De minuten worden uren. De uren worden dagen. De dagen worden weken die weer overvloeien in maanden. Doorspekt van rouw en verdriet. Afscheid genomen van de toekomst die nu tot het verleden behoort. Elke dag lijkt op de dag ervoor. Alsof sinds die ene dag het leven stil is komen te staan terwijl de tijd doortikt. Ook deze dag begint zoals elke dag ervoor. Geautomatiseerd staat ze op, neemt ze een douche en maakt ze de kinderen klaar voor school. Vervolgens zet ze haar opgeplakte glimlach op als ze iedereen gedag zegt en het huis verlaat. De autorit verloopt al net zo op de automatische piloot. Op werk vermijdt ze elke vorm van sociaal contact. Op de terugweg vraagt ze zich af wat ze moet antwoorden als er naar haar dag gevraagd wordt. Ze weet eerlijk gezegd niet wat er is gebeurd vandaag. Alles gaat langs haar heen en ze doet wat ze moet doen en meer niet.
Het is nog vroeg als ze de straat in rijdt. Het valt haar niet op dat hij er ook al is. Zelfs zijn jas aan de kapstok valt haar niet op. Ze maakt dan ook een sprongetje van schrik als hij haar groet.
‘Ik schrik me rot! Wat doe jij hier?’
Hij strijkt met zijn vinger over haar wang. ‘Ik heb vanmiddag vrij genomen.’
De blik in zijn ogen, de klank van zijn stem. Meteen wordt haar gevoel maanden terug de tijd in geslingerd. Ze schudt haar hoofd en loopt van hem weg. ‘Ik ben er nog niet aan toe.’
Hij loopt haar achterna en volgt haar naar de slaapkamer. ‘Jawel, je hebt het nodig. Wij hebben het nodig.’
Even slikt ze. In de slaapkamer kleedt ze zich om. Zijn woorden galmen na. Toch negeert ze het. HIj blijft naar haar staan kijken vanuit de deuropening. ‘Ik laat het niet gebeuren dat we uit elkaar groeien. We hebben hetzelfde meegemaakt.’
Hij overdrijft. Toch? De afgelopen maanden waren zwaar. Ze hebben elkaar niet genegeerd, maar ook niet als echtgenoten samengeleefd. Eerder hebben ze ieder de dagelijkse beslommeringen overleefd. Meegegaan met alle verplichtingen en de nodige beleefdheden uitgewisseld. Echt diep gesproken is er niet. Noch echt geïnvesteerd in elkaar.
Is het mogelijk om uit elkaar te groeien? Het flitst door haar hoofd. De dag begint, de dag eindigt. Zonder werkelijke inhoud. Zonder daadwerkelijk met elkaar aan de slag te gaan. Het verdriet dat eruit komt onder de douche, in de auto, op elk willekeurig moment dat er niemand anders bij is. Kort vangt ze zijn blik. Misschien heeft hij gelijk. Toch wil ze het niet erkennen. Hij ziet dat ze verandert. Minimaal, maar toch. Hij loopt naar de werkkamer. ‘Kom mee.’
Al zuchtend loopt ze achter hem aan. Hij gaat zitten op de stoel. De stoel die al heel lang niet gebruikt is. Weer schudt ze haar hoofd. ‘Nog niet.’ Fluistert ze.
Toch hoort hij de twijfeling in haar stem. Haar onzekere houding spreekt boekdelen.
‘Jawel.’
Hij klopt op zijn bovenbeen. Ze verroert zich niet. Hij grijpt haar pols en trekt haar naar zich toe. De tegenwerking is meer voor de vorm. Ongemakkelijk laat ze zich meevoeren over zijn knie. Hij trekt moeiteloos haar zojuist aangetrokken joggingbroek naar beneden. Zijn hand aait even over haar slipje. Het voelt vertrouwd, maar ergens ook enorm onwerkelijk om weer in deze positie te liggen. Als hij een flinke tik op haar billen laat neerkomen voelt hij dat ze verstard. Alle weerstand is weer terug. ‘Laat het gebeuren.’
‘Nee.’ Het klinkt boos, verwijtend, maar ergens ook onzeker.
Hij neemt de tijd, alle tijd. Elke klap laat hij tot haar doordringen. De pauzes tussen elke tik duren een aantal seconden. De tranen prikken achter haar ogen, maar ze is niet van plan er aan toe te geven. Telkens probeert ze haar gedachten te verzetten, maar het lukt niet. Hij wisselt de klappen af met zachte strelingen. ‘Geef je eraan over. Laat het tussen ons weer samensmelten. Dit hebben we nodig. We kunnen niet naast elkaar leven. We moeten met elkaar leven. Het is ons verdriet, niet van ons afzonderlijk.’
Ze wil het niet horen. Hij voert langzaam de intensiteit op. De tijd tikt voorbij. Het lukt niet goed om stoïcijns te blijven liggen. Af en toe beweegt ze, haast minimaal, om de toenemende pijn op te vangen. Hij merkt de verandering. Nog een beetje harder, nog een beetje sneller. Dan houdt hij even op. Langzaam schuift hij haar slipje naar beneden. Ze zucht diep. Haar weerstand groeit weer. Ze is niet van plan zich over te geven. Ze weigert te breken. Dan moet hij wel heel ver gaan. Hij weet wat ze probeert. Ze wil hem zo ver krijgen dat hij instrumenten gaat gebruiken om haar te breken. Maar dat is hij nu niet van plan. Eerst maar nader tot elkaar komen. Al moet hij zijn hand blesseren. Hij laat haar nog even wachten. Haar gedachten krijgen plaats in haar hoofd. Dan laat hij hard zijn hand weer neerdalen. Het huid op huid contact maakt nu meer lawaai. Nog meer factoren om haar weg te halen uit haar hoofd en haar te brengen naar haar gevoel. Ze sluit haar ogen en denkt aan de boodschappen om zich af te sluiten van wat er gebeurt.
Zijn hand blijft keer op keer neerdalen op haar, al gevoelige, billen. Minutenlang gaat het zo door. Het frustreert hem dat het niet lukt om haar uit haar cocon te krijgen. Even overweegt hij de borstel erbij te pakken, maar hij drukt die neiging ook weer weg. Het hoge tempo vertraagt. ‘Het verdriet mag er zijn lieverd. We kunnen het niet negeren. We moeten de toekomst in met ons gezin.’
