en je herhaalt zijn woorden terwijl je tevergeefs probeert een beetje aan de kant te wurmen. Dan houdt het ineens op en heb je even de tijd om adem te komen. Heel even dan, want Paul heeft inmiddels de haarborstel gepakt. “Nee, daddy, alsjeblieft, dat doet te veel zeer!” “Ga je luisteren?” vraagt hij. “Ja!” schreeuw je bijna. “Ja wat?” “Ja, daddy!” “En niet meer zelf bepalen wat er gebeurt?” “Nee, daddy!” Dan laat hij je benen los en helpt je overeind, om je meteen over zijn schoot te geleiden. De eerste klap met de borstel doet zeer, de tweede is erger en vanaf daar wordt het ook niet beter. Je spartelt, tenminste, voor zover dat gaat en je smeekt. “Au daddy, stop, alsjeblieft!” Het haalt weinig uit. Na een tijdje voel je de kracht om weerstand te bieden wegvloeien. Je spieren ontspannen zich en je begint zachtjes te huilen. Hierdoor heb je ook nauwelijks in de gaten dat Paul gestopt is met slaan. Hij haalt zijn arm onder je borst door en tilt je met een grote beweging op zijn schoot. Dat je rode, gevoelige billen opvallend uitsteken is nu alleen maar fijn, zo kan hij ze zachtjes masseren terwijl je op zijn schouder uithuilt en tot rust komt. “Gaan we nog doen alsof we ziek zijn?” zegt hij zacht. “Nee, daddy,” zeg je even zacht terug en je schudt je hoofd. Met zijn vinger veegt hij een traan van je wang. “Goed zo. Kom, ik help je even in bed”. Voorzichtig tilt hij je op en helpt je met je kleren, iets minder voorzichtig duwt hij nog even hard tegen de gevoelige huid. “Ik pak nog even wat te drinken,” zegt hij terwijl je onder de dekens ligt te knuffelen. Hoe lang dat duurt, zul je nooit weten, want nog voor hij terug is, val je rozig in slaap.

“Ja, daddy, dat heb ik verdiend,” zeg je met een klein stemmetje. Paul knikt tevreden. “Goed zo, meisje.” Hij gaat zitten op de rand van het bed en klopt op zijn knie. Schoorvoetend kom je dichterbij. Je kijkt hem nog smekend aan, maar hij kijkt niet terug. Hij pakt je alleen bij de hand en helpt je over zijn schoot. Daar lig je, hulpeloos, starend naar zijn enkel. Plots voel je hoe er aan je pyjamabroek getrokken wordt. “Nee!” roep je uit en je probeert Paul te stoppen. “Jawel meisje, op de blote billen zoals het hoort,” zegt hij onverbiddelijk, terwijl hij zacht maar ferm je hand aan de kant trekt en met de andere je billen ontbloot. Dan legt hij diezelfde hand op je billen en even voelt het fijn, zacht en warm, maar je weet dat dat niet lang zal duren. Of ja, warm zal het wel worden, maar op een heel andere manier. Toch ben je nog wel een klein beetje opgelucht dat de eerste klappen met zijn hand zijn en niet direct met die gemene nieuwe borstel. Het pak slaag begint rustig, maar al snel begint het meer zeer te doen en probeer je de klappen te ontlopen. “Blijven liggen, meisje, onderga de straf die je verdiend hebt,” zegt Paul kalm. Je probeert het wel, maar het lukt niet echt en met een zucht pint Paul je linkerhand op je onderrug zodat je geen kant meer op kunt. Niet dat je het niet probeert, het lukt gewoon niet. Dan is er weer een korte pauze en voel je het koude hout rusten op je billen. “Klaar met de warming up, tijd voor het echte pak slaag,” kondigt hij aan. “Dat hoeft echt niet, daddy! Alsjeblieft?” probeer je nog, maar er wordt niet geluisterd. Je schrikt van de eerste klap, wat doet dat ding pijn zeg! Lang de tijd om erover na te denken heb je niet, want al snel volgen er meer klappen. Je beweegt op en neer met je heupen, maar ontsnappen lukt nooit. Dan voert Paul het tempo een beetje op. Je hebt het niet meer! “Ga je nog een keer doen alsof je ziek bent?” “Nee! nee! Alsjeblieft!” “Wat zeg je?” “Nee, daddy!” “Ga je goed luisteren?” “Ja, daddy!” Net als je denkt dat je gaat breken, houdt het op. “Goed zo, meisje, ik geloof dat je je lesje wel hebt geleerd,” zegt Paul. Hij legt de borstel aan de kant en begint zachtjes je billen te masseren. Eigenlijk voelt dat nog best wel fijn, al denk je nu nog meer aan de pijn. Paul blijft zachtjes tegen je praten en helpt je dan overeind op zijn schoot. Je begraaft je gezicht in zijn schouder, zodat je je heel klein en verzorgd kunt voelen. Gaan we nog doen alsof we ziek zijn?” zegt hij zacht. “Nee, daddy,” zeg je even zacht terug en je schudt je hoofd. Je voelt hoe je nu helemaal tot rust bent gekomen. “Goed zo. Kom, ik help je even in bed.” Voorzichtig tilt hij je op en helpt je met je kleren, iets minder voorzichtig duwt hij nog even hard tegen de gevoelige huid. “Ik pak nog even wat te drinken,” zegt hij terwijl je onder de dekens ligt te knuffelen. Hoe lang dat duurt zul je nooit weten, want nog voor hij terug is, val je rozig in slaap.