‘Welke toekomst?’ Bijt ze hem toe.
Eindelijk een reactie. Een felle, boze, verdrietige reactie. Hij slaat rustig door. ‘Een andere dan die we hadden bedacht. Maar wel een toekomst samen.’
Hij voelt de ergste spanning uit haar lichaam vloeien. ‘Het is niet erg om verdrietig te zijn, maar we moeten er samen doorheen.’
‘Stop.’
‘Nee.’
Hij gaat verder. Zijn hand landt keer op keer op haar billen. Van boven naar beneden, van links naar rechts. Zijn woorden spoken door haar hoofd. Zijn rustige stem, zijn harde hand, zijn vastberadenheid. Van binnen weet ze dat ze beter kan overgeven aan zijn wil. Dat het bevrijdend zal zijn. Toch houdt iets haar tegen. Het is eng en het voelt alsof ze dan doorgaat met leven. Dat voelt nog erger. De pijn wordt haast ondragelijk. Voorzichtig wiebelt ze wat heen en weer en haar voeten houdt ze ook niet meer stil op de grond.
‘Laat je nou gaan meisje.’
Dat woord triggert haar. Wanhopig vecht ze tegen de tranen. Hij houdt even in. Hij streelt haar billen even. ‘Kom nou lieverd. Ik laat je nooit in de steek.’
Hij besluit een laatste ronde te starten en anders is het misschien inderdaad niet het goede moment. Misschien is ze er dan echt nog niet aan toe en heeft hij het verkeerd ingeschat.
Hij concentreert zich alleen nog op het onderste gedeelte van haar billen. ‘Ik heb je nodig.’ Zegt hij zachtjes. Haar lichaam verslapt. De strijd in haar is immens. Ze wil niet meer strijden, maar ook niet opgeven. Ze denkt terug aan alle keren dat hij haar strafte, haar sloeg om te kunnen ontspannen of haar sloeg ter aanmoediging. Ze denkt aan hun trouwdag, aan de kinderen, aan zijn onvoorwaardelijke liefde.
Zachtjes begint ze te snikken. Hij slaat nu harder en langzamer. Hij had niet gedacht dat hij dit punt zou bereiken met alleen zijn hand. Zijn stoere, harde meisje. Gelukkig is het gelukt. Hij voelt zich meer met haar verbonden dan welke dag ook sinds die destructieve dag.
Het duurt niet lang voor ze helemaal slap over zijn schoot ligt. Haar billen doen vreselijk zeer. Nooit eerder heeft ze zo dicht bij haar verdriet gestaan als nu. En dat voelt bevrijdend.
Hij helpt haar overeind en neemt haar stevig in zijn armen.
Uitgeput leunt ze tegen zijn borst. Ze bereidt zich geestelijk voor op de afsluiting met een of ander instrument. Verwachtingsvol kijkt ze hem aan. ‘Wat is er lieverd?’
‘Maak het nou maar af, dan is het klaar.’ Zegt ze onzeker.
Hij begrijpt wat ze bedoelt als ze richting de kast knikt. Hij schudt zijn hoofd. ‘Het is goed zo. Daar ben ik nog niet aan toe.’
Dan ziet ze de tranen in zijn ogen. Ze begrijpt het. Dit was voor beide intens. Hun hele leven is sinds die dag intens. Maar dit is een nieuwe start. Nu kan het verwerken beginnen.
Zo blijven ze nog een tijdje staan. De dagen gaan voorbij, maar nu praten ze samen, huilen ze samen. Zij ligt weer frequenter over zijn schoot, maar nog steeds enkel en alleen voor een pak slaag met zijn hand.
Tot hij op een dag thuis komt en er een pakketje op tafel ligt. Er ligt een briefje op. Hij pakt het op en leest: Misschien ben je er nu wel klaar voor. Er verschijnt een lach op zijn gezicht en er prikken tranen achter zijn ogen. Hij kan niet wachten tot ze weer met zijn tweeën zijn.
Als het over spankinginstrumenten gaat, dan kun je erg creatief worden. Een pollepel uit Dille&Kamille, een snijplankje uit de keuken, het snoer van de lader van je telefoon … Als je maar een beetje een dirty mind hebt, dan zijn dit soort pervertables overal te vinden. Of je kunt natuurlijk ook “echte” spankinginstrumenten kopen die speciaal ontworpen werden voor het uitdelen van een pak slaag. Welke van de twee geniet jouw voorkeur, als je echt zou moeten kiezen? Laat ons zeker ook weten waarom in de opmerkingen! Respectvolle discussie en uitwisseling van mening wordt enorm gewaardeerd en aangemoedigd!
Als het over spankinginstrumenten gaat, dan kun je erg creatief worden. Een pollepel uit Dille&Kamille, een snijplankje uit de keuken, het snoer van de lader van je telefoon … Als je maar een beetje een dirty mind hebt, dan zijn dit soort pervertables overal te vinden. Of je kunt natuurlijk ook “echte” spankinginstrumenten kopen die speciaal ontworpen werden voor het uitdelen van een pak slaag. Welke van de twee geniet jouw voorkeur, als je echt zou moeten kiezen? Laat ons zeker ook weten waarom in de opmerkingen! Respectvolle discussie en uitwisseling van mening wordt enorm gewaardeerd en aangemoedigd!
Na maanden van regen is nu de zon eindelijk doorgebroken. Geen goeie tijd voor een gezelschapspel, zul je misschien denken. Misschien verander je van gedachten als je onze kijk op het aloude Monopoly ziet: Spankopoly! Niet urenlang wachten tot de laatste twee spelers eindelijk de strijd hebben beslecht, maar een snelle race naar de finish met maar 1 doel: zorgen dat de billen van je medespelers er gehavender uitzien dan die van jou! Het spel voor een zwoele zomeravond. Veel speelplezier!
Een spankingversie van het klassieke spel “Monopoly” is op zichzelf niets nieuws. Toch vonden we dat we hier ook eens aan moesten wagen, vooral omdat de reeds ontworpen varianten weinig rekening houden met de zwakheden in het oorspronkelijke spel. Het risico op een spel dat uren duurt en waarbij spelers al vroegtijdig zijn uitgeschakeld, is veel te groot. Als er dan ook nog tijd moet worden genomen voor het uitdelen van verschillende pakken slaag, kan het wel eens een hele lange avond worden. Onderstaande variant is wat korter, maar daardoor ook spannender. Het spel kan worden gespeeld door 2 tot 6 switches of door 2 of 3 teams van een Dom en een sub. Indien het noodzakelijk is dat een sub alleen door zijn of haar eigen Dom geslagen wordt, raden we de variant met 2 teams aan, waarbij de Dom van het ene D/s-paar een team vormt met de sub van het andere paar. Er wordt daadwerkelijk als een team gespeeld: er is 1 pion per team en de leden nemen samen de beslissingen. Wanneer hieronder staat dat een speler straf krijgt, wordt daarmee de sub van het team bedoeld.
Voorbereiding
Voor een spel met spanking zijn ook instrumenten nodig. De klassieke straten van het monopolyspel worden nu namelijk gekoppeld aan een instrument. Bij het schrijven zijn we ervan uitgegaan dat de lezers een flink arsenaal hebben. Mocht dat niet het geval zijn, kunnen instrumenten eventueel ook dubbel worden ingezet. De benodigde instrumenten zijn:
Hand
Pollepel
Leren paddle
Haarborstel
Strap
Houten Paddle (geen te grote variant)
Tawse
Badborstel
Cane
Verder zijn nog benodigd:
Het bord dat hieronder beschreven is, of een monopolybord
De kanskaarten
De stratenkaarten (aankoopbewijzen)
Voor elke speler/elk team een pion
Een dobbelsteen
Een pen
Een kladblok
Een opgeruimde hoek van de kamer
Alle kaartjes en het bord zijn ook te downloaden met onderstaande link.
Voor het spel begint, plaatsen alle spelers of teams hun pion op het startveld. Een speler wordt aangewezen om het aantal rondes dat elke speler/elk team heeft afgelegd te noteren. De kanskaarten worden op de passende vakjes in het bord gelegd en de straten worden netjes gesorteerd aan de rand van het bord gelegd.
Het doel van het spel
In tegenstelling tot het oorspronkelijke monopolyspel gaat spankopoly niet door tot er nog slechts een speler of team over is. Het spel is beperkt tot 12 rondes en eindigt na de beurt waarin de eerste speler de twaalfde ronde volbrengt. Een oplettende speler heeft al gezien dat er in spankopoly geen geld voorkomt. In plaats daarvan wordt er betaald in klappen. Poëtisch kan er gezegd worden dat het doel het spelen van het spel is, maar ook het voorkomen van al te blauwe billen en het uitdelen van zoveel mogelijk slaag aan de medespelers kan ook als het doel gezien worden. Degene met de minst gehavende billen is in dat geval de winnaar. Daarnaast kan, als je fanatiek bent, op het einde bepaald worden welke speler het spel het best gespeeld heeft, waarna deze het recht heeft om een laatste, welverdiend pak slaag uit te delen aan de (on)gelukkige medespelers. Voor deze variant noteer je elk pak slaag dat je krijgt. Dat kan eenvoudig:
Een cijfer van 1 t/m 9 geeft het instrument aan. De nummers voor de instrumenten staan hierboven.
K/O/B geeft aan of de straf op Kleding, Ondergoed of Bloot gekregen is.
Het aantal klappen.
1K10 zijn dus tien klappen met de hand op de kleren. 9B6 zijn zes slagen met de cane op de blote billen.
Het aantal rondes heeft, naast het bepalen van het einde van het spel, nog een belangrijk doel. Tijdens de eerste drie rondes zal een speler, die met klappen moet betalen, gestraft worden op de volledige kleding (broek of rok). Tijdens de volgende drie rondes zal de straf over de onderkleding gegeven worden. De laatste zes rondes vindt de straf op de blote billen plaats. Optioneel kan de straf tijdens de laatste drie rondes ook volledig naakt ondergaan worden. Om veel gewissel met kleren te voorkomen, raden we aan om de kleding aan te passen bij het passeren van start en het bereiken van de volgende fase, om zo gehannes met kleren aan, kleren uit te voorkomen.
Het verloop van het spel
De speler die het langst geleden gestraft is (in teams tellen alleen subs mee voor dit criterium) mag beginnen. Er wordt steeds met twee dobbelstenen geworpen. Wanneer op een vakje geland wordt, worden de acties uitgevoerd die hieronder beschreven staan. Wanneer een speler dubbel geworpen heeft, dus met beide dobbelstenen hetzelfde aantal ogen heeft gegooid, mag deze nog eens gooien, om vervolgens op het volgende vakje weer de bijbehorende acties uit te voeren. Wanneer er de tweede keer weer dubbel geworden is, mag de speler nog een keer bewegen en nog een laatste keer gooien. Gooit de speler dan geen dubbel, beweegt deze naar het volgende vakje en voert daar de passende acties uit. Daarna eindigt de beurt. Wanneer de speler een derde keer op rij dubbel gooit, gaat deze onmiddellijk naar de hoek, zonder eerst naar het vakje te gaan waarop deze volgens het aantal ogen van de dobbelsteen uit zou komen. De speler komt ook niet langs start en er wordt dus geen extra ronde genoteerd. Daarna is de linkerbuurman van de speler aan de beurt.
Het bord
Zoals gezegd wordt er op elk vakje een actie uitgevoerd. De verschillende acties per type vakje zijn:
Start
Bij het passeren van start wordt het aantal rondes bijgewerkt. Dit wordt de rondemarker genoemd. Wanneer iemand 12 rondes heeft afgelegd (en dus nu in ronde 13 komt) is dit de laatste beurt van het spel. Landt een speler precies op start, dan mag deze kiezen: nog eens gooien, of 40 klappen met de hand. Dit lijkt een eenvoudige keus, maar als er aan het eind van het spel allemaal complete straten voor je neus staan, krijg je misschien twijfels! Aangeraden is om bij het passeren van start indien nodig ook de kleding aan te passen ter voorbereiding op de komende straffen.