“Wil je me helpen met douchen, daddy?” begin je met een term die je alleen gebruikt wanneer je je echt heel klein voelt en ook zo behandeld wil worden. Even kijkt Paul verbaasd, maar al heel snel heeft hij in de gaten wat je wil. “Natuurlijk meisje, sta maar op, dan help ik je even. “Ik kan me wel zelf uitkleden, hoor!” zeg je verontwaardigd en met een pruillip terwijl je opstaat en naar hem toeloopt. “Natuurlijk, meisje,” zegt Paul met een aanmatigende toon, “maar soms is het beter om je te laten helpen en om voor je te laten zorgen, he. Handjes omhoog.” Je doet je handen omhoog en laat Paul je pyjamashirt uittrekken. Op commando stap je ook uit je broek en laat je je meevoeren richting de badkamer. Je draait wat met je voet terwijl je wacht tot het water warm genoeg is. “Ik kan mezelf wel wassen!” zeg je, enigszins knorrig, wanneer Paul met een washandje over je gezicht gaat. “Natuurlijk meisje,” antwoordt hij op zijn meest betuttelende toon. Je voelt je te klein om te protesteren, ook als hij langzaam en zorgvuldig je hele lijf wast zonder meer te zeggen dan af en toe een commando: “Linkervoet, de rechter, benen uit elkaar, goed voorover buigen.” Je weet niet of je je ooit al kleiner hebt gevoeld. Je kijkt naar de waterstraal. Als je Paul nat maakt, voel je je misschien iets meer in controle over de situatie. Maar ja, er zullen ook wel gevolgen zijn..

Je haalt diep adem. “Paul, ik, eeuhm, ik vind het superfijn dat je zo voor me zorgt, maar, eeuhm, ik…” Paul kijkt je vragend aan, wat het nu niet bepaald makkelijker maakt. Je stem wordt heel zacht. “Ik ben niet echt ziek, ik had me ziekgemeld om een dagje vrij te hebben.” Paul kijkt eerst verbaasd, dan teleurgesteld, een blik die pijn doet. “Aha, dus je ziet er niet alleen uit als een klein meisje, je gedraagt je ook zo,” zegt hij streng, ook al merk je, gelukkig, dat hij ook wel een klein beetje plezier in de situatie heeft. Je besluit, ook omdat je je door alle zorgen nog best klein voelt, in de toon mee te gaan. Je waagt de gok dat je het goed hebt aangevoeld en Paul inderdaad niet echt heel boos is. “Ja, daddy,” zeg je zachtjes, een term die je alleen gebruikt als je je echt heel klein voelt en ook zo behandeld wil worden. Even speelt een grijns op de lippen van Paul. “Een klein meisje dat straf verdiend heeft,” gaat hij verder. Je stem wordt nog een beetje kleiner. “Ja daddy”. “Ik heb nog wat voor je, wacht, dan haal ik het even.” Paul loopt uit de kamer en komt na een minuutje terug met het pakje dat je hebt zien liggen tijdens het schoonmaken. Je vouwt het karton open en schuift heel langzaam het briefje onderin eruit. Dan haal je langzaam het beschermende plastic van het cadeautje uit het pakje. Dan haal je voorzichtig de plakband los. Je voelt met je hand in het plastic. Je pakt wat je denkt dat een handvat is en haalt het cadeautje langzaam tevoorschijn. Vol bewondering draai je het om in je handen. Het is een prachtige, antieke, ebbenhouten haarborstel, ovaal, plat en behoorlijk groot. “Vind je ‘m mooi?” vraagt Paul. Je knikt, “Ja, echt heel mooi!” Met halve kracht sla je in de palm van je andere hand. Shit, dat doet pijn zeg! “Denk je dat je deze verdiend hebt?” Heel even twijfel je, zelfs nu je je al zo klein voelt, want volgens jou doet deze wel echt zeer!