Aangezien alle spelers het spel moeten beginnen op het vakje straf, krijgt iedereen ook een opwarming van 40 klappen met de hand. Deze opwarming wordt gegeven door de linkerbuurman.
Een straat
De straten vormen nog altijd de kern van het monopolyspel. Wanneer een speler op een straat landt die nog niemand in het bezit heeft, dan kan hij/zij het straatkaartje kopen. De prijs staat in onderstaande tabel in de kolom “Aankoop”. Met de klok mee wordt aan elke speler gevraagd of hij/zij voor de dubbele prijs het kaartje wil kopen. Wanneer iemand hierop bevestigend antwoord, worden de overige spelers niet meer gevraagd. Tot slot wordt gevraagd aan de speler die op de straat landde of deze voor de driedubbele prijs het kaartje wil kopen. Al met al betekent dit ook dat elk kaartje waarop geland wordt sowieso ook door iemand gekocht wordt. Als je erop landt, mag je niet weigeren om het te kopen.
Wanneer de koop rond is, werpt de koper een dobbelsteen om te bepalen welke speler de aankoop afrekent, met andere woorden, de spanking uitdeelt. Voor het werpen geldt de linkerbuurman van de koper als speler 1, de linkerbuurman daarvan als speler 2, etc.
Bij 2 tegenstanders: een 1, 2 of 3 betekent dat speler 1 de spanking uitdeelt, een 4, 5 of 6 betekent dat speler 2 dat doet.
Bij 3 tegenstanders: een 1 of 2 betekent dat speler 1 de spanking uitdeelt, een 3 of 4 dag speler 2 dat doet, een 5 of 6 dat speler 3 dat doet.
Bij 4 of 5 tegenstanders: een 1 betekent dat speler 1 de spanking uitdeelt, een 2 speler 2, etc. Bij 4 spelers wordt opnieuw geworpen bij een 5 of 6. Bij 5 spelers wordt bij een 6 opnieuw geworpen.
Landt een speler op een straat die al verkocht is, dan betaalt deze de prijs die op het aankoopbewijs van de straat staat. Als de eigenaar de categorie waartoe de straat behoort niet compleet heeft, dan is dit dezelfde prijs als de aankoopwaarde van de straat, met de eigenaar als spanker. Heeft de speler de categorie wel compleet, dan wordt een straf met het bijbehorende instrument gegeven. Zodra een speler een straat compleet heeft, heeft deze de mogelijkheid om de waarde te verdubbelen. Dat kan door op een van de straten van de categorie die je wil verdubbelen te landen en nogmaals de aankoopprijs te betalen, waarbij volgens bovenstaand schema gedobbeld wordt om de spanker te bepalen. Hierna kan het aankoopbewijs omgekeerd op tafel worden gelegd om aan te geven dat de straat verdubbeld is. Landt een van de andere spelers op de straat, wordt een dubbele straf met het instrument uitgedeeld.
Straat
Categorie
Aankoop (hand)
Compleet (instrument)
Bijkeuken
Pollepel
15
10
Keuken
Pollepel
15
20
Bedstede
Leren paddle
20
15
Logeerkamer
Leren paddle
20
15
Slaapkamer
Leren paddle
22
20
Eetkamer
Haarborstel
25
15
Zitkamer
Haarborstel
25
15
Slaapkamer
Haarborstel
28
20
Schuurtje
Strap
30
15
Hooizolder
Strap
30
15
Oude stal
Strap
32
20
Sauna
Badborstel
35
15
Badkamer
Badborstel
35
15
Zwembad
Badborstel
38
20
Saint Penance
Tawse
40
15
Strictglenn College
Tawse
40
15
Lochgelly Academy
Tawse
42
20
Oak Heart High
Paddle
45
8
Hardwood High School
Paddle
45
8
Brightbottom High
Paddle
48
10
Thrashing School
Cane
50
4
Six Stripe Academy
Cane
60
6
Alle straten op een rij
Stations
Stations worden op dezelfde manier gekocht als hierboven beschreven bij de straten. De aankoopkosten zijn 40 klappen met de hand. Wanneer iemand op een station landt dat al verkocht is, dobbelt deze speler twee keer. De eerste keer wordt bepaald welk instrument wordt gebruikt:
De hand
De leren paddle
De haarborstel
De strap
De badborstel
De tawse
De tweede worp, met twee dobbelstenen, bepaalt het aantal klappen dat de eigenaar van het station uitdeelt. Het gegooide aantal wordt vermenigvuldigd met het aantal stations dat de eigenaar in bezit heeft.
Station
Aankoop (hand)
Betaling (instrument)
Station “Rok omhoog”
40
Aantal station * aantal gegooide ogen
Station “Broek omlaag”
40
Aantal station * aantal gegooide ogen
Station “Halfmast”
40
Aantal station * aantal gegooide ogen
Station “Billen bloot”
40
Aantal station * aantal gegooide ogen
Strafregels
Op de plaatsen waar in het klassieke spel de nutsvoorzieningen te vinden zijn, vind je nu strafregels. In tegenstelling tot bij monopoly zijn deze kaarten niet te koop. In plaats daarvan moet de speler die erop landt strafregels schrijven. Er zijn twee strafregels in het spel:
Ik zal me voortaan netjes gedragen.
Ik heb mij misdragen en verdien een stevig pak slaag op mijn blote billen.
Wanneer iemand op de strafregels landt, dobbelt deze speler met beide dobbelstenen. Het aantal strafregels dat geschreven moet worden is gelijk aan het aantal ogen. De strafregels kunnen afgekocht worden: 5 klappen met de hand per regel voor de eerste strafregel en 10 klappen met de hand per regel voor de tweede strafregel. Onvolledige of foutieve regels worden bestraft met het dubbele aantal klappen. De straffer wordt in dat geval bepaald door de regels die staan beschreven voor straten.
De overige hoeken
Naast “Start” zijn er nog drie hoeken. “Leedvermaak” komt overeen met “Slechts op bezoek” in het oorspronkelijke spel. Dit is een veilig vakje. Je landt hier niet in de hoek. “Vrij parkeren” is vervangen door nog een keer extra dobbelen. Je mag zelf weten of je het aantal ogen voor- of achteruit zet. “Naar de gevangenis” is vervangen door “Naar de hoek”. Hierbij ga je direct naar de hoek. Ga niet lang start en werk de rondemarker niet bij.
De Hoek
Wanneer je in de hoek bent belandt, ga je ook daadwerkelijk in de hoek staan. De staat van ontkleding wordt bepaald door het aantal rondes dat je hebt afgelegd. Mocht een speler het eerdere advies in de wind geslagen hebben en bijvoorbeeld de billen nog niet bloot gemaakt hebben na het afronden van de zesde ronde, dan moet de kleding eerst in orde gemaakt worden voordat de speler in de hoek gaat staan. Het is mogelijk om direct de hoek te verlaten, bijvoorbeeld door het gebruik van het kaartje “Verlaat de hoek zonder straf” dat later besproken wordt. Verlaat een speler de hoek niet, dan blijft hij/zij staan, neus naar de muur, tot hij/zij weer aan de beurt is. Als dit langer duurt dan verwacht, bijvoorbeeld doordat de andere spelers kiezen om versnaperingen te halen, is dat pech voor de gestrafte. Een speler kan maximaal 3 rondes in de hoek staan. Verder gelden de volgende regels:
Eerste beurt: handen langs het lichaam
Tweede beurt: handen achter de rug gevouwen
Derde beurt: handen op het hoofd
Een speler kan op verschillende manieren uit de hoek komen:
Een speler kan een kaart “Verlaat de hoek zonder straf” inzetten. Deze kaart wordt dan op de stapel met afgelegde kanskaarten gelegd.
Een speler kan een boete van 50 klappen met de hand betalen. De spanker wordt bepaald door de dobbelen volgens het systeem beschreven bij paragraaf “Een Straat”.
Een speler kan proberen dubbel te gooien. Lukt dit, dan gaat de speler ook direct het aantal ogen vooruit. Na het uitvoeren van de acties op het vakje waarop deze landt moet de speler nogmaals gooien volgens de regels van een dubbele worp.
Elke beurt heeft de speler de keus om een kaartje in te zetten, dubbel te gooien of een boete te betalen. Wanneer het na drie beurten niet gelukt is de hoek te verlaten, betaalt de speler de boete en verplaatst hij/zij de pion naar ‘Leedvermaak’. De beurt is dan voorbij.
Belastingen
De beide belastingen zijn vervangen door klappen: 10 met de haarborstel voor de “kleine” belasting, 10 met de badborstel voor de “grote” belasting. De spanker wordt bepaald door de dobbelen volgens het systeem beschreven bij paragraaf “Een Straat”.
Kanskaarten
Kanskaarten en Algemeen Fonds zijn samengevoegd tot 1 categorie: kanskaarten. Sommige acties worden direct uitgevoerd. Na het uitvoeren van de actie wordt een kaart op een stapel voor afgelegde kaarten gelegd. Andere acties kunnen niet direct uitgevoerd worden of bieden een keuze voor later. In dat geval houdt de speler de kaart bij tot de actie is uitgevoerd, waarna deze op de stapel afgelegde kaarten wordt gelegd. Acties die uitgesteld mogen, of soms moeten, worden, staan expliciet vermeld op de kaarten. De volgende kaarten zijn in het spel te vinden:
Je bent jarig! Van alle deelnemers op je feestje ontvang je een birthday-spanking. Je krijgt deze met de hand. Het aantal klappen is je leeftijd plus 1.
Een zeldzaamheid! Je partner gaf toe dat je ten onrechte gestraft was. Je mag een keer zonder straf uit de hoek.
Betrapt! Ga direct naar de hoek. Ga niet langs start. Werk de rondemarker niet bij.
Ga direct naar Six stripe academy.
Ga naar de eetkamer. Indien je langs start komt, werk je de rondemarker bij.
Ga direct naar het zwembad. Indien je langs start komt, werk je de rondemarker bij.
Ga direct naar station Halfmast. Indien je langs start komt, werk je de rondemarker bij.
Engels Roulette! Ontvang 10 klappen met de badborstel of waag het erop; de volgende betaling wordt verdubbeld.
Maintenance spanking. Je krijgt 10 klappen met de hand voor elke straat en elk station die je bezit. Klappen voor een complete straat worden met de leren paddle gegeven. Klappen voor een verdubbelde straat worden verdubbeld.
Zomerweer, watergevecht! Zit je in ronde 7 of hoger? Dan worden je billen voor je volgende straf eerst natgemaakt. Anders mag je dit kaartje afleggen.
Ruilbeurs: ruil een van jouw straten met de straten van een van je tegenstanders. Kaarten van complete straten mogen niet geruild worden. Indien er geen ruil mogelijk is, houd je dit kaartje bij je tot er aan het begin van je beurt wel een ruil mogelijk is.
Ga naar de eerstvolgende onverkochte straat. Indien je langs start komt, werk je de rondemarker bij.
Bedevaart: Op bedevaart naar Singapore ben je erg nieuwsgierig geworden. Een slag met de cane, gegeven door de linkerbuurman.
Vakantie naar Schotland: Hoe voelt zo’n tawse nu echt? Je rechterbuurman vervult je nieuwsgierigheid met 8 klappen.
Voor je beurt: Wanneer je een straat kunt verdubbelen, kun je dat nu direct doen. Anders mag je dit kaartje afleggen.
Goedkoop scoren: Voor de oorspronkelijke prijs kun je een kaartje van een incomplete straat van een van je tegenstanders afpakken. Indien er geen kaartje beschikbaar is, mag je dit kaartje afleggen.
Gemengd dubbel: Wanneer een tegenstander een straat verdubbeld heeft, maar je deze ontdubbelen. Dit kaartje mag je bewaren tot er een dergelijke mogelijkheid is.
Naar de schuur: Marcheer de tegenstander met het, in jouw ogen, slechtste gedrag naar de schuur voor 20 klappen met de strap.
Engeltje: Bij een van je volgende straffen wordt het aantal klappen gehalveerd. Halve klappen worden naar boven afgerond. Je mag dit kaartje bewaren tot je het wil inzetten.
Duiveltje: bij een van de volgende straffen die je uitdeelt wordt het aantal klappen verdubbeld. Je mag dit kaartje bewaren tot je het wil inzetten.
Wanneer er geen nieuwe kaarten meer zijn, wordt de stapel met afgelegde kaarten geschud en weer als stapel kanskaarten gebruikt.
Het einde van het spel
Het spel is afgelopen wanneer de speler die als eerste de twaalf rondes heeft volbracht de beurt heeft afgemaakt. Waarschijnlijk heeft iedereen nu een behoorlijk gehavend achterwerk. Voor de eer kan nog bepaald worden wie het minst geschonden uit de strijd is gekomen. Wanneer er fanatiek gespeeld wordt, kan nu de eindscore worden opgemaakt. Voor iedere speler wordt een aantal punten bepaald. Eerst wordt bepaald hoeveel straf een speler heeft ontvangen. Dit wordt bepaald door het nummer van het instrument te vermenigvuldigen met het aantal klappen en de staat van bekleding, waarbij gekleed (K) voor 1 staat, ondergoed voor 2 en bloot voor 3.
1K10 vertaalt naar 1*1*10 = 10 punten.
9O6 vertaalt naar 9*3*6 = 162 punten.
De spelers worden gerangschikt op het aantal behaalde punten. De speler met de minste punten is de winnaar. De overige spelers kiezen op volgorde van de ranglijst een instrument uit. Vervolgens gooit elke speler met beide dobbelstenen. Het aantal ogen vormt de basis voor de straf. Voor elke plek hoger dan de laatste plaats mag een speler een keer opnieuw gooien. Eindigt iemand als tweede in een spel met vier spelers, mag deze in totaal drie keer gooien. Het resultaat van de laatste worp wordt gebruikt voor de straf. De speler mag zelf kiezen wanneer deze niet meer van een extra worp gebruik wil maken.
Daarna nemen zij naast elkaar een geschikte positie in, waarna ze een voor een met het gekozen instrument gestraft worden. Het aantal klappen is gelijk aan tien keer het aantal ogen. Bij de cane wordt drie keer het aantal ogen genomen. De hoogst geëindigde speler wordt als eerste gestraft. Na afloop van de straf wordt de winnaar gefeliciteerd. Na het afronden van alle straffen kan het nabespreken beginnen! Of, tijd voor een tweede ronde?
Wie maakt de billen bloot voor het pak slaag? Doet de D dat zelf of moet het slachtoffer actief meewerken door zelf de billen te ontbloten? Hoe gaat het er bij jullie aan toe? Laat het ons weten in de poll!
Wie maakt de billen bloot voor het pak slaag? Doet de D dat zelf of moet het slachtoffer actief meewerken door zelf de billen te ontbloten? Hoe gaat het er bij jullie aan toe?
In een land dat een voormalige sovjet republiek is, maar verder vrij modern en westers georiënteerd, leeft de traditie dat de bruid vóór en vlak na de huwelijksvoltrekking een tuchtiging ondergaat in de vorm van een pak op haar billen. Deze tuchtiging wordt voor het huwelijk uitgevoerd door het ouderlijke gezag en na de huwelijksvoltrekking door de kersverse echtgenoot. Daarbij wordt het gebruikte instrument door de ouders doorgegeven aan de bruidegom. Zo ook voor de 23-jarige Svetlana die in het huwelijk ging treden met de 24-jarige Pjotr. Zij woonden weliswaar al 2 jaar samen, toch vonden zij beiden dat deze traditie in stand moest worden gehouden. Hoewel Svetlana het er toch wel een beetje moeilijk mee had, omdat aan het gebeuren de nodige ruchtbaarheid werd gegeven. Het stond weliswaar niet op de uitnodigingen vermeld, maar iedereen wist het. Een pak op haar billen was zij wel gewend. Gemiddeld 1 keer per maand ging zij bij Pjotr over de knie of moest zij bij stoel of bed vooroverbuigen en haar billen ontbloten. Toch was de oude leren plak van thuis daarbij nog niet gebruikt door Pjotr. Dat ging nu wel gebeuren. Svetlana was een zelfstandige geëmancipeerde jonge vrouw, die eigenlijk de meeste beslissingen in de huishouding nam in plaats van Pjotr. Zij verdiende in haar sales-functie ook meer geld dan hij. Pjotr voelde zich echter goed als hij de billen van zijn vriendin en straks echtgenote regelmatig stevig onder handen kon nemen. Ondanks de pijn vond Svetlana de billenkoek ook niet erg. Zij vond het fijn dat hij zich daar goed bij voelde en dat zijn mannelijk zelfvertrouwen in hun relatie daarmee toenam. Maar af en toe mocht het van haar wel een onsje minder. Ze was vanuit haar jeugd bekend met billenkoek. Haar stiefvader had van tijd tot tijd in haar late tienerjaren haar opvoedingsvlakten bewerkt. Nooit gemeen, maar wel pijnlijk. Ze had er geen trauma’s aan overgehouden. Het was vrij gebruikelijk in het land en ze hield van haar stiefvader. De gebruikte leren plak kwam nu weer ter sprake bij de aankomende huwelijksdag. De wetenschap dat zij die 2 keer, relatief kort achter elkaar op haar billen zou voelen zorgde toch wel voor de nodige kriebels. Haar stiefvader zou zich na 5 jaar nog eens uitleven voor een laatste pak op haar billen, waarna Pjotr de leren plak over zou nemen en zij misschien met haar bruidsjurk nog aan van hem de nodige slagen op haar blote billen in ontvangst moest nemen. Een verontrustend vooruitzicht, dat haar onwillekeurig over haar billen deed wrijven. Toen de dag en avond voor de huwelijksdag naderde vroeg zij, initiatiefrijk als ze was, aan haar moeder en stiefvader of zij het ouderlijke pak op haar billen de avond ervoor mocht ontvangen. Ze zou toch traditioneel in haar ouderlijk huis slapen. Bovendien was dat handiger om mogelijk doorgelopen make-up op de huwelijksvoltrekking in de kerk te voorkomen. Ook zouden de gasten in de kerkzaal de klappen niet horen die normaal luid en duidelijk werden gegeven in de zijkamer van de kerkzaal. Ze had dat eerder bij een vriendin meegemaakt en dat was toch wel gênant. Haar moeder en stiefvader stemden in. Sterker nog, haar stiefvader wilde niet met de traditie breken, maar vond het ontbloten van Svetlana’s billen niet meer passend. Dat was alleen voorbehouden aan haar verloofde en aanstaande echtgenoot. Er werd voorgesteld dat ze haar volleybalshort aandeed en daar op geslagen zou worden. ‘Mijn volleybalshort’, dacht Svetlana, ‘die moet ergens in de kast op mijn oude kamer liggen’. De volleybalshort was een broekje van badstof dat bij het tenue hoorde uit haar volleybaltijd waarmee ze gestopt was toen ze samen ging wonen met Pjotr. Het broekje bracht herinneringen in haar naar boven. Ze was aanvoerster van het team geweest en ze speelden op een redelijk hoog niveau. De coach was een man van de oude stempel van Russische komaf. Als het team er met de pet naar gooide, dan kwam het wel eens voor dat alle dames na de wedstrijd over de knie gingen. Wonderwel speelden ze de wedstrijden daarna een stuk beter. Ook kreeg Svetlana als aanvoerster wel eens in haar eentje op haar billen van de coach in het bijzijn van de anderen, om tijdens een toernooi een voorbeeld te stellen voor de rest van het team. Ze kon de grote hand van haar coach nog steeds voelen als die keer op keer hard op haar broekje was neergedaald. Ze had het oude broekje gevonden op haar slaapkamer. Ze constateerde dat die nu wel een stuk strakker om haar billen moest zitten dan 5 jaar geleden. Ook was het badstof ter hoogte van haar billen wat dunner geworden. ‘Zoveel bescherming zal het dus niet bieden’, dacht ze. De avond voorafgaand aan haar huwelijk was aangebroken en ze dineerde gezamenlijk met de rest van het gezin. Na het eten werd er nog gezellig wat gekeuveld met een glaasje wijn erbij. Toen werd het tijd om het eerste deel van de traditie ten uitvoer te brengen. Svetlana werd gezegd naar boven te gaan en om te kleden zoals afgesproken. In haar volleybalbroekje en een T-shirt kwam ze weer naar beneden. Haar knieën knikten toen ze de trap afliep. Binnen het gezin werd een pak op de billen altijd in de bijkeuken gegeven, gebogen over een oude opvouwbare huishoudladder met een kussen erover heen. De deuren naar keuken en aansluitend huiskamer stonden altijd open, zodat alles zo transparant mogelijk was. Svetlana had vroeger stiekem ook meerdere malen gehoord dat haar moeder hier voorover had moeten buigen. Maar daar werden dan wel andere instrumenten gebruikt die ze nooit gezien had, maar wel een scherp en zwiepend geluid hadden gemaakt. Het broekje zat zoals verwacht super strak om haar billen. Toen Pjotr later van het broekje hoorde, had ze die onmiddellijk thuis op moeten halen en had ze die nacht erg gevoelige billen gehad. Ze moest de leren plak zelf uit de kast pakken en afgeven. Toen ze voorover boog kwamen haar billen nog prominenter in het zicht. Haar stiefvader wreef even kort met de plak over haar billen. Toen haalde hij uit voor de eerste klap. ‘Pats’! De plak klonk luid en schel op haar billen. ‘Auw’ kreunde Svetlana zachtjes. En nog een, ‘pats’! Zo ging het verder in een relatief langzaam tempo. De pijn was te dragen, maar haar broekje was toch nog dunner dan ze dacht door slijtage. Gelukkig had ze nooit slagen hoeven tellen. Bij Pjotr moest dat soms wel, als hij weer eens het gevoel had dat hij zich extra moest laten gelden in huis. Maar ze had er een hekel aan. Na ca. 30 slagen hield haar stiefvader ermee op. ‘Dit is genoeg voor de traditie’ zei hij. Wel moet je zoals vroeger nog 10 minuten in de hoek van de bijkeuken staan. Ze stond op en greep haar billen met beide handen vast er bleef erover wrijven. Dat deed ze altijd en gelukkig mocht dat ook, eveneens van Pjotr als hij klaar was met haar achterwerk. De zachte badstof van het broekje was flink opgewarmd door de plak. 10 minuten later kwam ze terug de huiskamer in voor een omhelzing. Daarna ging iedereen naar bed. Op haar buik liggend wreef ze nog even over haar roze billen. Morgenochtend zou je er nog maar weinig van zien. Ze dacht bij zichzelf: ‘Zo, deel 1 van de traditie zit er op, dat viel niet tegen’ en ze viel ontspannen in slaap. De volgende was het vroeg op om deze spannende dag te beginnen. Door moeder, zus en vriendinnen werd Svetlana aangekleed en opgemaakt. Grinnikend, maar ook bezorgd vroegen vriendinnen zich af of het erg was geweest gisteravond. Maar toen ze haar in wit satijnen slipje zagen wisten ze dat het wel mee was gevallen. Na het middaguur begon de kerk vol te lopen met gasten. Velen luisterden aandachtig of er niets te horen was van de 1e tuchtiging voor het huwelijk. Zij wisten niet dat die al had plaatsgevonden. Toen er niets kwam waren sommigen enigszins teleurgesteld, in de veronderstelling dat aan de traditie geen trouw zou worden gedaan deze keer. Pjotr stond samen met zijn getuige naast het altaar te wachten op zijn aanstaande bruid. Zijn getuige had de ringen in zijn zak zitten. Er volgde een waardige gang door het gangpad van Svetlana met haar stiefvader. Zoals gebruikelijk leverde haar stiefvader haar af naast Pjotr vlak voor het altaar. Hier en daar werd een traantje weggepinkt. Bij het omdraaien van haar stiefvader pakte hij vlot uit zijn binnenzak de leren plak, die hij redelijk onopvallend aan de getuige gaf. Het ging zo snel dat weinigen het opmerkten. Maar degenen die het wel zagen keken goedkeurend en fluisterden: ‘ze krijgt toch op haar billen’… Svetlana had het zelf ook gezien en kreeg extra kriebels in haar buik. Geconcentreerd ging de ceremonie door. Ze hadden elkaar liefdevol het jawoord gegeven en de ringen die de getuige eerder aan Pjotr had gegeven werden aangeschoven. Ook had de getuige onopvallend en watervlug de leren plak aan Pjotr gegeven die nu veilig in zijn binnenzak zat. Ze kusten elkaar liefdevol en er werd geapplaudisseerd. Over een uur zou de receptie beginnen in het dorpshuis honderd meter verderop. Svetlana en Pjotr liepen weg van het altaar naar de naast de kerkzaal gelegen priesters ruimte. Die ruimte stond middels een open plafond in verbinding met de kerkzaal. Toen ze met zijn tweeën waren haalde Pjotr de leren plak uit zijn binnenzak. Glimlachend fluisterde hij: ‘ik hoorde dat het gisteravond wel was meegevallen. Nu zal je er van lusten. Til je jurk op en buig over de tafel’. Geschrokken hoorde Svetlana hem aan. ‘Moet dat nu? Kan dat niet thuis na het feest? Bijna iedereen zit nog in de kerk’ zei ze zenuwachtig. ‘Wij houden deze traditie in ere, dat mogen onze gasten weten en hoe langer je gaat discussiëren hoe langer het gaat duren’, zei hij streng. Nu met nog meer knikkende knieën liep Svetlana naar de tafel waar enkele kandelaars en kommen stonden. Ze tilde haar jurk op en boog voorover. ‘Kun je niet toch wachten totdat iedereen uit de kerk is? Ze kunnen het horen’ piepte ze. ‘Nee, nu! En maak je billen bloot, snel een beetje’, blafte Pjotr. ‘Ok, dit wordt toch nog pijnlijk en gênant dacht ze, maar ze gehoorzaamde. Haar inmiddels witte billen waren klaar voor de 2e tuchtiging volgens de traditie. Pjotr paste de plak, afstand en doel af. Hij hanteerde immers voor het eerst deze plak. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om haar hiermee haar eerste les na het huwelijk te leren. Hij haalde uit en de leren plak kwam vol op de kwetsbare billen van Svetlana neer. ‘Klets!’. En nog eens. En nog eens. Links, rechts en op het midden redelijk onderin. De klappen galmden door het hoge open plafond door naar de kerkzaal. Veel gasten waren al naar buiten gelopen, maar een groot aantal nog niet. Zij bleven even stil staan om aandachtiger te luisteren. ‘Klets, klets, auw, auw, klonk het. Veel mensen keken goedkeurend, met name de mannen. Maar ook enkelen schudden het hoofd en fluisterden ‘niet meer van deze tijd, om je vrouw zo op haar billen te geven. De plak teisterde geruime tijd Svetlana’s ontblote achterwerk. Pjotr ging zorgvuldig te werk. Hij hield van een egale kleur van beide billen. Geen lelijke extra pijnlijke plekken of beschadigingen. Toen hield het op. De overgebleven gasten liepen snel te kerkzaal uit, bang om voor luisterende voyeurs te worden aangezien. Svetlana’s billen waren goed rood, staken af op haar witte jurk en haar make up was uitgelopen. ‘Ook dat nog’ dacht ze. Maar tot haar verbazing kwamen haar moeder, zus en de vriendin die tevens haar visagiste was de ruimte binnengelopen. Dit scenario was afgesproken! Troostende woorden en blikken deden echter veel goed. ‘Wij gaan je weer mooi opmaken. Als het moet dan komen jullie maar een half uurtje later op de receptie’. Dat bleek niet nodig. Gearmd kwamen Pjotr en Svetlana een uur later het dorpshuis binnen. Opnieuw werd geapplaudisseerd. De getuige stootte Pjotr aan en fluisterde: ‘is het nog gelukt allemaal? En of’ zei Pjotr. ‘Zitten wordt wat lastig voor haar nu’. Svetlana was al begonnen met felicitaties in ontvangst te nemen. Enkelen fluisterden haar toe dat zij gelukkig de traditie in stand hadden gehouden, waarop Svetlana meerdere malen bloosde. Die blos was in vuurrode vorm in ieder geval op haar billen aanwezig. Toch gaf het haar een soort van prettig warm en geborgen gevoel. Maar ze was wel blij dat het een staande receptie was. Na de receptie werd er uitvoerig gefeest. Het bruidspaar verliet het feest om middernacht. Ze gingen thuis slapen en morgen op een korte huwelijksreis. De cadeaus hadden ze meegenomen. Merendeel enveloppen met geld er in. Samen gingen ze het geld nog tellen. Dat viel niets tegen. Pjotr bedacht al hardop wat ze er allemaal voor konden kopen. Svetlana zei echter vastbesloten dat het grotendeels naar de spaarrekening ging voor mogelijke kinderkamer in de toekomst. Natuurlijk had Svetlana gelijk dacht hij, maar ze zei het naar zijn zinnen net iets te vinnig. ‘Ik wil je nog iets anders laten zien voor dat we zo naar bed gaan’, zei hij. ‘Je hebt toch niet al iets gekocht dat we niet nodig hebben?’, riep Svetlana uit. ‘Wel nodig, maar gekregen’ zei Pjotr zachtjes. Hij pakte haar hand en liep met haar naar de keuken. Ook zij hadden een bijkeuken. Svetlana begon iets te vermoeden. ‘Wat ga je doen?’, vroeg ze enigszins ongerust. ‘Haal je niets in je hoofd, want ik heb genoeg gehad gisteren en vanmiddag’, doelend op de tuchtigingen. ‘Wees gerust, nu niet meer, maar nu we getrouwd zijn krijg je niet alleen maar met de hand op je billen, maar ga ik ook nieuw materiaal gebruiken’. Hij opende de kast in de bijkeuken. Aan de binnenkant van de deur hing inmiddels de leren plak, maar ook een martinet en een paardrijdzweepje. Een cadeau van de vader van Pjotr alvast voor de wittebroodsweken.
Users Today : 73
Users Yesterday : 119
Users Last 7 days : 1100
Total Users : 217229
Views Today : 320
Views Yesterday : 531
Views Last 7 days : 4778
Total views : 1306923